به نظر اینجانب، شخصی می‌تواند معترض و مخالف موضوعی باشد که خود از انتقادات مربوط به آن مبرا و عاری باشد. در حالی که ما به‌خوبی با تشکیلات کثیف مجاهدین خلق و عملکردهای ناپسند و عقاید رذیلانه رجوی درباره زنان آشنا هستیم.

زنان در تشکیلات مجاهدین خلق از برده هم کمتر هستند، زیرا حداقل بردگان، امکان تشکیل زندگی داشتند، اما این زنان نگون‌بخت در حالی که نمی‌توانند ارتباطی با دنیا داشته باشند، مورد انواع ستم‌ها قرار می‌گیرند.

مسعود رجوی، که خود وضع‌کننده ارتجاعی‌ترین قوانین درباره زنان در فرقه است، اکنون با حقه‌بازی مدعی و معترض قانون حجاب در ایران شده است. واقعیت دردناک این است که درون فرقه، وضعیت زنان از دوران برده‌داری هم سخت‌تر است. زنانی که اجازه استفاده از هیچ مدل لباس و رنگ دلخواه و حتی نوع حجاب خود را ندارند و ملزم به اجرای حجاب اجباری و پوشش مدل نیم‌قرن گذشته هستند.

برخی از قوانینی که مسعود رجوی برای زنان گذاشته است:

-زنان اجازه ترک فرقه را ندارند و نمی‌توانند زندگی تشکیل دهند.

-زوج‌ها باید طلاق بگیرند.

-اجازه فرزندآوری ندارند.

-مادران قدیمی اجازه ارتباط با فرزند خود را ندارند و سال‌هاست از آن‌ها بی‌اطلاعند.

-حق تحصیل، آموزش زبان، رفتن به بیرون کمپ به تنهایی، مسافرت و داشتن وسایل آرایشی و بهداشتی و حتی لباس‌های معمولی را ندارند.

-آن‌ها نمی‌توانند با مردان گفتگو کنند یا سلام کنند و در تردد در یک ماشین باشند.

-در کمپ، حتی روزهای خرید و پمپ بنزین و اماکن کار برای زنان و مردان جداست.

این‌ها بخشی از قوانین متخصص ارتجاع یعنی مسعود رجوی است. او که به‌دلیل سال‌ها گورخوابی دچار زوال عقل شده و مشاعرش را از دست داده، با وقاحت وارونه‌گویی می‌کند اما مدارک و شاهدان موجود و دنیا نظاره‌گر است که چگونه صدها زن در کمپ آلبانی محبوس و محصور و با فرهنگی قرون وسطایی در حال بیگاری هستند.

آن‌ها تا روزی که بمیرند محکوم و محصورند. رجوی به زنان می‌گفت: “شما فهم و درکی از امور سیاسی ندارید. مغزهای شما گنجشکی است و با درخت‌ها فرقی نمی‌کنید.” به دستور او، بسیاری از زنان خواهان جدایی به قتل رسیدند و در جلساتی که خودش برگزار می‌کرد، معترضین را به زیر مشت و لگد کشید و محکوم به مرگ کرد.

این اندیشه و ماهیت کثیف سرکرده فرقه درباره زنان است. باید گفت که همانند همیشه، ادعاهای این مردک زن‌باره درباره حقوق زنان، دجالگری محض است.

مریم سنجابی

نوشته رجوی به زنان مجاهدین خلق می‌گفت مغزهای شما گنجشکی است اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مردم ایران و بسیاری از منتقدان و مخالفان، فارغ از دیدگاه‌های سیاسی، هیچ‌گاه عرق میهن‌پرستی و ملی‌گرایی را فراموش نکردند و به همین دلیل، از مجاهدین خلق به‌خاطر همکاری با رژیم صدام و پشت‌کردن به ملت در شرایط سخت بیزارند.

سیاست‌مداران و اکثریت دولت های خارجی نیز به این موضوع واقف هستند که فرقه رجوی گروهی خودفروخته، خطرناک و منفور در بین ایرانیان است. گزارشی از موسسه رند آمریکا که به‌تاریخ حداقل دو دهه پیش منتشر شده، بررسی جالبی از سازمان مجاهدین خلق دارد. آن‌ها سازمان رجوی را دارای ماهیت دیکتاتوری و گروهی سکت که مورد تنفر ایرانیان است، عنوان کردند.

در دو دهه اخیر، گروه خیانتکار رجوی سعی داشته خود را مبدع یک سری سیاست‌ها، ناجی و آلترناتیو اصلی ایران نمایش دهد. آن‌ها با انواع ترفندها تلاش کردند خود را بزرگ و مؤثر نشان دهند در حالی که تجربه آموخته است که جز گروهی فرودست، دست‌نشانده و پیرو اربابان خارجی چیز دیگری نیستند. نه ابتکار عمل و نه اصولاً توان و جسارتی دارند که مستقلاً سیاست و راهبردی خاص از خود داشته باشند لذا به‌طور مستمر با تکرار و نشخوار مواضع غربی در فرم و مدل‌های فریبنده به پیروی از آن‌ها مشغولند.

به‌عنوان نمونه، علیرغم اینکه در گذشته خود را حامی فلسطینیان می‌نامیدند و سال‌ها کشور فلسطین میزبان سرکرده‌های اصلی فرقه و محل آموزش آن‌ها بود، در ارتباط با جنگ غزه جرأت نکردند حتی یک نمونه از کشتار مردم فلسطین را محکوم کنند و بالعکس، رسانه‌های خود را کاملاً به درج خبرهای جهت‌دار و حامیان غربی صهیونیست‌ها اختصاص دادند.

فرقه رجوی می‌داند که با دو یا سه هزار نیروی فرتوت و فرسوده و بدون ارتباط با عصر جدید، قدرت تأثیرگذاری و تغییری در ایران ندارد. لذا تمام هم و غم آن‌ها، دل بستن، پیروی از دولت های خارجی و چشم دوختن به آن‌ها می‌شود. بدین خاطر، با تمام قوا و با هزینه‌کردن پول‌هایی که اندوخته‌اند، در بین سیاست‌مداران غربی سگ‌دو می‌زنند تا حامیانی پیدا کنند و به کمک آن‌ها به زعم خود به آرزوهای در گل‌مانده یعنی به قدرت برسند.

اما واقعیت این است که راهبرد، عملکرد و متدولوژی‌های فرقه‌گرایانه سرکرده گروه، جذابیتی برای نسل جوان و حتی مخالفان ندارد. مردم با مشتی تروریست عقب‌مانده و ایزوله با اقدامات خرابکارانه مخالفند. حالا آن‌ها هرچه هم در فضای مجازی داد و فریاد سر دهند، یاوه‌سرایی کنند و فحش بدهند و خود را قهرمان و مجاهد بخوانند، واقعیت صحنه تغییری نخواهد کرد. حاصل هم می‌شود امید بستن به کشورهای متخاصم و دشمن با ایران که بعید است با جاسوسی و چاپلوسی و خدمات به اجنبی به جایی برسند.

به نظر می‌رسد غربی‌ها کارکشته‌تر از این حرف‌ها هستند که فریب ظاهر چنین گروه‌هایی را بخورند؛ گروهی که در ظاهر خود را مدافع راه‌حل سوم و انتخابات آزاد معرفی می‌کند، اما در متن و عمل حامی تروریسم است. پیوسته از داغ و درفش و کشتن و انتقام صحبت می‌کند و صفحات مجازی‌اش پر است از به‌قول خودشان خبرهای عملیات آتش‌زدن و حمله به اماکن دولتی و عمومی، حمایت از ترور سربازان ۱۸ساله‌ای که تنها گناهشان پاسداری از مرزهاست و راه‌اندازی گروه‌های خرابکار.

طبیعتاً سازمان‌های تروریستی منفور، اقبالی در نزد مردم ندارند و سیاست‌مداران خبره نیز توجهی به آن‌ها نخواهند داشت و همیاری جدی نخواهند کرد، حتی دیگر ترامپ قمارباز هم محل سگ به آن‌ها نخواهد گذاشت.

چنین گروه‌های خشن و دوگانه و بی‌اصل و نصب و تشنه قدرت که حتی به وفادارترین اعضای خود رحم نمی‌کنند و بسیاری از اعضایشان را به قتل رسانده و شکنجه کرده‌اند، به هیچ مدل انسانی وفا نخواهند کرد و آینده تاریک و افول در انتظار آن‌ها است.

مرضیه رئیس الساداتی

نوشته عضو سابق مجاهدین خلق: مردم ایران از شما بیزارند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تا اینجا، آن‌ها درست می‌گویند و واقعاً هدف از به‌کارگیری این واژه، برجسته کردن ماهیت اصلی این سازمان تروریستی است. اما نکته جالب توجه اینجاست که می‌گویند: “در شیطان‌سازی هیچ‌گونه ادعای قابل توجه و مستندی وجود ندارد!” لطفاً به این قسمت دقت کنید: “این اتهامات لیست بلندی هستند که در چهار دهه گذشته به اشکال مختلف در رسانه‌های گوناگون منتشر شده‌اند. اتهاماتی چون روابط غیراخلاقی، کردکشی، حجاب اجباری، طلاق اجباری، مغزشویی، فرقه‌گرایی و…”

آیا کسی هست که به ما بگوید کدام یک از این اتهامات نادرست است؟ در همین زمان که این مطلب را می‌خوانید، دادگاهی در تهران در حال رسیدگی به همین اتهامات است. جالب است که در این دادگاه برای متهمان وکیلی اختصاص داده شده، اما وکیل مدعی است که تاکنون کسی به او مراجعه نکرده تا بگوید از من دفاع کن!

خب، اگر راست می‌گویید، حداقل یک نفر را به نمایندگی از کل سازمان به نزد این وکیل بفرستید تا او بتواند از شما دفاع کند و بگوید که موکلین من به این دلایل از اتهامات خود را مبرا می‌دانند و حاضرند با ارائه اسناد و مدارک از خود دفاع کرده و هرگونه اتهام متوجه آنان را انکار کنند. ادعای این همه هوادار در داخل کشور دارید چرا یک نماینده از شما جرأت آمدن به دادگاه تهران ندارد؟

سرکردۀ این فرقه تروریستی هرگاه صحبت از دادگاه می‌شود، مدعی است که فقط حاضر است در دادگاه‌های بین‌المللی شرکت کرده و از خود دفاع کند. این در حالی است که در همین دادگاه‌های بین‌المللی که اغلب در کشورهای اروپایی تشکیل شده‌اند، دادگاه به نفع شاکی رأی داده و سازمان مجاهدین خلق را محکوم کرده است.

