ماجرای اولین عضو و موسس جداشده از سازمان مجاهدین خلق ، پرده از این معمای بزرگ برمی دارد. او کسی نیست الا عبدالرضا نیک بین رودسری! (معروف به عبدی) شاید بتوان جدایی او را مهم‌ترین واقعه از بدو تشکیل سازمان مجاهدین خلق تا آن زمان (1347ش) تلقی کرد؛ رویدادی که دلیل اصلی آن هنوز چندان روشن نیست و همچنان در پرده‌ای از ابهام باقی مانده است. با وجود این، اعضای بلندپایه سازمان درباره علت جدایی وی عوامل مختلفی را عنوان کرده‌اند.

باید دقت کنیم که :

اغلب کتاب‌های آموزشی گروه تازه ‌تأسیس‌شده که تا سال‌ها بعد هم نامی نداشت، توسط نیک‌بین (عبدی) تنظیم می‌شد. دو جزوه «مبارزه چیست» و «چه باید کرد»، از اولین جزوات آموزش جمعی سازمان به قلم اوست. (البته مسعود رجوی دزد و شیاد وکلاهبردار، بعدها برخی از آن جزوات را به اسم خود ثبت کرد!) عبدی در مقاله «مبارزه چیست» به مبارزات رفرمیستی تاخته و بر لزوم حرکت توده‌ها از طریق نبرد مسلحانه تأکید کرده است. مطالعات وی طبق گفته اعضای اولیه، سهم به‌سزایی در تدوین کتاب‌ها و جزوه‌های تشکیلات داشت. سعید محسن دراین‌باره گفته است: «از همان اوان کار ما با یکی از نهضتی‌ها (نهضت آزادی) به نام نیک‌بین آشنا شدیم، مطالعات وی کمک فراوانی در بالا بردن ما داشت…»؛ محسن ادامه داده است: «از لحاظ مطالعات اقتصادی آقای نیک‌بین نسبت به ما جلو بود و من و محمد حنیف‌نژاد در این مورد از وی استفاده می‌کردیم…».

بسیاری از منابع تاریخی و به ‌ویژه منابع و روایت‌های رسمی متعلق به سازمان مجاهدین از جمله بیانیه دوازده‌ ماده‌ای مجاهدین خلق تنظیم‌شده توسط مسعود رجوی در سال ۱۳۵۵‌ش، پیدایش این سازمان را حاصل فعالیت‌های سه چهره اصلی، یعنی محمد حنیف‌نژاد، سعید محسن و اصغر بدیع‌زادگان (به‌عنوان بنیان‌گذاران اولیه) می‌دانند، اما واقعیت این است که گرچه دو نفر اول و به‌ویژه محمد حنیف‌نژاد نقشی تعیین‌کننده داشتند، اما نفر سوم، نه اصغر بدیع‌زادگان، بلکه عبدالرضا نیک‌بین رودسری بود. نیک‌بین همراه حنیف نژاد و محسن از سال 1342ش هسته مطالعاتی سازمان را شکل دادند. وی که استعداد بیشتری در مسائل ایدئولوژیک و تئوری داشت، پس از تشکیل سازمان مجاهدین، مسئولیتی در قبال مسائل آموزشی و سازمانی نپذیرفت و بیشتر به مطالعه، تهیه و تنظیم جزوات و متون آموزشی مشغول شد.

این تحریف بزرگ تاریخی ، محصول عملکرد شیادی به نام مسعود رجوی است، او هرگز از این بنیانگذار سازمان اسمی نمی آورد ،مگر خیلی اشاره ای!

ایشان اولین عضو جداشده از این سازمان تروریستی است، روایت تاریخی است که حتی در مراسم عروسی او در بهار 1348 محمد حنیف نژاد، سعید محسن ، پوران بازرگان و منصور بازرگان شرکت کرده و به مناسبت ازدواجش هدیه ای هم به او دادند.

این بدین معنی است که مبارزان حرفه ای هم حق دارند، یک روزی از سازمان جداشوند و کسی حق زدن انگ و برچسب روی آنها ندارد، محمد حنیف نژاد شاید هرگز نمی خواست عبدی از بدنه ی اصلی سازمان جدا شود، اما به انتخاب جدید او احترام گذاشت و حتی در مراسم عروسی او نیز شرکت کرد. اما مسعود رجوی هرگز دارای چنین خصایص ارزنده ای نبوده و نیست.

از دیدگاه مسعود رجوی ، هرکس با مانیست، لاجرم در جبهه ی دشمن است و بر ماست!!!

