سوئد نیز از این قاعده مستثنی نیست. خصوصا در آستانه کریسمس که کمکهای انسانی مردم به امور خیریه بنا بر سنتی دیرین بیش از هر زمان دیگری است. اما مقامات سوئدی جهت جلوگیری از سوء استفاده افراد غیر مسئول از احساسات مردم, دست به تدابیری در این رابطه زده اند.

از جمله مهمترین این تدابیر, مشخص نمودن شماره حساب سازمانهای خیریه است تا مردم با خیال راحت و اطمینان از اینکه بخش اعظم کمکهایشان واقعا بدست افراد نیازمند میرسد این کمکها را به اینگونه حسابها واریز نمایند.

تنها به سازمانهای دارای شماره حسابی که دو رقم اول آن از عدد 90 تشکیل شده است کمک کنید

در سوئد همه سازمانهای خیریه ای که دارای "حساب, کتاب, دفتر و دستک" هستند و بخش اعظم کمکهای خیریه مردم را واقعا بدست نیازمندان میرسانند مورد کنترل قرار گرفته و در صورتی که دارای شرایط مشخصی باشند قادر به ثبت شماره حسابی خواهند بود که دو رقم اول آن از عدد 90 تشکیل شده است. به اینگونه حسابها در سوئد حساب 90 گفته میشود و معنی آن اینست که چنین شماره حسابی متعلق به یک سازمان خیریه کنترل شده و واجد شرایط است و در نتیجه افراد خیر میتوانند کمکهای خود را با اطمینان از طریق واریز نمودن به اینگونه حسابها در اختیار آنان بگذارند.

از شهروندان خواسته شده است که همواره کمکهای خیریه خود را به سازمانهایی که دارای شماره حسابی که دو رقم اول آن از عدد 90 تشکیل شده است ارائه نمایند تا مطمئن باشند که بخش اعظم کمکهایشان واقعا به صرف امور خیریه می رسد.

هشدار نسبت به جمع آوری کمک از سوی 29 سازمان در سوئد

شورای جمع آوری کمکهای سازمانهای خیریه سوئد در آستانه کریسمس و سال نو نسبت به 29 سازمان فاقد شماره حساب 90 که در سطح شهرهای سوئد مبادرت به جمع آوری کمکهای مالی میکنند هشدار داده و از شهروندان خواسته است که از رائه کمک به این 29 سازمان خودداری ورزند. این لیست در طی هفته گذشته تقریبا در همه رسانه های سراسر سوئد منتشر گردیده است.

در میان این لیست نام برخی سازمانهای متعلق به مهاجرین و از جمله "انجمن هواداران مجاهدین" یا "ام اف اس" نیز بچشم میخورد:

" لیست هشدار" شورای جمع آوری کمکهای سازمانهای داوطلب خیریه سوئد و اطلاعات بیشتر در وب سایت این شورا در دسترس عموم قرار داده شده است.

نوشته هشدار در مورد سازمانهای خیریه قلابی مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

Al-Aqsa Spannmål Stiftelse
Baltic 2000
Barn & Katastrofhjälpen
Barn- & Ungdomsfonden – BUF
Cancer- och Allergifonden samt dess stödförening
Cancer- och Barnhjälpen
Cancer- och Miljöfonden – CMF
CURO – Riksföreningen för cancersjuka
Developing World Clothing
FRF-Stiftelsen – Fonden för Rehab o medicinsk forskning
Hjälpfonden
Hjärtehjälpen
Humana Sverige/UFF – U-landshjälp från Folk till Folk
Innocent Child/Krigets Oskyldiga
Insamlingsstiftelsen för Handikappades Rekreation
Mojahedin Sympatisör Förening – MSF
Naturskyddsfonden
Orphan Home Care
Pilgrimsfolket
SADF – Alzheimer och Demensforskning
Samhällsfonden/Svenska Samhällsfonden
Svensk Cancerrehabilitering – SSC
Svenska Hjälpfonden
Svenska Läkaresällskapet – 200-årsfonden
Svenska Smärtafonden
Sveriges Cancersjukas Riksförbund
Telehjälpen

لیست هشدار شورای جمع آوری کمکهای سازمانهای داوطلب خیریه سوئد و اطلاعات بیشتر در وب سایت این شورا در دسترس عموم قرار داده شده است.

نوشته هشدار به شهروندان در مورد سازمانهای خیریه قلابی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این گزارش توسط خانم " بیته هامارگردن" ژورنالیست سرشناس سوئدی تهیه شده است که کارشناس امور خاورمیانه و ایران این روزنامه بوده و بواسطه تماس نزدیک خود با ایران و ایرانیان، چهره شناخته شده در جامعه ایرانی سوئد و علاقهمندان به امور سیاسی خاورمیانه و جهان عرب نیز بشمار می رود.

متن سوئدی این گزارش در پایان برگردان فارسی آن در دسترس خوانندگان استکهلمیان قرار دارد. برگردان فارسی این گزارش در روزنامه "سونسکا داگبلادت" به شرح زیر است:  

انتقاد از نمایندگان سوئدی بواسطه شرکت در گرد هم آیی مربوط به ایران  

دو نماینده پارلمان سوئد، خانم آنه – لودیگسون (سوسیال دموکرات) و آقا بیورن – لیویک (مدرات) در پشت میز سخنرانی آن قرار گرفتند توسط تشکیلاتی به نام "اتحاد انجمن ها برای ایران آزاد" (اف. اف. اف. آی) برگزار شد. عنوان این گردهمایی که به صورت "شبی برای حقوق بشر در ایران" منتشر شده بود می توانست هر نماینده دیگری را نیز علاقمند به شرکت و حضور در آن نماید.

