مجاهدین خلق، بصورت رسمی، از سال 1365 تا 1395 ، بمدت تقریبا 30 سال در عراق حضور فیزیکی داشتند، همیشه مدعی بودند که مردم عراق با ما هستند و دشمن رژیم!

مسعود رجوی سرکرده خود منتسب این سازمان که تقریبا در تمام مناطق عراق از شمال تا جنوب قرارگاه داشت و مردم عراق را گاه و بیگاه برای صرف غذا و … به داخل قرارگاهها دعوت می کرد، تقریبا می شود ادعا کرد که در سرتاسر کشورعراق اگر اسمی از ” جماعت المجاهدین” یا ” جماعت رجوی ” می بردی، همه کم و بیش می شناختند.

اما چطور است که رهبر این “رژیم” ، وقتی 10 سال بعد از اخراج مجاهدین خلق از عراق ، با تشییع میلیونی و روی سر و دست مردم همین عراق ، با شکوه خاص تشییع می شود؟

در صدر اخبار داشتیم :
” کمیته عالی برگزاری مراسم تشییع در عراق اعلام کرد بیش از ۱۰ میلیون نفر در آیین تشییع پیکر شهید آیت‌الله العظمی سید علی خامنه‌ای (قدس سره) در شهرهای نجف اشرف و کربلای معلی حضور یافتند…”

جمعیت عراق 46 میلیون نفر است، اگر کودکان و افراد سالخورده را محسوب نکنیم، جمعیت جوان عراق تقریبا، 30 میلیون نفر است، یعنی از هر سه عراقی ، یک نفر در این مراسم بزرگ شرکت کردند. آمار تعجب برانگیز است! جدای از بحث آمار و کمیت، کیفیت شرکت کنندگان حیرت انگیز بود. من خودم در مراسم تشییع روز قبل تر در تهران حضور داشتم، اگر دمای هوا و گرمای تهران را با عراق مقایسه کنیم، تهران کمی خنک تر است، اما صحنه هائی که در نجف و کربلا و مسیرهای بین آن دو شهر خلق شد، بی نظیر بود، شور و شوق مردم عراق در این مراسم ، بسیار عاشقانه تر و متفاوت تر بود، البته نه اینکه در ایران شور کمتر بود، مردم عراق چنان بر سر و سینه می زدند که گویا پدر واقعی و نسبی خود را از دست دادند. تصاویر و ویدئوهای منتشر شده از این مراسم حاکی از حضور بسیار پرشور و گسترده عراقی ها در تشییع پیکر پاک آقای شهید ایران داشت.

من قبلا شنیده بودم که رهبر ایران، همچنین مرجع عالی شیعیان جهان نیز است، این موضوع را از بعد عقیدتی و بحث تشیع و صدور انقلاب و … می دانستم، اما در این تشییع به چشم خود دیدم که این موضوع چقدر واقعی و قابل لمس است، مردم عراق گویا رهبر خود را تشییع می کردند! در آن گرمای هوا و شرجی منطقه که من با توجه به تجربه حضور 10 ساله ام در کشور عراق ، می دانم چقدر طاقت فرساست، مردم عراق در گرم ترین روزهای سال، از پیر و جوان چنان سینه می زدند ، چنان بر سر و سینه می زدند که هر بیننده ای را بهت زده می کرد.

براستی چرا مسعود رجوی در طی 30 سال حضور در عراق ، ذره ای از این جنس محبوبیت برای خود کسب نکرده بود؟ مجاهدین خلق در عراق ، زنانشان محجبه بودند، مردانشان مجرد و چشم پاک بودند، البته بجز مسعود رجوی! مسجد در پادگان اشرف ساخته بودند، شعائر را بجا می آوردند، به زیارت عتبات عالیات می رفتند، تمام اصول مسلمانی را بجا می آوردند، اما هرگز از جنس مسلمانان عراقی نشدند ! چرا؟

جواب بسیار روشن است: مردم چشم و گوش دارند، مردم به همه جزئیات توجه می کنند، سره را از ناسره بخوبی تشخیص می دهند، مردم عراق بخوبی می دانستند که مسعود رجوی حتی به اعضای خودش هم رحم نمی کند، زندان دارد ، اعضای خودش را شکنجه می کند، اعضای منتقد خودش را به دولت عراق و استخبارات عراق تحویل می دهد تا شکنجه کنند و بکشند. مردم عراق بخوبی می دانستند که مسعود رجوی نوکر صدام حسین است و گوش بفرمان دیکتاتور عراق.

اما در این سوی جبهه و در نقطه مقابل مسعود رجوی و صدام حسین ، رهبری مردمی وجود دارد که محبوب دلهاست، دشمن هر چه استکبار و امپریالیسم جهانخوار است، رهبری است که گفته ما جز با امام حسین (ع) با کسی بیعت نمی کنیم، خامنه ای شهید گفته است :
“کار امام حسین علیه‌الصّلاه والسّلام در کربلا، با کار جدّ مطهرش حضرت محمد بن عبداللَّه صلیاللَّه‌علیه‌وآله‌وسلم در بعثت، قابل تشبیه و مقایسه است. قضیه این است. همان طور که پیغمبر در آن جا، یک تنه با یک دنیا مواجه شد، امام حسین هم در ماجرای کربلا، یک تنه با یک دنیا مواجه بود.”

آیت الله خامنه ای شهید هم ، یک عمر حسینی زیست ، مثل یک شهید زندگی کرد و مثل یک شهید در راه حسین (ع) شهادت را انتخاب کرد، مردم عراق می گفتند :
امروز عاشورا در حال تکرار است، حسین دوران ما خامنه ای است، وای بر ما که اگر از ما سئوال کنند که در تکرار واقعه ی عاشورا ، چطور در حمایت از حسین زمان خود برخاستید و با یزید دوران خود ترامپ قاتل، به مقابله ایستادید، آن موقع چه خواهیم گفت…؟؟؟

محمدرضا مبین

نوشته چرا مردم عراق، میلیونی در مراسم تشییع رهبر ایران حاضر شدند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

البته بدون تمهیدات برگزار کنندگان مراسم ، تاخیر های جدی در شروع مراسم از سمت میدان امام حسین(ع) وجود داشت و مردم را زیر گرمای هوا سردرگم کرده بود، مردم خیلی باید منتظر می ماندند تا خبری شود، هیچ اطلاع رسانی هم وجود نداشت، یکی از جدی ترین نقایص این برنامه عدم اطلاع رسانی کافی بود. چون در این مراسم از کودکان چند ماهه تا پیرزنان  و پیرمردان 80 ساله نیز وجود داشت، برخی نیز حتی با ویلچر نیز مریضهائی را با خود آورده بودند. همچنین کمبود بیمارستان صحرائی و بیمارستان سیار نیز بخوبی احساس می شد که وجود نداشت، ما که برای تهیه ی یک داروی آنتی بیوتیک مانده بودیم، هیچ کدام از اکیپ های آمبولانس نداشتند و کمکی نمی کردند، همه ی آمبولانس ها از شهرستان آمده بودند و خبری از وجود داروخانه ی سیار و داروهای مورد نیاز مردم وجود نداشت، سال قبل که ما در کربلا موکب زده بودیم، امکانات بسیار خوبی توسط هلال احمر ایران در جوار حرم امام حسین وجود داشت و با تابلوهای مناسبی این محل نشان داده شده بود و ویزیت و داروی رایگان در محیطی بسیار مناسب و خنک در اختیار همه بود که با گفتن کد ملی ، همه ی کمک های پزشکی و داروئی در اختیار قرار می گرفت، حال چطور است که در پایتخت ایران و در کنار جمعیت میلیونی چنین امکانی در دسترس نبود که جای تعجب دارد؟!

محمدرضا مبین و فرزندانش در مراسم تشییع رهبر

مردم لحظه لحظه بر تعدادشان افزوده می شد، همه عاشق ، همه خونخواه و همه خواهان انتقام. به جرات می شود گفت که از اول انقلاب یعنی سال 1357، چنین جمعیت باشکوهی در حمایت از رهبر دیده نشده بود، همه ی مردم به نوعی از مظلومیت رهبر و قساوت آمریکا و اسرائیل حرف می زدند، من خیلی ها را دیدم که زار زار گریه می کردند، احساسات ناب در حمایت از حکومت را می شد کاملا احساس کرد. برخی جوانان و خبرنگاران نیز برای بهتر دیدن عظمت مراسم و جمعیت از ایستگاه‌های بی آرتی نیز بالا می رفتند، من این صحنه ها را فقط روزهای پیروزی انقلاب در خیابانها دیده بودم. ماشین های آب پاش و مه پاش نیز مدام در حال خنک کردن مردم بودند. همه چیز خوب بود الا مدیریت و مهندسی از بالا!

