سازمان در سال 60 در خیابانهای شهرهای مهم ایران، دست به اعمال تروریستی گسترده زد، تخریب اماکن عمومی تا ترور مسئولین و مردم. اما راه به جائی نبردند، اعمال کور مجاهدین در آن سالها، زیاد بود، از ترورهای خیابانی ، تا بمب گذاری حزب جمهوری اسلامی و ترور رهبر و رئیس جمهور و نخست وزیر. بازهم نتیجه نداد و دولتی سرنگون نشد. اکنون که این سخنگوی ابله و فراموش کار می گوید:

” مجاهدین قول می‌دهند در همه تجمعات شبانه رژیم در هر کجا و در هر خیابانی حضور بهم رسانند… تمامیت رژیم را خودمان سرنگون می کنیم”!

سالهای 60 به بعد را فراموش کن، نزدیک به 30 سال هم در جوار خاک میهن، با سلاح ها و تانک های اهدائی ارباب وقت شما در عراق، باز هم نتوانستید کاری از پیش ببرید و حتی یک وجب از خاک ایران را اشغال کنید، پس من توصیه می کنم، شما به همان امور مقدس سرکوب اعضایتان و زندانی و شکنجه آنها، مشغول باشید و تا می توانید ، یک نسلی را از بین ببرید، نه یک نسل ، بلکه چند نسل را از بین بردید، امور ” سرنگونی” و ” لوله کردن” و ” زباله دان ” و … پیش کش تان.

آقای سخنگو! گویا فراموش کردی آنروزی را که یک مجاهد خلق ، بر گوش مجاهد دیگری در قرارگاههایت، سیلی نواخت و دربهای سلول انفرادی را برایش گشود، شما همانروز نابود شدید، شما همانروز کمر به نابودی ایدئولوژی منحط و قرون وسطائی خود بستید. حتی همین امروز هم ، شما اسیرانتان را در درون حصارهای بلند ، با تهدید و تحقیر حفظ کردید.

آقای سخنگو! لابد فراموش کردی که در سال 1350 ، وقتی کروکی منزل و محل اختفای بنیانگذار سازمان محمد حنیف نژاد را برای ساواک شاه ، ترسیم می کردی، همه ی ارزشهای انسانی را زیر پا له کردی ! همه شرافت و غیرت یک رفاقت را فدای جان بی مقدار خود کردی ! این زندگی بخدا ارزش این همه بی شرفی و بی غیرتی را ندارد، یک کلام می گویم و تمام . از قول تنها پسرت مصطفی که همین چند سال پیش گفت:

پدر من غرق در هوس بازیهای خود شده است و از زنان سازمان سوءاستفاده می کند و دیگران را به تجرد اجباری فرا می خواند. او یک دیکتاتور است. . .

محمدرضا مبین

نوشته آزموده را آزمودن، خطاست اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

” سال 1405 سال سرنوشت، سال جنگ جنگ ها ” !

فارغ از پیام مطولی که رجوی منتشر نموده و در آن به همه جا و همه کس اشاره شده ولی یک چیز بیش تر از همۀ مطالب به چشم میخورد و آن اینکه رجوی سال 1405 را سال جنگ جنگ ها و سال ” سرنوشت ” نامیده است. در مجموع این پیام دو بخش دارد:

1- اول پیام به بیرون از مجاهدین
2- دوم پیام به داخل تشکیلات

پیام به بیرون : هدف مطرح کردن خود است که در این وضعیت بحرانی و گرد و خاک ناشی از جنگ به آمریکا بگوید که ما (مجاهدین) هستیم و می توانید روی ما حساب باز کنید.

اما قسمت مهمتر آن پیام رو به داخل تشکیلات :هدف این است که به اعضای تشکیلات بگوید شما که این همه سال دوام آورده و صبر کرده اید، امسال را هم صبر کنید تا ببینیم چه خواهد شد!

می شود در درون این پیامی که رو به تشکیلات است این را خیلی خوب حس کرد که وضعیت در داخل تشکیلات رجوی اصلا خوب نبوده و باب میل سران این گروه نیست، قطعا نیروها در حال ریزش و فرو ریختن هستند، یعنی تشکیلاتشان در حال فروپاشی میباشد. مانند گذشته باید رجوی و سران گروه در گل فرو رفته اش یک قرص مسکن به خورد اعضا بدهند. بهترین شیوه و شانتاژی که تاکنون رجوی پیدا کرده تا اعضای تشکیلاتش را سر کار بگذارد “دادن تاریخ” است!

قبلا مطلبی در این خصوص زده بودیم که رجوی بعد از دادن چندین مورد تاریخ سرنگونی نهایتا رو به اعضا گفت: ” مگر مجاهد تاریخ مصرف دارد؟” در آن هنگام مسعود رجوی آب پاکی را ریخت روی دست تمام کسانی که به تاریخ های رجوی دلخوش کرده بودند.

هم اینک نیز با شروع سال جدید رجوی باز دست به دامن این ابتکار عمل شده است، گویا وضع در داخل تشکیلات نابسامان و خراب است که وی به این ترفند متوسل شده تا آن ضرب المثل را احیا کند که میگفت: از این ستون به آن ستون فرج است!

اما مانند گذشته ما نیز می گوییم: از گندم ری نخواهید خورد !

بخشعلی علیزاده

نوشته باز هم رجوی تاریخ داد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

” ایدئولوژی ما قبل استراتژِی و سیاست” یا “سیاست مابعد ایدئولوژی “.

اگر که بدانید در تشکیلات رجوی، ابتدای هر بحثی “مباحث ایدئولوژیکی” است، رجوی بر این اعتقاد است که ابتدا باید ذهن افراد را با مسائل ایدئولوژیکی ساخته و پرداخته کرد تا بعد به سیاست و استراتژی پرداخت و بنای سیاست را روی آن سوار کرد، و این نظریه بمدت چند دهه انجام می شد البته تا قبل از سرنگونی صدام حسین، بعد از سرنگونی صدام حسین این اصل در سازمان دچار تحول شگرفی گردید.

همانطور که عرض کردم تا قبل از سرنگونی صدام حسین این خط در سازمان مجاهدین خلق به صورت مطلق اجرا می شد. بعد از سرنگونی دیکتاتور سابق عراق (صدام حسین) اتقاقات زیادی افتاد، از جمله در نحوۀ ادارۀ امور سازمان توسط مسعود رجوی، خیلی مسائل تدریجاً معکوس شد، البته نه بصورت علنی و روشن، بلکه به صورت قدم قدم و به تدریج توسط رهبری سازمان مجاهدین خلق انجام می شد. نحوۀ کنترل و اجرای استراتژی مسعود رجوی در خصوص سازمان و اعضای آن دیگر مثل سابق نبود. خیلی سریع اتفاق افتاد، منظورم تحولات در منطقه و بخصوص در داخل تشکیلات است. مجاهدین خلق در اروپا و آمریکا کنسرت هایی اجرا کردند که هزینه هایش تماما با سازمان مجاهدین خلق بود. آیا آن کنسرتها با ایدئولوژی مجاهدین همخوانی داشت؟ پاسخ اینکه مطلقا با ایدئولوژی مجاهدین همسو و همخوان نبود، حتی بعدها مسعود رجوی در یک نشستی به سران سازمان انتقاد کرد که آن کنسرت ها اصلا خوب نبودند!

ولی چه شده بود که یک دفعه برخی اصول و ارزشها در داخل تشکیلات دچار تلاطم و تحول گردید، چیزهایی تغییر کرد که تا قبل از سقوط صدام حسین به فکر کمتر کسی میزد و تصورش هم بسیار سخت بود!

پاسخ در یک کلام است. ” تعادل قوا “. پدیده تعادل قوا در منطقه با سقوط صدام حسین به ناگهان چرخید و قوانین کنترل تغییر کرد، مسعود رجوی و تشکیلاتش هم از این موضوع مستثنی نبودند، مسعود رجوی نیز متوجه شده بود که اگر میخواهد خودش و سازمانش بقا داشته باشد دیگر دوران ” ایدئولوژی ماقبل استراتژی و سیاست ” گذشته است، دیگر نمی شود مانند سابق ادامه داد.

در مباحث سازمان مجاهدین مبحثی هست به نام ” اصول”.

