رجوی ها در امر انتقال نفرات فرقه همواره کارشکنی کرده و برای آن با بهانه های مختلف ممانعت ایجاد می کردند. یکی از بهانه هایی که در آن دوران بیان می کردند این بود که خواهان ورود خبرنگاران به لیبرتی هستند و می نوشتند «درهای ليبرتی بايد برای تردد ساکنان آن و برای ديدار آنها با وکلا و حقوقدانان و خبرنگاران بازگشوده شود.»
الان سه ماه از انتقال کامل اعضای فرقه به آلبانی و چند سال از انتقال اولین نفرات از لیبرتی به آلبانی گذشته است. در آنجا نه دولت ایران و نه دولت عراق دست اندرکار هستند. اما هنوز خبری از ورود خبرنگار به داخل اردوگاه فرقه رجوی نیست. چندی پیش خبرنگار شبکه تلویزیون لبنانی «اخبار الآن» گزارشی درباره وضعیت فرقه در تیرانا (آلبانی) پخش نمود. در زیر قسمتی از این گزارش خبرنگار می گوید:
«به هیچکس اجازه داده نمی شود که وارد اردوگاههایشان بشود. من نتوانستم با آنها در مقرشان دیدار کنم ولی با یکی از آنان در بیرون اردوگاه صحبت کردم»
سوال این است که چرا سران فرقه اجازه دسترسی خبرنگاران ، وکلا و خانواده ها به نفرات فرقه را نمی‌دهند و از چه می ترسند؟
چرا نه تنها اجازه دسترسی آزاد به نفرات فرقه داده نشده بلکه حتی شیشه های تمام اتاق هایی که نفرات فرقه در آن هستند پوشانده شده است؟
    
تصاویری از محل استقرار نفرات فرقه در تیرانا - همانطور که ملاحظه می کنید شیشه تمامی پنجره‌ها با کاغذ پوشانده شده است و برای کنترل تردد نفرات، دو نفر به عنوان نگهبان در جلوی درب مستقر هستند.
آیا این نمونه ها نشان نمی دهد که درخواست و شعارهایی که درباره حضور خبرنگار در لیبرتی می دادند تنها فریبی برای کارشکنی در کار انتقال اعضاء بوده است؟
آیا محدودیتی که امروز سران فرقه درجلوی چشم همه در تیرانا ایجاد می کنند با آنچه که جدا شدگان درباره ایجاد محدودیت های وحشتناک در قرارگاه بسته و محدود شده اشرف توسط سران فرقه و ممانعت از دسترسی به وسایل ارتباطی و وسایل ارتباطی جمعی و ارتباط با جهان خارج از فرقه بیان می‌کردند مطابقت ندارد؟
رجوی ها تنها در تاریکی های یک فرقه بسته امکان تنفس دارند بنابراین چه در اشرف، چه در لیبرتی، چه در اور و چه در آلبانی، فرقی نمی کند اعضا باید در یک محدودیت نگهداری شوند تا فرقه باقی بماند. بنابراین برای نجات اعضا باید این محدودیت ها را برداشته شده و امکان دسترسی آزاد خانواده ها، خبرنگاران و هر کس دیگری داده شود تا سیه رو شود هر که در او غش باشد.
صالحی
 

برچسب ها