حوالی ساعت 11 صبح بعد از کلی تاخیر ، من از یکی از فرماندهان سپاه که در محل ایستاده بود، سئوال کردم چه خبر ؟ پیکرهای شهدا کی می رسند؟ او با قاطعیت گفت تا 20 دقیقه ی دیگر می رسند و همین طور هم شد، هنوز اتوبوس حامل پیکرها دیده نمی شدند که موج جمعیت به سمت ما در حال فشار بود، همه چیز و همه کس هل داده می شدند، ناگهان چند دقیقه ی دیگر ، همه فریاد می زدند که بچه ها و پیرمردها و پیرزن ها به کوچه ها هدایت کنید، فشار موج جمعیت خیلی زیاد است، همینطور هم شد ، ما که به همراه خانواده در کنار یک اتوبوس در تقاطع خیابان استاد معین ایستاده بودیم، با فشار جمعیت به خیابان استاد معین رانده شدیم، یک وحشت خاصی در بین جمعیت رخ داد. اما همه سعی می کردند به زن و بچه ها کمک کنند تا زیر دست و پا له نشوند.

وقتی رهبر و یا یک قهرمان را می زنند، باید انتقامی در خور این جنایت تروریستی انجام می گرفت، مردم ایران تحقیر را نمی پذیرند، فضای مردم ، فضای مراوده و سازش نبود، باید هزینه ای در خور به دشمن تحمیل می شد که حساب کار دستش می آمد، امروز این جمعیت میلیونی مردم در خیابان های تهران، ضمن قبول مذاکرات دیپلماسی ، خواهان انتقام و خونخواهی بودند.

این انرژی مردمی باید جدی گرفته شود، اگر مردان دیپلماسی این مردم را می بینند، باید با تکیه به چنین مردمی حرکت کرد، هنوز خرابه های بمباران های تهران مشهود بود، پلاکاردهای دست مردم ، کنش و خیزش مردمی ، بی نظیر بود،  انرژی عظیم مردم در حال انفجار بود، مردم با ماژیک ها روی مقواها نوشته بودند که انتقام ، انتقام!

پیکرهای شهدا رسیدند. شعارهای مردمی بالا گرفت. همه ی مردم از پیر و جوان گریه می کردند. حضور میلیونی مردم، من را شوکه کرده بود. همه سیاه پوش بودند. همه پرچم‌های خونخواهی ویا لثارات الاخامنه ای در دست داشتند. موکب‌ها خالصانه  و با اصرار به مردم آب و غذا می‌دادند. امکانات بخوبی مهیا بود و این قسمت قضیه کاملا برنامه ریزی شده و مرتب و مداوم بود. موج عظیم تشییع از کنار ما رد شد. امکان همراهی بیشتر از این نبود و ما به ناچار سعی کردیم از مسیرهای فرعی  تهران را ترک کنیم. چندین کیلومتر از محل تشییع فاصله گرفته بودیم‌ اما همچنان موج جمعیت خیابان‌ها را مسدود کرده بود.

این حمایت میلیونی  در گرمای هوا بی نظیر بود. امیدوارم مسئولان قدر این مردم را بدانند و در مسیر اندیشه آنان خالصانه قدم بردارند. این روز بیادماندنی و خاطره انگیز علیرغم سختی‌های فراوان مسیر و گرمای هوا، روحی دوباره و صدباره در ما دمید و یک بار دیگر به ایرانی بودن خود افتخار کردیم. امیدوارم هرگز شرمنده این شهدای عزیز و بخصوص رهبر قهرمان و شهید نشویم. انجمن نجات استان آذربایجان شرقی ، مفتخر است که در چنین مراسم باشکوهی شرکت کرد و گرچه دین ما به رهبر شهید و زندگی دوباره ما که مدیون این رهبری است، بطور مقتضی ادا نشده است اما آرزوی قلبی ما این است که راه تمام این شهدا ادامه پیدا کرده و آمریکا و اسرائیل به سزای جنایات ضدبشری خود برسند.

محمدرضا مبین

نوشته عظمت مراسم تشییع در تهران به قلم محمدرضا مبین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

جا دارد که در این برهه حساس، به رهبری بپردازیم که وقیحانه همیشه ادعای پیمودن راه امام حسین را داشت، مسعود رجوی ننگ تاریخ ایران است، او درست در سربزنگاه حملات نیروهای ائتلاف به رهبری آمریکا به عراق ، غیب شد. او در 20 اسفند 1381 در آخرین حضور خود در بین اعضای سازمان تروریستی مجاهدین خلق ، گفت که در هر تابلوئی راه حسین را خواهیم پیمود، اما خود غیب شد! من بخاطر دارم در حوادث آنروزهای عراق ، ما اعضای سازمان، زیر بمباران شدید نیروهای آمریکایی قرار گرفتیم، بالغ بر بیست و چند نفر هم کشته و بسیاری زخمی دادیم، اما باز هم مسعود در صحنه نبود، همه اعضای وقت سازمان، متناقض بودند که رهبر ما کجاست؟

اگر تاریخچه سراسر ننگین این سازمان را مرور کنیم، همیشه او فرار را بر قرار ترجیح داده است، اما با بی شرفی و وقاحت تمام ، اعضای سازمان را گوشت دم توپ دشمنان قرار داده و فرار کرده است، تا همین امروز هم این ننگ را بر پیشانی خود ثبت کرده است که سازش با آمریکا راه درستی است، از آن تاریخ ننگین به بعد، سازمان کشته های بسیاری داده است، جالب هم اینکه از آن پس مریم رجوی ، جلوی پرچم جنایتکار آمریکا ایستاده و نوای همسوئی با آمریکا را سر داده است، سازمانی که از ابتدا خود را پیشرو مبارزه با همین امپریالیسم می دانست، خود در صدر سازشکاران با آمریکا قرار داشت.

در همین ایران خودمان ، بسیاری فریاد می زدند:
– رهبر ایران به روسیه فرار کرده است!
– رهبر ایران ، سید علی خامنه ای ، در طبقه منهای بیست در سنگرهای ضد بمب ، مخفی شده است!
– رهبر ایران در مخفی گاه خود ، بیمارستان خصوصی دارد!
– تمام اعضای خانواده ی رهبری به خارج از کشور فرار کردند!
– رهبر ایران به همراه خانواده خود، در شمال شرق تهران در مخفی گاه ضد بمب مخفی شده اند و مردم بی پناه را زیر بمباران ول کرده است!
– رهبر ایران کلکسیون پیپ و عصا دارد!

یا برخی شبکه های معاند اسرائیلی نوشتند:
– ۴ بهمن ۱۴۰۴ – ایران اینترنشنال روز شنبه گزارش داد که علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی پس از آن‌که مقام‌های ارشد نظامی و امنیتی نسبت به حمله احتمالی امریکا … هشدار دادند به پناهگاههای زیرزمینی فرار کرده است.
– علی خامنه‌ای در مکانی زیزمینی مخفی شده است.
– خامنه ای به پناهگاه زیرزمینی لویزان منتقل شد…
– خامنه ای در عمق 90 متری در سایت مژده ، مخفی شده است …

به راستی وقاحت تا کجاست؟

واقعیت این است که رهبر شهید ایران، در دفتر کارش، پشت میز کارش، در ماه مبارک رمضان، با زبان روزه، در حال خواندن قران، به همراه تمام اعضای خانواده اش، در محیطی معمولی مثل تمام شهروندان، بسر می برد، او نه به پناهگاه و نه به زیرزمین های ضد بمب رفته بود، بلکه ایستاده در مقابل شقی ترین دشمنان به پیشواز شهادت رفت، او شهادت و سعادت ابدی را بر ننگ تسلیم و فرار ترجیح داد.

امروز تمام آن کسانی که به ایشان تهمت های ناروا زدند، از عمق وجود خود پشیمانند و حلالیت می طلبند.

مسعود رجوی ، اما ، ننگ و زندگی خفیف خائنانه را به سعادت آخروی و دنیوی ، ترجیح داد.

امروز در حالی ، روزهای دیدار و تشییع سید علی خامنه ای ، قهرمان بزرگ و این رهبر بزرگ جهانی را نظاره می کنیم که دنیا در مقابل عظمت ایشان ، سر تعظیم فرود آورده است، بسیاری از سران کشورهای جهان ، دیروز ، به احترام این شخصیت جهانی ، با حضور در تهران و بر سر تابوت ایشان ، تعظیم کردند و او را ستودند.

ننگ و نفرین بر رهبرانی که از رهبریت، فقط اسم آن را یدک می کشند و ننگ بر کسانی که سنگ چنین رهبران بزدلی چون مسعود رجوی را بر سینه می زنند.