این واژه در برگیرندۀ هفت ماده ای است که اگر کسی بخواهد عضو سازمان مجاهدین شود باید بپذیرد، پذیرفتن آنها یعنی که فرد قبول کرده است که به هیچوجه نمی تواند از آنها عدول کرده و نادیده بگیرد، باید همواره در ذهنش این اصول مانند خط سرخی تلقی شود که غیر قابل عبور است. یکی از آن اصول همین اصل ” استراتژی ما بعد ایدئولوژی ” است. ولی در بحبوحۀ حمله آمریکا و نابودی صدام، مسعود رجوی دید که سمبه پر زور شد و اگر لنگ و لگد بیندازد، گوش خود او را هم خواهند گرفت، یعنی آتشی که در منطقه شعله ور شده بود دیگر دوست و آشنا نمی شناخت و هرکسی که بر خلاف سیاست های تازه شکل گرفته میخواست اقدام کند باید تاوان میداد. تازه همگان در تشکیلات فهمیدند که همه حرفهای رجوی لاف و گزاف بود، تازه همه فهمیدند که دروغ های رجوی یکی پس از دیگری در حال برملا شدن است.

جالب اینکه حتی در آخرین روزهای حکومت صدام حسین در نشستی به نیروهای آن روزگارش میگفت اگر کسی به ” صاحبخانه ” چپ نگاه کند به حسابش خواهیم رسید!

اما از اینجا به بعد بود که شعار و اصل محوری سازمان مجاهدین که به مثابه نخ نبات تشکیلات بود تغییر کرد. در عمل همگان میدیدند که دیگر خبری از ایدئولوژی نیست. حتی مباحث مربوط به پدیده ای به نام ” انقلاب ایدئولوژیک مجاهدین ” تا مدتها قطع شده بود، نه کسی نماز میخواند و نه کسی روزه میگرفت و نه هیچ عبادتی، کلا بحثی تحت عنوان “ایدئولوژی” به کناری رفته و بایکوت شده بود، چونکه مسعود رجوی خطر را در کنار گوش خودش احساس کرده بود. کنسرت های مجاهدین در اروپا یکی پس از دیگری. ما که در اشرف نشسته بودیم باورمان نمی شد، همه به هم میگفتند ” چه خبر شده ” ؟ چرا چیزی به ما گفته نمی شود که بدانیم موضوع از چه قرار است، ولی زیاد طول نکشید که همگان متوجه شدند که مسعود رجوی تسلیم شرایطی شده که مشخصا آمریکا برایش دیکته کرده بود.

سر آغاز فصل جدیدی در سازمان مجاهدین خلق !

کسی به ذهنش هم نمی زد که روزی مسعود رجوی کتابهای ضد آمریکایی سازمان را از کتابخانه ها جمع آوری کند، به عقل جن هم نمیزد که روزی سرود ضد آمریکایی سازمان مجاهدین از صحنه روزگار حذف شود، کسی به خواب هم نمی دید که روزی مریم رجوی بدستور مستقیم مسعود رجوی با مقامات ریز و درشت آمریکا بصورت مستمر و مداوم دیدار کرده و دست به دامان آنان شود، و انبوه مطالب دیگر که در کارنامه اخیر سازمان مجاهدین خلق نقش بسته است. این بود سرآغاز فصلی جدید!

بخشعلی علیزاده

نوشته چگونه رجوی از اصول سازمانش در مقابل آمریکا عقب نشینی کرد ؟! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نزدیک به 45 سال است که سازمان ضدخلقی مجاهدین، با به خشونت کشاندن فضای اجتماعی کشور، از 30 خرداد 1360، تلاشی بیهوده را آغاز کرده است و هر سال را ” سال سرنگونی” حکومت ایران اعلام کرده است. اما هر سال هم با عقب نشینی های استراتژیک، مسیر سقوط و سرنگونی خود را بیشتر از پیش طی کرده است. نزدیک به 25 سال است که رهبر خود منتسب این سازمان، مسعود رجوی از انظار غیب شده است و به قول مقامات عربستان ” مرحوم ” شده است.

اما مریم رجوی و دیگر سران این سازمان، این واقعیت را که مسعود رجوی ، صحنه سیاسی و نظامی علیه ایران را باخته است و سازمان از ظاهر نظامی و تروریستی خود، به فوکول و کراوات روی آورده است و عملا از یک گروه نظامی به یک گروه حتی غیر سیاسی، تنزل پیدا کرده است، را قبول نمی کنند.

امسال باز هم علیرغم رویدادهای مهم در فرانسه علیه این گروه سکتاریستی و تروریستی، بالاخص دستگیری مریم رجوی و نزدیک به 160 نفر از سران تروریستی این گروه در 17 ژوئن سال 2003، تعطیلی های ویلپنت و … گویا باز هم قصد دارند، پرچم های نظامی و تروریستی خود را در خیابان های پاریس علم کنند! گروه بی آبرو و تروریستی مجاهدین در فرانسه ، مخل امنیت مردم ایران و حتی مردم فرانسه هستند. همین خرداد ماه سال 1402 بود که علیرغم اعلام از قبل برای تجمع و خیمه شب بازی در خیابان های فرانسه ، دولت فرانسه مراسم آنها را به دلایل مسائل امنیتی ، ملغی کرد و گفت:

” این تجمع به دلیل شرایط ژئوپلیتیکی باعث ایجاد مشکلات امنیتی و اختلال در نظم عمومی می‌شود.”

همچنین خبرگزاری رویترز در گزارشی اعلام کرد که دولت فرانسه با ارسال نامه‌ای به سران گروه مجاهدین خلق به آنها اطلاع داده که امسال برگزاری تجمع سالانه در شهر پاریس ممنوع است و آنها اجازه برگزاری این تجمع را ندارند.

همچنین خرداد ماهها، برای این سازمان اصلا ماه خوبی نبوده است، بطور مثال:

صبح روز 30 خرداد 1402 صدها پلیس آلبانی با حکم دادگاه ویژه مبارزه با فساد و جرائم سازمان یافته ، از ساعت 3 بامداد، سعی در ورود به داخل مقر اشرف 3 در نزدیکی روستای مانز آلبانی کردند، چندین نفر از نیروهای پلیس آلبانی مجروح شدند و یک نفر نیز از اعضای این سازمان به هلاکت رسید. پلیس آلبانی اعلام کرد:

” در پی این عملیات، تجهیزات الکترونیکی و وسایل غیرمتعارفی از جمله تعدادی پهپاد، در کمپ اشرف ۳ کشف شده و ضبط شده و به همین دلیل از زمان اجرای عملیات پلیس ضد تروریسم آلبانی در کمپ اشرف ۳ بسیاری از حساب‌های کاربری مجاهدین خلق در توییتر از جمله برخی حساب‌های مشهور از دسترس خارج شده‌اند و هیچگونه فعالیتی نداشته‌اند. در این عملیات همچنین ۷۰ نفر از اعضای مجاهدین خلق نیز توسط پلیس ضد تروریسم آلبانی بازداشت شده‌اند و همچنین تعدادی دیگر از اعضای این گروه نیز برای مظلوم‌نمایی اقدام به خودزنی در صحنه عملیات کرده‌اند. در بیانیه وزارت کشور آلبانی همچنین روی این مسئله تاکید شده است که اعضای گروه تروریستی مجاهدین خلق به شروط تعیین شده از سوی مقامات این کشور عمل نکرده و اقدام به درگیری کرده‌اند. دادستان آلبانی اعلام کرده است: اقدامات و فعالیت‌های مجاهدین خلق در خاک آلبانی بر خلاف توافق‌های صورت گرفته بین دولت و این گروه صورت گرفته است…”

با در نظر گرفتن همه این موارد، بعید است که امسال ، برگزاری این تجمع تروریستی ، روی روال طبیعی برگزار شود، اما اگر هم سران این سازمان موفق به اجرای مراسم خود شدند، بعید است که بدون تنش انجام شود.

ما جداشدگان از این سازمان، به سران کشورهای فرانسه و آلبانی ، هشدار می دهیم که این سازمان با سوابق عملیات های تروریستی، هرگز مدافق حقوق بشر نبوده و نیست، برعکس در هر کشوری هم حضور یافته است ، دست به جنایات تروریستی بی شماری زده است، مجاهدین خلق خود را تابع قانون هیچ کشوری نمی دانند، خودشان برای خودشان قانون وضع می کنند، اعضای خودشان را شکنجه و زندانی می کنند، نفرات خودشان را سربه نیست می کنند، در پشت نقاب به ظاهر انسانی خود، ماهیتی شیطانی و تروریستی دارند، امنیت کشورهای خود را با مجوز برگزاری تجمعات، برای چنین گروههای خشن و تروریسیت به خطر نیاندازید.

ما جداشدگان از این سازمان، از قبل هشدار می دهیم ، برای چنین سازمانی ، هیچ مرز سرخ امنیتی به رسمیت شناخته نمی شود. ما خواهان اخراج این سازمان تروریستی از خاک تمام کشورهای اروپائی هستیم. هشدارهای ما را که سالهای سال در درون این سازمان در اقامتی اجباری بودیم را جدی بگیرید و تا دیر نشده ، مجوز چنین تجمعاتی را لغو کنید.