نمونه بارز این موضوع، دادگاهی است که پسر مسعود رجوی را به خاطر اتهامات واهی محاکمه می‌کرد. شاکی یکی از اعضای خود سازمان بود، اما با هویتی اروپایی. در آن دادگاه که بسیاری انتظار داشتند سازمان مجاهدین خلق برنده آن باشد، در کمال تعجب و حیرت همگان، قاضی دادگاه به نفع پسر مسعود رجوی رأی داد و نمایندۀ سازمان مجاهدین خلق محکوم شد! از این‌گونه دادگاه‌ها که سازمان مجاهدین خلق در آن محکوم شده است، کم نیست و خود نیازمند یک مطلب دیگر است. من به مهم‌ترین آن اشاره کردم تا شما متوجه شوید که وقتی رهبری این تشکیلات در بلندگوهای تبلیغاتی خود می‌گوید که فقط دادگاه‌های اروپا را به رسمیت می‌شناسد، در همین دادگاه‌ها محکوم شناخته می‌شوند.

می‌خواهم عرض کنم که تحت تأثیر شانتاژها و حقه‌بازی‌های این سازمان و فرقه دودوزه‌باز رجوی قرار نگیرید. در هر واکنشی از این فرقه، به سابقه امر مراجعه کرده و ببینید که گذشته و تاریخ در خصوص فرقه رجوی چه می‌گوید.

در اینجا متوجه می‌شوید که واژه “شیطان و شیطان‌سازی” چقدر برازندۀ این فرقه تروریستی است. در تمامی مطالبی که توسط مخالفان این سازمان مطرح شده است، جز واقعیت محض هیچ چیز دیگری وجود ندارد. تمامی صحبت‌ها اساساً بر طبق مستندات و واقعیت‌های موجود بیان شده است. حتی در دادگاهی که در بالا اشاره کردم نیز بر اساس مستندات و شواهد، سران این سازمان محاکمه می‌شوند.
از این رو، شخصاً معتقدم واژه “شیطان‌سازی” برای این فرقه کم است و باید از واژه شیطان برای آن‌ها استفاده کرد. آن‌ها خود شیطان هستند و نیازی نیست که برای معرفی شیطان از شیطان‌سازی استفاده نمود.

حسین عیوضی‌آذر

نوشته چرا یک نماینده تان هم جرأت آمدن به دادگاه تهران ندارد؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به صراحت باید گفت و تأکید کرد که این بیماری نیست که افراد را در تشکیلات می‌کشد، بلکه تبعیضی که شما بین افراد قائل می‌شوید، آن‌ها را به مرگ می‌کشاند. حقیقت تلخ و بسیار زهرآگین این است که وقتی در فرقۀ رجوی یکی از اعضای سازمان می‌میرد، تنها او نیست که می‌میرد، بلکه همراه با او آرزوهای خانواده‌هایی که عمری منتظر دیدن فرزندشان بودند نیز می‌میرد و دفن می‌شود. آرزوهای بر باد رفته، چقدر حزن‌انگیز و تأسف‌بار است. اکنون خانواده‌های اعضای گرفتار در اشرف ۳ مانند یک پیکرند؛ وقتی یکی از فرزندان آن‌ها در “اشرف ۳” می‌میرد، همگی درگیر این ماجرا می‌شوند و غم و اندوه سرتاسر زندگی‌شان را مدتی درگیر خود می‌کند، زیرا مدام با این فکر درگیر می‌شوند که نکند نفر بعدی فرزند ما باشد؟

بارها گفته‌ایم که رجوی به هیچ وجه از مرگ کسی در سازمان متأثر و متأسف نمی‌شود. اتفاقاً برای آن‌ها خوب است، زیرا تبدیل به ابزاری می‌شود که برای یک دوره تبلیغات کرده و برای مظلوم‌نمایی خود بهره‌برداری می‌کنند. غم‌انگیزتر اینکه رجوی دوست دارد مرگ افرادش هر چه دردناک‌تر باشد؛ مثلاً بر اثر یک انفجار چندین نفر به کام مرگ بروند و او به سرعت عکس‌های رنگی آن‌ها را در بین تعدادی از عوامل خود در اروپا و آمریکا به جلوی دوربین‌ها بکشاند. هدف از این مطلب نیز تأکید بر این است که مرگ‌هایی که در تشکیلات رجوی رخ می‌دهد، اغلب قابل پیشگیری بوده و می‌توان از آن جلوگیری کرد اما تجربه و تاریخ نشان داده و ثابت کرده که رجوی و عواملش به خون اعضای خود نیاز دارند.

این موضوعی که بیان کردم، یک تجربه شخصی در رابطه با سازمان مجاهدین خلق بوده و به آسانی به‌دست نیامده است.

حسین عیوضی آذر

نوشته دفن شدن آرزوی خانواده‌ها با مرگ عزیزانشان در اسارتگاه مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مسعود رجوی در عملیات موسوم به فروغ جاویدان، خیلی از اعضای خود را به کام مرگ فرستاد و بسیاری از کودکان آن‌ها، هرگز والدین خود را ندیدند.

رجوی پس از شکست خفت بار در این عملیات،علت را به گردن اعضا و و‌ابستگی آنها به خانواده دانست و دستور طلاق‌های اجباری را صادر کرد، جنگ خلیج هم فرصت طلایی برای فرستادن کودکان به خارج و قطع آخرین ارتباط با والدینشان شد.

بسیاری از این افراد که کودکی‌شان در فرقه رجوی نابود شده است، شاهد موارد گسترده نقض حقوق بشر در مقر”اشرف” بودند و به دادخواهی نیز برخاستند، اما هنوز هم از سرنوشت بسیاری از این کودکان خبری در دست نیست.

در فرقه رجوی نزدیک به یک هزار کودک زیر ۱۸ سال تحت آموزش نظامی قرار گرفتند و بسیاری از این همین افراد، از فسادهای جنسی سران فرقه، پرده برداشتند.

بسیاری از جنین‌ها در شکم مادرانشان به دستور رجوی کشته شدند و برای کودکان نیز اسامی مستعار در نظر گرفته شد تا بعدها پدران و مادرانشان نتوانند از وضعیت آنها باخبر شوند.

نوشته تصاویری از لحظات تلخ جداسازی کودکان مجاهدین خلق از والدین شان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مناسبات فرقه‌ای، فشار تشکیلاتی و سرکوب داخلی در اسارتگاه‌های رجوی در همه سال‌ها بیداد می‌کرد و قربانیان خسته و مایوس، گاهی راهی جز خودکشی و خودسوزی نداشتند.

افرادی که اسامی بسیاری از آن‌ها توسط فرقه منتشر شده و نتوانسته‌اند در بسیاری از موارد جنایات مرتکب شده خود را لاپوشانی کنند.

از دخترک معصوم ۱۴ ساله، آلان محمدی، گرفته تا یاسر اکبری نسب ۲۹ ساله و بسیاری از اعضای نگون‌بختی که با پیوستن به فرقه ضاله رجوی، سرنوشت تیره و تار منجر به مرگ یافتند.

دخترک معصوم دیگری به نام سمانه بزرگان فرد که هنگامی که او را به اجبار به کمپ اشرف بردند، ۱۳ ساله بود و همچنین مالک شراعی، همگی از قربانیان این فرقه جنایتکار هستند.

این انسان‌های قربانی و مسخ‌شده، که دسته‌دسته توسط فرقه ضاله رجوی به قتل رسیدند یا در اثر فشارهای وارده بر آن‌ها، دست به خودکشی و خودسوزی زدند، اعضایی بودند که همراه با خانواده‌هایشان جز رنج، اسارت و از بین رفتن شخصیت و زندگی حاصل دیگری نیافتند.

جهت اطلاع خوانندگان، اسامی زیر تنها بخشی از اعضایی است که توسط فرقه رجوی از بین رفتند:

نسرین احمدی – به قتل رسیده(۱۳۷۲)
قربانعلی ترابی – به قتل رسیده (۱۳۷۳)
زهرا فیض بخش – به قتل رسیده (۱۳۸۰)
کمال موسوی – به قتل رسیده(۱۳۸۰)
مینو فتحعلی – به قتل رسیده( ۱۳۸۲ )
مهری موسوی – به قتل رسیده (۱۳۸۲)
مرضیه علی احمدی – خودکشی (۱۳۸۲)
فائزه اکبریان – خودکشی (۱۳۸۵)
یاسر اکبری نسب – خودسوزی (۱۳۸۵)
معصومه غیبی پور – به قتل رسیده (دهه ۱۳۷۰)
احمد رازانی – قتل یا خودکشی (نامشخص)
شمس الله گل محمدی – قتل یا خودکشی (نامشخص)
علینقلی حدادی – خودکشی (سال ۱۳۷۳)
داوود احمدی – خودکشی یا قتل (نامشخص)
پرویز احمدی – به قتل رسیده (۱۳۸۲)
جعفر کهزادمنش – خودسوزی
ناصر محمدی
علیرضا طاهرلو – خودسوزی (۱۳۹۰)
مرتضی هود دشتیان – به قتل رسیده (دهه ۱۳۵۰)
محمد نوروزی – تصادف ساختگی به قتل رسیده
جلیل بزرگمهر – ناپدید (۱۳۷۳)
ندا حسنی – خودسوزی (۱۳۸۲)
نغمه حکمی – خودکشی یا قتل (نامشخص) (۱۳۸۶)
پروین سریر – خودکشی یا قتل (دهه ۱۳۷۰)
محترم بابایی – خودکشی یا قتل (دهه ۱۳۷۰)
صدیقه مجاوری – خودسوزی (۱۳۸۲)
هما بشردوست – خودسوزی یا قتل (نامشخص)
الیاس کرمی
محمد افتخاری
سهیل خطار
صدیقه رجبی نژاد – خودکشی یا قتل (نامشخص)
خلیل حسینی
عبدالقادر جیرانی
بهرام خواجوی – خودکشی (سال ۱۳۶۶)
ناصر محمدی – خودکشی (سال ۱۳۶۹)
محمد افتخاری – خودسوزی (سال ۱۳۷۳)
علی خوشحال – خودکشی (سال ۱۳۷۴)
الیاس کرمی – خودکشی (سال ۱۳۷۴)
کریم پدرام – خودکشی (سال ۱۳۷۸)
فرمان شفابین – خودسوزی (سال ۱۳۷۸)
احمد رضاپور – خودکشی (سال ۱۳۸۰)
آلان محمدی – خودکشی (سال ۱۳۸۰)
خدام گلمحمدی – خودسوزی (سال ۱۳۸۰)
یعقوب کر – خودکشی (سال ۱۳۸۰)
علیرضا یا محمدرضا باباخانلو – خودسوزی
صدیقه رجبیان – خودکشی
محمد رضامحمدی – خودکشی
محمد گموش – خودکشی
رحیم (رسول) – خودسوزی
مجتبی میرمیران – خودکشی (سال ۱۳۷۷)
کامران بیاتی – خودکشی (سال ۱۳۷۷)
فرشاد اخوان – گیرکردن در بین تانک‌ها
علی فتحی – گیرکردن در بین آهن‌پاره‌ها
مونا نوروزی – تصادف
اشرف حاتمیان – تصادف
کاوه – تصادف
سمانه بزرگان فرد
مالک شراعی
و ده‌ها قربانی دیگر که پنهانی و مخفیانه سر به نیست شده‌اند.