محمدرضا مبین

نوشته سرکرده مجاهدین، با بی شرفی، همیشه جان بدر برده است اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

کمپ لیبرتی به ” کشتارگاه” یا “تله مرگ” معروف بود زیرا از روزی که پای مجاهدین به این کمپ باز شد اوضاع نه تنها خوب نشد بلکه بدتر از قبل هم شد. رجوی می‌گفت این موشک باران ها کار حکومت جمهوری اسلامی است ولی به اسم “معارضین عراقی” انجام می‌گیرد، ما هم می‌گفتیم چه فرقی می‌کند که چه کسی می‌‍‌زند؟ مهم این است که ما در حال جان دادن و جان باختن هستیم.

اعضای مجاهدین خلق که زندگی در لیبرتی را تجربه کرده‌اند، می‌دانند که زندگی در آنجا هیچ تفاوتی با زندگی در جهنم نداشت. کمپی که از ابتدای استقرار مجاهدین با حملات موشکی معارضین مواجه بود. اینکه چرا مسعود رجوی قبول کرد که به این کمپ برود خود جای سوال دارد. او می‌دانست که این کمپ که قبلا در دست نیروهای آمریکایی بود و مورد هجوم قرار می‌گرفت. دائما عملیات های موشکی بر علیه آن انجام می‌گرفت. این عملیات‌ها توسط عراقی‌های مخالف حضور آمریکایی‌ها در عراق انجام می‌شد.

کمپ لیبرتی که بعدها رجوی بر روی آن اسم “اشرف 2” گذاشت، تبدیل به یک تله مرگبار شده بود، این را نه تنها از بیرون تشکیلات می‌گفتند بلکه اعضای سازمان هم ورد زبانشان شده بود که “ما به کشتارگاه آمده ایم”. خودم بارها در فاکت‌های عملیات جاری که بصورت روزانه خوانده می‌شد تناقضم را بیان می‌کردم که اینجا محل دفن ما شده است. چرا باید به اینجا می‌آمدیم؟ قرارگاه اشرف هر چند دیگر مانند سابق جای آرام و دنجی نبود ولی هر چه بود از کمپ لیبرتی خیلی بهتر بود.

کمپ لیبرتی تماماً کانتینر و کانکس بود که مجاهدین با واژۀ “بنگال” از آن ها نام می‌بردند. به همین دلیل هیچ جای امنی وجود نداشت که در آن پناه بگیریم زیرا کانکس‌ها تماما از جنس پنل و چوب بودند که بشدت آسیب پذیر بودند. رجوی که این نگرانی را بین اعضای تشکیلات می‌دید مانند همیشه وعده می‌داد. مدام می‌گفت که از آمریکایی‌ها و عراقی‌ها و کمیساریای پناهندگان قول مساعد گرفته که برایمان سنگرهای بتونی بیاورند ولی تعداد محدودی سنگر آورده شد و بسیاری نمی‌توانستند به هنگام حملات موشکی جان بدر ببرند. تقریبا ماهی یک عدد حمله بود که عمدتاً شب‌ها انجام می‌شد. وقتی هم که از یک ماه می‌گذشت ما بین خودمان به شوخی می‌گفتیم که نگران شدیم، چرا نمی‌زنند!؟

براستی جهنم بود. یادم نمی آید که یک بار من در آن خراب شده براحتی دوش گرفته باشم. حمام رفتن اغلب افراد زیر پنج دقیقه بود زیرا ممکن بود هر لحظه موشک برخورد کند و در حمام تکه پاره بشویم. خیلی از موشک‌ها که به داخل کمپ اصابت می‌کرد علاوه بر ترکش دارای موج انفجارهای شدید بودند که باعث تلفات بیشتر می‌شد. من شاهد جنازه‌هایی بودم که اعضای بدن فرد از هم گسسته بود؛ بعضا باید تکه پاره آدمها را جمع می‌کردیم. یکی از نفرات بود که بعد از حمله موشکی قابل شناسایی نبود زیرا سرش کاملا از بدنش جدا شده و به در و دیوار کانکس‌ها پاشیده بود. مدتی طول کشید تا این جسد شناسایی شود.

روزی که از کمپ لیبرتی می‌رفتم بخودم گفتم هرگز برای اینجا دلتنگ نخواهم شد و برعکس هر گاه که اسمش بیاید تماما وجودم درد خواهد گرفت. این شرایط سخت و خطرناک را در شرایطی تحمل می‌کردیم که شبانه روز تحت نظارت دیکتاتوری رجوی زندگی میکردیم و روزانه باید در نشست‌های گروهی تحت فشار روانی قرار می‌گرفتیم.

بخشعلی علیزاده

نوشته خاطرات تلخ حملات موشکی معارضین عراقی به کمپ لیبرتی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

“محمدرضا مبین – سیروس غضنفری – بخشعلی علیزاده – اکبر خباره – لطف اله محمدی – اسماعیل آقاپور – جلال سلمانی – حسین همتی – کریم سجودی – نادر چپ چاپ – جعفر فرج پور – محمدرضا شمسی – حیدر ابولحسنی – یوسف حاجی محمدی – شهرام بهادری – شهرود بهادری – علیرضا مقدمی – محمد قمی – اکبر محمدیان و …”

چنین نوشته بودند:
” ما جداشدگان از این سازمان، به سران کشورهای فرانسه و آلبانی ، هشدار می دهیم که این سازمان با سوابق عملیات های تروریستی، هرگز مدافق حقوق بشر نبوده و نیست، برعکس در هر کشوری هم حضور یافته است ، دست به جنایات تروریستی بی شماری زده است، مجاهدین خلق خود را تابع قانون هیچ کشوری نمی دانند، خودشان برای خودشان قانون وضع می کنند، اعضای خودشان را شکنجه و زندانی می کنند، نفرات خودشان را سربه نیست می کنند، در پشت نقاب به ظاهر انسانی خود، ماهیتی شیطانی و تروریستی دارند، امنیت کشورهای خود را با مجوز برگزاری تجمعات، برای چنین گروههای خشن و تروریسیت به خطر نیاندازید. ما جداشدگان از این سازمان، از قبل هشدار می دهیم ، برای چنین سازمانی ، هیچ مرز سرخ امنیتی به رسمیت شناخته نمی شود. ما خواهان اخراج این سازمان تروریستی از خاک تمام کشورهای اروپائی هستیم. هشدارهای ما را که سالهای سال در درون این سازمان در اقامتی اجباری بودیم را جدی بگیرید و تا دیر نشده ، مجوز چنین تجمعاتی را لغو کنید.”

حال امروز پلیس فرانسه اعلام کرد:
گردهمایی گروه تروریستی مجاهدین خلق در پاریس به‌دلیل تهدید نظم عمومی ممنوع شد.
شهربانی پاریس برگزاری تجمعی را که قرار بود روز شنبه 29 خرداد 1405 به فراخوان گروه تروریستی مجاهدین خلق و برخی گروه‌های همسو با آن در پایتخت فرانسه برگزار شود، ممنوع اعلام کرد.

این پیروزی بزرگ را خدمت تمام جداشدگان از این سازمان جهنمی تبریک عرض می کنیم و امیدواریم بزودی زود شاهد در هم شکستن حصارهای اشرف 3 در آلبانی باشیم . خدا با ماست.

محمدرضا مبین

نوشته خیمه شب بازی تروریست ها در فرانسه لغو شد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برای روشن شدن بحث اول باید به تعاریف رجوع کرد:

در هر جامعه ای مجموعه ای از بایدها و نبایدهای فرهنگی وجود دارد که به عنوان تابو شناخته می شود. به عنوان مثال شاید شما نیز چنین مواردی را شنیده باشید که ”چنین کاری را باید انجام بدهید، زیرا هرگز در خانواده ما کسی این کار را انجام نداده است” و یا ممکن است آنها بگویند که ”انجام این کار در دین ما ممنوع است” و یا گفتن این جمله که ”این کار گناه است و تو باید تنبیه شوی”.

به صورت کلی تابو ممنوعیت چیزی است که معمولا در برابر یک گفته یا رفتار مبتنی بر حساسیت فرهنگی که آن را بیش از حد نفرت انگیز، مقدس یا صرفا توسط افراد خاصی مجاز است. در تمام جوامع و فرهنگ ها تابو و ممنوعیت های خاصی وجود دارد که افراد آن جامعه ملزم هستند به آنها احترام بگذارند.

برخی تابوها به هنجارهای فرهنگی جامعه مربوط می شود. این محیط می تواند یک خانواده، کشور، قومیت و یا یک نژاد باشد. به عنوان مثال ممکن است در یک خانواده بعد از ۹ شب به خانه آمدن به عنوان یک تابو شناخته شود. یا مثلا در یک فرهنگ مثل فرهنگ اعراب، ازدواج با پسر عمو و دختر عمو واجب است. در جایی مصرف الکل در خیابان و در جایی پوشش زنان به عنوان تابو شناخته می شود. رابطه با محارم در دوره ای از مصر باستان جز آداب دربار به حساب می آمد اما اکنون به تابو تبدیل شده است. انجام تابوهای اجتماعی، معمولا باعث می شود تا فرد تنبیه شود و از سمت اعضای جامعه طرد می شود.