در درون سایت اینترنتی "اتحاد انجمن ها برای ایران آزاد" همچنین آمده است که سخنرانان این گرد همایی خواستار اقدام ابتکاری دولت سوئد برای حذف عنوان تروریستی از مقابل نام سازمان مجاهدین خلق در فهرست سازمان های تروریستی اتحادیه اروپا شده اند. این عمل موجب واکنش شدید مجید صفایی نایب رئیس اتحادیه سراسری جوانان حزب لیبرال مردم شده است.

صفایی که خود دارای پیشینه ایرانی است در گفتگو با سونسکا داگبلادت تشریح می کند که "اتحاد انجمن ها برای ایران آزاد" در واقع یکی از تشکیلات زیر مجموعه سازمان تروریست خوانده شده مجاهدین خلق است. این تشکیلات که مهر تروریست بر آن خورده از سالهای دهه هشتاد تا سرنگونی حکومت عراق با صدام حسین همکاری داشت و امروز دارای یک پایگاه و چند هزار عضو در عراق می باشد.

به گفته صفایی که خود وبلاگی با عنوان "دوستان ایران آزاد" دارد.، شرکت آقای "بیورن – لیویک" که یک پایش در کمیسون دفاع پارلمان سوئد است و خانم "آنه – لودویگسون" در این گردهم آیی و نشستن در پشت میز یک سخنرانی که برگزار کنندگان آن مهر تروریستی خورده اند، اقدامی نامناسب می باشد زیرا این تشکیلات (مجاهدین خلق) به یک "فرقه بسیار بیرحم شبیه است".

خانم "آنه – لودویگسون" نماینده حزب سوسیال دموکرات به روزنامه سونسکا داگبلادت می گوید که او در این گردهمایی هیچگونه اظهار نظری راجع به مجاهدین خلق نکرده است بلکه از او بعنوان میهمان برای سخنرانی در باره حقوق بشر با محوریت حقوق زنان دعوت شده بود. وی اضافه می کند:

" اگر موضوع را درست فهمیده باشم، مهر تروریستی بر این سازمان در سطوح بلای اتحادیه اروپا مورد بحث قرار گرفته است. البته موضع ایران با دخداد اعدام های روزمره نیز باید مورد توجه قرار گیرد و از جانب همه کشورها و سازمان ملل و جامعه جهانی محکوم شود".

مجید صفایی بر این اعتقاد است که موضوع بحث در باره برداشتن مهر تروریستی به شدت توسط ماشین تبلیغاتی مجاهدین خلق دنبال می شود و ادامه می دهد:

" یکی از تاکتیک های آنان این است که با وب سایت های جدید و با اسامی جدید ظاهر شوند، اما افراد همانها هستند".

در وب سایت "اف. اف. اف. آی" از مریم رجوی بعنوان "رئیس جمهور برگزیده مقاومت" نام برده می شود. او همسر رهبر سازمان مجاهدین خلق مسعود رجوی است که از زمان سرنگونی رژیم صدام حسین در عراق ناپدید شده است. مریم رجوی رهبر "ان. سی. آر. آی" یا "شورای ملی مقاومت ایران" است که از جمله در اسلو و پاریس دفتر دارد.

یکی از منتقدین مجاهدین خلق مسئول اداره امور عراق در وزارت امور خارجه امریکا است. آقای سفیر "لورنس – بوتلر" که اخیرا از استکهلم بازدید کرده است این سازمان تروریست شناخته شده را همانند یک "فرقه" توصیف نمود. سفیر "لورنس – بوتلر" می گویند:

" این سازمان افراد خود را مغزشویی می کند. بسیاری از سربازان زن در این تشکیلات آنچنان مورد تجاوز جنسی قرار گرفته اند که قادر به بازگشت به سوی خانواده هایشان نیستند. سازمان مجاهدین خلق دیگر نفوذ و جایگاهی در ایران ندارد".

هسته مرکزی این تشکیلات در پایگاه اشرف در عراق هستند. بوتلر وضعیت اردوگاه را تحت عنوان "پایگاهی با کنترل نرم" به گونه ای که رهبران بتوانند به داخل و خارج اردوگاه تردد کنند توصیف می نماید.

مجید صفایی نفر دوم اتحادیه جوانان حزب لیبرال مردم به این نگته گزارش سازمان دیدبان حقوق بشر اشاره می کند که این سازمان اقدام به آزاد و شکنجه اعضایش در پایگاه خود در عراق می نمود و این عمل تا سقوط صدام حسین ادامه داشته است.

صفایی توضیح می دهد که:

" سازمان مجاهدین خلق با حکومت صدام برای سرکوب قیام شیعیان و کردها در سال 1991 نیز همکاری کرده است. کردهای عراق مدت زیادی برای محکمه مسعود رجوی بخاطر نقش وی در قتل عام کردها در عراق تلاش کرده اند اما وی (مسعود رجوی) از زمان سرنگونی رژیم صدام تا کنون ناپدید شده است".

به گفته مجید صفایی "دادگاه مهاجرتی سوئد در روز 25 ژوئن سال جاری رسما اعلام نمود که قبول تقاضای تابعیت اعضای سازمان مجاهدین خلق در کشور سوئد مشروط به گذشت مدت قابل توجهی از جدایی و ترک فعالیت های این افراد در این سازمان است". به گفته مجید صفایی "این خط مشی در باره افراد تشکیلات و سازمان هایی که به بی رحمی شناخته شده اند اجرا می گردد".

"سونسکا داگبلادت" با وجود تلاش موفق به برقراری تمای با بیورو لیویک نماینده حزب مدرات جهت جویا شدن نظرش نشده است.