این فهرست می‌تواند با کمک شما تکمیل شود.

تهیه و تنظیم: مریم سنجابی

نوشته اسامی تعدادی از افرادی که در زندان‌های رجوی از بین رفتند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

یکی از نکات قابل توجه در مورد مرگ اعضای فرقه رجوی در “اردوگاه مانز”، عدم شفافیت و ابهام در علل این مرگ‌هاست. در حالی که ادعا می‌شود این افراد به دلیل بیماری‌هایی مانند نارسایی ریوی و ایست قلبی درگذشته‌اند، اما هیچ گونه اطلاعات دقیق و مستند پزشکی ارائه نمی‌شود. این امر می‌تواند به سادگی به نگرانی‌ها درباره شرایط بهداشتی و درمانی در اردوگاه مانز دامن بزند و سوالاتی را درباره مراقبت‌های پزشکی و سلامت عمومی اعضا مطرح کند.

سران فرقه رجوی به طور مکرر از مرگ اعضای خود به عنوان ابزاری برای تقویت روایت‌های خود استفاده می‌کنند. در این مورد خاص که روز گذشته منتشر شده، مرگ علی نجاتی به عنوان یک قهرمان و مجاهد صدیق به تصویر کشیده می‌شود، در حالی که پس از ۴۶ سال به قول فرقه پاکبازی نامبرده، حتی یک خط یادداشت یا مطلبی کوچک از وی نمی‌توان در بیش از صد سایت فرقه یافت تا حتی از عقاید وی آگاه شد.

این نوع روایت‌سازی و رسانه‌ای کردن مرگ‌ها، به نوعی نادیده گرفتن واقعیت‌های انسانی در اشرف ۳ است. فرقه رجوی با مشکلات متعدد و چالش‌های جدی مواجه است، و هر آنچه در سیمای این فرقه روی آن تمرکز می‌شود با واقعیت‌های موجود تناقض دارد.

نوشته الگوی تکراری در نحوه پوشش اخبار مربوط به مرگ اعضای فرقه رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

پس از انقلاب، زنان و دختران ایران برای اولین بار با مفاهیم گروه‌ها و جنبش‌های سیاسی از نزدیک آشنا شدند. در این میان، چریک‌های فدایی و جنبش مجاهدین خلق که بیشتر خود را تأسی گرفته از چریک‌های فلسطینی و آمریکای جنوبی نمایش می‌دادند، شور و شوقی ایجاد کردند تا صدها دختر و پسر نوجوان و بی‌تجربه، خانه و کاشانه خود را رها کرده و به آنها بپیوندند. حالا، بعد از ۴۵ سال و جذب انبوهی از زنان و جوانان، می‌نویسند که تمام انقلاب آنها در مریم رجوی تجسم پیدا کرده و او نوبرشان است.

چگونه؟ این زنک دجال که سال‌ها منشی خصوصی رجوی بود، به ‌فرموده شوهرش و در حالی که دختر سه ‌ساله‌اش را ول کرده بود، به بقیه زنان درس داد که شما هم باید پا جای پای من بگذارید و همه از شوهرانتان طلاق بگیرید و مسعود رجوی را انتخاب و بپرستید تا رها شوید. سپس نوبت ول کردن بچه، خانواده و بستگان شد.

کاش داستان به همین‌جا ختم می‌شد. در مراحل بعد، در سرتاسر تشکیلات، زنان حق نطق نداشتند و ۴۰ سال است که در قلعه‌ای سربسته زندگی می‌کنند که هیچ‌کس از سرنوشت آنان و اینکه چه بر آنها می‌گذرد، خبری ندارد. شنیده‌ایم که مریم رجوی بسیاری از این زنان را به حرمسرای رجوی برد و ناراضیان را نیز به قتل رساندند و حرف اول و آخرشان این بود که “بُریده نداریم”. یعنی اگر فردی را به داخل قلعه‌ها بردند، خواسته یا ناخواسته، و حتی آنانکه مادرشان از کودکی او را با گروه آشنا کرده بود، دیگر مایملک رجوی می‌شدند و اجازه جدایی نداشتند. در غیر این صورت می‌گفتند سرت را کنار باغچه بگذار و می‌بریم. “این بود رهایی؟ این بود تبلور سیمای زن انقلابی؟”

در یک بررسی کوتاه درمی‌یابیم که اکثر مفاهیم اجتماعی و فرهنگی در طی چند دهه اخیر تغییر شکل یافته است. دنیای ارتباطات و زمان معاصر به گونه‌ای است که مردم و نسل جوان، خصوصاً زنان، به بینش و آگاهی دست پیدا کرده‌اند و به‌واسطه عصر مدرنیته، اصولاً نمی‌توان جبری بر احدی حاکم نمود. چه رسد به اینکه افرادی را در جایی حبس کنند و به آنها حکم دهند که آموزش‌های خاصی فرابگیرند و به آنها دستور بدهند که خوب تو این هست و بد تو آن. لذا هیچ‌کس را نمی‌توان مجبور به پیروی از گروه و جریانی نمود و اگر هم مشی را انتخاب و پیوستند، هرگز نتوانند جدا شوند.

این مصداق بارز جبر، دیکتاتوری، آدم‌دزدی و ارتجاع محض است؛ همان واژه‌ای که در دهه ۶۰ لق لق زبان رجوی بود و با یک تریلی از این‌گونه واژه‌های پرطمطراق و دهن‌پرکن قمپز درمی‌کرد.

الان فکر می‌کنید وضعیت این زنان و دختران که به تمام معنا بدبخت و بیچاره هستند، چگونه است؟ در بهترین شکل و عالی‌ترین تبلیغاتی که خود فرقه بتواند برای اینها بکند، وضعیت‌شان به شرح زیر است: زنانی بیوه، شوهر طلاق‌داده، فرزند رهاکرده؛ اگر هم نداشتند، سرگروه تصمیم گرفته تا آخر عمرشان مجرد باشند و به هیچ مرد و زنی در دنیا فکر نکنند و جز رجوی کسی دیگر را دوست نداشته باشند.

مرحله بعد: تماس و ارتباط با خانواده قبیح، زشت و تنفرانگیز است و خانواده می‌شود الدنگ و باید در تلویزیون بیاید و با افتخار به او فحش‌های چاله‌میدانی بدهد. مراحل بعد اگر شانس بیاورند و برای حرمسرای رجوی انتخاب نشوند، تا آخر عمرشان دو دست لباده بپوشند و لچک‌های قرمز و سبزی بر سر بگذارند. روزی چهار ساعت آموزش اجباری (یعنی یاد گرفتن همان بلغورات “ما همه خریم و از خود چیزی نداریم و ارزش رهبری را درک نمی‌کنیم و فاصله ما با او سال‌های نوری است”) یک ساعت هم خودانتقادی به‌اضافه ۱۲ ساعت کار. مبادا زمانی خدای ناکرده زبانم لال یابو برشان دارد و بگویند ما هنری داشتیم.

اساساً جزء بنیادی‌ترین اصل گروه رجوی این است که همه افراد اعتراف کتبی و شفاهی کنند و بگویند “ما خَریم” با تشدید و فقط رجوی همه‌چیزدان است.

به‌خدا اگر مغز شما از این همه دجالیت سوت نمی‌کشد و باور نمی‌کنید، ارجاعتان می‌دهم به پاره‌ای از سرگذشت‌های تلخ جداشدگان که هم ما و هم خودشان می‌دانند با مؤدبانه‌ ترین شکل نوشته و نقد کرده‌اند.

حالا اسم این خاله عجوزه را گذاشته‌اند تبلور و محصول فرقه. به خدا اگر بگوییم تبلور نکبت و نیستی و رذالت، باز هم برای توصیف او و زوج دجالش کم است. ادبیات هم برای وصف شقاوت و ظلمی که آنها در حق زنان و دختران نمودند، کم می‌آورد. باور کنید نوشتن درباره ظلم‌های صهیونیست‌ها و سایر گروه‌های معاند به مراتب راحت‌تر است، چرا که آنها به نسبت نفاقی ندارند و هرآنچه دشمنی و حقد و کینه است را رو می‌کنند.

مرضیه رئیس‌الساداتی

نوشته وقتی منشی خصوصی رجوی تبلور سیمای زنان مجاهد خلق می‌شود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این سازمان تروریستی و جنایتکار،همیشه در ادعاهای واهی خود مبنی بر دموکراتیک بودن، آلترناتیوی و معرفی مریم رجوی به‌عنوان رئیس‌جمهور برگزیده، چندین نکته کلیدی را به عمد به حاشیه می‌راند که لازم است هر ایرانی غیرتمند برای کوبیدن بر دهان یاوه گویان و حامیان، آن را بداند.

اول. تاریخچه خیانت، خشونت و ترور

سازمان مجاهدین خلق در طول تاریخ خود، با استفاده از روش‌های تروریستی و خشونت‌آمیز، ۱۷ هزار ایرانی بی‌گناه را به شهادت و به بیش از ۶۰ هزار مردم عادی و نیروهای نظامی آسیب رسانده است. این سابقه، به‌هیچ‌وجه نمی‌تواند نشان‌دهنده یک گروه متعهد به اصول دموکراسی و حقوق بشر باشد. چگونه می‌توان از گروهی که با خیانت، ترور و خشونت به اهداف خود دست یافته است، انتظار داشت که به حقوق مردم احترام بگذارد؟

دوم. فقدان مشروعیت دموکراتیک

انتخاب مریم رجوی به‌عنوان رئیس‌جمهور برگزیده به اصطلاح مقاومت، بدون برگزاری انتخابات، هیچ گونه مشروعیتی ندارد. در یک نظام دموکراتیک،انتخاب رهبران باید از طریق رأی‌گیری عمومی و با مشارکت واقعی اعضای آن انجام شود. در حالی که مسعود رجوی به ‌طور خودسرانه و بدون هیچ‌گونه فرآیندی، مریم رجوی را از قوری سحرآمیز به هوا برخاسته و به اعضای وامانده تحمیل کرده است.