برای مقایسه به برخی قوانین مناسبات رجوی ، که فقط برای اعضاء اجرا می شد می پردازیم :

– تردد زنان بصورت تکی اساسا ممنوع می باشد، مخصوصا در مواجهه با مردان ، باید دو نفره باشد.
– هیچ زنی حق ندارد ، یک مرد را سوار ماشین خود کند ، مگر ماشین وانت باشد و مرد باید با فاصله و در پشت ماشین سوار شود!
– میز غذاخوری زنان باید در سالن ها از مردان جدا و با فاصله ای از یگدیگر قرار داده شوند.
– پمپ بنزین اشرف ، به روزهای زن و مرد تفکیک شده و هیچ تداخل و هم زمانی نباید داشته باشد.
– پیک تردد زنان با مردان باید جدا باشد.
– محل استراحت زنان باید با فاصله ای بسیار زیاد وبا حصارهای بلند ایزوله از مردان باشد.
– نگاه مستقیم زنان و مردان به یکدیگر ممنوع است.
– پوشیدن لباس های رنگی ممنوع است .
– مردان حق پوشیدن لباس آستین کوتاه را در منظر عمومی ندارند.
– شنا در استخرهای مردانه و زنانه که جدا از هم بودند، با لباس های بلند و گشاد مجاز است.
– هیچ زن و مردی حق ندارند ، کار مشترکی انجام دهند.
– داشتن لوازم آرایش برای زنان ممنوع است.
– حتی تار موئی از روسری زنان بیرون بزند ، مستوجب مجازات است.

و صدها قانون و آئین نامه ی محدود کننده ی دیگر …

اما در مناسبات انبوه فاکت های جنسی وجود داشت که نشانگر نقض این قوانین در خلوت ها بود.

بعنوان مثال ، خانم فاطمه غلامی معروف به “فاطی کماندو”، زمانی از فرماندهان شورای رهبری بود، ایشان بدلیل اعمال خلاف عفت، با یک یا چند مرد، خلع مسئولیت شده و به اردگاه رمادی تبعید شده بود، اما در سال 1376 مجددا به مناسبات و البته ابتدا به آشپزخانه برگردانده شده بود و در پذیرش فرمانده کل آن قسمت شده بود و مستقیما صدها مرد را فرماندهی می کرد. جرم او که البته بعد از سالیان برای ما رو شد، هم خوابگی با یک یا چند مرد بوده است، ایشان بشدت تحت غضب رهبری قرار گرفته بود و ماهها حبس انفرادی و … تا تبعید به رمادی ( این اردوگاه مخصوص برخی پناهندگان کرد و … بود که تحت نظارت غیرمستقیم سازمان هم قرار داشت، شرایط زیستی آنجا بشدت زیر خط فقر و در حد یک زندان روباز بود…).

یا گفته شد، روزی مردی در پادگان اشرف از دور محل استراحت زنان را زیر نظر داشته است و با زنی قرار و مدار گذاشته است، وقتی زنان دیگر به نشستی مهم می روند، گویا آن زن مورد نظر ایشان، در مقر زنان تنها مانده بوده است و با هم گویا قرار داشتند، مرد مورد نظر وارد محل استراحت زنان شده و بعد از نزدیکی و … آن زن را با روسری خفه می کند و در همانجا هم گویا دستگیر شده و تحت شدیدترین برخوردهای تشکیلاتی قرار می گیرد، بطوریکه دیگر آن مرد را کسی در مناسبات ندیده است، این موضوع را در کمپ آمریکائی ها از زبان حمید … مسئول امنیت یکی از قرارگاهها بعد از جدائی ایشان از سازمان بصورت مستقیم شنیدم، اسم آن مرد یا زن را اکنون بخاطر ندارم ، شاید سایر دوستان با اسم و رسم آنها را بشناسند.

همه می دانیم زنان در سازمان مجاهدین خلق تحت شدیدترین نوع استثمار جنسی قرار دارند و مسعود رجوی همواره از آنان کامجوئی اجباری می کرده است.

در ایران ما، زنان محترم ما ، از بسیاری از محدودیت ها مبری هستند، امروز زن ایرانی ، در نوک قله نیست اما در مسیر قله ی آزادی های فردی است ، از حق تحصیل و اشتغال آزادانه تا حق ازدواج و آزادی های اجتماعی و خانوادگی برخوردار است، اصلا و ابدا با وضعیت زنان در سازمان ضدخلقی مجاهدین ، قابل قیاس نیست. نمی دانم مسعود رجوی و مریم ، به کدام مزیت زنان سازمان می نازند که زنان ایرانی را عقب تر از خود می دانند؟

با تغییر نگرش نسبت به زن ایرانی در دهه های اخیر، زنان توانستند حضور پررنگی در عرصه اجتماعی و سیاسی پیدا کنند، با وجود نظام حقوق سیاسی و همچنین فرهنگ سیاسی مشارکتی ، شرایط مهیا گشته است تا زنان بتوانند حضور خود را در عرصه های مختلف به خصوص در عرصه ی سیاسی به اثبات برسانند.

اکنون با اشراف به این بحث ، می توانیم جسورانه مدعی شویم که تابوی جنسی در سازمان مجاهدین ضد خلقی، جزو بالاترین تابوها بود وتخطئی ازاصول تشکیلاتی مربوطه ، مستوجب حتی مرگ نیز بود.

محمدرضا مبین

نوشته تابو، در مناسبات مجاهدین خلق چیست؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در هفدهم ژوئن 2003 مطابق با بیست و هفتم خرداد 1382 مریم رجوی توسط پلیس فرانسه در مقرش در روستای “اورسوراواز” در حومه پاریس، دستگیر شد. در این عملیات که با یک تهاجم گسترده پلیسی امنیتی فرانسه انجام گرفت، 160 تن از اعضای مجاهدین خلق همراه با مریم رجوی دستگیر شدند. به گفته خود مقامات فرانسوی این گونه عملیات پلیسی در فرانسه در نوع خود بی سابقه و کم نظیر بوده است.

این روزها مصادف با سالگرد دستگیری‌ اش مریم رجوی قصد دارد با ایجاد یک گردهمایی آن ایام را در اذهان هوادارانش زنده کرده و سوء استفاده لازم را ببرد. در آن روزها ماجراهای عجیبی رخ داد. مسئولین تشکیلات به دستور مستقیم مسعود رجوی اعضای سازمان را تشویق و ترغیب می‌کردند تا اقدام به خودسوزی نمایند.

ابتدا تلاش بر این بود که وانمود کنند که افراد بصورت داوطلبانه خودسوزی می‌کنند اما در داخل تشکیلات این فیلم‌ها جایی نداشت، ارتباط بصورت مستقیم و زنده بود. هر دستوری، هر اقدامی باید بصورت مستقیم به افراد منتقل می‌شد. در داخل تشکیلات همانطور که مدام گفته می‌شود هیچ کاری‌، تاکید می‌کنم هیچ کاری، خود بخودی انجام نمی‌شود. هر کاری با دستور مسئول بالاتر است. اگر ضروری بود افراد می توانند پیشنهادات خود را به مسئول بالاتر خود بدهند و منتظر جواب باشند. لزوما هم پیشنهادات افراد رده پایین اجرایی نخواهد شد ولی این راه باز بود و هر کسی می‌توانست در هر موضوعی مشارکت نماید بجز برخی مسائل امنیتی و داخلی تشکیلات.

در آن وانفسا و فضای وحشت آلود، ناگهان خبری در میان افراد پخش شده و افراد را روده بُر کرده بود. قضیه از این قرار بود که یکی از نفرات با نام ” ا. خ ” مطرح کرده بود که قصد خودسوزی دارد و برای اینکار به جلوی مقر نیروهای آمریکایی رفته بود تا پیش چشم آن‌ها خودش را بسوزاند. به گفته خود فرد، او بنزین را روی خودش ریخته و می‌خواسته که خودش را بسوزاند. وقتی دست در جیب می‌کند متوجه می‌شود که او سیگاری نیست و فندک یا کبریت ندارد. با خونسردی به سمت نیروهای آمریکایی که داشتند صحنه را تماشا می‌کردند رفته و از آن‌ها درخواست فندک می‌کند. از شانس خوب یا بد او، هیچکدام از سربازان آمریکایی سیگاری نبودند و خلاصه آقای ” ا. خ ” دست از پا درازتر به مقرشان برمی‌گردد. همه بعد از شنیدن این خبر از خنده ترکیده بودند. همه می‌گفتند: خب مرد حسابی تو که می‌روی خودسوزی کنی، نباید که با خودت کبریت یا فندک می‌بردی؟

اما موارد مضحک این چنینی مانع از این نمی‌شد که جنایت رجوی مبنی بر دستور خودسوزی‌ها مخفی بماند. مریم رجوی بعد از آزادی اش بلافاصله خواست از این جنایتی که شوهرش به راه انداخته بود، خودش را مبرا کند و گفت که از داخل زندان پیام داده بوده که کسی دست به این کار نزند. ظاهرا دستور از بالاتر آمده بود و کاری از دست او ساخته نبود.