تحریف تاریخ ، آنهم در روز روشن، از خصلت های عادی در مسعود رجوی است، او هرگز به انتخاب های جدید اعضای سازمان ، احترام نگذاشت و با زندان و شکنجه و مشت آهنین از نظرات مخالف خود پذیرائی کرد.
امروز در سالگرد تاسیس این سازمان تروریستی ، باید یادی کنیم از تمام کسانی که روزی تصمیم به جدائی از این سازمان گرفتند و راه خود را از این بیراهه ، جدا کردند.

آنروز می گفتند یکی از علل جدایئ ” عبدی ” از سازمان این بود که تشخیص داد ، سازمان بیشتر به کارهای تئوریک روی آورده است و از عمل گرائی به دور مانده است، این همان آفتی است که امروز نیز دامنگیر این سازمان جهنمی است، فقط و فقط حرف می زنند و نشست های مغزشوئی برگزار می کنند، هرگز هم قدمی در راستای مبارزاتی برنداشتند و تنها عمل گرائی سازمان، بستن درب های خروج ، سرکوب داخلی و شکنجه ی اعضای این سازمان بوده است.

محمدرضا مبین

نوشته تحریف تاریخ در داستان تاسیس سازمان مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ارزیابی دستاوردهای گروه تروریستی مجاهدین در شصت و یکمین سالگرد تاسیس آن:

۱. عدم تایید قانون اساسی مطابق انتخابات آزاد برگزارشده در ابتدای انقلاب
۲.مخالفت با خلع سلاح سازمان و جواب رد به عطوفت اسلامی رهبر فقید انقلاب امام خمینی در ۲۱ اردیبهشت ۱۳۶۰
۳.جاسوسی بنفع دول خارجی معاصر اوائل انقلاب از جمله شوروی سابق بر اساس تحویل اسناد سری طبقه بندی شده مربوط به سرلشکر مقربی از طریق محمدرضا سعادتی
۴. شروع فعایتهای مسلحانه ، بمب گذاری ، ترورهای کور مردم و مسئولین که منجر بشهادت ۱۷ هزار نفر از مردم شدند
۵. حضور در عراق و قرارداد همکاری های نظامی اطلاعاتی با آن کشور ، زمانیکه کشورمان در گیر جنگ تحمیلی از سوی صدام حسین بود
۶. انجام تجاوزات مرزی گردانی در زمان جنگ تحمیلی به مرزهای ایران و گاها بمب گذاری لوله های انتقال نفت و تجاوزات بزرگ شکست خورده از جمله عملیات موسوم به فروغ جاویدان
۷. تبدیل ساختار سازمان از جمله برچیدن کمیته مرکزی سازمان و هیئت اجرایی و تغییراتی همچون طلاق های اجباری برای اعضا ، برخورد با اعضای خواهان جدایی و حبس و شکنجه های آنان
۸. بستن فضای حداقلی و آزاد حاکم بر تشکیلات از سوی رهبری از سال ۶۸
۹. همکاری های اطلاعاتی گسترده با امریکا باانتشار اطلاعات مراکز هسته ای ایران و تحمیل بزرگترین تحریمهای اقتصادی بر مردم ایران
۱۰. همکاری گسترده با دشمنان این مملکت در اغتشاشات سالهای گذشته که منجر به کشته شدن مردم و نیروهای انتظامی شده است و اینک نیز با بسیج در شبکه مجازی در صدد مسلح کردن کانونهای تروریستی خود می باشد .

مسعود تقی پوریان

نوشته نگاهی به کارنامه خیانت بار گروه رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این ترفند افشا شده رجوی که فرار به جلو است چیز جدیدی نیست و وی در طول سالیان از این حقه استفاده کرده است، در دو دهه گذشته به روشنی می شود این حقه بازی و در واقع بازی با خون انسان ها را در سیاست مسعود رجوی و مریم رجوی مشاهده کرد. بازی با جان انسان ها برایشان شده است سرگرمی، وقتی انسان ها زنده هستند یک جور با آنها بازی میکنند و وقتی کشته شده و خونشان به زمین ریخته می شود نیز طور دیگری با آن بازی میکنند. این یعنی تجارت با جان انسان ها، یعنی زالو صفتی، عین معنی خون آشامی است…

یعنی طوری شیادانه عمل میکنند تا هر کدام از اعضای تشکیلات آرزویشان این باشد که کاش روزی هم “خار مریم” بر سر مزار من حاضر شود و شاخه گلی بر روی سنگ قبرم بگذارد، ولی چون عمدتا خبری از سنگ قبر نیست و اگر هم باشد “خار مریم” وقت ندارد که برود بر سر قبر اعضای نگون بخت گل اهدا کند. در طی یک سناریوی تکرار، خار مریم باید به جایی برود که مشکلی برای راه رفتن وی نباشد و از طرفی باید دوربین ها بتوانند از این نمایش های خار مریم فیلم و عکس خوب بگیرند تا خوراک دستگاه تبلیغات رجوی فراهم گردد، بنابراین لاجرم اهدا شاخه گلی بر عکس کفایت میکند!

