ناگفته‌‌های سربازان آمریكایی حاضر در پادگان مجاهدین

به گزارش خبرگزاری فارس به نقل از پایگاه اطلاع رسانی هابیلیان، در یك تالار گفت‌وگوی اینترنتی، افراد مختلفی كه اكثراً سربازان آمریكایی حفاظت كننده از پادگان اشرف بودند، به همراه خانواده‌هایشان به اظهارنظر درباره پادگان اشرف پرداختند.

بر پایه این خبر یك سرباز زرهی آمریكایی كه سابق بر این در پادگان اشرف، مسئولیت محافظت از مجاهدین را بر عهده داشت می‌گوید: اگر قصد دارید در آینده به اشرف بیایید چند چیز هست كه باید بدانید؛ مجاهدین به دلایلی به عنوان تروریست طبقه‌بندی شده‌اند و یكی از جنایات انجام شده توسط آنها قتل سرگرد هاوكینز در دهه 70(میلادی) است.

او ادامه می‌دهد: مجاهدین‌خلق تلاش می‌كنند شرایط را در اینجا كنترل كنند، من با آنها غذا خورده‌ام و چای نوشیده‌ام، اما حرف آخر من این است كه آنها تروریست هستند.

این سرباز آمریكا ادامه می‌دهد: آنها دیكته می‌كنند و خوراك تبلیغات می‌دهند تا بخوانی و خیلی احمقانه است(سبك مغز شویی آنها) اما واقعیت این است كه مجاهدین خلق در عراق بازنده‌اند و نظام ایران برنده است.

او همچنین می‌گوید: مجاهدین‌خلق معصوم نیستند و جداشده‌ها از این فرقه به ایران برگشته‌اند و تا آنجا كه من متوجه شده‌ام از زندگی در ایران راضی هستند.

«مك» یكی دیگر از سربازان آمریكایی بود كه مدتی در پادگان اشرف بود، اینگونه عنوان می‌كند: این مطلب برای من مشخص نشده كه چرا سربازان آمریكایی باید از تروریست‌ها محافظت می‌كردند و با عزیزان خودشان در كشورشان نباشند؟ من در اشرف بوده‌ام و اصلاً جای خوبی نیست و خود مجاهدین هم اصلاً نمی‌خواستند ما آنجا باشیم.

یك پلیس نظامی آمریكایی هم كه مدتی در پادگان مجاهدین بوده می‌گوید: مجاهدین تروریست هستند، آنها خودشان اعتراف كرده‌اند كه از انقلاب 1979 در ایران تاكنون هزاران نفر را در ایران كشته‌اند، افرادی كه معصوم باشند و تروریست نباشند هزاران انسان را به قتل نمی‌رسانند.

بر پایه گزارش هابیلیان زمانی كه در این تالار گفتگو یكی از هواداران مجاهدین، خطاب به این پلیس نظامی، وی را مزدور و تروریست خطاب كرد، وی اینگونه پاسخ داد: بله من تروریست هستم كه ماه‌ها وقتم‌ را صرف مراقبت از سازمانی كردم كه صدها آمریكایی، ایرانی، عراقی و حتی اعضای خودش را شكنجه داده‌است، ما با جان و دل به آنها خدمت كردیم اما آنها غرغروترین گروهی هستند كه در عمرم دیده‌ام، آنها قدر ناشناس‌ترین آدم‌هایی هستند كه در طول خدمتم دیده‌ام، ما با آنها بدرفتاری نكردیم، حتی وقتی مجبور بودیم آنها را برای نیازهای پزشكی و دندانپزشكی به اردوگاه‌های دیگر ببریم در حفاظت از آنها كمك كردیم و تشكری كه به جای این خوبی‌ها دریافت كردیم ناله و شكوه بود، اكثر آنها مثل بچه‌های كوچك رفتار می‌كردند.

دیگر مطالب

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.