هنوز بعد از گذشت 23 سال از آن وقایع، در سالگرد آن رسانه‌های تبلیغاتی مجاهدین خلق تلاش می‌کنند که بگویند خودسوزی‌ها یک امر کاملا غیر تشکیلاتی بود و هیچ ربطی به دستور سازمانی مسعود رجوی نداشت اما هر چه از آن فاجعه دورتر می‌شویم ابعاد ضد انسانی آن برجسته‌تر می‌شود. این لکۀ ننگی بر دامن مسعود رجوی و سران تشکیلاتش است.

بخشعلی علیزاده

نوشته تشویق به خودسوزی یا دستور تشکیلاتی؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ما یک بار و برای همیشه خط خودمان را از آنان جدا کردیم و دنبال زندگی مطلوب خودمان رفتیم اما باید مراقب باشیم که فرهنگ لمپنیزم، حذف منتقد و خشونت کلامی وارد رفتار ما نشود. ما مناسبات درون مجاهدین خلق را تجربه کرده‌ایم، سختی‌های فراوانی متحمل شده‌ایم که شاید باورش برای خیلی ها سخت باشد. همین نفرتی که در درونمان بود باعث شد که مسیر خودمان را از آنان جدا کنیم. امروز ضمن اینکه تلاش می‌کنیم زندگی کنیم، ولی تلاش مضاعفی هم می‌کنیم که تا ماهیت تشکیلات رجوی را افشا کنیم، زیرا دوست نداریم از فرزندان این خاک و بوم کسی گرفتار دام آنان شود.

گروه تروریستی مجاهدین خلق مدام وعده می‌دهد که یک روز از تمام کسانی که علیه آنان افشاگری کرده و می‌کنند انتقام گرفته و آنان را به سزای اعمالشان خواهند رساند.
واقعیت این است که ما مثل آنها فکر نمی‌کنیم. من و دوستانم هدفمان قتل، کشتار و انتقام نیست. ما مانند آنان فکر نمی‌کنیم، بلکه تمام هم و غم ما نجات کسانی است که هنوز در دام آنان گرفتار هستند و از سویی تلاش برای این که کمتر کسی به دام آنها بیفتد.

هدف من و ما این نیست که از مجاهدین خلق انتقام بگیریم زیرا انتقام گرفتن به شیوه مجاهدین خلق یک ضعف است. اگر می‌خواهیم انتقام بگیریم باید به شیوه همیشگی‌مان عمل کرده و تنها با روشنگری و بیان حقایق پیش برویم. اجازه ندهیم وجدانمان قبول کند که جوانان و مردم خوب سرزمین‌مان به دام این راهزنان بیفتند. اجازه ندهیم خانواده‌های بیشتری قربانی توطئه‌های رجوی شوند.

کار اصلی و رسالت مقدس ما این است که راه را از چاه نشان دهیم. دیگر تصمیم با خودشان است. در همین راستا است که مدام باید به خودمان گوشزد نماییم که نباید مثل آنان شویم. کینه در دل‌های ما جا ندارد. هر چه هست عشق است؛ عشق به میهن، عشق به مردم ایران، عشق به خانواده‌هایمان. عشق و محبت آنتی تز کینه، خشم و نفرت است. عشق نابود کننده نامردی‌ها و نامردمی‌ها است.

از این رو است که با شدت و قوت بیشتر در این مسیر درخشان گام برمی‌داریم و خستگی ناپذیر طی طریق می‌کنیم. عشق می‌ورزیم، عشق به مردمان خوب کشورمان، عشق به خانواده‌هایمان، عشق به مسیری که با افتخار در آن گام بر می‌داریم ولو اینکه توسط تروریست‌های رجوی ترور شویم. ما هرگز مثل آنان نخواهیم شد.

بخشعلی علیزاده

نوشته شبیه آن چیزی که با آن می‌جنگی نشو اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

امروز این امر از سوی ایران ، مورد قبول واقع شده است، علیرغم اینکه مردم در میدان ، خواستار ضربات مرگبار بیشتر به دشمن آمریکائی و صهیونی بودند، امروز ایران بر اثر فشار میانجیگرانی چون پاکستان و قطر و سایر کشورهای جهان، پای میز توافق و تفاهم حاضر شده است، به شرط اینکه طرف مقابل مثل دفعات قبل، زیر میز نزند.

اما سازمان تروریستی و نامشروع مجاهدین ضدخلق رجوی ها، خود را در آچمزی تاریخی می بینند، آنها احتمال می دهند که در ادامه این روند، جزئی از معامله باشند، رهبران این سازمان بشدت از هم صحبتی ایران و آمریکا ، واهمه دارند، البته ترسشان هم واقعی است، باید این تروریست ها شبانه روز در نگرانی و استرس بسر ببرند، آنها قاتلان مردم ایران هستند.

از امروز که این تفاهم اولیه صورت پذیرفت ، تا به نهایت این داستان، رهبران سازمان در آلبانی باید کلاه خود را محکم بچسبند که باد نبرد، چون طوفان حوادثی که در تقدیر است ، بی گمان یقه این سازمان نامشروع را خواهد گرفت. با این اوصاف دیگر تجمع و خیمه شب بازی 30 خرداد در پاریس هم از مشروعیت افتاد، حوادث روزهای آتی نشان خواهد که معادلات جدید منطقه و ظهور یک ابرقدرت منطقه ای به نام ایران، چه ترتیبات جدید و نو را در منطقه و جهان رقم خواهد زد، بی گمان نسیمی از این ظهور ، اشرف 3 در روستای مانز کشور آلبانی را به لرزه در خواهد آورد و بنیان های سست رجوی ها را از ریشه برخواهد کند.

محمدرضا مبین

نوشته مهر سکوت بر لبان رجوی ها اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مورد اول : هنگامی که قرار شد سازمان تعدادی از افرادش را به کشور آلبانی منتقل کند، رهبری سازمان به اعضاء گفت که “با تلاش‌های خواهر مریم در اروپا و آمریکا قرار شده است کسانی که بیماری‌های سختی دارند جهت مداوا به آلبانی منتقل شوند.” این حرف دروغ محض بود زیرا که پشت انتقال مجاهدین به آلبانی دقیقا کمیساریای عالی پناهندگان، بعد اتحادیه اروپا و بعد آمریکا بودند. کمیساریای عالی پناهندگان در مصاحبه هایش به نفرات گفته بود که ما در حال تلاش هستیم تا شما را به کشوری امن منتقل کنیم مخصوصا افراد بیمار را !

مورد دوم : به دنبال آن، مصاحبه‌های انفرادی کمیساریا با افراد شروع شد. سران سازمان افراد را مستمر ترغیب می‌کردند که در هنگام مصاحبه‌هایتان به کمیساریا بگویید که ” ما به هیچ وجه از عراق بیرون نخواهیم رفت . ما به عراق آمده‌ایم که از اینجا به ایران برویم نه به کشور دیگر. اگر هم قرار باشد کسی به اروپا برود، کسانی هستند که بسیار بیماریهای سختی دارند، بیماری من زیاد مهم نیست.”
از طرفی بیماران سخت را مورد شستشوی مغزی قرار می‌دادند که بگویند “اگر قرار است بمیرم، دوست دارم در کنار همرزمان و دوستان خودم بمیرم. خون من رنگین تر از خون دیگران نیست.” و از این قبیل صحبت‌ها.

مورد سوم : از طرفی بعد از نشست هایی که کمیساریای عالی پناهندگان با تک تک افراد داشت، مغز شویی اعضای سازمان شروع شده و فرماندهان تلاش می‌کردند ابتدا با تخلیه اطلاعاتی گفتگوهای انجام شده با کمیساریا، اطلاعات بدست آمده را بصورت کتبی و بسیار واضح و روشن به مسئولین خود گزارش کنند. بعد از جمع بندی، مسئولین موظف می شدند که با فرد برخورد کرده و او را از حرفهایی که زده آگاه کنند. گاه با تشویق که “خیلی خوب گفتی، باریکلا!” ، گاه با خشم و ناراحتی و سرزنش و طعنه‌، که “واقعا از تو بعید بود!” هدف این بود که فرد برای مصاحبه بعدی حرف‌هایی را بگوید که مد نظر رهبری سازمان است، نه تمایلات خودش را!