سوم. ساختار فرقه‌ای و سرکوب منتقدان

سازمان تروریستی مجاهدین خلق به‌ دلیل ساختار بسته و فرقه‌ای خود، هیچ‌گونه تنوع فکری یا اجتماعی را تحمل نمی‌کند. در یک نظام دموکراتیک، وجود نظرات و دیدگاه‌های مختلف ضروری است، اما در این سازمان، انتقاد و مخالفت به‌سرعت سرکوب می‌شود. این موضوع اثبات کننده عدم تعهد به حقوق اولیه انسانی در این فرقه مخوف است.

چهارم. ادعای نمایندگی از مردم ایران

سازمان مجاهدین خلق خود را به‌عنوان نماینده مردم ایران معرفی می‌کند، در حالی که تمام ایرانیان حتی در خارج کشور از این گروه به‌عنوان یک سازمان غیرقابل قبول و خیانت‌پیشه یاد می‌کنند و از آن‌ها متنفرند. این تنها یک ادعای توخالی است که در یک آزمایش اجتماعی و نظرسنجی در یک جامعه آماری حتی ۱۰ نفره می‌توان حجم نفرت مردم ایران از این فرقه را یافت.

پنجم. نمایش نادیده گرفتن حقوق زنان

سازمان مجاهدین خلق ادعا می‌کند که انتخاب مریم رجوی به‌عنوان رئیس‌جمهور برگزیده، پاسخی به زن‌ستیزی در ایران است، اما واقعیت این است که این انتخاب بیشتر به‌عنوان یک ابزار تبلیغاتی برای جلب توجه و مشروعیت بخشی به خود استفاده می‌شود. فعالیت‌های گسترده اجتماعی و حضور موفق زنان ایرانی در نهادهای مختلف ایران اسلامی در کنار نقش مهم آن‌ها در کانون خانواده بر هیچ کس پوشیده نیست. حقوق واقعی زنان باید در چارچوبی گسترده‌تر و با مشارکت واقعی آنها در تصمیم‌گیری‌ها مورد توجه قرار گیرد که در فرقه رجوی به هیچ وجه چنین اتفاق نیفتاده است. ماجرای بهره‌کشی جنسی از ۱۰۰۰ زن توسط مسعود رجوی، ممانعت از ارتباط با خانواده، ممانعت از انتخاب نوع پوشش، کار اجباری طاقت فرسا و طلاق اجباری سرفصل مشترک هزاران گزارش بین‌المللی و اظهارات و خاطرات صدها عضو جدا شده از این فرقه بوده است.

به روشنی می توان یافت که ادعای سازمان مجاهدین خلق مبنی بر دموکراتیک بودن و معرفی مریم رجوی به‌عنوان رئیس‌جمهور برگزیده، نه تنها فاقد هرگونه مشروعیت است، بلکه با تاریخچه خشونت‌آمیز و خیانت‌پیشگی این سازمان هم در تضاد است. البته که حکم نهایی خائنین هم در همه جای دنیا یکسان و مشخص هست.

محمدجواد نوع‌پرور

نوشته به بهانه سال روز معرفی مریم رجوی به‌عنوان رئیس‌جمهور برگزیده اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

البته رجوی پیش از آن در شش شهریور ۱۳۷۲ با نقشه و ترفندهای مختلف، در شورای به ‌اصطلاح مقاومت که اکثریت اعضای آن از مجاهدین بودند موضوع را به تصویب رسانده بود. آن طور که بعدها افشا شد قضیه از این قرار بود؛ رجوی با تلاشی عجیب و طی ساعت ها بحث و جدل به اعضای غیر سازمانی شورا گفته بود جهت سرنگون کردن حکومت ایران باید علاوه بر نخست وزیر که خودش بود یک رئیس جمهور هم در شورا داشته باشیم و آن‌ها را با تهدید و اجبار با نظرش هماهنگ کرده بود. پس از آن بود که متین دفتری و همسرش، شکری و بعدها فریبا هشترودی، کریم قصیم و محمدرضا روحانی که از اعضای اصلی شورا بودند و تعدادی دیگر با مخالفت های جدی از شورا جدا شدند. رجوی هم در یک حرکت فرصت طلبانه برای تحت فرمان کامل درآوردن سایر اعضا حدود ۵۰۰ تن از اعضای سازمان را به عضویت جدید شورا درآورد.

وقتی جلسات در شهریور ماه ۱۳۷۲ تمام شد با نمایشات درونی تا اواخر مهرماه انتصاب مریم قجر را به‌ عنوان رئیس ‌جمهور به لایه‌های مختلف اعلام کرد.

شوی نهایی و اعلام بیرونی در ۳۰ مهر۱۳۷۲ اتفاق افتاد و مریم رجوی ظاهراً از مسئولیت‌های سازمانی استعفا داد و روانه اروپا شد.

این عملکرد رجوی در ادامه روند دیکتاتوری‌اش بر تشکیلات سازمان و همچنین شورا بود که حلقه سلطه‌گری‌اش را تنگ‌تر می‌کرد. بعلاوه در شرایطی که پس از شکست های سنگین و پی درپی به خصوص شکست عملیات فروغ (مرصاد) در عراق زمین‌گیر شده و دولت صدام اجازه عملیاتی جدید نمی‌داد، تشکیلات با بحران و ریزش نیرویی و نارضایتی های زیادی درگیر بود. همه ساله تعداد زیادی درخواست جدایی داشتند و رجوی مجبور بود اکثریت جداشدگان را با تحمل هزینه پاسپورت و یا قاچاقی به اروپا بفرستد. لذا نیاز به اقدامی اغواگرایانه و فریبنده داشت.

شرایطی به وجود آمد که به طور کلی پس از آن تاریخ همه خروج ممنوع و در کمپ ها زندانی شدند. دیگر تا سقوط صدام جدا شدن افراد یا به صورت فرار بود و یا آنکه افراد خواهان جدایی تحویل زندان ابوغریب شده و با کلی مشقات یعنی تحمل دو سال زندان درونی و چند سال زندان عراق اگر زنده می ماندند، می توانستند جدا شوند.

با این توصیفات رجوی از سراجبار دست به عمل مضحک و ابلهانه معرفی رئیس جمهوری شورا زد. او در نشست درونی گفت: “این عمل به خاطر سرعت بخشیدن به سرنگونی و لازمه آن است و الا چنین تصمیمی از اساس غلط است…” وی در یک جلسه درونی دیگر گفت، “اگر تا آخر دوره ریاست جمهوری خاتمی حکومت ایران سرنگون نشود مریم رجوی با این عنوان خواهد سوخت”.

حال پس از گذشت ۳۰ سال مریم قجر دلقک با لقب رئیس‌جمهور مضحکه خاص و عام است. این لقب هیچ کارایی برای او نداشت و تازه خود رجوی هم دربدر و گم وگور است.

او توهم داشت این موضوع مدتی شور و حال جدیدی در بین نیروهای بخت برگشته ایجاد می کند، نیروهای جدیدی در خارج و داخل ایران جذب تشکیلات می شوند، راه خروج را سد می کند و از ریزش باقیمانده نیروها هم جلوگیری می شود و این وسط نمایش قدرتی هم در درون و هم بیرون برپا می کند. در این راستا همه ساله با تبلیغات و برنامه‌های عجیب و غریبی ۳۰ مهر جشن گرفته می شد.

بعد از آن نمایش با سرعت مریم قجر را به همراه بیش از ۱۰۰۰ تن روانه اروپا کرد. او به مدت چهار سال در پاریس و شهرهای دیگر اروپا به خوش گذرانی و عیاشی مشغول بود و صدها هزار دلارصرف ریخت‌ و پاش‌هایش کرد. کنسرت و رقص مختلط با شرکت ایرانیان خارج از کشور برپا و تلاش می کرد با جذب خوانندگان لوس انجلسی از قبیل عارف، الهه، مرضیه، عماد رام و مرتضی رنگ مدره نمایی و ترقی خواهی به خودش و فرقه عقب مانده اش بدهد. درست در همان شرایطی که روز به روز درهای کمپ اشرف بسته و بسته تر می شد و فشارها مضاعف، که افراد حتی اجازه نداشتند یک موسیقی و ترانه از همان خوانندگان گوش دهند، دو نفر با هم نمی توانستند به تنهایی چند دقیقه در محوطه قدم بزنند یا صحبت کنند و سیستم پاییدن های مستمر و کنترل همه جانبه، همه جای کمپ حاکم بود. در عراق بدترین شرایط مالی و صنفی اجرا می شد. یک وعده غذای گرم در روز شامل گیاهی به نام پنیرک بود که از بیابان جمع آوری می شد، بعضی از وعده‌های غذایی یک عدد تخم‌مرغ و چند دانه خرما و یا یک پرس عدسی و یا لوبیا به صورت جیره بندی بود. می‌گفتند برای کارهای خواهر مریم! بودجه نیاز داریم و میلیون‌ها دلار صرف عیاشی ها و مهمانی های مریم قجرمی‌شد.

پس از چهار سال رجوی با قبول شکست بزرگ دیگری دستور داد مریم رجوی به عراق برگردد. درحالی‌که هیچ گونه دستاورد سیاسی و نیرویی نداشت.بیش از یک‌ سوم افرادی هم که با او به خارج کشور فرستادند، فرار کردند و یا حاضر نشدند به عراق برگردند.

این هم شد نمونه دیگری از فریب و تحلیل های مضحک و منزجر کننده رجوی که در طول سالیان باعث اثبات جنایت و خیانت های مضاعف او شد.

یادداشت از: مرتضی حیدرزاده

نوشته 30 مهرماه؛ روزی که مریم رجوی را به اعضا قالب کردند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

از هر یگان تعدادی را انتخاب و برای ماموریت که در سازمان به تحت امر مصطلح بود به قرارگاه باقرزاده می فرستادند. قرارگاه باقرزاده مختص جلسات عمومی و طولانی رجوی بود. پادگانی در ۱۵  کیلومتری قرارگاه خوش آب و هوای دیگری موسوم به “حنیف” در نزدیکی شهر”خانضاری” نزدیک به بغداد که رجوی در آنجا اقامت داشت. اما محل  جلسات یکی از خشن ترین و بی آب و علف ترین اماکنی بود که در اختیار سازمان بود. محلی که به آن قرارگاه می گفتند تشکیل شده از سوله های بزرگ و آهنی  با سقف های بلند مثلثی و کف خاکی با چند سرویس بهداشتی ابتدایی.

وقتی قرار بر تشکیل نشست بود افراد را از قرارگاه های مختلف به مانند گله های گوسفند در پشت ماشین های دربسته بار می زدند و چادرها را محکم می بستند که کسی جایی را نبیند، به آنجا می بردند و بعد هم صدها نفر را در هر سوله جا می دادند و هفته ها با مشقت می گذشت تا جلسات رجوی با امنیت برگزار شود.

سابقا رجوی جلسات عمومی را در سالن اصلی قرارگاه اشرف برگزار می کرد ولی از زمانی که کمپ اشرف یکی دو بار مورد هدف قرار گرفته بود دیگر جرأت نمی کرد در آنجا نشست علنی برگزار کند.