غم انگیز بود، نه ؟!

و اینگونه است که صبح تا شب خار مریم و مسعود خان به خون ریزی و یادبود میگذرد، و تاسف بار تر اینکه مشتی احمق هم با این شوی مسخره و چندش آور همراهی میکنند، بی تردید آنان نیز در این جنایت ها دست داشته و باید مورد مواخذه قرار بگیرند.

در داستان دهم شهریور 1392 هم عینا همین کار شد منتهی در ابعادی بیشتر و گسترده تر. مسعود رجوی صد نفر را در کشتار گاه اشرف گیر انداخت تا خونشان ریخته شود، بعد مریم رجوی وارد شده و اشک تمساح میریزد.

چرا هر ساله این مراسم را تکرار میکنند زیرا ابعاد گسترده تر و فاجعه بارتری داشت، چون که رد پای مسعود رجوی در ریخته شدن خون این افراد بسیار واضح و برجسته بود. چون اگر وجدان های خواب بیدار شوند اولین کسی که باید پاسخگوی این کشتار باشد مسعود رجوی و بعد همسرش مریم رجوی میباشد.

وظیفه مبرم خود میدانم که این اتفاق وحشتناک را هر ساله افشا کنم، تا روزی که سران این سازمان جهنمی محاکمه شده و حساب پس بدهند. نباید ترسید و جا زد، مسعود رجوی مدام با تهدید و ارعاب تلاش میکند تا کسی به این مسائل وارد نشود زیرا افشای خون ریز او برملا می شود، ولی باید سینه سپر کرد تا بلکه روزی دستگاه کشتار او متوقف گردد.

بخشعلی علیزاده

نوشته کشتار دهم شهریور و محاکمه رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بله 15 شهریور ماه امسال شصت و یکمین سال تاسیس این سازمان است اما واقعیت این است که مسعود رجوی، سردمدار جریانی انحرافی و التقاطی شد که بسیار از آنچه بنیانگزاران سازمان تاسیس کردند دور است. جریانی که فقط خونریزی و جنایت کرد، اعضای سازمان خودش را به کشتارگاه برد و سلاخی کرد.

شاید باور نکنید اما رجوی در خلال سالهای 1365 تا 1381، قریب به دهها زندان مخوف در عراق ساخت و اعضای ارشد سازمان، دیگر اعضای سازمان را در آن زندان‌های مخوف شکنجه کرده و در سلول‌های انفرادی برای ماه‌ها و سال‌ها حبس کردند. جنایاتی هولناک و وحشیانه که فقط از هنرمندیهای خاص مسعود رجوی است و بس.

به طور مشخص زندان‌هایی که در داخل قرارگاه‌های سازمان ساخته شده است، بدین شرح است:

-زندان‌های رفع ابهام در داخل خاک عراق

-زندان‌های مهمان‌سرا در داخل محیط بسته‌ عراق و در داخل پایگاه‌های نظامی

-زندان واقع در قرارگاه “سردار” در کرکوک. بعدها زندانیان اسیر در سردار، برای عدم امکان تحقیق صلیب سرخ، به بخش اسکان قرارگاه “اشرف” منتقل شد.

-زندان دبس که در سال ۶۸ در نزدیکی کرکوک تأسیس شد. این زندان ویژه‌ اسرای جنگی ایران و عراق بود. اسرای جنگی که در حمله‌های نظامی سازمان به مرزهای ایران اسیر می‌شدند را به این زندان می‌آوردند. این اسرا در این محل پس از تخلیه‌ اطلاعاتی تفکیک می‌شدند. عده‌ای را تحویل دولت عراق می‌دادند. و عده‌ای را هم در دبس نگه‌ می‌داشتند. سازمان اسامی این اسرا را به سازمان‌های بین‌المللی نظیر صلیب سرخ نمی‌داد و هیچ‌کس از سرنوشت و حضور آنان در دبس مطلع نمی‌شد.