مورد چهارم : هنگامی که تمامی اقدامات انجام شد، کمیساریا لیستی را به سازمان داد مبنی بر اینکه این افراد آماده انتقال هستند. پس از آن، اتفاقات عجیب و در عین حال جالبی رخ داد. دقت کنید! ابتدا به فرد گفته می‌شد که بروید به یک نشستی که “خواهر مژگان” گذاشته است. به هر کسی که این عبارت گفته می‌شد، غرق در تعجب می شد زیرا نشست با مژگان پارسایی معادل نشست با رهبری سازمان بود. وی در جایگاه رهبری سازمان بود. نشست با او بسیار مهم تلقی می شد، بخصوص وقتی که می فهمیدی از میان نفرات یگانی که در آن مستقر هستی فقط تو باید به این نشست بروی!

وقتی من به این نشست رفتم تنها فردی بودم که از میان دویست نفری که با هم زندگی می‌کردیم، با خواهر مژگان جلسه داشتم. بنابراین برایم غافلگیر کننده بود. به این نشست رفتم و دیدم که از سایر یگان‌ها هم کسانی آمده بودند که فکر کنم جمعا دویست نفری می‌شدیم. خانم پارسایی بعد از یک خوشامد گویی گرم و صمیمانه گفت که “کی میدونه برای چی اومدین اینجا”؟ این روال در سازمان بود که معمولا مسئول نشست با یک سوال از حاضرین شروع می‌کرد که : کی میدونه برای چی جمع شدیم؟ هدف این بود که ذهن ها را فعال کنند تا حاضرین به صحبت‌های مسئول نشست با دقت توجه کنند. در آن نشست هم این سنت پا بر جا بود. بعد از گفتگوهای کوتاهی توسط افراد خانم پارسایی گفت که :

” با تلاش های شبانه روزی خواهر مریم قرار شده که شماها که در این نشست حاضر هستید به آلبانی منتقل بشوید. وی در ادامه گفت خواهر مریم خیلی زحمت کشیده تا شماها که هر کدامتان مشکلات جسمی خاصی دارید برای مداوا به آلبانی منتقل بشوید. وی ضمن اینکه این موضوع را مطرح می‌کرد گفت: “البته اگر کسی خواست که نرود با خودش است و ما در این خصوص هیچ اجباری نداریم!”

بعد که نشست تمام می‌شد و افراد به مقرهای خودشان برمی‌گشتند، بلافاصله به فرد گفته می شد که فرمانده با تو کار دارد. منظور فرمانده یگان بود. بعد که می‌رفتی به نزد فرمانده، او شروع میکرد: “خب اوضاع و احوال چطور است؟ از نشست خواهر مژگان چه خبر؟ چه گرفتی از نشست؟” فرد باید توضیح می‌داد. سرانجام هم می‌پرسید که خودت چه تصمیمی گرفتی‌؟ فرض بر این بود که فرد بگوید: “نه من به هیچ وجه شما را تنها نمی گذارم. من به هیچ جای دیگری به جز اشرف تعلق ندارم. کسانی هستند که واجب تر از من هستند. خون من رنگین تراز بقیه نیست.” خلاصه اینکه فرد باید می‌گفت که من از اشرف بیرون نمی روم.

این مطلوب‌ترین پاسخی بود که باید فرد بعنوان یک “مجاهد خلق ” می‌گفت. اگر بغیر از این میگفت، صحبت‌های روشنگرانه برای او شروع می شد تا فرد را اصطلاحا آگاه کرده و از رفتن به آلبانی منصرف نمایند، در غیر اینصورت فرد را ” بریده ” می‌خواندند. اما من سماجت کردم وگفتم که من به آلبانی خواهم رفت. حالا هر اسمی می‌خواستند بگذارند، برایم مهم نبود زیرا تصمیم خودم را گرفته بودم که در اولین فرصت خطم را از سازمان جدا کرده و پی زندگی مطلوب خودم بروم. از این همه دروغ و تزویر خسته شده بودم. در آن هنگام وقتی سماجت و لجاجت مرا دیدند دست از فشار برداشتند.

همانطور که می بینید مژگان پارسایی بصراحت نگفت که نروید. فقط تلویحا گفت که رفتن اجباری نیست. ولی در لایه نزیک مسئولین با فرد تیزتر و روشن‌تر صحبت می‌شد. تازه دروغش بعدا مشخص شد که تلاشی از سوی مریم رجوی در کار نبود بلکه این کمیساریای عالی پناهندگان بود که بعد از مصاحبه‌هایی که با من داشت اسم مرا برای انتقال داده بود.

مورد پنجم : به هر کسی که در حال انتقال از عراق به آلبانی بود حدود دویست دلار داده شد که اگر نیاز بود خرج کند، اما بعد گفته شد که این پول ها را در آلبانی تحویل مسئولان خودتان بدهید. یعنی اصلا برایشان مهم نبود که این افرادی که در حال جابجایی هستند نیاز به یک مینیمم پول تو جیبی دارند. در واقع از این شیوه استفاده کردند تا به خارج ازاشرف پول منتقل نمایند.

مورد ششم : بعد از انتقال از “کمپ لیبرتی” به فرودگاه بغداد به ما گفته شد که خواهر مریم با تمام مشکلاتی که به لحاظ هزینه‌های استقرار خودش در فرانسه را دارد، تصمیم گرفت که هواپیمای اختصاصی بگیرد تا ما خیلی راحت به آلبانی منتقل شویم. ولی به محض اینکه نفر کمیساریا آمد به حاضرین گفت که این هواپیما که متعلق به خطوط هوایی کشور اوکراین است را کمیساریا، اتحادیه اروپا و آمریکا گرفته و هزینه‌هایش را پرداخت کرده‌اند.
بعدا در آلبانی نماینده کمیساریای عالی پناهندگان نیز همین جمله را گفت که شما به کمک و هزینه‌های کمیساریای عالی پناهندگان، اتحادیه اروپا و ایالات متحده آمریکا به این کشور منتقل شدید.

مورد هفتم : بعد از رسیدن به کشور آلبانی ما را به یک کمپی که مربوط به وزارت کشور آلبانی بودند منتقل کردند. در آنجا نیز گفته شد که تلاش‌های خواهر مریم باعث شد که ما را به اینجا بیاورند. در صورتیکه اصلا اینطوری نبود، باز با کمک‌های کمیساریای عالی پناهندگان بود که ما را به آن کمپ موقت منتقل کردند.

مورد هشتم : بعد از آن کمپ که حدود دو سه ماهی در آنجا بودیم ما را به منطقه‌ای در حومه شهر منتقل کردند. اصطلاحاً گفته می شد “آپارتمان ها”! منطقه‌ای بود مملو از آپارتمان‌های هفت هشت طبقه. آنجا هم گفته شد خواهر مریم تلاش کرده و ما را به اینجا منتقل کرده که بعد کمیساریا در آنجا گفت که این آپارتمانها را کمیساریا برای شما تهیه کرده است.

خداوندا! این حجم دروغ برای چه بود؟ مثلا می‌خواستند بگویند که مریم رجوی خیلی به فکر ما است. در حالیکه همین مریم رجوی در زمان شروع جنگ بی سر و صدا از عراق فرار کرد و ما را در وسط دنیایی از بمب و بمباران رها کرد و رفت.
هدف از تمامی این دروغ‌های سرانِ تشکیلات این بود که فرد را به نقطه‌ای برگردانند که مطلقا به فکر رفتن از تشکیلات نیفتد، اما کسانی مثل من تصمیم خود را گرفته و عزممان را برای جدا شدن جزم کرده بودیم.

بخشعلی علیزاده

نوشته دروغ‌های سریالی رجوی در روند انتقال به آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سازمان در سال 60 در خیابانهای شهرهای مهم ایران، دست به اعمال تروریستی گسترده زد، تخریب اماکن عمومی تا ترور مسئولین و مردم. اما راه به جائی نبردند، اعمال کور مجاهدین در آن سالها، زیاد بود، از ترورهای خیابانی ، تا بمب گذاری حزب جمهوری اسلامی و ترور رهبر و رئیس جمهور و نخست وزیر. بازهم نتیجه نداد و دولتی سرنگون نشد. اکنون که این سخنگوی ابله و فراموش کار می گوید:

” مجاهدین قول می‌دهند در همه تجمعات شبانه رژیم در هر کجا و در هر خیابانی حضور بهم رسانند… تمامیت رژیم را خودمان سرنگون می کنیم”!

سالهای 60 به بعد را فراموش کن، نزدیک به 30 سال هم در جوار خاک میهن، با سلاح ها و تانک های اهدائی ارباب وقت شما در عراق، باز هم نتوانستید کاری از پیش ببرید و حتی یک وجب از خاک ایران را اشغال کنید، پس من توصیه می کنم، شما به همان امور مقدس سرکوب اعضایتان و زندانی و شکنجه آنها، مشغول باشید و تا می توانید ، یک نسلی را از بین ببرید، نه یک نسل ، بلکه چند نسل را از بین بردید، امور ” سرنگونی” و ” لوله کردن” و ” زباله دان ” و … پیش کش تان.