چند روزی بود اعلام کرده بودند مأموریت در پیش است و بایستی کوله سفرمان را برای یکی دو ماه جمع  می‌کردیم.

شب قبل از حرکت افراد را در سالن ها جمع کردند و اطلاعیه مشابهی را برای همه خواندند.

در اطلاعیه آمده بود اتفاق مهمی در حال رخ دادن است و نشست آتی حاوی اطلاعات مهمی است. هرکس که می خواهد ببرد و برود  24 ساعت فرصت دارد فکرهایش را بکند و از جمع جدا شود و در نشست پیش رو نبایستی شرکت کند.

اگر کسی در نشست شرکت کند و اطلاعات  آن را کسب کند بعد بگوید می خواهم بروم تا دوسال مهمان ماست و در مهمان سرا (یعنی همان زندان‌های سازمان) بایستی بماند تا اطلاعاتش بسوزد.

این بود که با آن بهانه دیگر کسی هم نتوانست درخواست خروج بدهد و به اصطلاح ببرد و برود.

خیلی مطلع نشدیم چه تعداد گفتند نمی آییم و در سایر یکان ها چه گذشت. خودم هم هنوز آنقدر از نزدیک خیانت های فرقه را ندیده بودم که قید همه چی را بزنم و بروم لذا در خیل اعضای وفادار روز بعد راهی قرارگاه باقرزاده شدیم.

چند روز بعد جلسه بزرگ عمومی تشکیل شد. افرادی که از دو سه هفته قبل به قرارگاه آمده بودند شبانه روزی جان کنده و سالن نشست برخلاف همیشه تزیین شده بود. جلوی سن فرش های قرمز پهن کرده بودند. روی میزها پر از میوه و شیرینی بود. در و دیوار، استیج و سالن با کاغذهای رنگی و گل تزیین شده بود.

به محض شروع نشست، رجوی به مانند زمان هایی که می خواهد  موضوعی را شورانگیز و احساسی کند با ورود به سالن با عجله به بالای سن دوید و بی مقدمه شروع به خواندن اطلاعیه کرد. او با نمایشی فریبنده گفت، مریم عضدانلو را به عنوان رئیس جمهور ایران معرفی می کنم!

در آن لحظات نمی دانستم بخندم یا گریه کنیم و از این همه بی عقلی رجوی شوکه شده بودم.

جمعیت حاضر در سالن با شادی های الکی به دست و پایکوبی پرداختند. آن روز مریم قجر که عاقلانه تر از مسعود رجوی برخورد می کرد ظاهراً خوشحال نبود و می گفت شما الکی خوش هستید. به خاطر اینکه ملعبه دست رجوی شده بود و باید حالا مثل عروسک خیمه شب بازی بقیه سناریوی او را اجرا می کرد.  حال و روز خوبی نداشت و قیافه درمانده و مضحکی پیدا کرده بود.

آن روز بیست وچهار زنی که به عنوان شورای رهبری اعلام کرده بودند نیز در محل جداگانه در سمت چپ نشسته بودند و بعد از اجرای نمایشات معرفی و جشن های زورکی، مسعود رجوی گفت شورای رهبری به اتفاق فهمیمه اروانی را به عنوان مسئول اول به جای مریم در رأس خودشان معرفی کرده اند.

اما فهیمه اروانی هم اصلا خوشحال نبود. با اینکه از پشت پرده خبر نداشتم ولی ظاهر امر هم نشان می داد موضوعاتی اتفاق افتاده و  بین فهیمه اروانی، مریم قجر و سایر زنان شکر آب است. خیلی به او اهمیت نمی دادند هر چه بود حفظ ظاهر بود. با جدی شدن رفتن مریم قجر به اروپا قضیه بیشتر لو رفت. تقریبا این آخرین باری بود که فهیمه اروانی را در جلسه ای در رأس می دیدیم. پس از آن همه کاره خود رجوی شد. مشخص بود سوری و نمایشی فهیمه اروانی را به عنوان مسئول اول معرفی می کنند.

کمی به عقب تر و سابقه این خانم  برمی گردم.

تقریبا در سال ۱۳۶۸ و پس از شلوغ کاری ها و اعلام انقلاب درونی، تشکیلات را هم زیر رو کردند. رده های عضویت و مرکزیت نهاد و دفتر سیاسی  منحل شد و از نو رده بندی می کردند. من در قرارگاه حنیف بودم. پس از شروع بحث های انقلاب اکثر روزها کارها را تعطیل می کردند و برایمان نشست و تکرار جلسات رجوی و مریم قجر را که با لایه های بالاتر برگزار شده بود، می گذاشتند.

جلسات را سه باره و چندباره تکرار می کردند تا مطمئن شوند مغزشویی کامل انجام شده است.

صبح ها تا عصر در سالن های بخش ها  نوار ویدئویی جلسات رجوی پخش می شد. یکی از روزها در سالن خانم جوانی را دیدم که تا به آن روز ندیده بودم و چهره اش نا آشنا بود. با موهای بور و چشم سبز که روسریش هم برخلاف سایر زنان که باید تا روی ابرو پایین می آوردند بالای سرش بود و به راحتی موهایش پیدا بود. ازتیپ و قیافه و رنگ صورتش که آفتاب نسوخته بود معلوم بود به تازگی از اروپا آمده است.

با اینکه هنگام تشکیل این جلسات کسی جرأت خروج و ترک سالن را نداشت هنوز یکی دو ساعت از پخش نوار نگذشته بود آن خانم به همراه یکی دو نفر دیگر با لبخندی که حاکی از غرور خاصی بود سالن را ترک کرد و رفتند.

اکثر زنان قسمت ستاد خارجه را می شناختم، به علت اینکه سالی دو سه بار برای مغزشویی و حساب کشی به عراق رفت و آمد داشتند ولی این زن را نمی شناختم. مشخص بود اولین بار است که به عراق آمده است.

هنگام خروج از سالن به سمت دفتر مرکزی و محل اقامت رجوی ها رفت. محل اقامت رجوی در فاصله نزدیکی از بخش های ستادهای خارجه و دیپلماسی قرار داشت، با این تفاوت که آن محوطه با انبوهی از درخت های کهنسال اکالیپتوس و دیوارهای بلند چهار متری پوشیده شده بود و در هر صد متر نگهبانانی قرار داشتند. ما هرگز داخل آن را ندیده بودیم.

پس از مدت کوتاهی زمزمه هایی در معرفی زن دیگری به عنوان  بالاترین فرد انقلاب کرده و جانشین مریم رجوی شنیده شد تا اینکه فهیمه اروانی را به عنوان جانشین ایدئولوژیک مریم رجوی و برترین زن انقلاب کرده اعلام کردند.

آن روز من متوجه شدم همان خانمی که در سالن جلسه دیدم که با لبخندی از غرور و نخوت از سالن خارج شد همان فهمیه اروانی است.

فهیمه اروانی از خانواده ای مرفه بود که در آلمان بوسیله همسرش با سازمان آشنا می شود. او دارای یک فرزند بود و قبل از آن هرگز به عراق سفر نکرده بود. یک بار نیز در تشکیلات تنبیه و به رده هوادار تنزل پیدا کرده بود و حالا معلوم نبود که چه شده به سرشان زده که او را از آلمان به عراق بیاورند و جانشین ایدئولوژیک مریم رجوی کنند.

ماجرای مسئول اول شدن فهمیمه اروانی و ارتقا رده تعدادی از زنان و افت رده بسیاری دیگر معمایی بود که تا سالها در ذهن من  و احتمالا بسیاری از زنان لاینحل و بی جواب و گیج کننده بود. بطور حتم  ذهن بسیاری از مردان سازمان را هم به خود درگیر می کرد.

تا اینکه کم کم و در اثر تجربه راز این نمایشات و سناریوهای مغزشویی رجوی ها را فهمیدیم و به آن پی بردیم.

ادامه دارد

نوشته معمای انتخاب‌ و سرنگونی مسئولان اول در فرقه رجوی – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

رجوی مدام برای اثبات این ادعاها،اخبار جعلی را از طریق سران فرقه در سازمان منتشر می‌کند و گاهی در نشست‌ها بدون هیچ‌گونه احترام و حریم شخصی ادعا می‌کند که اگر زنان از تشکیلات رجوی خارج شوند، مورد حمله و تجاوز قرار خواهند گرفت.او مدعی است که زنان موجود در تشکیلات بدهکار او هستند، زیرا اگر سازمان، یعنی رجوی، نبود، اکنون در خیابان‌های ایران یا اروپا دست به هر کاری می‌زدند تا نان شبشان را درآورند.

در جایی دیگر،او می‌گوید که حکومت ایران مدعی شده است که مردان در تشکیلات سازمان به زنان تجاوز کرده‌اند و زنان به خاطر ترس از آبرو، جرأت نمی‌کنند از سازمان خارج شوند.

شما دنائت و رذالت رجوی را ببینید که تا چه حد از انسانیت تهی شده و بویی از آن نبرده است. او اخبار جعلی و تحریف‌شده را به تشکیلات منفی‌باف خود منتقل می‌کند، به ‌گونه ‌ای که هیچ‌کس امکان دسترسی به سایر اخبار را ندارد و نمی‌تواند صحت یا سقم آنچه مسعود رجوی در نشست‌ها مطرح می‌کند را تأیید یا تکذیب کند.

متأسفانه، تعدادی مزدور و ساده‌لوح نیز عامدانه و با دستور تشکیلاتی در نشست‌ها مدعی می‌شوند که ما (زنان) در اینجا، یعنی در تشکیلات رجوی، می‌مانیم تا این‌گونه توهین‌ها را نشنویم و با کسی روبه‌رو نشویم که شاید مجبور به تماس شویم. آن‌ها ادامه می‌دهند که خود را مدیون رهبری می‌دانند که جا و مکان به آنان داده و غذایشان را تأمین می‌کند.

پس مشاهده می‌فرمایید که رجوی حیله‌گر با “شیوه‌های ابوسفیانی” چگونه در مقر خودش نفاق ایجاد می‌کند تا نیروهایش اردوی او را ترک نکنند. جالب است که بدانید بیشترین نگهبانی و حفاظت از اقامتگاه زنان انجام می‌شود. در ظاهر، این کار به‌خاطر این است که کسی به آنان تعرض نکند، ولی در اصل به‌خاطر این است که کسی از زنان فرار نکند و خود را به آن‌طرف دیوار نرساند، زیرا تمام دروغ‌های رجوی برملا خواهد شد.