-زندان‌های واقع در قرارگاه اشرف. بزرگترین و مهم‌ترین پایگاه سازمان مجاهدین در عراق، قرارگاه اشرف ربود. این پایگاه در زمستان ۱۳۶۶ در ۵۰ کیلومتری شمال بغداد ایجاد شد. زندان‌های واقع در پایگاه اشرف بدین شرح بود:

1. زندان مهمان‌سرا و یا زندان ۱۰۰. اکثر زندانیان این قرارگاه تحویل سازمان امنیت عراق داده شده و به اردوگاه “الرمادی” فرستاده شدند.
۲- زندان۳۷، زندانیان عملیات مروارید در این زندان محبوس بودند.
۳- زندان مخوف H، این زندانیان باید تا پیروزی انقلاب واقعی به رهبری رجوی در این زندان باقی می‌ماندند.
۴- زندان پذیرش که افراد داخل زندان باید به مدت ۲ سال در سلول انفرادی بمانند.
۵- زندان دانشکده که در اصل محلی برای آموزش بود. اما زندان‌های موجود کفاف این همه زندانی را نمی‌داد، درنتیجه دانشکده تعطیل و تبدیل به زندان شد.
6- زندان اسکان با نزدیک به 50 سلول انفرادی واقع در ضلع جنوب شرقی پادگان اشرف.

دهها زندان انفرادی هم در تک تک مقرهای مجاهدین در جای جای عراق و پادگان اشرف وجود داشت و تعداد و شمار آنها از عدد خارج است.

فقط خدا می داند که مجاهدین در عراق با اعضای ناراضی و منتقد خود در سیاهچال های خود چه کردند و چه تعدادی را سربه نیست کرده و در گورستان های عراق مخفیانه دفن کردند. گورستان وادی السلام در نزدیکی شهر نجف یکی از بزرگترین گورستان های جهان است که مجاهدین خلق هم از آنجا برای دفن برخی سربه نیست شده‌های مخالف خود بهره می بردند.

از شرایط بسیار وحشیانه زندان‌ها، هر چقدر بگویم کم است. این مطالب را کسی می نویسد که در سال 1376، 6 ماه در سلول‌های انفرادی مخوف اسکان، در حبس بوده است و از هرگونه امکانات یک انسان معمولی ، بی بهره بوده است.

در آنجا مثل یک “حیوان” با شما برخورد می شد. صحبت ممنوع بود. هواخوری ممنوع بود. ملاقات مطلقا ممنوع بود. همه جا سکوت محض دیوانه کننده‌ای بود و فقط گاه و بیگاه وقتی یک زندانی را وحشیانه ضرب و شتم و شکنجه می‌کردند، صدای ناله و ضجه شنیده می‌شد. مطالعه مطلقا ممنوع بود، غذا اندک و بسیار کم بود. دستشوئی‌ها بیرون سلولها بود و فقط دو یا سه بار در روز حق استفاده از آن را داشتی.

بازجویی‌های شبانه و نصف شب، مکرر اتفاق می افتاد. تهدید به اعدام صحرائی ، تهدید به تجاوز ، تهدید به مرگ خاموش و … کمترین تهدیدات شبانه روزی بود. هیچ کس در جهان خبردار نبود که چه جنایاتی در آنجا در حال وقوع است، هیچ کس هم نبود تا به داد زندانی برسد. وکیل و دادگاه و از این جور بحث‌ها، جوک و لطیفه‌ای بیش نبود. به جرات می‌توانم بگویم حتی در قرون وسطی هم چنین شقاوت‌هائی به مدت طولانی صورت نپذیرفته است.

حال طنز روزگار را ببینید، این سازمان شقاوت پیشه ، در سالگرد این سازمان تاسیسش، مدعی شده است که تنی چند از زندانیان در بند جمهوری اسلامی ایران، از داخل زندان برای سازمان پیام تبریک سالگرد سازمان را فرستادند و حتی اصرار کردند که این پیام‌ها از سیمای نفاق پخش شده تا به گوش جوانان هم برسد! عین کلیشه سیمای نفاق هم این است:

پیام کلیشه ای مجاهدین خلق

اگر واقعا در زندان های ایران، وضع اینقدر دمکراتیک است که می توان مخالف بود و به سازمان هم پیام کتبی فرستاد و در آن پیام هم فحش به مقامات مملکت و … داد، پس در مقایسه با زندان‌های سازمان مجاهدین، آنجا زندان نیست ، یک هتل است.

من در زندان های مجاهدین ، روی برگه‌های سفید داخل سیگار سومر، مشخصات خودم را برای یک زندانی همدانی محبوس در سلول کناری، در زیر روشوئی دستشوئی‌، با مشقت‌های فراوان قرار می‌دادم که اگر زنده از آن سیاهچال بیرون نرفتم، لااقل یک نفر مرگ مرا به خانواده‌ام اطلاع دهد تا خانواده‌ام تا آخر عمر، در ابهام زنده یا مرده بودن من نمانند.