گزارش از بیته هامارگن

نوشته حمله نایب رئیس اتحادیه جوانان حزب لیبرال سوئد به مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

الهه هنرمند محبوب ایران در گذشت

یادش گرامی باد

استکهلمیان، شانزدهم اوت 2007

استکهلمیان- الهه خواننده قدیمی ایرانی بدنبال سپری نمودن یک دوره طولانی بیماری سرطان روز چهارشنبه 15 اوت ساعت دو و نیم بعد از ظهر بوقت تهران درگذشت.

الهه در طی نزدیک به نیم قرن فعالیت خود در عرصه موسیقی ایران از جمله بیش از صد شماره برنامه گلها اجرا کرد و در مدت پانزده سالی که این برنامه از رادیو ایران پخش می شد وی یکی از خوانندگان اصلی برنامه گلها بود و صدای او بیش از هر خواننده دیگری در این برنامه پخش شده است.

————

آخرین نامه زنده یاد الهه:

پیام خانم الهه هنرمند ارزشمند ایرانی به هموطنان و هنرمندان

خانم الهه، تهران، بیست و پنجم ژوئیه 2007

تهران، شنبه 30 تیر 1386

هموطنان، هنرمندان، عاشقان ایران و ایرانی!

در سالروز قیام ملی و حماسی 30 تیر 1330 که اراده ملت ایران را در ایستادگی در برابر دخالت بیگانگان و در حمایت از دولت ملی دکتر محمد مصدق به نمایش گذاشت، بسیار خوشحال و مفتخرم که این سطور را در خاک میهن عزیز خطاب به هموطنان خودم بخصوص هنرمندان عالی قدر ایران زمین که همیشه بر استقلال ایران پای فشرده اند و دست رد بر سینه خارجی و عاملان داخلی آن زده اند به رشته تحریر در می آورم.

چندین ماه است که به خاک میهن مراجعت کرده ام، گو اینکه کسالت و بیماری مجال فعالیتی را نداده است. از زمانی که احساس کردم که این بیماری ممکن است مرا از پای در آورد یک لحظه برای رسیدن به خاک میهن آرام و قرار نداشتم. می بایست با بازگشتم به میهن تمامی آنچه را که باید میگفتم را یکباره در عمل نشان میدادم. گذشته من در همین خلاصه میشود که حال میخواهم آخرین لحظات عمرم را در کشورم و در کنار ملت شریف و با شهامت ایران سپری نمایم.

برای جبران گذشته حتی اگر یک روز از عمر کسی باقی مانده باشد هرگز دیر نیست. راه کج سالیان را میشود یک شبه به راه راست برگرداند. در این نوشته روی سخنم با کسانی است که هنوز به لحاظ ذهنی در چنگال فرقه ای که جز مطامع خودخواهانه و خود پرستانه رهبری آن هدف و منظوری را دنبال نمیکند اسیر هستند. وقتی میزان مجیز گویی این دار و دسته را به اجنبی میخوانم با خود میگویم این ها نمیتوانند ایرانی باشند و اینچنین منافع ملی خود را صرفا برای منافع گروهی خود به خطر بیندازند.

دوستان و اقوام میگویند که در سالهای جنگ کجا بودی؟ می گویند که اینها همدست و همکار و متحد صدام حسین متجاوز بودند. می گویند که اینها رسما و عملا خواهان حمله و هجوم آمریکا به ایران و ساختن عراق دیگر هستند. و البته راست میگویند و من تنها میگویم که میخواهم واپسین لحظات عمرم را در ایران باشم و این همه حرف من است و البته جواب روشن و قاطعی به گذشته من است.

نمیدانم آیا این سطور به نظر کسانی که هنوز ذهنا و عینا گرفتار فرقه هستند میرسد و یا آیا آنان آنقدر استقلال ذهن دارند که در خصوص آنچه انجام میدهند فکر کنند و یا آنقدر شهامت دارند که به اشتباه خود پی ببرند و خود را تصحیح کنند یا خیر. آنچه مردم ایران میگویند و میخواهند فرسنگ ها با خواسته ها و عملکردهای این گروه تفاوت دارد.

در این لحظات خطیر، برای ملت شریف و بخشنده ایران آرزوی موفقیت و بهروزی و سعادت میکنم و امیدوارم که به راه خود در جهت نیل به استقلال و آزادی سرافراز باشند. همچین امیدوارم که برای هنرمندانی که همچنان اسیر و عبید فرقه مجاهدین باقی مانده اند شرایطی فراهم شود که حداقل چند صباح باقی مانده عمر خود را در آغوش خانواده و ملت بزرگوار ایران سپری نمایند.

دوستار و عاشق همه شما

الهه

——————-

نامه خانم الهه به اعضای شورای رجوی

برای اعضای شورای ملی مقاومت

بیست و یکم ژانویه 2007

در یکی از سایت های متعلق به سازمان مجاهدین خلق در یک مقاله بدون تاریخ به قلم شهره فرهودی مطالبی در خصوص خانم فریبا هشترودی عضو سابق شورای ملی مقاومت آمده بود؛ تا جایی که به خانم هشترودی بر میگردد لابد خودشان اگر بخواهند جواب مناسب خواهند داد. اما در ادامه همین مطلب اشاره ای هم به من شده است که:

"… در ضمن که الهه فقط یک خواننده بود و نه ادعای روشنفکر بودن داشت و نه فمینیست بودن. یک زن خیلی عادی که اصلا سیاسی نبود و مساله اش فقط پول بود و برایش فرق نمی کرد کجا آواز بخواند و برای چه کسانی، یعنی فرق ملاها را با اضداد آنها زیاد تشخیص نمی داد. "