همان‌طور که خدمتتان عرض کردم، همه این‌ها به‌خاطر این است که هیچ‌کس از مردان و زنان از اردوی رجوی خارج نشود و او را افشا نکند. این یک امر بسیار مهم است. آن‌قدر که رجوی در یکی از سخنرانی‌هایش گفت:”مهم‌ترین کار هر مسئولی در سازمان، کار تشکیلاتی و حفظ نیرو است!”

واقعیت این است که خانواده‌هایی که فرزند دخترشان در تشکیلات رجوی گرفتار شده، بی‌صبرانه منتظر دیدار فرزندانشان هستند. برخی از آن زنان قبل از پیوستن به فرقۀ رجوی در ایران فرزند داشتند که اکنون فرزندانشان دختران و پسران بزرگی شده‌اند که به شدت دوست دارند مادرشان را ببینند، ولی تنها کسانی که از این وصلت‌ها بسیار وحشت دارند و بشدت می‌ترسند، سران مجاهدین خلق و در رأس همه آنان مسعود و مریم رجوی هستند و نه کسی دیگر.

پس خطاب به خانواده‌ها، باید حرکت کرد و دست روی دست نگذارید تا رجوی بیشتر از این پیشروی نکند و بیشتر به فرزندانتان آسیب‌های روحی و جسمی وارد نکند. سکوت من و شما مهر تأیید بر کارهای ضد انسانی رجوی است.

باید عزم جزم کرده و اراده‌ها را سیقل زده و پرچم “هیهات منا الذله”را بلند کرده و وارد کارزاری صد برابر با رجوی و اندیشه متحجر او شد. نباید اجازه داد که رجوی و سلف خطاکار او فرزندانمان را به مسلخ مرگ فرستاده و از آنان سوءاستفاده کنند.

حسین عیوضی‌آذر

نوشته اگر نیروها اردوی رجوی را ترک کنند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

باور کنید که فهم این سوال برای ما بسیار ساده است و جوابش نیز برای ما روشن است؛ اما درک همین پاسخ برای خانواده‌ها بسیار دشوار است. در عین حال که برای خودمان قابل فهم است، اما برای کسانی که تجربه حضور در تشکیلات رجوی را ندارند، تقریباً بسیار دشوار و گاهی ناممکن است که متوجه شوند چرا فرزندانشان امکان تماس ندارند. هر کاری می‌کنیم و هر طور که توضیح می‌دهیم، در نهایت می‌بینیم تمام تلاش‌هایمان بی‌نتیجه بوده و کسی نتوانسته متوجه شود که چرا پسرش، دخترش، یا برخی همسرانشان و هر فامیلی که در مناسبات رجوی دارند، چرا با آنان تماس نمی‌گیرند.

واقعیت این است که مناسباتی که رجوی برای اعضای خود دست و پا کرده، در دنیای امروزی منحصر به فرد و در عین حال بسیار وحشتناک است. من به خانواده‌ها حق می‌دهم که چرا نمی‌توانند این واقعیت را درک کنند که چرا فرزندانشان تماس نمی‌گیرند. حتی در دنیای بیرون از تشکیلات رجوی نیز مردم عادی وقتی می‌شنوند که امکان تماس از داخل کمپ اشرف ۳ با دنیای بیرون وجود ندارد، متعجب شده و می‌پرسند که مگر می‌شود؟ مگر امکان دارد؟

رجوی با استفاده از تجاربی که دیکتاتورها در طول سال‌ها برای مهار نیروهای تحت امر خود به کار گرفته‌اند، تلاش می‌کند که اجازه ندهد نیروهایش با دنیای بیرون ارتباطی داشته باشند. زیرا همان تجارب دیکتاتورها نشان داده است که اگر می‌خواهید نیروهایتان در اختیار شما باشند و کسی روی آنان نفوذ فکری نداشته باشد، باید آنان را قرنطینه کرده و با شستشوی مغزی تلاش کنید که از لحاظ فکری و روحی آنان در یک محیط خنثی شده از هر گونه عوامل تأثیرگذار ادامه حیات داشته باشند. خودشان به فضای تشکیلاتشان می‌گویند “استریل”.

واقعیت تلخ این است که این نوع طرز فکر تا حد قابل توجهی جواب داشته و رجوی توانسته به طور واقعی نیروهایش را در قرنطینه خود حفظ و نگهداری کند. هر چند که تعداد قابل توجهی از اعضا موفق شدند خود را نجات دهند، ولی هنوز تعدادی در آن زندان باقی مانده‌اند.

تماس تلفنی، ساده‌ترین امکان ارتباطی در قرن حاضر، از اعضای مجاهدین خلق دریغ شده است. چرا؟

در تشکیلات رجوی، تماس تلفنی نباید انجام گیرد و نباید کسی با خانواده خود تماس داشته باشد، زیرا سریع تحت تأثیر عواطف خود قرار گرفته و دیگر ماندن در تشکیلات رجوی برایش بسیار دشوار و تقریباً غیرممکن می‌گردد. فرقه رجوی به تمام اینها آگاهی دارد و می‌داند که اگر اندکی کوتاه بیاید، باید با یک تشکیلات درب و داغان مواجه شود. هر چند که اکنون نیز تشکیلات رجوی تعریفی ندارد و مراحل سقوط خود را طی می‌کند، اما این مراحل سقوط می‌تواند سریع باشد یا به تأخیر بیفتد.

حالا سؤال اینجاست که چگونه باید نیرویی که درخواست تماس تلفنی دارد را توجیه کرد تا از این خواسته خود کوتاه آمده و دیگر درخواست تماس نداشته باشد؟

واقعیت این است که عوامل رجوی با مکر و حیله‌هایی که شخص رجوی به آنان آموخته، به افراد درخواست‌کننده می‌گویند که ما مشکلی با تماس تلفنی شما با خانواده‌ات نداریم، ولی باید بدانی از زمانی که تو اینجا هستی، خانواده‌ات تحت کنترل نیروهای امنیتی ایران بوده و آنان مدام از خانواده تو گزارش‌گیری کرده و خط تلفن‌های اعضای خانواده‌ات را نیز شنود می‌کنند تا اگر تو تماسی با خانواده‌ات گرفتی، رد تو را بزنند. در ادامه، فرد را می‌ترسانند که در صورت تماس تو با خانواده‌ات، آنان را دستگیر و شکنجه می‌کنند و بعضاً هم دیگر از اعضای خانواده خبری نیست و مفقود می‌شوند. بدین ترتیب، ببینید که چگونه و با چه حیله‌گری درخواست‌کننده را دست به سر کرده و او را از درخواستش نسبت به تماس با خانواده منصرف می‌نمایند. تازه، در ادامه طرف را نه تنها از خواسته‌اش منصرف کرده‌اند، بلکه به سازمان نیز بدهکارش می‌کنند که نگذاشتند تا وسیله‌ای شود که حکومت خانواده‌اش را اذیت و آزار برساند.

اگر فرد کوتاه نیاید و بعد از مدتی مجدداً درخواست تماس بدهد، بنابراین او را به اتاق “تماس” می‌برند و از او شماره تماسش را می‌گیرند؛ یعنی فرد اجازه ندارد خودش شماره‌گیری نماید. شماره‌گیری از یک اتاق دیگر که در دید نیست، انجام می‌گیرد. بعد از مدتی، معلوم نیست که شماره چه کسی را گرفته‌اند که همه‌اش بوق می‌زند و کسی گوشی را برنمی‌دارد. چند بار این سناریو انجام می‌گیرد و در نهایت می‌گویند که ظاهراً در خانه نیستند و فرد دست از پا درازتر برمی‌گردد. و باز در ادامه همان حرف‌های قبلی که تماس با خانواده خطرناک است و غیره.

خب، حالا می‌رسیم به یک مرحله بالاتر، یعنی درخواست‌کننده علیرغم اینکه شنیده که می‌گویند ممکن است تماس تو با خانواده برای آنها دردسر ایجاد کند، اما او برغم اینها می‌گوید: “باشد، من می‌خواهم با خانواده‌ام به هر قیمتی تماس بگیرم”. اینجاست که باید عوامل سازمان به دستور رجوی ترفندهای دیگری به کار بگیرند؛ یعنی باید حیله‌های دیگری در نظر داشته باشند. مهم‌ترین این حیله‌ها این بوده و هست که:

“ممکن است تلفن خانواده شما شنود شده و در مکالماتتان اطلاعاتی رد و بدل شود که برای رهبری سازمان خطرناک بوده و جان رهبری سازمان به خطر بیفتد؛ لذا نباید این ریسک را کرد و به خاطر مسائل خانوادگی با سرنوشت یک ملت بازی کرد!”

در این مرحله نیز ممکن است فردی درخواست داده باشد که همه اینها را می‌پذیرد و می‌گوید: “من به رغم تمام این مشکلات و خطراتی که می‌گویید باید تماس بگیرم”، که نهایتاً به وی می‌گویند تماس قطع است و تا اطلاع ثانوی نمی‌توانیم تماسی داشته باشیم!

همه اینها را عرض کردم که بگویم آسمان و ریسمان را به هم می‌بافند تا مانع از ارتباط فرد با خانواده‌اش بشوند. وضعیت را طوری می‌چینند که فرد در هر لحظه خود را بدهکار دانسته و از سازمان دلخور نشود. سرانجام اینکه تماسی برقرار نمی‌شود و این داستان مدام ادامه داشته و به ماه‌ها و سال‌ها طول می‌کشد. به قول قدیمی‌ها: “روز از نو و روزی از نو!”

اما برای خودشان و خانواده‌هایشان که در اروپا، آمریکا، کانادا و استرالیا زندگی می‌کنند،این بهانه‌ها و مشکلات وجود ندارد. بیشتر برای کسانی که خانواده‌هایشان در ایران هستند، بهانه‌تراشی می‌شود تا مانع از ایجاد احساسات و عواطف شوند، زیرا خطرناک‌ترین حس برای یک فرقه، ایجاد حس خانوادگی در اعضای آن است.

هنر رهبری یک فرقه این است که مانع هر گونه ارتباط خانوادگی فرد با نزدیک‌ترین بستگانش شود، مانند پدر و مادر، خواهر و برادر و یا دوستان نزدیک فرد. فرقه‌ای موفق است که این رشته‌های عاطفی را قطع کرده و بخشکاند و حتی به جایی برساند که فرد خانواده خود را دشمن خود تلقی نماید! کاری که رجوی همواره در این خصوص سرمایه‌گذاری کرده و مدام روی آن کار می‌کند که اعضای فرقه‌اش این گونه فکر کنند که قبل از حکومت ایران، نزدیک‌ترین دشمن و خطرناک‌ترین دشمن آنان، اعضا و بستگان خودشان هستند. و خبر بد این است که تا حدی رجوی در این زمینه موفق بوده و خانواده‌هایی که به عراق و قرارگاه اشرف رفته بودند، این موضوع را مشاهده کرده و با گوشت و پوست خود لمس کردند که فرزندانشان به سوی آنان سنگ پرتاب می‌کردند.