اکنون در اشرف 3 در آلبانی هم وضع به همین منوال است، این سازمان مدعی دفاع از حقوق بشر، خود یکی از ناقضان اصلی حقوق اولیه انسان هاست. هنوز هم ورود به آن مکان ممنوع است. پشت حصارهای بلند این سازمان، جان انسان ها را مثل آب خوردن، می‌گیرند و روزانه مرگ‌های مشکوک در آنجا اتفاق می‌افتد.

محمدرضا مبین

نوشته مخوف‌ترین زندان‌های تشکیلات رجوی در سراسر عراق و آلبانی را بشناسیم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این گفتگو که به مناسبت شصت و یکمین سالگرد تاسیس سازمان مجاهدین خلق، صورت گرفت، به ماهیت بنیانگذاران این سازمان اشاره شد و اینکه اگر آنان اکنون و در شرایط فعلی حضور داشتند، چگونه رفتار می‌کردند.

همچنین به این پرسش پرداخته شد که آیا امروز مسعود و مریم رجوی راه آنان را ادامه می‌دهند یا ماهیت تشکیلات و رهبرانش عوض شده است؟ و اگر ماهیت‌شان تغییر پیدا کرده به چه سمتی حرکت کرده‌اند؟

شرکت کنندگان در این گفتگو اعلام کردند که مجاهدین خلق انتخاب مردم ایران نیست زیرا در کارنامه این گروه خیانت‌های فراوان وجود دارد. از سوی دیگر، نگاهی به آینده سازمان داشتند که آیا با توجه به شرایط فعلی، آینده مثبتی برای این گروه می‌توان متصور شد یا خیر. و برای گروه رجوی چشم انداز چگونه است؟

نوشته گفتگوی ویژه اعضای انجمن نجات آذربایجان تبریز اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ترس رجوی همیشه با این بهانه انجام میگرفت که دولت ایران در میان بازدیدکنندگان جاسوس می فرستند. ولی اصل داستان این بود که رجوی نگران بود که اعضای سازمان با دیدن این افراد به آنها پناه برده و از تشکیلات جدا شوند. به همین خاطر در طی سالیان متمادی هر آنچه به نام سازمان های حقوق بشری ، نهادهای بین المللی، خبرنگاران آزاد، و یا هر کسی که میخواست از درون تشکیلات گزارش تهیه کند را مسدود کرد.

این مسدود کردن ها هم بی واسطه انجام نمی شد، خیلی وقتها با کمک دولت های ضد جمهوری اسلامی که در صدر آنان آمریکا قرار داشت، بر این مشکل خود غلبه میکرد، مثلا در آلبانی براحتی توانست پای کمیساریای عالی پناهندگان ملل متحد را از قرارگاه اشرف 3 بیرون کشیده و کاری کند که کمیساریا بساط خودش را از آلبانی جمع کرده و برود.

بخشعلی علیزاده

نوشته عدم پاسخگویی رجوی به سازمان های حقوق بشری اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سازمان مجاهدین خلق شرح دقیقی درباره علل فوت آنها منتشر نمی‌کند و از سویی دولت آلبانی گواهی فوت آنها را انتشار نمی‌دهد .

در زمان حضور سازمان در خاک عراق معمولا نفر بیمار همراه با مسئول و راننده تشکیلات به قرارپزشکی در بیمارستان بغداد منتقل می‌شد . در زمان نخست وزیری آقای نوری مالکی سازمان حاضر نشد نفر بیمار توسط دولت عراق به بیمارستان منتقل و برگردانده شود .

اکنون این گروهک تروریستی با دولت آلبانی طرف حساب است که سفارتی در ایران ندارد و مواضع‌اش نسبت به ایران تند و سختگیرانه هست.

این سازمان در آلبانی نیز اجازه نمی‌دهد نفر بیمار بصورت آزادانه به مجتمع پزشکی مراجعه کند. یعنی این گروهک با تجسس از اعضا و سرکوب حقوق اجتماعی آنها، هرگونه ارتباط ناخواسته آنها با مردم آلبانی را برنمی تابد.
دولت آلبانی در مورد اعضای نگون بخت این سازمان و بیماری‌های متفاوت منجر به فوت آنها مسئول هست چرا که این افراد بستگانی در ایران دارند که پیگیر وضعیت آنها است .

مسعود تقی پوریان

نوشته مسئولیت دولت آلبانی در قبال جان ساکنان کمپ اشرف ۳ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته جدایی فرزندان از والدین در مناسبت مجاهدین خلق را فراموش کردید؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته تناقض‌های آشکار سازمان مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اخبارهای ضد و نقیضی به گوش می‌رسد که این افراد در داخل تشکیلات کشته می‌شوند. سازمان هم اجازه صدور برگۀ پزشک قانونی را نمی‌دهد و این امر خود مزید بر علت می‌شود که این مرگ‌های مشکوک عمدی بوده و افراد حذف فیزیکی می‌شوند.