طرف حساب من البته نویسنده مربوطه (خانم فرهودی) نیست بلکه خود سازمان مجاهدین خلق است که چنین مطالبی را در سایت های خود درج میکند که درست مثل تف سربالا برای شورای ملی مقاومت می ماند. من خودم سازمان را تجربه کرده ام و میدانم که یکی میگوید و دیگران مینویسند. راستی میخواهم بپرسم این چه شورای ملی مقاومتی است که یک زن عادی که اصلا سیاسی نبوده و مسأله اش فقط پول بوده است و فرق ملاها با اضداد آنها را هم زیاد تشخیص نمیدهد براحتی سالهای سال عضو آنها بوده و تحسین و تمجید میشده؟!!. آیا با چنین اظهاراتی اساسا اعتباری برای شورای ملی مقاومت و تصمیمات گرفته شده در آن باقی می ماند؟ و آیا میشود باور کرد که سایر اعضای شورا چنین وضعیتی نداشته باشند؟ و صرفا با تطمیع و از بابت دکور و جنس جور برای تحمیق توده ها به عضویت شورا در نیامده باشند؟.

با این حساب باید تصور کرد که خیلی های دیگر هم برای پول آمده باشند. معمولا تا جایی که دیده و شنیده ام افراد پول میگیرند تا کاری انجام دهند ولی نشنیده بودم که افراد پول بگیرند تا وارد شورای ملی مقاومت بشوند. با این حساب شاید روزی هم بگویند که خانم مرضیه و آقایان منوچهر سخایی و امیر آرام هم برای پول آمده بودند..!. همچنین باید تصور کرد که اگر روزی هر یک از شخصیتهای سیاسی یا فرهنگی یا هنری یا ورزشی عضو شورا بخواهند از شورا به هر دلیل جدا شوند همین حرفها در خصوصشان زده خواهد شد. خوب است که من این وسط قربانی شوم تا ماهیت مجاهدین و رهبران آن روشن شود و دیگران هم دستتان را بخوانند و بدانند تا زمانی که مطابق خواسته هایشان عمل کنیم مورد احترام هستیم و اگر روزی به هر دلیل دست رد به سینه شان بزنیم آنوقت هر چه نامربوط که باشد نثارمان میکنند.

راستش در خصوص فرقه بودن سازمان مجاهدین خلق و روشهای فرقه ای که خصوصا در مورد جداشدگان بکار میگیرند زیاد شنیده بودم ولی اینبار خودم به عینه لمس کردم و دیدم که با چه کسانی کار میکردم و برای چه کسانی دل میسوزاندم. امروز فریبا بیرون آمد فردا نوبت یکی دیگر است که امروز مورد احترام است و فردا آماج اتهامات و دشنام های فرقه واقع میشود و این از خصلت بارز همه فرقه ها است.

الهه

عضو سابق شورای ملی مقاومت

———————

الهه بانوی کبیر خوانندگان ایرانی

مصاحبه خانم الهه با آن سینگلتون

ماهنامه "گزارش نجات یافتگان" سپتامبر دوهزار و پنج

الهه یکی از مهم ترین خوانندگان تاریخ موسیقی ایران است. او با صدای خود بسیاری از آوازهای سنتی، پاپ، جاز و استاندارد را به شهرت رسانده است. صدای او آنقدر دلنواز بود که داوود پیرنیا، بنیانگزار و مدیر برنامه "گلها" در رادیو ایران الهه را برای مدیریت این برنامه انتخاب نمود. صدای او بیش از هر خواننده دیگری در برنامه "گلها" پخش شده است.

آن سینگلتون: ممکن است خلاصه ای از زندگی خود بعنوان یک خواننده را بیان بفرمایید

الهه: من سالها در رشته خوانندگی اصیل ایرانی آموزش دیدم و در آن زمان داوود پیرنیا این نوع خوانندگی را از طریق برنامه "گلها" که از رادیو ایران پخش می گردید به شنوندگان آن معرفی نمود. این ارکستر و خوانندگان برنامه گلها بودند که پایه های موسیقی اصیل ایرانی را انسجام بخشیدند. در طی مدت پانزده سالی که این برنامه پخش می گردید، من خواننده اصلی آن بودم. البته بعد از انقلاب دیگر امکان پخش صدای زنان خواننده میسر نبود و ما ساکت شدیم.

آن سینگلتون: با چنین گذشته ای لطفا بفرمایید که چه شد که با مجاهدین خلق مرتبط گردیدید؟

الهه: مدت های زیادی بود که من دیگر امکان خواندن برای مردم ایران را نداشتم. یکی از راههایی که من می توانستم به خوانندگی ادامه بدهم پیوستن به تبعیدیانی بود که در سواحل غربی امریکا مقیم شده بودند ولی اختلافات فی مابین آنها بقدری زیاد و از طرفی بی ربط و خرده ریز بود که من علاقه ای به پیوستن به هیچ یک از این گروهها پیدا نکردم.

در سال هزار و نهصد و نود و چهار برخی به من مراجعه کرده و خود را بعنوان "ایرانیانی روشنفکر" در اروپا معرفی نمودند که می خواهند کنسرتی ترتیب داده و از این طریق از یک طرف مخالفت خود با رژیم آخوند ها را بیان کنند و از طرف دیگر همبستگی خود با مردم داخل ایران و مبارزاتشان برای آزادی و دموکراسی را نشان بدهند. آنها گفتند که از مجاهدین خلق هم حمایت می کنند. البته من قبلا نام مجاهدین را شنیده بودم ولی چیز زیادی از آنها نمی دانستم. این افراد آنها را بصورتی به من معرفی کردند که انگار این ها برای آزادی می جنگند.