اینجاست که شما باید به عمق توحش رجوی پی ببرید. فیلم‌های مریم رجوی و مسعود رجوی را نگاه نکنید؛ در مواقعی از یک حیوان درنده وحشی‌تر می‌شوند و دستور قتل خانواده‌ها را صادر می‌کنند. و این داستان فعلاً ادامه دارد.

مرتضی حیدرزاده

نوشته پاسخ به پرسش سختِ چرایی ممنوعیت تماس با خانواده در فرقه رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

منظور او این بود که این موتورهایی که اعضا دارند، یا سوخته‌اند و یا نیم‌سوز شده‌اند و دیگر به درد نمی‌خورند. بنابراین، برای جهش و پیش‌روی، باید دست به تعویض موتور زد، زیرا کشش و قدرت لازم را ندارند. اما هیچ‌ کس از او نمی‌پرسید که پس این همه سال شما چه کار می‌کردید؟ این همه مصیبت که تحت نام “انقلاب ایدئولوژیک مریم” بر سر اعضایتان آوردید، چه معنایی داشت؟ پس معنی این حرف که باید موتور عوض کنید، این است که انقلاب مریم هیچ مشکلی حل نکرده و بلکه بیشتر خسارت وارد کرده است.

حالا سوال اینجاست که چرا مجاهدین خلق این قدر موتور می‌سوزانند یا در بهترین حالت به روغن‌سوزی می‌افتند؟ و چرا انقلاب مریم نتوانسته از انبوه مشکلات لاینحل مسعود رجوی تضاد جدی حل کند؟

ابتدا باید عرض کنم که نباید یک‌ جانبه قضاوت کرد، زیرا فشاری که روی اعضای سازمان است، باور کنید که روی کمتر کسی است. آنها مدام با لحظاتی درگیر هستند که مسعود رجوی آن را زندگی‌طلبی نامیده است. از نظر او، همه مجاهدین درگیر زندگی‌طلبی هستند و یا با عناصر بورژوازی سازش می‌کنند. از دیدگاه او، ازدواج و تشکیل خانواده و به وجود آمدن فرزندان، نماد بورژوازی است که در دنیای سرمایه‌داری موج می‌زند و جنبۀ شیطانی دارد.

ایجاد کینه و نفرت

هنر مسعود رجوی این است که مدام کینه و نفرت ایجاد کند و در آن آتش بدمد؛ کینه و نفرت نسبت به خانواده، شامل پدر و مادر و خواهر و برادر، و همچنین تنفر از همسر و فرزندان! یعنی فرد باید تهی از هر احساس و نفرت از همه چیز و همه کس باشد.

باز سوال پیش می‌آید که اگر فرد این حجم نفرت داشته باشد، در عوض چه باید کند؟ به چه کسی عشق بورزد؟ زیرا تمام علائق فرد با مغز شویی و ایجاد نفرت و انزجار و کینه هدر رفته و نابود شده است. بنابراین، قسمت خالی قلب و روح و روانش را باید نثار چه کسی کند؟

اینجاست که “خار مریم”به کمک اعضای نگون‌بخت می‌آید. به گفته مسعود رجوی، چون خار مریم صاحب انقلاب ایدئولوژیک است و ناجی به شمار می‌رود، باید با دادن نفس‌های مصنوعی به کمک نیروهایش بشتابد. خار مریم در نشست‌های به اصطلاح انقلاب به اعضای زن و مرد سازمان می‌گوید:”حالا که شما اینقدر از خانواده و علائق زندگی منزجر شده‌اید، باید عاشق رهبر عقیدتی خودتان باشید، یعنی مسعود رجوی.” او می‌گوید که؛ “به همان میزان که از خانواده منزجر و متنفر شده‌اید، باید عشق‌تان را نثار مسعود رجوی کرده و با انگیزه‌های چند برابر به مسیر خود بپردازید!”

واقعاً دلم برای اعضای فرقۀ رجوی می‌سوزد. گرفتار چه شیاطینی شده‌اند که خلاصی از آنها کار هر کسی نیست.

حالا دیدید که علت سوزاندن موتور و یا گیرپاچ کردن و یا به روغن‌سوزی افتادن مجاهدین خلق به خاطر چیست؟ خدا وکیلی، شما بودید، گیر پاچ نمی‌کردید؟

سعید محمدپور – نجات یافته از فرقه رجوی

نوشته چرا مجاهدین خلق این قدر موتور می‌سوزانند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در نامه سرگشاده مسئول اسبق پرونده‌های پرسنلی فرقه تروریستی رجوی خطاب به دادگاه محاکمه سران سازمان مجاهدین خلق آمده است:

اینجانب یکی از شاهدان جنایات و خیانت‌های فرقه رجوی، موسوم به سازمان مجاهدین خلق، هستم که به مدت دو دهه در تشکیلات این فرقه بوده و چندین سال در بخش پرسنلی آن فعالیت داشتم. تا اینکه به لطف خداوند، در سال ۱۳۸۹ توانستم از کمپ‌های فرقه بگریزم.

با تقدیر و تشکر از ریاست دادگاه، دادستان و برگزار کنندگان، به اطلاع می‌رسانم که با توجه به اینکه اینجانب نیز یکی از قربانیان فرقه رجوی هستم، به عنوان شاهد و شاکی از این فرقه ضاله، مطالب ذیل را ارائه می‌دهم.

سازمان مجاهدین خلق از سال ۱۳۷۲ تا کنون، یعنی به مدت ۳۲ سال، با اعلام دستور خروج ممنوع، اجازه خروج به هیچ‌ یک از ناراضیان را نمی‌دهد. می‌توان گفت افراد خواهان جدایی به نوعی در کمپ‌های فرقه زندانی هستند. لذا من و تعداد زیادی از برگشتگان از مرام فرقه، با سختی‌های فراوان اقدام به فرار نمودیم تا بتوانیم جان خود را نجات دهیم.

برخورد با اعضای ناراضی و زندان‌سازی‌ها

در سال ۱۳۷۳، به دستور رجوی، حدود ۸۰۰ تن از اعضای ناراضی بازداشت و از چند ماه تا دو سال به زندان‌های فرقه منتقل شدند. حدود ۷ تن در آن پروسه به قتل رسیدند و ده‌ها تن، از جمله اینجانب، خانم مریم ترابی، طوبی بزرگمهر و بسیاری دیگر، مورد شکنجه‌های وحشیانه سران فرقه قرار گرفتیم.

اسامی برخی افرادی که به شدت شکنجه شده و در زندان‌های فرقه به قتل رسیدند، به شرح زیر است:

-قربانعلی ترابی، اهل شمال، که در اثر شکنجه و فشارهای طاقت ‌فرسا در میان دستان بقیه دوستانش جان سپرد. همسرش زهرا سراج و دو خواهرش نیز زندانی بودند. یکی از خواهرانش به نام مریم ترابی، در اثر شکنجه‌های طاقت‌فرسا و شوک کشته شدن برادرش، دچار جنون شد. محمدرضا ترابی نیز پسر قربانعلی از کودک سربازان بود که چندین سال است از تشکیلات مجاهدین جدا شده است.

-پرویز احمدی

-فرهاد طهماسبی، اهل تهران، که از اردوگاه حله به سازمان پیوسته بود و در نشریه مجاهد شماره ۳۸۰ در سال ۱۳۷۵، سازمان به دروغ اعلام کرد این فرد هنگام رفتن به عملیات در منطقه مرزی توسط یک نفوذی کشته شده است.

-جلیل بزرگمهر، اهل کرمانشاه، که پس از زندان، سربه‌نیست شد (برادرش خلیل و خواهرش طوبی بزرگمهر نیز به شدت در آن دوران تحت شکنجه و آزار و اذیت بودند).

-الیاس کرمی، اهل ایلام

-حمزه حیدری، که خلبان نیروی هوایی ایران بوده و در سال ۱۳۶۸ به عراق آمده بود. وی هم اکنون ناپدید شده و از وضعیت وی اطلاع دقیقی در دست نیست؛ خبرهایی بعدها شنیده شد که وی توانسته بگریزد و به خارج کشور برود.

اسامی برخی از اعضای فرقه که زندانبان و شکنجه‌گر سایرین در طی پروسه‌ای که زندانی بودیم، به شرح زیر است:

زنان: محبوبه جمشیدی، پری بخشایی، فریبا خداپرستی، سعیده شاهرخی (معدوم)، شهین حائری، انسیه نوید، ناهید حاج صادقی، فاطمه خردمند، لیلا سعادت‌نژاد، سپیده ابراهیمی، حشمت تیفتکچی، فخری امیرعلی‌پور، کبری حسن‌وند و…

مردان: میرحسین موسوی‌نیا (فاضل)، حسن حسن‌زاده محصل، مجید عالمیان، مختار جنت‌صادقی، نریمان عزتی، سید محمد سادات دربندی (عادل)، محسن امینی، حمید یوسفی، حجت بنی‌عامری (حکمت)، حسن رودباری، حسین اصفهانی، نادر رفیعی‌نژاد (معدوم شده)، محمدرضا محدث، محمد شعبانی (باقر)، فریدون سلیمی، حسین فرزانه‌سا، حسین ابریشمچی (معدوم)، حسن نظام‌الملکی، اکبر معینی، اسماعیل مرتضایی معروف به جواد خراسان،

قتل‌های عمد رجوی

علاوه بر تاریخ فوق، در دهه ۶۰ و در مقاطع مختلف نیز اعضای ناراضی را به صورت انفرادی یا دسته‌جمعی به زندان افکنده و مورد شکنجه و انواع ناملایمات قرار می‌دادند.

در پروسه‌های بعدی، به دلیل خروج ممنوع، تعداد بسیار زیادی از اعضای ناراضی به قتل رسیدند یا در اثر فشارهای بسیار تشکیلات، اقدام به خودکشی یا خودسوزی نمودند.

اسامی برخی افراد به قتل رسیده: مینو فتحعلی، مهری موسوی، زهرا فیض‌بخش، نسرین احمدی، پروین سریر، نغمه حکمی، مدینه بویری، معصومه غیبی‌پور، همابشردوست جعفرکهزاد منش و…

اسامی بخشی دیگر از زنان و مردانی که به طرز مشکوکی در زمان حضور فرقه در عراق سربه ‌نیست شده یا در اثر فشار و ممانعت از خروج، اقدام به خودکشی نمودند، به شرح زیر است: مرجان اکبریان، مونا نوروزی، صدیقه رجبیان، مرضیه رضایی (آذر)، رویا درودی، شهین قاسمی، هایده همتی، بهناز مجلل، نزهت ارزبگی، آلان محمدی، مالک شراعی، سهیل ختار، فردین فتحی، حجت عزیزی، احمد رازانی، شمس‌الله گل‌محمدی و… ندا حسنی و صدیقه مجاوری با فرمان تشکیلات در پاریس و انگلستان اقدام به خودسوزی نمودند.