از مجامع بین المللی دعوت بعمل می‌آورم که گزارشگران خود را به داخل اشرف سه بفرستند تا تحقیقاتی به عمل بیاورند و علت مرگ‌ها را مشخص کنند. همچنین دولت آلبانی موظف است که علت این مرگ‌ها را گزارش کند . این افراد بی کس و کار نیستند، خانواده های آنان سالهاست که چشم انتظار دیدن فرزندان خود هستند ولی با خبر مرگ آنان مواجه می ‌شوند.

بخشعلی علیزاده

نوشته علت مرگ اعضای مجاهدین باید مشخص شود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما با ورود به درون تشکیلات، تمام امیدهایی که به آینده داشتی را از دست می‌دهی.

اگر در درون مناسبات مجاهدین در مدح آزادی سخن سرایی کنی، برای سخنان تو ارزش قائل می‌شوند اما همان آزادی درهمان گروه از تو سلب می‌شود.

در تشکیلات رجوی معنی زندگی و عشق ورزیدن، در وصل به رهبری “مسعود و مریم” تعریف می‌شود.

تهی شدن از درون و نفی هویت خویش در مجاهدین خلق به معنای صیقل خوردن و وصل به رهبری است. به همین خاطر هر فرد در تشکیلات از خود بیشتر تهی شود آن را وصل به مسعود ومریم می دادند .
امروز کسانی که در قرارگاه تشکیلات در آلبانی حضور دارند، تهی از خویشتن خویش، امیدی به آینده ندارند چرا که سازمان در طول زمان امید را در او کشته و آینده اش را نابود کرده است. پشت سر خراب و روبرو سراب است.

در میان مجاهدین کسانی بودند که متاهل بودند و فرزند داشتند. آنها به دستور مسعود رجوی مجبور به طلاق همسران خود شدند. فرزندان آنها جدا شدند. افراد مجبور به تجرد اجباری و محروم از دیدن زن و فرزندان خود هستند.

در یک کلام فرد در برده‌داری مدرن مجاهدین بی اختیار شده و مثل ربات عمل می‌‎کند.

سیروس غضنفری

نوشته وضعیت در قرارگاه اشرف: پشت سر خراب و روبرو سراب اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در گزارش “خروج ممنوع” دیده بان حقوق بشر در مارس 2005 و موسسه تحقیقات دفاعی ملی آمریکا (رند)‌، نیز تصریح شده است که تجرد اجباری در این سازمان یک روال قانونی و یک مورد مهم از نقض حقوق بشر است.

طرح عقیم کردن زنان، یکی از علل سلب حقوق فردی، یک جنایت و نسل کشی و از جمله علل ماندگاری در این سازمان تروریستی و قرون وسطائی است.

ازدواج برای تک تک آنان ممنوع است و فقط می‌توانند احساسات زنانگی خود را وقف رهبر سازمان و شخص مسعود رجوی کنند. آنان حق ازدواج نداشته و ندارند.

در سال‌‌های اولیه تأسیس گروه، همه اعضا اعتقاد داشتند که زن اصلاً نمی‌‌تواند در جریان مبارزات باشد. تا این که ساواک طرحی برای مقابله با اقدامات مجاهدین خلق تهیه کرد. در این طرح به همه بنگاه‌های معاملات املاک کشور دستور داده شد تا هر خانه‌‌ای به مرد مجرد اجاره می‌‌دهند، اطلاعات آن را در اختیار ساواک قرار دهند. با این شرایط نیروهای مجاهدین خلق دیگر نمی‌‌توانستند خانه تیمی اجاره کنند. اینجا بود که پای خانم‌ ها هم به این گروه باز شد.

در واقع زنان فقط برای پوشش دهی مردان و وانمود به این موضوع که همسر اعضای سازمان هستند، وارد سازمان مجاهدین خلق شدند.

اینگونه بود که کوچکترین بارقه‌های امید به زندگی و نجات از این سازمان تروریستی‌، در وجود تک تک زنان سازمان از بین برده شد و آنها را به بردگی مادام العمر و مرگ در این سازمان، محکوم کرد.

مسعود زنان سازمان را بی آبرو کرده است، به زنان منتخب خود ، تجاوز کرده است.

در صحبت‌های پیش رو، به این مسئله بیشتر می پردازیم.

محمدرضا مبین

نوشته علل ماندگاری بیشتر زنان در سازمان تروریستی مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

او توضیح داد که چگونه مسعود رجوی شورای رهبری را با حضور حدااکثری زنان تشکیل داد. زنانی که کاملا سرسپرده مسعود رجوی شدند ، از زندگی، همسر و فرزند گذشتند. به این ترتیب، رجوی در واقع از یک کودتا علیه خودش در درون تشکیلات جلوگیری کرد و تهدید اعضای مردی که هم ردیف و هم رده او بودند را از بین برد.