امضا کنندگان :
محمدرضا مبین – سیروس غضنفری – بخشعلی علیزاده – اکبر خباره – لطف اله محمدی – اسماعیل آقاپور – جلال سلمانی – حسین همتی – کریم سجودی – نادر چپ چاپ – جعفر فرج پور – محمدرضا شمسی – حیدر ابولحسنی – یوسف حاجی محمدی – شهرام بهادری – شهرود بهادری – علیرضا مقدمی – محمد قمی – اکبر محمدیان و …

نوشته خیمه شب بازی ۳۰ خرداد جاری را محکوم می کنیم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

با توجه به شرایط جدید و سرخوردگی بیش از پیش رهبران این سازمان، امیدوارم همه اعضاء، وارد انتخاب های جدید شوند و ما را از خبر شیرین آزادی خود مطلع کنند. تک تک اعضای خانواده های شما، منتظر دیدن شما و در آغوش کشیدن شما هستند، بخاطر رضای خدا هم که شده ، شایسته است حداقل صدای شما را بشنوند و شاد شوند. اگر مبارزه برای مردم است، خانواده های شما هم جزئی از این مردم هستند.

شاد و خرم باشید

محمدرضا مبین

نوشته پیام به دوستان در اشرف ۳ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

کاظم در دوران حضورش در تشکیلات مجاهدین عمدتاً به شغل رانندگی مشغول بود، به جز زمانی که دچار مریضی از ناحیه کلیه هایش شد. مریضی او مصادف بود با حمله نیروهای ائتلاف به عراق و سرنگونی صدام حسین. کاظم بدلیل محدودیت های پزشکی که وجود داشت روز به روز حالش وخیم تر می شد. من تلاش میکردم در هر زمانی که فرصتی دست می دهد، به ملاقاتش بروم. ولی هر بار با دیدن کاظم اعصابم بهم میریخت، زیرا می دیدم که حالش نسبت به دفعه قبل بدتر و وخیم تر شده است. یک روز به ما اطلاع دادند که کاظم از دنیا رفت!
اما چرا کاظم و کاظم های دیگر مداوا نشده و به بدترین شکل ممکن دار فانی را وداع گفتند؟!

همواره رجوی با خونریزی و خون آشامی زنده بوده و بقا دارد. رجوی اسم کاظم و بقیه ای که در این مسیر جان خود را از دست دادند را گذاشته “قهرمانان ایستادگی”!

زندگی مورد علاقه رجوی مدلی از حیات خفیف و رذیلانه با خون دیگران است. رجوی برای نشان دادن خود نیاز به خون و جان دیگران دارد بخصوص خون جوانان. زمانی که در عراق بودند مدام تلاش میکرد تا با ایجاد درگیری های فیزیکی که نهایتاً منجر به کشته و زخمی شدن برخی از اعضای تشکیلات می شد، به حیات خود ادامه دهد. رجوی منافع کلانی از این جان باختگان به جیب میزد. اما کاظم و بقیه ای که به سرنوشت او دچار شده بودند با درد و رنج بسیار به زندگی خود خاتمه دادند.

عکس متعلق به زمانی است که کاظم در بیمارستان اشرف بستری بود و از قسمت گردن عملیات دیالیز می شد

درد و رنج کاظم چه بود؟ کاظم از ناحیه کلیه هایش درد میکشید که نهایتاً کار به دیالیز کشیده شده بود. دستگاه دیالیز در بیمارستانی در داخل شهر بود و کاظم باید برای انجام دیالیز به بیمارستان میرفت. دکتر گفته بود هفته ای دو جلسه باید دیالیز شود. برای انتقال او نیروهای پلیس عراقی حفاظت از اشرف میگفتند خودشان کاظم را می برند و برمیگردانند ولی رجوی قبول نمیکرد و میگفت آنها کاظم را ربوده و به جمهوری اسلامی تحویل خواهند داد! لذا رجوی با قوانینی که از خودش درآورده و به اهالی اشرف دیکته می کرد، بسیاری نباید و بایدها بنا نهاد و اصرار داشت که باید دو یا حداقل یک نفر همراه کاظم به بیمارستان اعزام شوند. عراقی ها هم زیر بار زورگویی های رجوی نمی رفتند و میگفتند مریض متعلق به شماست. از دیدگاه رجوی عراقی ها باید به رجوی التماس میکردند تا مریض های مجاهدین را به بیمارستان ببرند! بیچاره کاظم هم این وسط گیر کرده بود. از سویی میخواست جان خودش را نجات دهد و از سویی در اشرف گیر کرده بود و راهی به بیرون نداشت تا خودش برای درمان دردش فکری بکند. زیرا جلوی او، رجوی با خیره سری تمام ایستاده بود. و این ماجرا آنقدر بطول انجامید که نهایتا کاظم جانش را از دست داد و یا بهتر بگویم جانش را رجوی گرفت تا به امیال کثیف خودش برسد.

بعد از مرگ کاظم عکسش را به هواداران سازمان در اروپا داده و آنها در آکسیونهایی که بر پا میداشتند به شهروندان اروپایی نشان می دادند و می گفتند که عراقی ها باعث مرگ کاظم شدند و مانع مداوای او شده بودند!

این ماجرای غم انگیز نمونه ای از خونخواری های رجوی در دورانی بود که من شاهدش بودم و هنوز هم وقتی یادم می آید، غم تمام وجودم را می گیرد.

بخشعلی علیزاده

نوشته قصه پرغصه کاظم نعمت اللهی در قرارگاه مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

واقعا در اسارتگاههای “اشرف ها”، جهان نفهمید که چه بر سر اعضای نگون بخت آمد؟ اشرف 1، اشرف 2 و اکنون اشرف 3! در آستانه سالگرد 30 خرداد که درحال نزدیک شدن به آن هستیم، باید بدانیم که برده داری نوین، بدون غل و زنجیر، در جریان است، همه در اسارت هستند، همه زندانی کج فهمی های مسعود و مریم هستند، هرگز نمی توان با کلمات و تعاریف معمول، شرحی بر آن نوشت، باید آنجا می بودید و حس اسارت و تنهایی و حصر را با گوشت و پوست خود لمس می کردید، تا می فهمیدید که چقدر دردناک است که زنده باشی، اما زنده نباشی .

در آنجا، حتی حیوانات هم حق حیات ندارند، حق زندگی ندارند، حق معاشرت و عشق و عاطفه ندارند، چه برسد به انسان ها… درهر قرارگاهی به صفت مسئولیتم در کارهای هنری که می رفتم، اعضایی را می دیدم که با دستور مسئولین، بدلیل مخالفت ها و انتقادهایشان به سیستم سرکوب، ایزوله شده بودند و باید به تنهایی بار این اسارت سیاه را به دوش می کشیدند، خود رهبران دیکتاتور این سازمان، بهتر از من و شما می دانستند و می دانند که همه را به زور به بند کشیدند، قیافه ها همه عبوس و افسرده هستند، خبری از شادی و لبخند نیست، حتی در ساخت ترانه ها نیز، هر بار به من گوشزد می کردند که باید آهنگ های شاد بسازی و بخوانی، وقتی از بالای سن به انبوه بچه های پائین نگاه می کردم، فضای یاس و دلمردگی حاکم بود، برخی نیز به رقص اجباری فرا خوانده می شدند، می دانستم و می فهمیدم که ترانه های من شاد شاد نیستند، اما بینندگان باید خود را شاد جلوه می دادند تا از زیر تیغ سرکوب، رهایی یابند، همه باید خود را شاد جلوه می دادند و اینکه خبری از بدبختی و انزوا نیست. در مناسبات سالهاست که صدای خنده واقعی به گوش نمی رسد، خبری واقعی از دنیای بیرون نمی رسد، همه چیز در خفقان، اختناق و ترس و وحشت حاکم بر مناسبات، سپری می شود.

بدترین تابلو، شب هایی است که جلوی چشمانت، در نشست های عملیات جاری، یکی را سوژه می کنند و همه روی سرش می ریزند، همه او را تف و لعن می کنند که بریده ای و عرضه مبارزه نداری! بی مایه هستی، عنصر دشمن شدی و شعبه وزارت اطلاعات . . .

جالب هم اینکه، هرگز اجازه، اشک ریختن و گریه کردن هم نداری که خالی شوی، سبک شوی . همه غم و غصه ها روی هم تل انبار می شود و همیشه روی دوشت سنگین تر و سنگین تر می شود. می گویند عملیات جاری مرز سرخ هر مجاهد خلق است و تعطیل بردار هم نیست. سالهای سال ، یک شب سر آرام بر بالین نگذاشتیم. همیشه استرس، همیشه جنگ و دعوا، همیشه یکی را کوبیدن و له کردن! تو هم در صف سرکوب هستی، اگر امشب جستی، فردا شب نوبت به تو می رسد.