مسعود کشمیری با نام مستعار باقر امینی ‌راد به همراه همسرش مینو و فرزندانش تا سال ۱۳۷۰ در کمپ اشرف بودند و سپس به خارج کشور فرستاده شدند. همسر محمدرضا کلاهی به نام خورشید فرجی، در کمپ اشرف و جزو اعضای شورای رهبری فرقه است. مطالب فوق شواهدی انکارناپذیر مبنی بر اقدام جنایت‌کارانه فرقه در انفجار دفتر حزب جمهوری در ۷ تیر و دفتر ریاست جمهوری در ۸ شهریور ۱۳۶۰ است.

قوانین ضدبشری و فرقه‌ای سازمان مجاهدین خلق

برخی از قوانین ضدبشری و فرقه‌ای سازمان مجاهدین خلق به شرح زیر است: فرقه رجوی اجازه تماس، دیدار و ارتباط با دنیای بیرون و خانواده را به اعضایش نمی‌دهد. در تشکیلات مجاهدین خلق، داشتن هرگونه وسیله ارتباط جمعی مانند تلفن، پول، عکس‌های خانوادگی، مدارک شخصی و… تسهیلات زندگی ممنوع است. افراد به اجبار باید در بدو ورود تمام مایملک و مدارک خود را به فرقه بدهند.

از دهه ۶۰ تا ۶۷، ابتدا برخی ازدواج‌های تشکیلاتی و اجباری وجود داشت. از سال ۱۳۶۷ تا کنون، بر اساس قوانین خودساخته فرقه، خانواده‌ها مجبور به جدایی شدند و با حکم مسعود رجوی، زوج‌ها از هم طلاق گرفتند. آن‌ها به زنان اجازه فرزندآوری نمی‌دادند. بیش از ۱۵۰ زن را با عمل‌های اجباری خارج کردن رحم از بدن عقیم کردند. آن‌هایی که از قبل فرزند داشتند را از خانواده جدا و به کشورهای دیگر فرستادند و سپس ارتباطشان را قطع نمودند. در سال ۷۰، کودکان را جمع‌آوری و به کشورهای دیگر تبعید کردند. از بچه‌های شیرخواره گرفته تا دوازده سیزده ساله را مجبور به ترک خانواده نمودند. والدین از حق سرپرستی و ارتباط با فرزندان خود محروم بودند.

بچه‌های بیگناه را در حالی به کشورهای مختلف فرستادند که مادران و پدران از وضعیت آن‌ها اطلاعی نداشتند. این کودکان تا به سن نوجوانی و جوانی می‌رسیدند و بسیاری از آن‌ها دوباره با حقه‌بازی‌های مختلف، از جمله وعده دیدار با پدر و مادر، به کمپ‌ها بازگردانده می‌شدند و سپس اجازه برگشت به آن‌ها داده نمی‌شد. از سرنوشت بسیاری از آن‌ها هم خبری در دست نیست.

برخی از آن نوجوانان ۱۴ ساله را به سربازی درون کمپ گماشتند. پس از آن دوره، یعنی از سال ۱۳۶۷، تمام دختران و پسران مجرد را از ازدواج و تشکیل خانواده منع کردند.

همه زنان را متعلق به رهبر فرقه اعلام کردند

در ادامه روند فرقه‌ای و مطیع‌سازی، همه زنان را متعلق به رهبر فرقه اعلام کردند و به مردان فرمان دادند که حق فکر کردن به همسر و حتی زنان عالم را ندارند. به زنان گفته شد که باید خود را در منطقه محرمه رجوی بدانند و به مرد دیگری فکر نکنند.

از سال ۱۳۶۶ تا ۱۳۸۰، با تشکیل انواع گروه‌های نظامی و تروریستی تحت عناوین یگان‌های رزمی، ارتش آزادی‌بخش و واحدهای راهگشا، تیم‌های عملیاتی تشکیل داده و به دستور رجوی به دنبال ضربه زدن به امنیت و مشروعیت جمهوری اسلامی و انجام اعمال خرابکارانه بودند. در این رابطه، صدها عملیات ترور و آدم‌کشی انجام دادند. این روال تا زمان حمله آمریکا به عراق، یعنی تا اواخر سال ۱۳۸۰، تداوم داشت.

به دلیل فشارهای تشکیلات فرقه رجوی، هر ماه افرادی دست به فرار می‌زدند و اگر موفق نمی‌شدند، برخی اقدام به خودکشی می‌کردند. صدها تن دیگر به اجبار تشکیلات را تحمل می‌کردند تا فرصتی برای جدایی بیابند.

پولشویی و قاچاق

فرقه پول‌های کلانی به واسطه همکاری با دولت صدام و قاچاق نفت به دست آورده است. سپس با تأسیس بنیادهای پوششی در اروپا، پول‌های حاصل از قاچاق نفت را در آن شرکت‌ها سرمایه‌گذاری کردند. ایجاد بنیادهای خیریه برای جمع‌آوری کمک مالی در اروپا از طریق کودکانی که از پدران و مادران خود جدا شده و در اماکن مجاهدین خلق تحت کنترل بودند، از دیگر فعالیت‌های اقتصادی غیرقانونی در کنار بنیادهای پوششی، پولشویی، قاچاق مواد مخدر و قاچاق انسان فرقه مجاهدین است.

شیوه‌های جذب نیرو در مجاهدین خلق

شیوه‌های جذب نیرو در مجاهدین خلق نیز از غیرانسانی‌ترین روش‌ها بوده و هست. آن‌ها در هنگام جذب نیروهای جدید، قوانین فرقه از جمله طلاق، ممنوعیت ترک کمپ، قطع ارتباط با دنیای خارج و نداشتن وسیله ارتباطی را به آن‌ها اطلاع نمی‌دادند. در واقع، ۹۰ درصد نیروهایی که از دهه ۷۰ به بعد به کمپ‌های فرقه برده شدند، به نوعی آدم‌ربایی محسوب می‌شود که با انواع روش‌های غیرانسانی، از جمله اقامت موقت در عراق، دیدار با بستگان و اخذ پناهندگی، آن‌ها را فریب می‌دادند. در بسیاری از موارد، اساساً افراد جذب‌شده از ماهیت و حتی وجود سازمان مجاهدین خلق مطلع نبودند.

هم‌اکنون، بیش از دو هزار زن و مرد بدون ارتباط در کمپ آلبانی محصورند و رابطه آن‌ها با دنیای بیرون قطع است. علیرغم نمایش‌های بیرونی فرقه، فشارها بر زنان در این فرقه مضاعف است. دقیقاً به مانند سایر فرقه‌ها، اجازه خروج و جدایی وجود ندارد و آن‌ها فقط با فرار می‌توانند از دام فرقه نجات پیدا کنند. در عراق نیز خروج از فرقه به هر ترتیب ممنوع بود. هر شخصی که قصد جدایی داشت، با هماهنگی با استخبارات عراق به زندان ابوغریب تحویل داده می‌شد. رجوی اجازه ورود و ملاقات به خانواده‌های اعضا را نیز نمی‌داد. در شرایطی که حدود چهار سال در کنار درب‌های ورودی بودند، حتی به یک خانواده اجازه ملاقات ندادند.

زنان فرقه مورد تهدید سرکردگان فرقه قرار دارند. اگر کسی اصرار بر جدایی داشت، به او دستور می‌دادند که باید با قرص سیانور خودکشی کند.

همان‌طور که قبلاً نیز گزارش کرده‌ام، جهت اطلاع افکار عمومی، باز هم یادآوری می‌کنم که زنان فرقه در طی ۴۰ سال گذشته مجبور به اجرای قوانین اجباری فرقه بوده‌اند. آن‌ها هویت مستقل و یا آدرسی برای تماس و ارتباط ندارند و جز ملک طلق رجوی محسوب می‌شوند. مسعود و مریم رجوی در برده ‌داری مدرن خود را مالک زنان و مردان فرقه می‌دانند و به همین دلیل جدایی و خروج آزادانه‌ای متصور نیست. قریب به اتفاق جداشدگان با تحمل سختی‌های فراوان فرار کردند. اجازه تحصیل و حتی گذراندن ساعات فراغت به دلخواه یا مسافرتی کوتاه ندارند. افراد ناراضی و خواهان جدایی خائن قلمداد می‌شوند و به همین دلایل، طبعاً برخی با زور و اجبار و علیرغم میلی باطنی و بناچاری باقی ماندند. ناراضیان با مجازات‌های سخت درون تشکیلاتی چون تعلیق رده‌بندی، تنبیهات مختلف، زندان، قطع امکانات و حتی مرگ روبرو می‌شوند. فرقه رجوی نه اعتقادی به آزادی زنان دارد و نه به زنان احترام می‌گذارد. مریم قجر عضدانلو به زنان می‌ گوید که تنها به واسطه پرستیدن رجوی و ماندن در فرقه دارای هویت و شخصیت هستید و غیر از این، شما هیچ هستید. زنان و مردان فرقه سال‌ها و ماه‌ها نیمی از روز خود را در جلسات انتقادی و آموزشی مغز شویی فرقه می‌گذرانند.

اعضا امکان دسترسی به هیچ مرجع حقوقی را ندارند

ده‌ها تن از زنان فرقه که در یک دهه اخیر فرار کرده‌اند، از ترس سایه شوم فرقه که در هر جا می‌روند دست از سر آن‌ها برنمی‌دارد، سکوت کرده‌اند و بعضاً حتی به زندگی‌های مخفیانه روی آورده‌اند.

اعضا امکان دسترسی به هیچ مرجع حقوقی و کانال‌های ارتباطی و خبری مستقل را ندارند. در حالی که در تمام ادیان آسمانی، سازمان‌های حقوق بشری و منشور حقوق بشر ملل متحد، محروم‌نمودن انسان‌ها از ابتدایی‌ترین حقوق جرم و قابل رسیدگی است. سال‌هاست که در حضور بسیاری از مجامع حقوق بشری، از جمله کمیته صلیب سرخ و کمیته حقوق بشر، تضییع حقوق اعضا و جنایات سازمان مجاهدین خلق تکرار می‌شود.

رجوی و مریم قجر عضدانلو و سرکردگان ردیف اول این فرقه مجرمند و علاوه بر دادگاه ایران، باید در دادگاه‌های بین‌المللی محاکمه و به سزای اعمالشان برسند.

مریم سنجابی

۱۴ مهر ماه ۱۴۰۳

نوشته افشاگری مریم سنجابی در نامه ای رو به دادگاه سران مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.