در بخش دوم، علیزاده شرح می‌دهد که رجوی با چه ترفندهایی تا کنون موفق شده است از خیزش‌ها و ابراز نارضایتی‌ها در میان زنان تشکیلات پیش گیری کند.

نوشته شورای رهبری ابزاری برای جلوگیری از کودتا در سازمان – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بدتر هم اینکه اجازه ورود گروهها و نمایندگان مجامع حقوق بشری و خبرنگاران به این مکان کاملا ممنوع است. هیچ کس اجازه ورود و خروج آزادانه به این مکان را ندارد و بصورت شبانه روزی نگهبانان مسلحی از شرکت های سکیوریتی آلبانیایی، از آنجا محافظت می کنند.

همین امروز هم در خبرهای سایتهای این سازمان داشتیم که بازهم یک نفر از اعضای سازمان فوت کرده است، خانم نسرین شهرابی فراهانی، از اعضای شورای مرکزی این سازمان در سن 69 سالگی در بستر بیماری ، مرگ را در آغوش کشیده است.

بارها نهادهای حقوق بشری و مجامع انسانی ، درخواست کرده اند که آمادگی بازدید و کمک به وضعیت داخلی کمپ اشرف 3 را دارند ، اما رهبران سازمان بدلیل وجود زندان های مخفی در این اقامتگاه اجباری و فضای سرکوب و امنیتی داخل اقامتگاه، مانع ورود گروههای حقوق بشری به این اردوگاه شدند. روز، هفته و یا ماهی نیست که خبر مرگهای مشکوک از داخل این اسارتگاه، به بیرون درز نکند، خبرهای خاکسپاری مخفیانه و شبانه از این اسارتگاه نیز، گاه و بی گاه شنیده می شود.

بیشتر ساکنان کمپ بیمار هستند بطور مثال :

سکته قلبی: تعداد زیادی از اعضا مبتلا به دیابت و فشار خون هستند و در معرض سکته قرار دارند.
دیابت: در هر مقر حدود ۱۰۰ نفری، به طور متوسط ۵ نفر دچار دیابت هستند که بیشتر از انسولین استفاده می‌کنند.
بیماری فتق: بسیاری از افراد به دلیل کارهای سنگین و نداشتن الزامات و فشارهای سرکردگان بر آن‌ها برای کار، دچار این عارضه و بیماری شده‌اند.
سرطان: ده‌ها تن از زنان و مردان مبتلا به سرطان هستند، به‌ویژه تعداد زیادی از زنان به سرطان سینه دچارند. طبق آمار، حداقل در طی یک ماه، به ده نفر در اشرف ۳ اعلام شده که به بیماری سرطان مبتلا شده‌اند.

به نقل از مشرق نیوز:

“این فرقه حدود یکسال است که از اعزام نفرات به مراکز درمانی به جهت هزینه‌های مالی خودداری می‌کند و در درمانگاهی که داخل مقر است و فاقد هرگونه امکانات لازم می‌باشد به درمان نفرات می‌پردازد. نکته جالب توجه اینکه این فرقه برخی نفرات که دارای مشکلات جسمی شدید هستند و به عنوان عضو دارای تناقض و تضاد شده‌اند را دستور به نوعی حذف خاموش در این مرکز برای کاهش مشکلات ناشی از بیماری و نگهداری از آنها کرده است.
رجوی‌ها با ثبت یک گزارش دروغ، در قبرستان اشرف بدون هیچ حاشیه‌ای نفرات را دفن می‌کنند و هیچ نهاد حقوقی بین المللی نیز پیگیر چرایی و علت مرگ‌ها در این فرقه نیست.”

همچنین در خبری موثق داشتیم:

“در اخبار آمده بود که یکی از اهالی مانز که به داخل اردوگاه موسوم به اشرف 3 با وانت خود تردد دارد، در یکی از این موارد اینطور نوشته است :