آنها من را به اجرای برنامه در کنسرت دعوت کردند. احساس من همیشه این بود که صدای من،بخاطر این که از طریق شنوندگان برنامه "گلها" معروف شده است، پس متعلق به مردم است و من باید آن را به هر طریقی که شده به آنها برگردانم. مجاهدین وسیله ای بودند که می توانست چنین راهی را باز کند. البته من تنها نبودم و خوانندگان مشهور دیگری هم بودند که توافق کردند تا در این کنسرت ها شرکت کنند.

آن سینگلتون: ممکن است در مورد روش های نزدیک شدن این افراد به مردم و بخصوص چگونگی رفتارشان با خود شما برای جلب توافقتان برای شرکت در کنسرت توضیح بدهید؟

الهه: من به آنها گفتم که اگر چه من سمپاتی ای نسبت به پایداری مجاهدین در قبال رژیم ایران احساس می کنم ولی به شخصه در مسائل سیاسی گروه ها دخالت نخواهم کرد بنابراین آنها فقط می توانند از پرچم ایران در کنسرت استفاده کنند و نه علائم دیگر و من هم در آن کنسرت فقط آواز های کلاسیک ایرانی را خواهم خواند و نه هیچ کار دیگری. لازم است یاد آوری کنم که من در تمام مدت خوانندگی ام تا بحال هیچ وقت قرارداد و امضا و این چیز ها نداشته ام. حرف من همیشه کافی بوده. ولی آنها اصرار می کردند که کنتراتی رسمی امضا شود. من به این اعتبار که این ها آماتور هستند و غیره قبول کردم. قرارداد برای شش برنامه کنسرت بود با تاکید بر غرامتی چند هزار دلاری در صورتی که من حاضر به خواندن نشوم. از آنجا که چنین چیزی تا بحال برای من اتفاق نیفتاده بود قبول کردم. آنها رفتند و من دیگر آنها را ندیدم. یک ماه قبل از شروع کنسرت من هنوز هیچ اطلاعی نداشتم و بنابراین شروع کردم به تماس گرفتن ولی بی نتیجه بود. یک هفته قبل از زمان کنسرت متوجه شدم که کنسرت به نام مجاهدین خلق و در حمایت از مریم رجوی اعلام شده است!

بعد از این کنسرت، رادیوهای ایرانی شروع کردن به بدگویی به من چرا که برای مجاهدین خوانده بودم. مجاهدین هم از طرف دیگر فقط نیمی از دستمزد من را دادند و رفتند. رادیو امریکا گفت که من باید پشت میکروفون رفته و از ایرانی ها در هر کجا که هستند معذرت خواهی کنم. در چنین وضعیتی تمام گروه های آپوزیسیون بجای این که به کمک من بیایند فقط من را بیشتر و بیشتر به طرف مجاهدین هل دادند. این بود نتیجه فشارها و انتقادات و حملات بی رحمانه ای که به من می کردند. من دیگر هیچ پناهگاهی نداشتم.

در چنین وضعیتی، مجاهدین پروژه ای از نشان دادن محبت و احترام و غیره نسبت به من را آغاز کردند. آنها وانمود می کردند که واقعا برای من اهمیتی قائل هستند و نگران من هستند. در این فاز، من واقعا به چنین محبت هایی نیازمند شده بودم. من حالا می فهمم که این روش معمول فرقه ها برای عضو گیری از میان مردم است. در آن زمان اگرچه من متوجه می شدم که این ها دروغ است ولی یک نیازی و یک چیزی در رفتار و گفتارشان بود که جلبم می کرد و از طرف دیگر بشدت علاقه مند شده بودم که بیشتر در مورد آنها بدانم.

آن سینگلتون: آیا می توانید توضیح بدهید که از نظر شما مجاهدین چگونه بصورت یک فرقه عمل می کنند؟

الهه: من از طرف آنها دعوت شدم که بعنوان یک خواننده به آنها بپیوندم و البته فکر می کردم که آنها جنگجویانی برای آزادی هستند ولی خیلی زود واضح شد که آنها یک فرقه بیش نیستند. فرقه ای با محدوده فکری بسیار بسته و متعصب.

بعد از این که برخی خودشان را در اعتراض به دستگیری مریم آتش زدند به آنها گفتم که دیگر با من هیچ تماسی نگیرند. آنها مثل حسن صباح هستند. نه، بدتر. حسن صباح با مقطوع النسل کردن مردانش آنها را در مقابل غریضه های جنسی شان حفظ می نمود ولی او هرگز از پیروانش نخواست که خودشان را بخاطر وی بسوزانند. رجوی هیچ رحمی ندارد. او خودش را بالاتر از هر کس و هر چیز می داند. رجوی ها در بهترین خانه ها خودشان را در دریایی از لباس و غذا و زندگی لوکس غرق کرده اند و بقیه واقعا در حال زجر مستمر به زندگی شان ادامه می دهند.

دوستی در میان مجاهدین معنی ندارد. آنها حتی در قبال هوادارانشان هم بشدت خشن هستند. فرماندهان به آنها دستوراتی می دهند که واقعا هیچ معنی و منطقی ندارد. آنها دو چهره دارند. یکی چهره خوب بیرونی است که سعی می کنند به جهان خارج نشان بدهند و دیگری چهره عصبی، خشن و فحاش واقعی شان.

بیشترین تنفر من از آنها بخاطر کارهایی است که در عراق کرده اند. من بخاطر آنچه که آنها و عراقی ها با کشور من کردند از آنها متنفرم. من بعد ها در داخل آنها متوجه شدم که رجوی هیچ مرزی ندارد. او واقعا برایش فرقی نمی کند که با چه کسی همکاری می کند، دوست، دشمن،… یک بار من از مریم در رابطه با کارشان با صدام پرسیدم. او به من گفت: "اگر صدام جنگ را نباخته بود و ایران را تصرف کرده بود، وقتی که ما ایران را بدست می گرفتیم خوزستان را بعنوان جایزه به صدام می دادیم"!

