نوشته پیام تصویری خلیل انصاریان به مناسبت ایام سیمرغ در مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این دوران او و دیگر اعضای مجاهدین خلق با کار بی وقفه سالنی را در قرارگاه باقرزاده آماده کردند که نمی‌دانستند قرار است در آن رویدادی رقم بخورد که دیکتاتوری رجوی را مستحکم‌تر کند.
اسلامی به خاطر دارد که در آن دوران افراد بسیاری تشکیلات را رها کرده بودند و به اصطلاح “بریدگی” زیاد شده بود. به باور او، رویداد سی مهر تلاشی بود برای سرگرم کردن اعضا و جلوگیری از ریزش نیرو که هر روز بیشتر می‌شد.

به گفته اسلامی پس از اعلام ریاست جمهوری مریم رجوی از سوی مسعود رجوی، سران مجاهدین خلق در تلاش برای اعلام موجودیت، سلسله حملات تروریستی‌ای در مرز ایران و عراق به راه انداختند تا نیروهای داخلی را متقاعد کنند که انتصاب مریم رجوی موجب پویایی تشکیلات شده است.

نوشته روایت رضا اسلامی از رییس جمهور شدن مریم رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آتابای که از اعضای فعال انجمن نجات آلبانی است، در این ویدئو کل فرایند انتخاب مریم رجوی به سمت مسئول اولی تشکیلات و چهار سال بعد از آن در 30 مهر 1372، به سمت “ریاست جمهوری برگزیده ایران” را لطیفه‌ای مضحک می‌داند که 33 سال مریم رجوی عنوان آن را یدک می‌کشد.

به گفته آتابای، مریم رجوی از آن پس، در تصورات و توهمات ذهن خود، قدرت سیاسی دارد اما این سلطه تنها بر بیش از 2 هزار نفر اعضای تشکیلات حفظ شده است. اعضایی که در زندانی به نام اشرف، در ساختار تحت حکمرانی او و مسعود رجوی، شستشوی مغزی می‌شوند.

آتابای در پایان برای اعضای دربند تشکیلات در کمپ مانز آلبانی آرزوی رهایی می‌کند.

نوشته روایت حمید آتابای از انتصاب مریم رجوی در 30 مهر 1372 اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

(در پرانتز بگویم، هر زمان که از طرف رجوی پیام یا نامه‌ای می‌آمد، فضای سازمان کاملاً ملتهب می‌شد. در چهره همه، موجی از نگرانی و اضطراب نشست می‌کرد. به‌جای آنکه خوشحال شوند، پریشان‌حال می‌شدند؛ چون همه می‌دانستند قرار است اتفاق بدی بیفتد. در سازمان همیشه شعار می‌دادند که “نجنگ نداریم” و به تضادها می‌گفتند “بیا بیا”، اما وقتی از درون و با دیدی واقع‌بینانه نگاه می‌کردی، دقیقاً برعکس بود و همه در انفعال و “نجنگ” غوطه‌ور بودند. اگر بپرسید چرا، بحثش مفصل است؛ اما اصل مسئله این بود که موتور محرک سازمان نیم‌سوز یا به‌کلی سوخته بود؛ وضعیتی که هنوز هم ادامه دارد.)

از این بگذریم و به موضوع اصلی نشست‌های طولانی برگردیم. همان حس و حالی که گفتم، در این نشست‌ها کاملاً در چهره افراد مشخص بود. برای هیچ‌کس مطالب جدی نبود و همه درک کرده بودند که رجوی فقط به‌دنبال حفظ نیرو است. همه می‌دانستند که پس از اتمام نشست، باید مدتی درباره صحبت‌های او “پروژه” بنویسیم تا به‌اصطلاح از آن بحث عبور کنیم. تازه بعد از نشست‌ها، تمام گفته‌های رجوی دوباره بازخوانی می‌شد.
هدف من در این نوشته، توصیف فضای همین نشست‌هاست. این برنامه‌ها بیشتر در سالن اجتماعات برگزار می‌شد. سمت راست سالن متعلق به زنان بود؛ چرا که آن‌ها را از مردان جدا نگه می‌داشتند. نکته تأمل‌برانگیز این بود که افراد هر قرارگاه باید در چند ردیف مشخص کنار هم می‌نشستند و از آن هم عجیب‌تر، اینکه هر کس باید دقیقاً کنار اعضای “یگان” خود قرار می‌گرفت؛ یعنی یک کنترل کاملاً مطلق بر روی افراد.