کسی هم نیست که جوابگوی این همه ظلم و ستم درون تشکیلاتی باشد، می گویند رهبر هست، اما نیست، اسمی از مسعود است، اما حضوری وجود ندارد، معلوم نیست این سازمان بی سر و بی آینده به کجا می رود؟ حق سئوال هم نداری، همه چیز در هاله ای از ابهام و اوهام قرار دارد.

اغلب خانواده ها می پرسند از فلانی … چه خبر؟ از عزیز ما چه خبر؟ سالم است؟ زنده است؟ مریض است؟ ما هم جواب متقنی نداریم که به آنها بدهیم.

اکنون در آلبانی، حول و حوش 2000 زن و مرد حضور دارند، در اقامتی اجباری، همه آنطرفی ها را، همه این طرفی ها می شناسند، حتی یک نفر هم وجود ندارد که ناشناس مانده باشد، اما بازهم در فیلم برداری ها، همه از پشت سر نشان داده می شوند، همه از دور به تصویر کشیده می شوند که قیافه ها معلوم نباشد، براستی بعد از نیم قرن باصطلاح مبارزه، بر کسی پوشیده نیست که چه کسانی آنجا حضور دارند، کوچکترین زوایای پنهان تشکیلات، برای اهل فن و خبره ها، عیان و روشن است، اما این مبارزه مخفی رجویستی، تا کی ادامه خواهد داشت؟ چرا رجوی ها جرات عرض اندام ندارند؟ چرا رو در رو نمی ایستند تا از منش و سبک مبارزه خود دفاع کنند؟ این پلیس بازی ها و امنیتی کردن همه چیز، برای چیست؟ آنزمان در زندانهای مجاهدین ، در آن 6 ماه سیاه، زندان بانان و شکنجه گران در زندان هم از زندانی ترس داشتند و برخی خود را عیان نمی کردند و پشت صحنه مخفی می شدند، تو می دانستی او کیست و او هم می دانست تو کی هستی ، حتی آنجا هم دوست داشتند امنیتی بازی کنند.

در مناسبات معمولی هم ، شبها در خفا و در جلسات خود، ساعت ها از تو حرف می زدند، تو را می شستند و خشک می کردند، کلی بدگوئی می کردند، اما صبح به رویت می خندیدند!

من هرگز این دوگانگی در رفتار را نفهمیدم، همه مسئولین در مناسبات رجوی، دوگانه ترین بودند، خودشان نبودند، روبروی تو یک شخصیت داشتند، پشت سرت یک شخصیت بشدت متفاوت.

خوانندگان عزیز، خانواده های گرامی، دوستان، ما با یک سازمان بشدت بسته، مالیخولیائی و دچار جنون و جمود فکری مواجه هستیم. همه بر اثر سالهای سال دوری از خانواده و سرکوب احساسات جنسی خود، دچار نوعی بیماری مزمن هستند، هیچکدام متاسفانه افراد عادی نیستند، نیاز به مراقبت و درمان و بازپروری دارند، امروز وظیفه خانواده ها بسیار سنگین است، نیاز به حضور و اثرگذاری مداوم می باشد، رسالت نجات و فلسفه نجات ، یک امر پویا و زنده است، باید از هر طریق که می توان به درون این مناسبات رسوخ کرد و به نجات بی پناهان شتافت، وظیفه مسئولین امر نیز سنگین است، دراین امر حقوق بشری باید بیشتر و با راهکارهای جدید ورود کنند، بستر ملاقات باید ایجاد شود، پل بین خانواده ها و اسرای در بند فکری و جسمی رجوی باید، برقرار گردد. راههای رسیدن به عزیزان ، بسیار است، فقط باید همت کرد و دم را غنیمت شمرد.

موفق و پیروز باشید.

محمدرضا مبین

نوشته خلق جهان بداند، مجاهدین به اعضای خود ملاقات نمی دهند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

من اولین بار اصطلاح ” حلقه ضعیف ” را نسبت به سپهر شنیدم، حلقه ضعیف، به کسانی در تشکیلات اطلاق میشد که با بندهای انقلاب همراه نبوده و به گفته مسئولین، بریدگی را در تشکیلات رواج میدادند که مستحق نشست های «دیگ و دیگچه» بودند تا با این مکانیزم خصوصیات باصطلاح غیر مجاهدی آنها را تغییر بدهند. همچنین به سپهر می گفتند که مشکل “دوران” دارد، یعنی اینکه همسرش را طلاق نداده است و مشکل جنسی دارد!

هرگز آنروز را فراموش نمی کنم که حوالی ساعت 11 صبح، سپهر را به واسطه مخالفت هایش با تشکیلات، در کف سالن غذاخوری در پادگان اشرف ، زیر مشت و لگد گرفتند، سپهر روی زمین افتاده بود و مزدوران بی وجدان رجوی ، با پوتین به سر و صورتش می زدند. از بینی و دهانش خون جاری شده بود. او را از جمع جدا کردند و چند روز در جمع دیده نمی شد، پس از بازگشت به مناسبات ، حال و روزش هرگز خوب نشد، دیگر حتی از آن خنده های سالهای قبل نیز در او خبری نبود، همیشه سرپائین و افسرده بود. فقط خدا می داند که او چه شکنجه هائی را در خفا تحمل کرده بود. آن خونریزی ها و آن ضربه های مستقیم به سر و صورتش ، عاقبت او را به تومور مغزی مبتلا کرده بود.

اما ذکر دو نکته :

اول اینکه قطب (یا همان مراد) در سازمان یعنی چه ؟ دوم هم اینکه سپهر که بود؟ در ادامه این دو موضوع را کمی باز می کنم:

“قطب” ، از اصطلاحات رایج در فرهنگ سازمان مجاهدین است و معنائی خاص به آن داده شده است، قطب شدن در تشکیلات یک ضد ارزش محسوب شده و بار منفی به آن داده شده است، یک ویژه سازی محسوب می شد، قطب در تشکیلات به کسی می گفتند که مثلا گویا در گذشته زندانی سیاسی بوده است ، در زندان بای داده است، با بازجویان و رژیم همکاری کرده است و از اعدام جسته است، اکنون آزاد شده است و به سازمان آمده است و از سازمان طلبکاری گذشته خود را می کند، به گفته ی سازمان قطب کسی است که در محتوا و درون خود، خود را هم تراز رهبری یا برتر از او و برتر از ارزش های سازمان می داند، قطب کسی است که به جای اعدام ، با جمهوری اسلامی همکاری کرده و دوستان خود را لو داده است، سازمان می گوید: قطب در تشکیلات ، همیشه طلبکار است و قطب خود را در جایگاه والائی می بیند که خلاف ارزش های مجاهدی است، جایگاه قطب در سازمان ، به گفته مسئولین باید شکسته شود، باید خرد و خمیر شود، از قول مسعود رجوی می گفتند : قطب در سازمان نداریم و نمی توانیم داشته باشیم.( البته پر واضح بود که رشد قطب در سازمان ، یعنی پیداشدن رقیب برای مسعود و این برای تشکیلات جام زهر بود).

از جمله ی اعضائی که در سازمان ، بعنوان ” قطب ” شناخته و محاکمه شدند می توان از نفرات زیر نام برد:

علی زرکش، مهدی افتخاری ، حمید فلاحتی، ادهم طیبی، محمد حسین سبحانی، پرویز یعقوبی ، قربانعلی ترابی، سعید شاهسوندی، جواد فیروزمند، فتح اله فتحی ، محمدرضا خالقی ، ابراهیم محمد رحیمی، قربانعلی حسین نژاد، جواد زائریان، و تمام زندانیان سیاسی آزاد شده که بعد از آزادی ، مجددا به سازمان و ارتش رجوی پیوستند.

اکنون مورد دوم ، معرفی سپهر( عباس محمد رحیمی):

عباس محمد رحیمی ( اسامی مستعار : سپهر) از جمله زندانیان سیاسی در ایران بود که در سال 1358 دستگیر و یازده سال در زندان های ایران ، در حبس بوده است، گوشهای شکسته او نشان می داد که در ورزش پهلوانی و کشتی نیز ، سرآمد بوده است، عباس پس از آزادی برای ادامه ی باصطلاح مبارزه ی انقلابی و با رویاهای فازسیاسی سازمان، به همراه همسرش به قرارگاه اشرف رفت، او پس از مدت کوتاهی با سیاستها و راه و روش مجاهدین خلق اختلاف پیداکرد، عکس زیر همسر ابراهیم محمد رحیمی، پروین فیروزان است:

پروین فیروزان

همسر او پروین فیروزان (زهرا)، از فریب خوردگان سازمان است، که اکنون نیز در آلبانی و در درون تشکیلات سازمان به سر می برد، او هرگز موفق نشد خود را از چنگال این سازمان تروریست رها کند و در لحظات مرگ نیز ، هرگز در کنار همسر خود قرار نگرفت.