یکی از مسائلی که مشاهده آن از نزدیک بسیار حیرت آور بود حسرت بی پایان رجوی ها برای قدرت است. به یاد دارم که یکی از اعضای شورای ملی مقاومت با مسعود رجوی در مورد آنچه که مجاهدین پس از گرفتن تهران خواهند کرد صحبت می کرد. رجوی که چشمانش در این زمان برق می زد به وی گفت: "وقتی ما به ایران برسیم، چند روزی طول خواهد کشید که خود را به تهران برسانیم. ما در راه یک میلیون بسیجی و یک میلیون پاسدار خواهیم کشت و… آنگاه باید ببینیم بعد چه باید بکنیم."

روابط جالبی بین رهبران سازمان هست. برای همه مشخص است که مریم بشدت دنبال قدرت کامل است و در این راه به دنبال کنار زدن مسعود است. همسر سابق وی مهدی ابریشمچی هم می خواهد که وی جایگزین مسعود شود. چرا که نه؟

باید بگویم که اگر امریکا بخواهد از آنها حمایت کرده و بطرف ایران هولشان بدهد آنها در ایران به مراتب بد تر از صدام برای امریکایی ها در عراق خواهند بود. آنها در زمان جنگ فعالیت های اطلاعاتی بر علیه کشور خودشان داشته اند. من اخیرا یک پرستار ایرانی را دیدم که حین توضیحاتی که می داد و یادش می آمد، نمی توانست جلوی گریه خودش را بگیرد. او گفت که کارخانه آزمایش ورقه های بزرگ فلزی دست کرده بود که در جنگ بتوان از آنها بعنوان حفاظ استفاده نمود. این ورقه ها برای حفاظت بیش از سی هزار سرباز مورد استفاده قرار گرفته بود ولی از آنجایی که مجاهدین اطلاعات مربوطه را به عراق داده بودند، عراقی ها منطقه را بمباران کردند و حدود هفتاد تا هشتاد هزار نفر به همین خاطر جان خود را از دست دادند. به همین خاطر است که می گویم آنها واقعا بیش از آنچه قابل باور باشد بی ریشه هستند.

آن سینگلتون: آیا شما قبل از ارتباط با مجاهدین آنها را می شناختید؟

الهه: من راجع به آنها شنیده بودم. ولی به این صورت که اکنون می شناسمشان، نمی شناختم. من فکر می کردم آنها آزادیخواه هستند. ما در مورد جنایات مشترکی که با صدام انجام داده اند نمی دانستیم. بخصوص ما هیچ اطلاعی از رفتار آنها در درون سازمانشان نداشتیم.

امروزه من به اندازه کافی با چشم های خودم دیده ام و تنها چیزی که باید بگویم و تاکید بکنم اخطار به دیگران است که به این فرقه نزدیک نشوید. این ها خائنین و بزهکارانی بیش نیستند. وقتی هم می گویم بزهکاران، منظورم غلو کرد نیست. من یک بار برای ملاقاتشان به پاریس رفتم. البته آنها سعی زیادی برای رسیدگی به ما کردند ولی یک زن جوان در میانشان بود که در کنار ما کار می کرد. دقیقا بخاطرم مانده است!

یک روز عصر که من واقعا خسته شده بودم ولی تفکرات اجازه خواب نمی داد به اطاقم رفتم و قرص خواب خوردم تا آرام بشوم. بعد از مدتی صدایی در اطاق شنیدم و نیمه خواب و نیمه بیدار سرم را بلند کردم و دیدم که این زن جوان در حالی که دستش توی کیف من است ایستاده است. من آنقدر حالم بد بود که اصلا نفهمیدم خواب می بینم یا بیدارم و به هر حال دوباره به خواب رفتم.

وقتی که صبح بیدار شدم متوجه شدم که پاسپورتم، کارت سبزم، کارت های دیگرم و حدود هزار دلار از کیفم دزدیده شده است. با این وجود این زن بدون تعارف در مقابلم ایستاده بود و به روی خودش نمی آورد و وقتی که من با وی رودررو شدم یکی از زنان فرمانده شان دخالت کرد و وی را بیرون فرستاد. آنها هیچ وقت اموال من را پس ندادند.

یک بار دیگر بخاطر دارم که من را راضی کردند تا از قرارگاهشان در عراق بازدید کنم. قبل از رفتن به خاطر این که یکی از کفش هایم پایم را می زد، یک تکه کاغذ تا کرده در کف آن گذاشته بودم. در زمان شام در قرارگاه، من کفشم را در آوردم که پایم کمی آرام بگیرد و بنظرم این تکه کاغذ دیده شد. یکی از زن ها که در کنار من نشسته بود بدون هیچ تعارفی سریعا این تکه کاغذ را برداشت و فرار کرد و ناپدید شد. یک لحظه واقعا خشکم زد. چی؟

بعد از چند لحظه متوجه شدم مسئله چه بوده است. آنها فکر کرده بودند که فردی در کمپ نامه ای به من داده که با خودم از آنجا خارج کنم. اینجا بود که واقعا همه پرده ها از جلوی چشمانم افتاد. حالا دیگر من می دانستم که برخی از افراد واقعا خواستار خارج شدن هستند و می دانستم که آنها هر کاری انجام خواهند داد تا کسی نتواند فرار کند و می دانستم که تمامی داستانهایی که در باره شکنجه و زندان افراد خودشان گفته می شود حقیقت دارد. من واقعا نگران شده بودم

من بیش از آنچه که لازم باشد دیده ام. من ناظر بسیاری از کارهای غیر قانونی شان بوده ام ولی می دانی، بدترین کاری که می کنند که در ظاهر غیرقانونی هم نیست بازی با مغز و قلب مردم بی گناه است.