آقای سخنگو! گویا فراموش کردی آنروزی را که یک مجاهد خلق ، بر گوش مجاهد دیگری در قرارگاههایت، سیلی نواخت و دربهای سلول انفرادی را برایش گشود، شما همانروز نابود شدید، شما همانروز کمر به نابودی ایدئولوژی منحط و قرون وسطائی خود بستید. حتی همین امروز هم ، شما اسیرانتان را در درون حصارهای بلند ، با تهدید و تحقیر حفظ کردید.

آقای سخنگو! لابد فراموش کردی که در سال 1350 ، وقتی کروکی منزل و محل اختفای بنیانگذار سازمان محمد حنیف نژاد را برای ساواک شاه ، ترسیم می کردی، همه ی ارزشهای انسانی را زیر پا له کردی ! همه شرافت و غیرت یک رفاقت را فدای جان بی مقدار خود کردی ! این زندگی بخدا ارزش این همه بی شرفی و بی غیرتی را ندارد، یک کلام می گویم و تمام . از قول تنها پسرت مصطفی که همین چند سال پیش گفت:

پدر من غرق در هوس بازیهای خود شده است و از زنان سازمان سوءاستفاده می کند و دیگران را به تجرد اجباری فرا می خواند. او یک دیکتاتور است. . .

محمدرضا مبین

نوشته آزموده را آزمودن، خطاست اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

” سال 1405 سال سرنوشت، سال جنگ جنگ ها ” !

فارغ از پیام مطولی که رجوی منتشر نموده و در آن به همه جا و همه کس اشاره شده ولی یک چیز بیش تر از همۀ مطالب به چشم میخورد و آن اینکه رجوی سال 1405 را سال جنگ جنگ ها و سال ” سرنوشت ” نامیده است. در مجموع این پیام دو بخش دارد:

1- اول پیام به بیرون از مجاهدین
2- دوم پیام به داخل تشکیلات

پیام به بیرون : هدف مطرح کردن خود است که در این وضعیت بحرانی و گرد و خاک ناشی از جنگ به آمریکا بگوید که ما (مجاهدین) هستیم و می توانید روی ما حساب باز کنید.

اما قسمت مهمتر آن پیام رو به داخل تشکیلات :هدف این است که به اعضای تشکیلات بگوید شما که این همه سال دوام آورده و صبر کرده اید، امسال را هم صبر کنید تا ببینیم چه خواهد شد!

می شود در درون این پیامی که رو به تشکیلات است این را خیلی خوب حس کرد که وضعیت در داخل تشکیلات رجوی اصلا خوب نبوده و باب میل سران این گروه نیست، قطعا نیروها در حال ریزش و فرو ریختن هستند، یعنی تشکیلاتشان در حال فروپاشی میباشد. مانند گذشته باید رجوی و سران گروه در گل فرو رفته اش یک قرص مسکن به خورد اعضا بدهند. بهترین شیوه و شانتاژی که تاکنون رجوی پیدا کرده تا اعضای تشکیلاتش را سر کار بگذارد “دادن تاریخ” است!

قبلا مطلبی در این خصوص زده بودیم که رجوی بعد از دادن چندین مورد تاریخ سرنگونی نهایتا رو به اعضا گفت: ” مگر مجاهد تاریخ مصرف دارد؟” در آن هنگام مسعود رجوی آب پاکی را ریخت روی دست تمام کسانی که به تاریخ های رجوی دلخوش کرده بودند.

هم اینک نیز با شروع سال جدید رجوی باز دست به دامن این ابتکار عمل شده است، گویا وضع در داخل تشکیلات نابسامان و خراب است که وی به این ترفند متوسل شده تا آن ضرب المثل را احیا کند که میگفت: از این ستون به آن ستون فرج است!

اما مانند گذشته ما نیز می گوییم: از گندم ری نخواهید خورد !

بخشعلی علیزاده

نوشته باز هم رجوی تاریخ داد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

” ایدئولوژی ما قبل استراتژِی و سیاست” یا “سیاست مابعد ایدئولوژی “.

اگر که بدانید در تشکیلات رجوی، ابتدای هر بحثی “مباحث ایدئولوژیکی” است، رجوی بر این اعتقاد است که ابتدا باید ذهن افراد را با مسائل ایدئولوژیکی ساخته و پرداخته کرد تا بعد به سیاست و استراتژی پرداخت و بنای سیاست را روی آن سوار کرد، و این نظریه بمدت چند دهه انجام می شد البته تا قبل از سرنگونی صدام حسین، بعد از سرنگونی صدام حسین این اصل در سازمان دچار تحول شگرفی گردید.

همانطور که عرض کردم تا قبل از سرنگونی صدام حسین این خط در سازمان مجاهدین خلق به صورت مطلق اجرا می شد. بعد از سرنگونی دیکتاتور سابق عراق (صدام حسین) اتقاقات زیادی افتاد، از جمله در نحوۀ ادارۀ امور سازمان توسط مسعود رجوی، خیلی مسائل تدریجاً معکوس شد، البته نه بصورت علنی و روشن، بلکه به صورت قدم قدم و به تدریج توسط رهبری سازمان مجاهدین خلق انجام می شد. نحوۀ کنترل و اجرای استراتژی مسعود رجوی در خصوص سازمان و اعضای آن دیگر مثل سابق نبود. خیلی سریع اتفاق افتاد، منظورم تحولات در منطقه و بخصوص در داخل تشکیلات است. مجاهدین خلق در اروپا و آمریکا کنسرت هایی اجرا کردند که هزینه هایش تماما با سازمان مجاهدین خلق بود. آیا آن کنسرتها با ایدئولوژی مجاهدین همخوانی داشت؟ پاسخ اینکه مطلقا با ایدئولوژی مجاهدین همسو و همخوان نبود، حتی بعدها مسعود رجوی در یک نشستی به سران سازمان انتقاد کرد که آن کنسرت ها اصلا خوب نبودند!

ولی چه شده بود که یک دفعه برخی اصول و ارزشها در داخل تشکیلات دچار تلاطم و تحول گردید، چیزهایی تغییر کرد که تا قبل از سقوط صدام حسین به فکر کمتر کسی میزد و تصورش هم بسیار سخت بود!

پاسخ در یک کلام است. ” تعادل قوا “. پدیده تعادل قوا در منطقه با سقوط صدام حسین به ناگهان چرخید و قوانین کنترل تغییر کرد، مسعود رجوی و تشکیلاتش هم از این موضوع مستثنی نبودند، مسعود رجوی نیز متوجه شده بود که اگر میخواهد خودش و سازمانش بقا داشته باشد دیگر دوران ” ایدئولوژی ماقبل استراتژی و سیاست ” گذشته است، دیگر نمی شود مانند سابق ادامه داد.

در مباحث سازمان مجاهدین مبحثی هست به نام ” اصول”.

این واژه در برگیرندۀ هفت ماده ای است که اگر کسی بخواهد عضو سازمان مجاهدین شود باید بپذیرد، پذیرفتن آنها یعنی که فرد قبول کرده است که به هیچوجه نمی تواند از آنها عدول کرده و نادیده بگیرد، باید همواره در ذهنش این اصول مانند خط سرخی تلقی شود که غیر قابل عبور است. یکی از آن اصول همین اصل ” استراتژی ما بعد ایدئولوژی ” است. ولی در بحبوحۀ حمله آمریکا و نابودی صدام، مسعود رجوی دید که سمبه پر زور شد و اگر لنگ و لگد بیندازد، گوش خود او را هم خواهند گرفت، یعنی آتشی که در منطقه شعله ور شده بود دیگر دوست و آشنا نمی شناخت و هرکسی که بر خلاف سیاست های تازه شکل گرفته میخواست اقدام کند باید تاوان میداد. تازه همگان در تشکیلات فهمیدند که همه حرفهای رجوی لاف و گزاف بود، تازه همه فهمیدند که دروغ های رجوی یکی پس از دیگری در حال برملا شدن است.

جالب اینکه حتی در آخرین روزهای حکومت صدام حسین در نشستی به نیروهای آن روزگارش میگفت اگر کسی به ” صاحبخانه ” چپ نگاه کند به حسابش خواهیم رسید!

