سایت بنیاد خانواده سحر

بنیاد خانواده سحر یک سازمان غیر دولتی، غیر سیاسی و غیر انتفاعی است که برای اقدامات بشر دوستانه و یاری رساندن به خانواده های اعضای سازمان مجاهدین خلق که در قرارگاه اشرف در عراق بسر میبرند تأسیس گردیده است. این انجمن فارغ از هرگونه ملاحظات سیاسی و مرزبندی های جغرافیایی و یا منافع گروهی و سازمانی، تماما بر روی مسائل انسانی متمرکز بوده و به مثابه یک بنیاد حقوق بشری، یاری رساندن به خانواده های اعضای سازمان مجاهدین خلق را مد نظر دارد. این بنیاد تعداد کثیری از خانواده های اعضای سازمان مجاهدین خلق و اعضای سابق این سازمان را پوشش داده و همچنین از حمایت معنوی و مادی تشکل ها و شخصیت های محلی و بین المللی در عراق که محل فعالیت این بنیاد است برخوردار می باشد.

اگر تجربه سالیان اخیر بوضوح نشان داده است که رجوی تن به خواسته های بین المللی نمیدهد مگر اینکه مجبور شده باشد، پس باید فشار سیاسی و بین المللی را هر چه بیشتر کرد و در این رابطه خصوصا از خانواده ها و جداشدگان بالاترین استفاده را نمود. لازم است لابی حامی سازمان مجاهدین خلق در غرب و در عراق را که صرفا منافع سیاسی مشخصی را دنبال می نمایند افشا کرد و پس زد و نگذاشت با حمایت مادی و سیاسی خود از یک فرقه مخرب کنترل ذهن بیش از این با جان قربانیان بی گناه بازی شود.

در داخل عراق لابی صهیونیستی و بقایای رژیم گذشته و حامیان فرقه رجوی به شدت در برابر تعطیل شدن پادگان اشرف مقاومت میکنند. نقش حامیان عراقی فرقه رجوی و مخالفان داخلی دولت عراق در این رابطه کاملا بارز است که با صرف پول های هنگفت که منبع آن مشخص نیست در داخل این کشور تلاش می نمایند تا پادگان اشرف به صورتی که هست در اختیار فرقه رجوی باقی بماند و کاملا تخلیه نشود. فرقه رجوی به بهانه های مختلف سعی میکند تا جائی که می تواند در برابر روند انتقال مانع تراشی کند.

شاید خود رجوی تاکنون به نامعقول بودن خواسته هایش و لبریز شدن کاسه صبر و تحمل جامعه بین المللی واقف شده و شاید روند عزیمت به کشور ثالث به صورت فردی و نه به صفت فرقه ای آغاز گردیده باشد. با این حساب باید فرض را بر این گرفت که تمایلات رجوی محقق نشده و موضوع رفتن به کشور ثالث، آنهم به صورت تدریجی، دارد عملی میشود. بنابراین باید پذیرفت که آنچه که رجوی از آن وحشت داشت و احساس تهدید و خطر میکرد در حال اتفاق افتادن است.

یچ پیشرفتی از جانب ملل متحد یا دولت عراق یا هر نهاد دیگری حاصل نخواهد شد مگر آن که خانواده های این قربانیان به صورت فعال به عنوان پارامتر اصلی وارد هر راه حل ممکن گردند. همچنین قربانیان فرقه باید از زیر سلطه و کنترل فرقه ای مسعود رجوی خارج شوند و در شرایطی قرار گیرند که بتوانند آزادانه و مختارانه تصمیم بگیرند. این راه حل در گزارش RANDهم به تفصیل بیان شده است. این گزارش صراحتا اعلام می دارد که تنها جدا کردن رهبری از بدنه می تواند راه حل معمای سیاسی مجاهدین خلق در عراق باشد

گفته میشود که درون دستشوئی ها پر از شعارهائی علیه سازمان و خصوصا شخص مسعود رجوی شده است. مسئولین سازمان افراد مظنون به نوشتن این شعارها را مورد سؤال قرار میدهند و میپرسند که “امروز چند بار به دسشوئی رفتی؟” و مراقب هستند تا پیدا کنند چه کسانی این شعارها را می نویسند و به برخی گفته اند که مواظب باشند و این نفرات را پیدا کنند. در گذشته نیز شعار “مرگ بر رجوی” به صورت موردی دیده میشد اما حالا این موضوع فراگیر شده و نگرانی مسئولین را برانگیخته است.