سپهر در تشکیلات مظهر راستی و جوانمردی بود، در بین دوستان به “داش عباس” معروف بود، در عکس زیر، عکسی از عباس محمدرحیمی و پسرش سپهر و عکسی جمعی روی تخت بیماری در آخرین لحظات زندگی پرمشقت خود در بیمارستانی در لندن:

او عاقبت بر اثر تومور مغزی که ناشی از فشارهای سازمان ضدخلقی مجاهدین بود، در بیمارستانی در لندن جان به جان آفرین تسلیم کرد.

بی شک اگر از منظر ارزشهای سازمان رجوی نیز به امثال سپهر نگاه کنیم، آنها برای سازمان سرمایه ای گرانبها بودند، اما مسعود رجوی از ترس غلبه ی آنها به مناسبات در تشکیلات ، همیشه آنها را زیر تیغ سرکوب شدید خود نگه داشته بود، مسعود رجوی که خود از بی مایه ترین زندانیان سیاسی بود، هرگز بدین مسئله اعتراف نکرد که محل اختفای محمد حنیف نژاد ، بنیانگذار سازمان را به ساواک لو داده و موجب دستگیری وسپس اعدام وی شده است .

به امید نابودی، سازمان سرکوبگر و تروریستی رجوی ها

پایان

محمدرضا مبین

نوشته قطب شدن در مناسبات ممنوع است – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بعد از سقوط دیکتاتور عراق توسط نیروهای ائتلاف به رهبری آمریکا در سال 2003  میلادی ، جورج بوش پسر، رئیس جمهور وقت دولت آمریکا، فردی را برای کنترل موقت عراق انتخاب کرد تا این کشور جنگ زده و بی ثبات را به ثباتی نسبی در امور سیاسی، اقتصادی و نظامی هدایت کند. عنوان این فرد “حاکم غیر نظامی کشور عراق” بود. نام وی “پُل برمِر” بود. سیاستمداری کهنه کار از وزارت خارجه آمریکا، که ماموریتش تشکیل مجلس موسسان و تصویب قانون اساسی و حل و فصل سایر مسائل عراق بود.

نگاهی کوتاه به بیوگرافی آقای برمر: لوئیس پل برمر سوم (زاده 30 سپتامبر 1941) دیپلمات وزارت خارجه آمریکا، مدیر غیرنظامی عراق به عنوان رهبر حکومت موقت ائتلاف (CPA) پس از تهاجم سال 2003 به عراق توسط ایالات متحده بود که در سال 2019 درگذشت. وی به طور رسمی حدود یک سال کنترل  عراق را عهده دار بود ولی حتی بعد از اینکه به صورت فرمالیستی کارش را در عراق تمام شده اعلام کرده بودند عملا تا سالها بعد نیز کنترل عراق را از سوی وزارت خارجه آمریکا زیر نظر داشته و به مقامات بالاتر گزارش می‌داد. اتفاقات زیادی در دوران آقای برمر در عراق رخ داد. در اینجا من به یکی از مهمترین کارهای او در مورد قرارگاه اشرف می پردازم.

بعد از تشکیل قانون اساسی و تاسیس مجلس عراق و بدنبال آن انتخاب رئیس جمهور و نخست وزیر عراق، فشار برای اخراج سازمان تروریستی مجاهدین خلق از خاک عراق بالا گرفته بود، زیرا دولت تازه کار عراق نمی‌خواست در ابتدای کارش با کشورهای همسایه بخصوص ایران وارد تخاصم شده و اوضاع نابسامان کشور را وخیم‌تر کند. از سویی دولت ایران نیز بشدت مخالف حضور این گروه تروریستی در عراق بعد از صدام حسین بود. لذا به دنبال اخراج تمامی عناصر این گروه از خاک عراق بوده و خواستار استرداد رهبران این گروه تروریستی بود.

از سوی دیگر، مسعود رجوی متوسل به اقداماتی شده بود تا نگذارد سازمانش از عراق اخراج شود و جهت ممانعت از اخراج سرسختانه مقاومت می‌کرد تا جایی که اقدامات وی منجر به چند رشته درگیری بین مجاهدین خلق با نیروهای پلیس محلی و نیروهای ارتش عراق شد. لازم به توضیح است که بعد از خروج نیروهای آمریکایی حفاظت از قرارگاه اشرف را نیروهای عراقی شامل پلیس و ارتش برعهده گرفته بودند. تنش بین این نیروها و مجاهدین خلق هر روز ابعاد تازه‌ای به خود می‌گرفت. هر مواجهه و یا حمله تلفاتی از اعضای گروه رجوی در پی داشت، ولی هیچگاه خبری از جراحت و یا آسیبی به رجوی، به گوش ما نمی‌رسید.

دولت عراق مدام از دولت آمریکا که بصورت خیلی واضح از گروه رجوی حمایت می‌کرد، شکوه و شکایت می‌کرد و پیوسته خواستار اتمام حمایت‌های ایالات متحده از مجاهدین خلق می‌شد. سفارت آمریکا در عراق نمایندگانی جهت دیدار با رهبران مجاهدین خلق به قراگاه اشرف می‌فرستاد تا گروه رجوی با زبان خوش خاک عراق را ترک کند ولی رجوی بقدری گستاخ شده بود که به حرف آمریکایی‌ها نیز وقعی نگذاشته و جدی نمی‌گرفت. بدین ترتیب، مقامات آمریکایی تصمیم به تنبیه رجوی گرفتند. آقای  برمر موظف به تنبیه رجوی شد تا این تصمیم را اجرایی کند. عملیاتی در صبح روز 19 فروردین 1390 در ابعادی وسیع توسط  ارتش و پلیس عراق در قرارگاه اشرف بوقوع پیوست.

دولت عراق تا پیش از این تاریخ چند رشته درگیری‌های پراکنده و محدود با اعضای گروه مجاهدین داشت، که تلفاتی هم در پی داشت اما عملیات 19 فروردین سال 1390 چیز دیگری بود. طی این حمله گسترده دولت عراق تلفات قابل توجهی به عناصر مجاهدین خلق وارد کرد. ارتش عراق لشکر کشی بزرگی به قرارگاه اشرف انجام داد تا بتواند کل قرارگاه اشرف را تسخیر کرده و به طبع آن مجاهدین خلق را از عراق اخراج کند. خیلی ها مثل من فکر می‌کردند که این عملیات بدون اطلاع آمریکایی‌ها انجام گرفته است زیرا فکر می‌کردیم که از حمایت آنها برخورداریم، یعنی چنین فضایی به ما منتقل شده بود غافل از اینکه چراغ سبز را آمریکا به عراق داده بود.

بعدها رجوی در یکی از نشست‌های جمعی که در قرارگاه اشرف گذاشته بود اعتراف کرد که طبق اطلاعات موثقی که بدست سازمان افتاده است در زمان حمله ارتش عراق به قرارگاه اشرف آقای برمر در شهر دیالی در یک مرکز نظامی آمریکا حضور داشته و توسط هواپیماهای بی‌سرنشین که در زمان حمله بر بالای قرارگاه اشرف می‌چرخید عملیات را کنترل می‌کرد.

مسعود رجوی از این موضوع دلخوری شدید پیدا کرده بود زیرا مدام به نیروهای آمریکایی خدماتی ارائه می‌داد که انتظار داشت به پاس آن خدمات دولت آمریکا تشکر کرده و خودشان را نسبت به مجاهدین مدیون بدانند، ولی برخلاف تصورات رجوی، آمریکایی‌ها تلاش می‌کردند تا برای ایجاد ثبات درعراق عوامل بی‌ثباتی را از میان بردارند.  یکی از این عوامل بی‌ثباتی حضور گروه تروریستی مجاهدین خلق در عراق بود. دولت عراق مدام ناخرسندی خود را به مقامات آمریکایی می‌رساند و آمریکا را مسبب این بی ثباتی می‌دانست. دولت آمریکا هم برای این منظور اقداماتی را تدارک دید که یکی از آنها نشان دادن چراغ سبز به دولت عراق بود تا آقای نوری مالکی نخست وزیر وقت عراق حمله‌ای را تدارک دیده و انجام دهد.