من بخاطر کمک به مردم ایران به آنها پیوستم و خیلی هم سعی کردم بلکه بتوانم آنها را عوض کرده و یا متوجه واقعیاتشان کنم. چه در مورد خودشان و چه در مورد اطرافشان. انگار که حتی خودشان هم نمی توانستند چیزی جز دروغ های تولیدی خودشان را ببینند. من حتی مدتی سعی کردم مریم رجوی راضی کنم آن لباس های مسخره ای را که می پوشد عوض کند. اولین بار که دیدمش لباس یونیفورم نظامی به تن داشت. واقعا با کاری که باید انجام می داد بی ربط بود. وقتی که به وی پیشنهاد کردم که سعی کند کمی جالب تر لباس بپوشد، رفت و هزاران دلار خرج لباس های مسخره زرد و صورتی و کیف و پارچه پرده ای کرد. انگار اصلا هیچ ایده ای نداشته باشد. کسانی که دوره اش کرده اند هم جرئت ندارند انتقاد که هیچ حتی پیشنهاد بکنند که وی یک مقدار به طرز دیگری رفتار کند. فقط من بودم که جرئت داشتم آن لباس های نظامی را از تنش خارج کنم.

آن سینگلتون: رفتار مجاهدین وقتی که فهمیدید که میخواهید ترکشان کنید چگونه بود؟

الهه: این یک واقعیت است که وقتی انسان در چنگال مجاهدین اسیر می شود راه فراری متصور نیست. درست مثل موش در چنگال گربه. هر وقت بخواهی فرار کنی، پنجول روی سرت فرود می آید. بعضی وقت ها با چنگالهای بیرون آمده و بعضی وقت ها با نرمی دست و بدون چنگالها. در هر صورت خارج شدن واقعا کار سختی است. یکی از راه هایی که برای نگه داشتن افرادی مثل من استفاده می کردند تولید بدهی مالی برای فرد بود. آنها هیچ وقت تمام پول قرارداد هایشان را نمی دادند. آنها همیشه قول میدادند که هفته دیگر، ماه دیگر، دفعه دیگر..

یکی از افراد معروف شورا چندی قبل از خروجم به من گفت: الهه، چرا خودت را خلاص نمی کنی. افرادی مثل من نمی توانند خارج شوند بخاطر این که صد در صد وابسته به رجوی شده ایم و برای مینیمم هایمان هم به او نیازمندیم. ما یک قران هم نداریم ولی تو حداقل خانه و فامیل خودت را داری و وابسته نیستی. تا زمان برایت باقی است فرار کن". من با شنیدن این کلمات واقعا متاسف و متاثر شدم.

یک روز مریم را درپاریس ملاقات کردم و به او گفتم: "ببین. قفسی که من را داخل آن گذاشته اید حتی طلایی هم نیست. چوبی است. من نمی توانم مردم را ببینم آنها هم نمی توانند من را ببینند". تنها واکنش این زن این بود که فقط به من خیره نگاه کند. از آنها خواستم بدهی شان به من بابت قراردادها و کارهایی که انجام شده است را بدهند. هنوز که چیزی پرداخت نشده.

هر وقت من در مورد پولی که به من بدهکار بودم سوال می کردم و باید بگویم طی سالها به مبلغ زیادی تبدیل شده بود آنها می گفتند نمی توانیم بپردازیم. زمان کوتاهی بعد از شروع جنگ عراق محمد محدثین را دیدم که به من گفت: "ببین الان نفرات ما در عراق زیر حمله هستند و ما هم هیچ پول نداریم". چهار روز بعد پلیس فرانسه به خانه مریم رجوی در پاریس ریختند و در میان انبوهی از لباس گرانقیمت و کامپیوتر حدود هشت میلیون دلار نقد کشف کردند. فکرش را بکنید. دفعه بعد که محدثین را دیدم واقعا از خجالت سرخ شده بود ولی هنوز هم که هنوز است طلبم را دریافت نکرده ام

سال گذشته بالاخره به این نتیجه رسیدم که دیگر کافی است. من یک نامه رسمی به آنها فاکس کردم که مستقیما مریم رجوی را خطاب قرارداده بودم. ولی الان بیش از یک سال است که هنوز حاضر به اعلام جدایی من نشده اند و بنظر می رسد که نمی خواهند قبول کنند. آنها به تلفن کردن هایشان ادامه دادند و می گفتند بیا و طلب و پولت را بگیر. یک بار گفتند که من باید مریم را درپاریس ببینم تا بدهی شان را بدهند. وقتی آنجا رسیدم دیدم که باز میهمانی شام گرانقیمتی را تدارک دیده اند که باصطلاح بخاطر من بود. آنها تعدادی از همسایه های اور سور اواز را دعوت کرده بودند و حتی دانیل میتران را هم باز آورده بودند برای شام. در آن شب مریم مرتب سعی می کرد که نزدیک من بنشیند و با من عکس و فیلم بگیرد ولی من متوجه شدم و از او دوری جستم. طبعا باز هم من بدون دریافت پولم از آنجا خارج شدم.