مسعود رجوی در این نشست از پدیده ای با عنوان "ویروس سه نقطه" نام می برد که ظاهرا در حال حاضر تهدید اصلی ساکنان لیبرتی محسوب شده و وظیفه اول تک تک پیروان فرقه مقابله با این ویروس می باشد. رجوی نهایتا به نفرات خود میفهماند که رفتن به کشور ثالث و حتی فکر کردن به آن خیانت محسوب شده و هیچ کس حق ندارد حتی در اعماق ذهن خود نیز به چنین موضوعی بیندیشد. متعاقبا افراد توسط مسئولین موظف شده اند تا گزارش نوشته و خیانت ها و جنایت های خود را در این رابطه برملا نموده و استغفار کنند.

تمام دوستان نزدیک حسین بخوبی او را میشناختند که اهل چاپلوسی و تملق گوئی دستگاه رجوی و انقلاب کذایی مریم نبود و ذره ای هم به آن اعتقاد نداشت. شهید سازی او توسط مریم رجوی چیزی جز بهره برداری سیاسی از جان یک انسان بیگاه، که آنقدر تحت فشارهای روحی نشست های بی محتوا و سرکوبگرانه موسوم به عملیات جاری قرار گرفت تا سکته مغزی کرد، نیست. البته این سرنوشت متأسفانه در انتظار تمامی اسیران در فرقه رجوی به طرق مختلف هست

در حالی که رهبر فرقه مسعود رجوی خانواده های واقعی را "جاسوس و مزدور وزارت اطلاعات" می نامد، او تعدادی از افراد را با پرداخت پول در مقابل دفتر ملل متحد در ژنو تحت عنوان خانواده جمع کرده است. رجوی مدعی است که این به اصطلاح خانواده ها در ژنو خواهان نجات بستگان خود در عراق هستند، در حالیکه مسعود رجوی تنها تهدید امنیت این افراد است. او اجازه نمیدهد که آنان از فرقه خارج شده و سرنوشت خود را شخصا تعیین نمایند. او از این بهانه برای "بازگشت به پادگان اشرف" استفاده میکند تا درخواست اصلی گروگان هایش را که خروج از عراق است مخدوش نماید.

مریم رجوی و شورای ملی مقاومت نیز در پاریس بلافاصله بعد از این تهاجم با دهها بیانیه خواستار بازگشت نفرات لیبرتی به اشرف شدند به نحوی که گوئی آمادگی چنین درخواستی را از قبل داشتند و البته هیچ بیانیه ای مبنی بر تسریع در خروج از عراق جهت حفظ جان ساکنان لیبرتی داده نشد. مریم رجوی در حالیکه رژیم ایران را مسئول این تهاجم معرفی میکرد خواستار انتقال نفراتش از بغداد به نزدیکی مرز ایران شد و هرگونه درخواست خروج از عراق، حتی از جانب حامیان آمریکائی خود سازمان، را مردود دانست.

با توجه به شدت انفجارات و عدم پوشش تصویری از سوی فرقه، آنان نتوانستند موضوع را تحت پوشش خبری قرار دهند. در نقشه شوم بعدی، در اقدامی دیوانه وار تنها 3هفته بعد از حمله نافرجام به اشرف و عدم توانایی از بهره برداری سیاسی و همراه کردن سیل عواطف مردمی، رهبران فرقه مرکز تجمع نفرات بخت برگشته خودشان در کمپ ترانزیت لیبرتی را توسط هم پیمانان تروریستشان در عراق با دقت و تعداد 20 موشک و خمپاره مورد هدف قرار دادند تا این بار با اطمینان خاطر تعدادی را به خاک و خون بکشند