آن عملیات خسارات بسیار سنگینی برای گروه رجوی به جای گذاشت، چرا که رجوی اعضای بی‌سلاح را مجبور به مقابله با نیروهای عراقی کرد. تا قبل این عملیات، رجوی حاضر به ترک قرارگاه اشرف نبود ولی بعد از آن مجبور به ترک قرارگاه اشرف شد. نارضایتی در میان اعضای سازمان دیگر به صورت مخفی نبود، اکثریت اعضاء معتقد بودند اگر قرار به ترک اشرف بود چرا رجوی از ابتدا این کار را نکرد تا این همه خسارت جانی و مالی به افراد نرسد. افراد به صورت واضح بیان می‌کردند که رجوی و فرماندهان سازمان در زمان وقوع حمله در مخفی گاه بودند و افراد تشکیلات را گوشت دم توپ کرده بودند. سوالی که پیش آمده بود این بود که چرا مسعود رجوی و بقیه فرماندهانش در آن حمله آسیبی ندیدند؟

پس از تخلیه اشرف، گزارش‌های مستند تصویری از قرارگاه اشرف منتشر شد که مشخص شد رجوی و فرماندهان قرارگاه در دل زمین مخفی شده بودند تا از هرگونه آسیب در امان باشند. این مخفی گاه برای شخص من و خیلی‌های دیگر زمانی روشن شد که از تشکیلات جدا شدیم. به قطع و یقین می‌دانم کسانی که هنوز در تشکیلات هستند از وجود این مخفی گاه بتونی که در زیر زمین بود مطلع نشده و هنوز هم ازآن بی خبر هستند. تشکیلات این گونه اخبار را به کسی نمی‌گوید تا نارضایتی در میان افراد شکل نگیرد. اعضای تشکیلات هیچ گاه متوجه نشدند که از کیسه خون آنان خرج شد تا رجوی زنده بماند و به حیات ننگین خود ادامه دهد و متاسفانه هنوز درب بر روی همین پاشنه می‌چرخد.

بخشعلی علیزاده

نوشته چگونه رجوی بعد از سرنگونی صدام حسین زنده ماند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در حالی خاتمه جنگ در چشم انداز است که سازمان تروریستی مجاهدین خلق،  مدعی است که احتمال شروع جنگ مجدد، وجود دارد! در این میان، خبرنگار ارشد امنیت ملی سابق سی‌ان‌ان می‌گوید از پیشنهاد آمریکا به ایران مطلع شده و به گفته او، این پیشنهاد شامل امتیازات اقتصادی قابل‌توجهی به ایران از جمله لغو تمام تحریم‌های آمریکا و سازمان ملل است.

همگان می دانند که در صورت احتمال توافق میان طرفین جنگ، سری که بی کلاه می ماند، سازمان سرکوبگر مجاهدین خلق و اربابش رژیم جعلی صهیونیستی است، سازمانی که در بحبوحه جنگ مدعی شده بود، راه سرنگونی هموار شده است و بزودی در میدان آزادی تهران ، جشن سرنگونی برگزار خواهند کرد.

احتمال امضای یادداشت تفاهم بین ایران و آمریکا، همچنین می تواند موجی از بروز تقابلات درون تشکیلاتی سازمان را تشدید کند. برخی تحلیلگران سیاسی، معتقد هستند :

“در صورت دستیابی به توافق پایدار میان ایران و آمریکا، احتمال کاهش حمایت‌های بین‌المللی از مجاهدین خلق ، محتمل خواهد بود. این امر می‌تواند منجر به بازنگری اساسی در استراتژی و ساختار این فرقه شود.”

در این صورت است که بدلیل کاهش حمایت های جهانی از این سازمان، موجی از نارضایتی ها در درون این سازمان افزایش یافته و گره سردرگم ، نگهداری اجباری اعضای سازمان در اشرف 3، باز شده و ریزش اساسی بهمراه داشته باشد.

مردم امروز در ستایش زندگی و وطن در صحنه حاضر شده‌اند. جنگ 12 روزه ، جنگ 40 روزه و آتش بس 46 روزه ، نشان داد که ایران قدرتمند، مردمی را در صحنه دارد که حاضرند بمیرند تا زندگی کنند. مردم ایران وارد عصر تازه ای شده اند ، تلاش دشمنان برای به خیابان کشاندن مردم بی نتیجه ماند، برعکس موجی از مردم خیابان ها را رها نکردند و به کوری چشم دشمنان، بالاخص مدعیان سرنگونی، پرچم به دست، میادین را پر کردند. دشمنان این سرزمین و رهبران  کذایی سازمان مجاهدین، باید بدانند که ظرفیت های پنهان مردم ایران ، که در میانه جنگ و آتش بس و  با حضور در میادین ، صلابت پرچم ایران را حفظ کردند، همان ظرفیتی است که آبادانی ایران فردا ، با آن رقم خواهد خورد، دراین میان آغوش ملت، برای جداشدگان از این سازمان دیکتاتوری نیز باز است، رویدادهای نزدیک روزهای آتی نشان خواهد داد که سازمانی که در بن بست سیاسی روزافزون قرار دارد، چگونه در هم خواهد شکست.

محمدرضا مبین

نوشته ریزش ها و رویش های توافق احتمالی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سال 1396 در شهر هامبورگ آلمان در منطقه‌ای ساکن بودم که تعدادی سوریه‌ای هم در آنجا زندگی می‌کردند. سوری‌هایی که به خاطر جنگ از کشورشان گریخته و به اروپا پناه برده بودند. گروهی از آنها نیز در “هایم” ی بودند که من در آنجا اقامت داشتم. با برخی از آنان ارتباط داشتم. یک روز دیدم در بینشان هیاهویی به راه افتاده است. یکی از آنان را دیدم و موضوع را جویا شدم.

گفت که داریم به فرانسه می‌رویم ! گفتم چه جالب! برای چی ؟ گفت که برای گردش !

شصتم باخبر شد که داستان چیست؟ پرسیدم مهمان هستید؟ گفت بله، مجانی با قطار می‌رویم و با قطار هم برمی‌گردیم! پرسیدم مجاهدین خواسته‌اند که به آنجا بروید؟ گفت بله. تو از کجا فهمیدی؟ گفتم آخر من هم قبلا برای این کارها می‌رفتم!

برای اولین بار به چشم دیدم که گروه رجوی برای “سیاهی لشکر” گردهمایی‌های خود پناهندگان را می‌برد تا در مراسم آنان شرکت کنند، آنهم با تقبل تمام هزینه‌های رفت و برگشت.

این خاطره از این جهت مهم است که آگاه باشیم تصاویری که رسانه‌های مجاهدین خلق پس از برگزاری مراسم منتشر می‌کنند نمایشی از حضور ایرانیان است در صورتی که اغلب شرکت کنندگان اصلا ایرانی نیستند.

آن فرد سوری با شور و شوق زایدالوصفی می‌گفت که می‌رویم پاریس گردی! یعنی تنها چیزی که برایش اهمیت داشت یک سفر رایگان به مقصد پاریس بود. مسافرتی که به یکی از زیباترین شهرهای جهان انجام می‌گرفت و شاید کمتر کسی چنین پیشنهادی را قبول نکند، آن هم کسانی چون پناهجویان سوری که برای نان شبشان محتاج هستند!

اکنون نیز شاهد هستیم که بار دیگر مجاهدین خلق چنین تجمعاتی را تدارک می بینند. مانند تظاهرات دو ماه پیششان در برلین که حضور پناهجویان اکراینی و سوری باعث رسوایی برگزارکنندگان مجاهد شد. این بار نیز سیاهی لشکری بسیج کرده اند بلکه بتوانند گرد و خاکی به پا کنند. بی‌سبب نیست که هیچ‌گاه این تجمعات انعکاس بین المللی نداشته و نخواهد داشت.

بخشعلی علیزاده

نوشته فراخوان مجاهدین برای حضور سیاهی لشگر غیر ایرانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

همیشه بیاد داشته باشیم در مسیر زندگی، انسان هایی در مسیرمان قرار می گیرند که ردپایی از آنها همیشه در مسیر زندگی مان ، ماندگار می شود. من در همان ماههای اول پیوستنم به سازمان در پادگان اشرف، افتخار داشتم با بزرگ مردی آشنا شوم به نام عباس محمد رحیمی با نام مستعار ” سپهر” ، که در ادامه بیشتر از وی خواهم گفت. در نشست های نوارهای اجباری انقلاب ایدئولوژیک، من خیلی متناقض شده بودم از اینمهه فشار و دیکتاتوری تشکیلات، از روز اول پیوستن داوطلبانه ام به سازمان، تمام مسئولین می گفتند ، شما انقلاب کرده نیستید، اگر انقلاب کنید ، دنیا برایتان رنگ دیگری خواهد شد، همه چیز عوض خواهد شد، چنین و چنان خواهد شد! من هم با دیده ی شک ، اما با اتکا به سخنان مسئولین سازمان به ویژه نبی مجتهد زاده ، خودم را چنان محو نوارهای انقلاب درونی سازمان کرده بودم که بیا و ببین، از تمام صحبت های مسعود رجوی و همسر سومش مریم، نت برداری کرده و دوباره و سه باره آنها را مطالعه می کردم، اما من آن راز و سر درونی که مسئولین پذیرش می گفتند را در این صحبت ها نمی دیدم.