درواقع من یک مقدار ترس هم داشتم. می دانستم که حتی در حال حاضر هم آنها از روش های اطلاعاتی و استراق صمع و غیره بر علیه افرادی که مشکوک به مخالفت با آنها باشند استفاده می کنند. آنها بدین صورت از تلفن استفاده می کنند که به فردی زنگ زده خودشان را فرد دیگری معرفی می کنند تا بتوانند اطلاعاتی در مورد شخص مورد نظرشان بدست آورده و البته آن را ضبط کنند. این کار فقط در مورد ایرانیان انجام نمی گیرد بلکه از این روش بر علیه غربی ها هم استفاده می کنند. با سازمان های حقوق بشری، با مراکز دولتی و غیره. قربانیان مجاهدین فقط ایرانی ها نیستند. من همچنین کشف کردم که آنها برنامه هایی را دنبال می کنند که باعث "تولید حادثه" برای برخی افراد بشوند. من همین الان خیلی نگران هستم. آنها قادر به هر کاری هستند. آنها شبکه گسترده ای را در اروپا ایجاد کرده اند که می تواند به راحتی و بدون سر وصدا به من یا فرزندانم صدمه بزنند. من هنوز بصورت جدی نگران خودم و بچه هایم هستم.

آن سینگلتون: فکر می کنید ارتباط شما با مجاهدین بر نظر مردم نسبت به شما تاثیر گذاشته باشد؟

الهه: من معتقدم که تاریخ خودش قضاوت خواهد کرد. ما همه در طول زندگی خود اشتباهاتی را انجام داده و می دهیم. همه ما بالا و پایین رفتن هایی را تجربه می کنیم بخصوص الان که تاریخ معاصر ایران شاهد تغییرات عظیم و همچنین سختی هایی برای بسیاری از مردم بوده که همه ما باید با ماکزیمم توانمان آنها را تحمل می کردیم. آنچه که به آن اطمینان دارم این است که آنچه از من خواهد ماند صدای من است و در سالهای بعد از من مردم از صدا و آوازهای من لذت خواهند برد. این ها متعلق به ایران و جهان موسیقی است. مجاهدین هم خارج از این که من چقدر در آن دخیل بوده ام در تاریخ سر جای خودشان نشانده خواهند شد. من معتقدم که تاریخ آنها را همانطور که ما شناختیمشان، بعنوان دروغ گویان زبون و خائنین به وطنشان مورد قضاوت قرار خواهد داد.

آن سینگلتون: آخرین سوال این که نظر شما در مورد نگرش سازمان مجاهدین به هنر چیست؟

الهه: برای مجاهدین هنر هم مثل هر چیز دیگری است. اگر بتوانند از آن سوء استفاده کنند، دریغ نخواهند کرد. غیر از این برایشان معنی دیگری ندارد. آنها هر کس و هر چیز را در راه اهدافشان مورد سوء استفاده قرار می دهند و این می تواند مردم باشند یا هنر. آنها همانطور که مردم را به راحتی از بین می برند هنر را هم نابود می کنند و البته هنرمند را هم به همراه آنها.

نوشته الهه هنرمند محبوب ایران در گذشت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

هنوز ساعاتی از حمایت الینا اوبری رهبر کم سن و سال شاخه جوانان حزب محیط زیست سوئد ( میلیو پارتی) از سازمان مجاهدین خلق ایران نگذشته بود که انتقادات گسترده داخل و خارج حزب و گوشمالی علنی از طرف سیاستمداران حزب محیط زیست سوئد، وی را مجبور به یک چرخش 180 درجه ای و پس گرفتن گفته های خود نمود. او که صبح پنج شنبه سازمان مجاهدین خلق را کوشا در راه آزادی مردم خوانده بود ساعاتی بعد مجبور گردید تا اعلام کند : من به واسطه جوانی و بی تجربگی خود چنین حرف هایی زدم. بعد از این که با همکاران حزبی خودم صحبت کردم متوجه شدم که اطلاعات کافی در مورد وضعیت ایران و سازمان مجاهدین خلق نداشته ام.
لوتا هدستروم نماینده پارلمان و از اعضای کمیسیون سیاست خارجی پارلمان سوئد از همین حزب نیز سریعاً پس از سخنان الینا اوبری، حمایت رهبر شاخه جوانان حزب محیط زیست از سازمان مجاهدین خلق را قاطعانه رد کرد و از جمله به خبرگزاری ت ت گفت که حمایت از سازمان مجاهدین خلق در راستای سیاست حزب محیط زیست سوئد نیست. وی ادامه داد که سازمان مجاهدین مناسب ترین سازمان برای سرنگونی حکومت ایران نیست.
کارل بی هامیلتون نماینده پارلمان از حزب لیبرال مردم ( فولک پارتی) نیز سخنان الینا اوبری را نشانه عدم قدرت تشخیص وی نامید و با شماتت شدید وی گفت: کله ام سوت کشید. بابا این یک سازمان تروریستیه!
سازمان مجاهدین خلق هم از طرف امریکا و هم از طرف اتحادیه اروپا سازمانی تروریستی تلقی می شود و یکی از دلایل آن همکاری نزدیک سران این سازمان با حکومت سرنگون شده و منفور صدام حسین دیکتاتور عراق بوده است. الینا اوبری رهبر شاخه جوانان حزب محیط زیست ، گفته های خود را در رابطه با یک کنفرانس مطبوعاتی که توسط سازمان مجاهدین خلق در استکهلم با هدف خارج نمودن نام این سازمان از لیست سازمان های تروریستی برپاشده بود بیان کرده بود که ساعاتی بعد مجبور گردید با خواری و زاری سخنان خود را پس بگیرد و اولین تجربه تلخ مدت کوتاه سیاست مداری خود را به دست آورد.
به نقل از سایت استکهلمیان

نوشته موضع جدید خانم الینا اوبری نسبت به فرقه مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.