اما از اینجا به بعد بود که شعار و اصل محوری سازمان مجاهدین که به مثابه نخ نبات تشکیلات بود تغییر کرد. در عمل همگان میدیدند که دیگر خبری از ایدئولوژی نیست. حتی مباحث مربوط به پدیده ای به نام ” انقلاب ایدئولوژیک مجاهدین ” تا مدتها قطع شده بود، نه کسی نماز میخواند و نه کسی روزه میگرفت و نه هیچ عبادتی، کلا بحثی تحت عنوان “ایدئولوژی” به کناری رفته و بایکوت شده بود، چونکه مسعود رجوی خطر را در کنار گوش خودش احساس کرده بود. کنسرت های مجاهدین در اروپا یکی پس از دیگری. ما که در اشرف نشسته بودیم باورمان نمی شد، همه به هم میگفتند ” چه خبر شده ” ؟ چرا چیزی به ما گفته نمی شود که بدانیم موضوع از چه قرار است، ولی زیاد طول نکشید که همگان متوجه شدند که مسعود رجوی تسلیم شرایطی شده که مشخصا آمریکا برایش دیکته کرده بود.

سر آغاز فصل جدیدی در سازمان مجاهدین خلق !

کسی به ذهنش هم نمی زد که روزی مسعود رجوی کتابهای ضد آمریکایی سازمان را از کتابخانه ها جمع آوری کند، به عقل جن هم نمیزد که روزی سرود ضد آمریکایی سازمان مجاهدین از صحنه روزگار حذف شود، کسی به خواب هم نمی دید که روزی مریم رجوی بدستور مستقیم مسعود رجوی با مقامات ریز و درشت آمریکا بصورت مستمر و مداوم دیدار کرده و دست به دامان آنان شود، و انبوه مطالب دیگر که در کارنامه اخیر سازمان مجاهدین خلق نقش بسته است. این بود سرآغاز فصلی جدید!

بخشعلی علیزاده

نوشته چگونه رجوی از اصول سازمانش در مقابل آمریکا عقب نشینی کرد ؟! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نزدیک به 45 سال است که سازمان ضدخلقی مجاهدین، با به خشونت کشاندن فضای اجتماعی کشور، از 30 خرداد 1360، تلاشی بیهوده را آغاز کرده است و هر سال را ” سال سرنگونی” حکومت ایران اعلام کرده است. اما هر سال هم با عقب نشینی های استراتژیک، مسیر سقوط و سرنگونی خود را بیشتر از پیش طی کرده است. نزدیک به 25 سال است که رهبر خود منتسب این سازمان، مسعود رجوی از انظار غیب شده است و به قول مقامات عربستان ” مرحوم ” شده است.

اما مریم رجوی و دیگر سران این سازمان، این واقعیت را که مسعود رجوی ، صحنه سیاسی و نظامی علیه ایران را باخته است و سازمان از ظاهر نظامی و تروریستی خود، به فوکول و کراوات روی آورده است و عملا از یک گروه نظامی به یک گروه حتی غیر سیاسی، تنزل پیدا کرده است، را قبول نمی کنند.

امسال باز هم علیرغم رویدادهای مهم در فرانسه علیه این گروه سکتاریستی و تروریستی، بالاخص دستگیری مریم رجوی و نزدیک به 160 نفر از سران تروریستی این گروه در 17 ژوئن سال 2003، تعطیلی های ویلپنت و … گویا باز هم قصد دارند، پرچم های نظامی و تروریستی خود را در خیابان های پاریس علم کنند! گروه بی آبرو و تروریستی مجاهدین در فرانسه ، مخل امنیت مردم ایران و حتی مردم فرانسه هستند. همین خرداد ماه سال 1402 بود که علیرغم اعلام از قبل برای تجمع و خیمه شب بازی در خیابان های فرانسه ، دولت فرانسه مراسم آنها را به دلایل مسائل امنیتی ، ملغی کرد و گفت:

” این تجمع به دلیل شرایط ژئوپلیتیکی باعث ایجاد مشکلات امنیتی و اختلال در نظم عمومی می‌شود.”

همچنین خبرگزاری رویترز در گزارشی اعلام کرد که دولت فرانسه با ارسال نامه‌ای به سران گروه مجاهدین خلق به آنها اطلاع داده که امسال برگزاری تجمع سالانه در شهر پاریس ممنوع است و آنها اجازه برگزاری این تجمع را ندارند.

همچنین خرداد ماهها، برای این سازمان اصلا ماه خوبی نبوده است، بطور مثال:

صبح روز 30 خرداد 1402 صدها پلیس آلبانی با حکم دادگاه ویژه مبارزه با فساد و جرائم سازمان یافته ، از ساعت 3 بامداد، سعی در ورود به داخل مقر اشرف 3 در نزدیکی روستای مانز آلبانی کردند، چندین نفر از نیروهای پلیس آلبانی مجروح شدند و یک نفر نیز از اعضای این سازمان به هلاکت رسید. پلیس آلبانی اعلام کرد:

” در پی این عملیات، تجهیزات الکترونیکی و وسایل غیرمتعارفی از جمله تعدادی پهپاد، در کمپ اشرف ۳ کشف شده و ضبط شده و به همین دلیل از زمان اجرای عملیات پلیس ضد تروریسم آلبانی در کمپ اشرف ۳ بسیاری از حساب‌های کاربری مجاهدین خلق در توییتر از جمله برخی حساب‌های مشهور از دسترس خارج شده‌اند و هیچگونه فعالیتی نداشته‌اند. در این عملیات همچنین ۷۰ نفر از اعضای مجاهدین خلق نیز توسط پلیس ضد تروریسم آلبانی بازداشت شده‌اند و همچنین تعدادی دیگر از اعضای این گروه نیز برای مظلوم‌نمایی اقدام به خودزنی در صحنه عملیات کرده‌اند. در بیانیه وزارت کشور آلبانی همچنین روی این مسئله تاکید شده است که اعضای گروه تروریستی مجاهدین خلق به شروط تعیین شده از سوی مقامات این کشور عمل نکرده و اقدام به درگیری کرده‌اند. دادستان آلبانی اعلام کرده است: اقدامات و فعالیت‌های مجاهدین خلق در خاک آلبانی بر خلاف توافق‌های صورت گرفته بین دولت و این گروه صورت گرفته است…”

با در نظر گرفتن همه این موارد، بعید است که امسال ، برگزاری این تجمع تروریستی ، روی روال طبیعی برگزار شود، اما اگر هم سران این سازمان موفق به اجرای مراسم خود شدند، بعید است که بدون تنش انجام شود.

ما جداشدگان از این سازمان، به سران کشورهای فرانسه و آلبانی ، هشدار می دهیم که این سازمان با سوابق عملیات های تروریستی، هرگز مدافق حقوق بشر نبوده و نیست، برعکس در هر کشوری هم حضور یافته است ، دست به جنایات تروریستی بی شماری زده است، مجاهدین خلق خود را تابع قانون هیچ کشوری نمی دانند، خودشان برای خودشان قانون وضع می کنند، اعضای خودشان را شکنجه و زندانی می کنند، نفرات خودشان را سربه نیست می کنند، در پشت نقاب به ظاهر انسانی خود، ماهیتی شیطانی و تروریستی دارند، امنیت کشورهای خود را با مجوز برگزاری تجمعات، برای چنین گروههای خشن و تروریسیت به خطر نیاندازید.

ما جداشدگان از این سازمان، از قبل هشدار می دهیم ، برای چنین سازمانی ، هیچ مرز سرخ امنیتی به رسمیت شناخته نمی شود. ما خواهان اخراج این سازمان تروریستی از خاک تمام کشورهای اروپائی هستیم. هشدارهای ما را که سالهای سال در درون این سازمان در اقامتی اجباری بودیم را جدی بگیرید و تا دیر نشده ، مجوز چنین تجمعاتی را لغو کنید.

امضا کنندگان :
محمدرضا مبین – سیروس غضنفری – بخشعلی علیزاده – اکبر خباره – لطف اله محمدی – اسماعیل آقاپور – جلال سلمانی – حسین همتی – کریم سجودی – نادر چپ چاپ – جعفر فرج پور – محمدرضا شمسی – حیدر ابولحسنی – یوسف حاجی محمدی – شهرام بهادری – شهرود بهادری – علیرضا مقدمی – محمد قمی – اکبر محمدیان و …

نوشته خیمه شب بازی ۳۰ خرداد جاری را محکوم می کنیم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

با توجه به شرایط جدید و سرخوردگی بیش از پیش رهبران این سازمان، امیدوارم همه اعضاء، وارد انتخاب های جدید شوند و ما را از خبر شیرین آزادی خود مطلع کنند. تک تک اعضای خانواده های شما، منتظر دیدن شما و در آغوش کشیدن شما هستند، بخاطر رضای خدا هم که شده ، شایسته است حداقل صدای شما را بشنوند و شاد شوند. اگر مبارزه برای مردم است، خانواده های شما هم جزئی از این مردم هستند.

شاد و خرم باشید

محمدرضا مبین

نوشته پیام به دوستان در اشرف ۳ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.