من هر چقدر بیشتر در عمق مطالب ورود می کردم ، کمتر آن شکفتگی را در خود می دیدم. برعکس من روز به روز افسرده تر می شدم، درون گرا تر می شدم، به درون قبر سیاهی فرو می رفتم ، خاطرنشان کنم که هنوز چهره ی اصلی سازمان را ندیده بودم و همه چیز گل و بلبل بود.

قطع با دنیای بیرون، قطع با خانواده ، قطع رابطه با مادر و برادران و خواهرم، قطع از رسانه ها و اخبار ، قطع از دوستان سابق، از همه مهمتر اجبار تشکیلات برای قطع کامل از خاطرات گذشته و …از جمله دستاوردهای من از بدو ورودم به سازمان بود.

من در اوج جوانی در 28 سالگی ، دچار سرخوردگی و افسردگی شدید شده بودم، همه چیز برایم سیاه شده بود، حتی حق نداشتیم از چهار دیواری پذیرش که خیلی هم کوچک بود و رفته رفته هم بر اثر فشارهای تشکیلات، کوچکتر می نمود، بیرون برویم.

عباس محمد رحیمی

در بین اینهمه فشار و فضای بسته ، تنها امید من به زندگی ، تنها دریچه روشنائی به زیبائی های زندگی ، برای من “سپهر” بود، عباس محمد رحیمی معروف به سپهر (سپهر نام پسر او بود) ، همیشه هم صحبت من بود، او اهل سراب و آذری زبان بود، سنش تقریبا با کمی اختلاف هم سن پدر من بود. اغلب، هم صحبت من سپهر بود. همدم تنهائی های من سپهر بود. او سیبیل های نسبتا کلفتی داشت و به قول معروف خیلی هم داش مشدی بود، در بدترین شرایط من در آن روز ها، یهویی از آنتراکت که به کلاس نوارهای خسته کننده انقلاب بر می گشتیم، می زد زیر آواز و با رقص وارد می شد و می گفت مسعود ( اسم مستعار من به عشق مسعود رجوی ، مسعود بود! )، ول کن منو نگاه کن، شاد باش، همه چیز درست می شود، نگران نباش ، همه چیز خوب خواهد شد! من آخرین خنده های دوران اسارت طولانی ام در سازمان را تجربه می کردم، من در منجلابی بزرگ افتاده بودم و راه خروجی نبود، سفید و سیاهی نبود تا من با یکدیگر مقایسه اش کنم و انتخابی داشته باشم، همه چیز دستورات خشک تشکیلات بود، اما در این میان ، در این شوره زار ، گلی شکفته شده بود، تکدانه ، اسم این گل زیبا سپهر بود، او مرا به دنیای عادی پیوند می زد و برای دقایقی من هم می شکفتم. او دوست، سرمشق و مراد من بود، من و حتی دیگر بچه ها، سپهر برایمان الگو بود، برایمان نمونه بود، مثل کلید حل یک جدول مشکل بود.

اما خیلی زودتر از ما سپهر ، رهبری وقت سازمان و خود سازمان را شناخت و رو در روی اجبارات برده ساز و بنده ساز این سازمان جهنمی ایستاد، او یک تنه مقابل این دیکتاتوری قد علم کرد و مخالفت های خود را با مسئولین پذیرش و خط و خطوط سازمان علنا شروع کرد.
به او گفتند : سپهر تو در سازمان ” قطب ” شدی و تشکیلات هرگز قطب را نمی پذیرد، من نمی دانستم قطب چیست؟ اما هرچه بود برای ما بد نبود و اینگونه بود که بنا به گفته مسئولین آنجا، سپهر تبدیل به یک غده ی سرطانی در پذیرش شده بود، همه را از هم صحبتی با او منع می کردند، سعی می کردند او را ایزوله کنند، می گفتند سپهر محفل می زند، او شعبه وزارت اطلاعات شده است. او سیب گندیده ای است که هم صحبتی با او ، همه را به گند می کشد! سپهر اینگونه بود که در ظاهر ایزوله و به نوعی از جمع جدا گشت. خیلی وقتها او را به خلوت می بردند و برایش خط و نشان می کشیدند، مسئولین برایش نشست های تکی می گذاشتند و تهدید و تطمیع اش می کردند که سرخم کند. برایش نشست های موسوم به دیگ و دیگچه می گذاشتند تا به قول معروف او را از دهن خمینی ، بیرون بکشند! این نشست ها را برای کسانی می گذاشتند که همیشه و همواره مسئله روی میز مسئولین بودند، این نشست ها یکی از غیر انسانی ترین جلسات در تشکیلات مجاهدین محسوب می شد، که در آن تمام حرمت های انسانی ، اخلاقی و شخصیتی فرد تلاش می شد که از بین برده شود و شرایط را طوری می چیدند که فرد تحت شدید ترین فشارهای روحی و روانی و حتی جسمی قرار گیرد، کتک زدن، انواع فحش و حرف های رکیک ، گرفتن حتی یقه ی سوژه و ضرب و شتم نیز دراین زمره قرار داشت، این گونه نشست ها حتی محکم ترین افراد را تا مدتها از تعادل روحی و روانی خارج می کرد.

ادامه دارد . . .

محمدرضا مبین

نوشته قطب شدن در مناسبات ممنوع است – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

حسرت بدلی شرایط مرگ تدریجی را به اعضای تشکیلات تحمیل میکند.

اگر که بدانید قرارگاه اشرف 3 در آلبانی یک جای ایزوله و بسته است همانند سایر قرارگاههای مجاهدین که در عراق بودند. در این قرارگاه که به جز اعضای سازمان کسی در آن نیست، قوانین بسیار سخت کار اجباری حاکم است، از جمله :

ممنوعیت تماس با خانواده، ممنوعیت دیدار خانوادگی، ممنوعیت نامه نگاری، ممنوعیت ارسال ایمیل، ممنوعیت صحبت با سایرین، ممنوعیت ازدواج، ممنوعیت خروج از قرارگاه، ممنوعیت صحبت با اهالی بومی، ممنوعیت رفتن به بیمارستان، ممنوعیت ویزیت در مطب بیرون قرارگاه، ممنوعیت دوست یابی، ممنوعیت صحبت آزاد، ممنوعیت انتقاد از تشکیلات، ممنوعیت ارتباط با جنس مخالف…

در یک کلام زندگی در گروه رجوی یعنی “ممنوعیت”! در قرارگاه اشرف تنها چیزی که وجود ندارد زندگی معمولی است، و چیزی که وجود دارد یک حیات عاری از عواطف و احساسات است، هر چه هست آلوده و متشنج بوده و هوای داخل مناسبات سمی و اکسیژن قابل تنفس وجود ندارد.

اگر بگویم زندگی در تشکیلات رجوی دقیقا همانند یک ” ربات ” است اغراق نکرده ام، ربات هایی که ساعت کاری ندارند، نباید خسته بشوند، نباید مریض بشوند، نباید اعتراض بکنند، نباید درخواست دیدار خانوادگی داشته باشند، ربات هایی که فقط باید خفه شده و هر کار و برنامه ریزی که روی مغزشان انجام میدهند را عمل کنند!
ولی واقعیت این است که اعضای سازمان ” ربات ” نیستند، آنها مثل هر انسانی دارای حس و عواطف هستند ولی رجوی با قوانین فاشیستی خودش کوچکترین عواطف را از آنان سلب کرده است، لذا بشدت دچار حسرت بدلی می شوند، وقتی علائق خود را بدست نمی آورند دچار حسرت می شوند، طوری که تمام لحظاتشان را درگیر میکند. و این جنگ و تناقضات بی وقفه ادامه داشته و مانند خوره به جان همه افرادی که در تشکیلات هستند، می افتد.

راه حل و برون رفت از این همه فشار چیست ؟
تنها راه، رهایی یا “فرار” است و یا اینکه فرد ” بمیرد ” !

بخشعلی علیزاده

نوشته حسرت جزء لاینفک در تشکیلات رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بسیاری اوقات در رسانه های منتسب به مجاهدین خلق اخبار و یا مطالبی منتشر می‌شود که مثلا مجاهدین خلق با سازمان‌ها و یا گروه‌های از هم پاشیده‌ای مانند “سازمان چریک های فدایی خلق” و یا سازمان “خبات” ارتباط داشته و ائتلافی تشکیل داده‌اند. گاها حتی مطرح می‌شود که گروه‌های چپ و ملی‌گرا علیه حکومت ایران با مجاهدین خلق به نقطه وحدت رسیده‌اند.

ادعای سران تشکیلات مجاهدین خلق این است که این گروه‌ها و سازمان‌ها در هر مناسبتی حمایت همه جانبۀ خود را از سازمان مجاهدین و شواری ملی مقاومت اعلام کرده و بر استمرار این مسیر پای می فشارند!