موبایلم زنگ خورد، تقریبا 3 ساعت به غروب مانده بود. پشت خط ، دوستم حمید از کمپ مجاهدین بود. به من گفت فوری وانت را بردار و بیار. جواب دادم بنزین ندارم. دوباره با یک هیجانی گفت زود بنزین بزن و بیا، هزینه اش هرچه شود بهت می دهیم. جنازه ای را آوردند، آنها از من خواستند تا پشت وانت را برای حمل جنازه باز کنم ولی من با تعجب گفتم این کار غیرقانونی است و شما باید با مسئولین مانز هماهنگی کنید. حمید جلو آمد و کمی پول توی جیبم گذاشت و گفت : هماهنگ کردیم خیالت راحت باشد. ضمنا ما نمی توانیم که این جنازه را اینجا نگه داریم. زودتر باید دفن شود! قبول کردم و به سمت قبرستان مانز حرکت کردیم. حالا دیگر هوا رو به تاریکی می رفت. حمید جلو نشست و 3-4 نفر از مردهای مجاهدین هم پیش تابوت عقب وانت نشستند. با دلواپسی وارد قبرستان شدم و دیدم که گورکن محلی، قبری را آماده کرده و منتظر ماست. با سرعت و عجله جنازه را از پشت وانت برداشتند و بدون هیچگونه تشریفات خاص وارد قبر کردند. گورکن هم سریع خاک ها را رویش ریخت و پولش را گرفت و رفت و ما هم به سرعت برگشتیم. شاید کل این خاکسپاری 15 دقیقه هم نشد!”

حال سازمانی با این اوضاع خراب و داغون ، برای پرداخت هزینه های تعمیرات ضروری در یکی از زندان های ایران اعلام آمادگی کرده است! رهبران مفلوک این سازمان، اگر ذره ای انسانیت و ترحم داشتند، بهتر بود که بجای صدور بحران و بحران سازی، اجازه بدهند که نهادهای حقوق بشری و پزشکی برای رسیدگی به وضعیت اسفناک ساکنین اسارتگاه اشرف 3، برای چند دقیقه وارد این اردوگاه مرگ شوند . . .

من خودم بعنوان یک جداشده ، حاضرم در همراهی یک ارگان حقوق بشری برای کمک مالی و حقوق بشری – به وضعیت نقض حقوق بشر- وارد اشرف 3 شده و هرکمکی از دستم بربیاید ، برای سالخوردگان اشرف 3 انجام دهم و قول می دهم هیچ کوتاهی نکنم.

محمدرضا مبین

نوشته وضعیت وخیم و اسفناک غذایی، بهداشتی و پزشکی در اشرف 3 اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مسعود رجوی در طول زمان بسیار تلاش کرده بود که این نهاد که تماما از زنان تشکیل شده بود را بسیار مقدس جلوه دهد و کاری کند که هر کدام از این زنان وقتی حرف میزنند، انگار که مسعود رجوی حرف میزند، هر دستوری که آنان میدهند گویی که مسعود رجوی دستور مستقیم میدهد. آنان را طوری نشان داده بود که مطلقا خطا نمی کنند و به شدت به مسعود رجوی و سازمان وفادار بوده و تا آخرین قطره خونشان پای اهداف سازمان می ایستند. ولی ناگهان خانم “بتول سلطانی” از گرد راه رسید و با بیان اینکه من در شورای رهبری سازمان بودم خط بطلانی بر تمام نقشه های مسعود رجوی کشید.

صدای او که از بلندگوهای اطراف اشرف به گوش همه میرسید این شکاف را در افکار انداخت که آنطور هم که مسعود رجوی میگوید نیست، نشان داد که هیچ فرقی بین اعضای سازمان با شورای رهبری نیست، او نارضایتی خود را از تشکیلات سرکوبگر رجوی در بلندگوها با صدای بلند بگوش همه میرساند و روز به روز آن چیزی که در سازمان دیگر کمتر حرمت داشت شورای رهبری بود. از اینجا بود که رجوی تصمیم گرفت که این نهاد را که تاریخ مصرفش به انتها رسیده است با یک نهاد دیگر جایگزین کند تا دیگر باعث انحراف در تشکیلات نگردد. از اینجا بود که در شهریور سال 1393 طی یک نشست عمومی به معرفی نهاد شورای مرکزی پرداخت. گفت که این نهاد دارای هزار زن با صلاحیت است!

در واقع رجوی با اینکار خود دو هدف را دنبال میکرد، اول اینکه میخواست جلوی خرابکاری شورای رهبری که خودش ساخته بود را بگیرد، دوم اینکه اجازه ندهد تا اگر زنی از سازمان جدا شد و رفت، برجسته شود و روی افکار اعضای سازمان تاثیر منفی بگذارد.

این حرکت مسعود رجوی به این معنی بود که توانست جلوی نارضایتی ها را بگیرد؟

اما باز هم به هدف نرسید و در یک کلیپ دیگر به این خواهم پرداخت که رجوی با چه ترفندهایی توانسته است جلوی خیزش ها و نارضایتی ها در بین زنان تشکیلات را بگیرد.

بخشعلی علیزاده

نوشته شورای رهبری ابزاری برای جلوگیری از کودتا در سازمان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.