حالا به اصل ماجرا نگاه کنیم تا ببینیم که واقعا چه کسی از چه کسی حمایت می‌کند. بخاطر دارم در چندین نوبت مسعود رجوی وقتی از نیروهای مقاومت در مقابل حاکمیت جمهوری اسلامی صحبت می‌کرد، می‌گفت:
“تنها و تنها نیروی سازمان یافته‌ای که در مقابل حکومت جمهوری اسلامی ایستاده است مجاهدین خلق است، بقیه فیلم بازی می‌کنند و یا نیازمند ما هستند تا بقاء داشته باشند.”

همچنین، مسعود رجوی بارها تکرار می‌کرد:
“فکر می‌کنید تعداد اعضای سازمان چریک‌های فدایی شاخۀ آقای مهدی سامع و همسرش زینت میرهاشمی چقدر است؟ و در ادامه می‌گفت تعداد آنها کمتر از انگشتان یک دست است” ، یعنی که عددی نیستند و “اگر ما نباشیم از گرسنگی خواهند مُرد”.

او در باره سازمان کردستانی موسوم به ” خبات ” نیز می‌گفت:
” فکر می‌کنید تعداد این خباتی‌ها در کردستان چند نفر است؟ کمتر از انگشتان دو دست!”

یعنی که بود یا نبودشان اصلا مهم نیست. با این حال، مسعود رجوی می‌گفت چون دلش به حال و روز این افراد می‌سوزد به آنان کمک می‌کند. می‌گفت: “من از دهان شما برمی‌دارم و در گلوی آنان می‌گذارم تا در مقابل جمهوری اسلامی کم نیاورند!”

وی اذعان می‌کرد که اگر حمایت مالی سازمان از این افراد و گروه‌ها نباشد ظرف دو سه هفته کارشان تمام است و باید به تاریخ بپیوندند. طوری این حرف‌ها را می‌زد که گویی خود را حاکم جان و مال آنان می‌دانست. با لحنی صحبت می‌کرد که گویی اگر او نباشد “مهدی سامع، زینت میرهاشمی ، آقای شیخ بابا (رهبری خبات) و تمامی افرادی که در به اصطلاح “شورای ملی مقاومت” عضو هستند، از گرسنگی به گدایی خواهند افتاد و آنان خودشان این را بهتر از هر کسی می‌دانند که ولی نعمتشان رجوی است!

من شخصا بعدها متوجه شدم که به لحاظ آماری اعضای شورای ملی مقاومت رجوی اصلا مطرح نیستند. کارکردشان برای رجوی فقط سوءاستفاده از اسم و رسم‌شان در راستای اهداف خودش است.

البته احتمالا لحن تحقیرآمیز و سخنان توهین آمیز رجوی درباره اعضای غیرمجاهد شورای ملی مقاومت، تا کنون به گوش آنها نرسیده است. مثلا مهدی سامع و همسرش زینت میرهاشمی و یا شیخ بابا اگر که بدانند رجوی آنان را در اذهان چقدر خار و ذلیل می‌کند احتمالا سکته بکنند.

ناگفته نماند آنان هم فی سبیل الله از رجوی حمایت نمی‌کنند، یک نوع معامله در کار است. رجوی از اسم و رسم آنان حمایت می‌کند و آنان در مقابل از رجوی دستمزدهای کلان می‌گیرند. در واقع به نوعی مزدوری رجوی را می‌کنند.

طبق آخرین گفته‌های مسعود رجوی که چند سال پیش شاهد بودم، به هر نفر از پنج هزار دلار تا ده هزار دلار حقوق ماهیانه می‌دهد! برخی از آنان مانند آقای کریم قصیم که بعدها از شورای رجوی استعفا داد، بنا به ادعای رجوی از او مبلغ بیشتری درخواست کرده بود و رجوی ادعا میکرد که به همین دلیل او را اخراج کرده است.
از سوی دیگر، مشخص شد کسانی که از شورای ملی مقاومت رجوی جدا می‌شوند، در نحوۀ ادارۀ شورا اختلاف نظر جدی دارند، از جمله اینکه باید رهبری شورا دوره‌ای بوده و همه بتوانند در کرسی ریاست تکیه بزنند و یا اینکه چرا مریم رجوی رئیس جمهور دولت موقت بصورت مادام العمر باقی مانده است.

دو تن دیگر از اعضای شورا که از آن خارج شدند، آقای هدایت متین دفتری و همسرش مریم بودند که بخاطر نحوۀ اداره شورا استعفا دادند. رجوی از اسم و رسم آنان سوء استفاده می‌کرد زیرا گویا این زوج از خانواده دکتر مصدق بودند!

اینها برای مسعود رجوی که خودش را رهبری بلامنازع می‎داند، اصلا پذیرفته نبود. بهترین کار حذف اعضای دردسرساز بود تا در بین سایر اعضاء شائبه ایجاد نشود. رجوی بهتر از هر کسی می‌دانست که علت این اخراج‌ها پول نیست. اعضای شورا انتقادشان به رجوی این است که چرا شورا بصورت پادشاهی اداره می شود، باید مانند سایر احزاب و گروه‌ها رهبری و اداره امور شورای ملی مقاومت دوره‌ای باشد.

بخشعلی علیزاده

نوشته رجوی چگونه شورای ملی مقاومت را کنترل می‌کند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سازمان تروریستی مجاهدین در این وانفسای کشتار و شهادت مردم، عملا خط سیاسی خنثی را انتخاب و آن را در کمال بزدلی و بیشرفی جنگ هیئت حاکمه ایران !!! با آمریکا و اسراییل عنوان نمود . در بررسی رویکرد سیمای ضدآزادی این گروه همان بس که فقط برتری های نظامی اسراییل و امریکا را در این جنگ با بوق و کرنا منعکس می کرد! تا این لحظه هیچ موضع گیری نسبت به شهادت مظلومانه 168 کودک مدرسه شهرستان میناب با 28 معلم همان مدرسه توسط دست اندرکاران تروریستی این سازمان رسانه ای نشده است. هیچ بحثی در خصوص مورد هدف قرار گرفته شدن مجتمع های مسکونی مردم عادی و به شهادت رسیدن زن و کودک و پیر و جوان در سخنان رهبران این جریان تروریستی مطرح نگردیده است.

به راستی ماهیت پلید این خط همیشه وابسته به سردمداران زر و زور و تزویر از صدام حسین عراقی تا حکام مرتجع کشورهای عربی و تا روابط آشکار و پنهان با اصحاب ورشکسته سیاسی ، امنیتی و مواجب بگیر اروپایی و امریکایی بیشتر از پیش در عرصه میهنی و جهانی نمایان شده است . بنظر می رسد خط کاری به اصطلاح مسلح کردن کانون های مرتبط با این گروه با ضربات مداوم نهادهای امنیتی کشور و هوشیاری مردم از بین رفته و وجهه رسانه ای در این خصوص دیگر منتشر نمی شود .

جنگ تحمیلی اخیر با ایجاد همدلی و اتحاد بین اقشار مختلف مردم جان برکف، علیرغم مشکلات اقتصادی، صفحه جدیدی در برگهای تاریخ سیاسی حرکت رو به جلوی مردم قهرمان کشورمان گشود .

تبلیغ فعالیت های مداخله جویانه مسئولین اجرایی آمریکا، گرا دادن برای ترور شخصیت های نظامی و سیاسی و ارتباط مستمر با همان کانون های ستمگر در ارائه برنامه و پیشنهاد برای اثرگذاری بیشتر تحریم ها علیه کشورمان ، از رویکرد وطن فروشانه این جریان تروریستی بشمار می آید. ملاء اجتماعی این گروه در شبکه مجازی به صفر رسیده و توان اقداماتی همچون تخلیه تلفنی شهروندان کشور نیز با روشنگری های رسانه ای کشور عملا خروجی لازم برای بهره برداری خائنانه توسط آنان را با بن بست مواجه ساخته است . واز همه مهمتر رهبری واداده این سازمان تروریستی هیچ بیانیه ای برای محکوم کردن حملات بمباران مناطق مسکونی و بشهادت رسیدن بیش از 3000 نفر از مردم عزیز کشورمان تاکنون صادر نکرده اند. مسلما این روزهای سرنوشت ساز در صفحات تاریخ ساز کشورمان به زیبایی با مقاومت جانانه و حضور در تجمعات باشکوه شبانه و خیابانی ثبت خواهد شد و آینده سیاه و نکبت بار این تشکیلات مخوف در اذهان باقی خواهد ماند .

مسعود تقی پوریان

نوشته رویکرد مجاهدین خلق در جنگ تحمیلی آمریکایی – صهیونیستی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.