اگر کسی می‌خواست جایی برود—حتی برای دستشویی یا سیگار کشیدن—باید از مسؤول خود اجازه می‌گرفت. اگر برگشتنت کمی طولانی می‌شد، مسؤول یگان به دنبالت می‌آمد تا مبادا با فردی از قرارگاه دیگر صحبت کرده باشی؛ چرا که این کار اکیداً ممنوع بود، حتی اگر آن شخص برادر تنی‌ات بود! برای یک دیدار ساده هم باید “ریل تشکیلاتی” طی می‌شد.

با این حال، وقتی افراد برای سیگار کشیدن از نشست بیرون می‌رفتند، با وجود فضای شدیداً پلیسی و امنیتی، باز هم تلاش می‌کردند با دیگران—به‌ویژه دوستان قدیمی خود—ارتباط برقرار کنند. البته بعد از آن باید حساب پس‌می‌دادی و بازجویی می‌شدی که چه کار داشتی؛ حتی اگر می‌گفتی فقط یک سلام و احوال‌پرسی ساده بوده یا قرآن می‌خواندید، باور نمی‌کردند.

علت شکل‌گیری این ارتباطات پنهانی این بود که افراد دیگر اعتمادی به سازمان نداشتند. آن‌ها به‌دنبال راهکاری برای نجات خود بودند و شرایط را سنگین و سبک می‌کردند تا تصمیمی بگیرند. سازمان در باتلاقی فرو رفته بود که نه راه پیش داشت و نه راه پس. در نهایت، تمام تصمیم‌ها به اینجا ختم می‌شد که باید کمی دیگر منتظر ماند، شاید فرجی شود و راهی باز گردد.

اما چرا سازمان با وجود این فضای شدیدا پلیسی نمی‌توانست جلوی افراد را بگیرد؟ چون نیروها دیگر کشش و توان ماندن نداشتند. وقتی فشار از حدی می‌گذشت، فرد یا رسماً می‌گفت می‌خواهم بروم یا فرار می‌کرد. دورانی که این سازمان با تمام راهکارهای ایدئولوژیک خود کم آورد دیدنی بود. خط‌ مشی‌اش دیگر کارساز نبود. آن‌ها تصور می‌کردند ایدئولوژی‌شان بهترین است و مسعود هم فکر می‌کرد می‌تواند با این روش‌ها همه را مطیع خود کند؛ غافل از اینکه همه فقط تظاهر به پذیرش می‌کردند. بیشتر این تظاهر از ترس بود؛ زیرا هیچ‌کس نمی‌خواست برایش نشست سوژه بگذارند و جمع بر سرش بریزند. حال و روز افراد مثل زندانی زیر شکنجه بود، شاید حتی بدتر از آن؛ چرا که چنان فشار روانی خردکننده‌ای وارد می‌کردند که انسان به مرز جنون می‌رسید و هیچ‌کس هم نبود که به فریادت برسد.

نتیجه اینکه ایدئولوژی این سازمان پوچ و بی‌اساس بود. در دوران ورود آمریکا به عراق و جمع‌آوری سلاح‌ها، شیرازه همه چیز فروپاشید؛ گویی دیگر کار تمام شده بود و تلاش بیشتر فایده‌ای نداشت. اینجا بود که عیار این ایدئولوژی مشخص شد و به باد رفت. این یک قانون است: چیزی که با فشار و اجبار پذیرفته شود، روزی صدایش درخواهد آمد.

شدت این اختناق و شستشوی مغزی شاید این پرسش را ایجاد کند که پس چرا هنوز کسانی هستند که جدا نمی‌شوند؟ حقیقت این است که دسته‌ای از آن‌ها تمام عمر و جوانی‌شان را آنجا باخته‌اند و دیگر جدایی را بی‌فایده می‌بینند. انسانی که شور و شوق زندگی را در جوانی رها کرده و اکنون به بالای ۵۰ سالگی رسیده، بیرون بیاید که چه کند؟ برای او ماندن در آنجا حداقل این مزیت را دارد که از گرسنگی نمی‌میرد. عده‌ای دیگر نیز که تعدادشان زیاد نیست، در سنین میانسالی هستند و هنوز خام‌خیالانه باور دارند راهی که می‌روند درست است و در آینده با پیروزی به مقامی خواهند رسید.

در نهایت، این باورها چیزی جز ارزان فروختن خود و تمام هستی‌شان به رجوی نیست. با این همه، امیدوارم روزی سرشان به سنگ بخورد، بیدار شوند و درک کنند راهی که می‌روند، سودش تنها به جیب رجوی می‌رود و بس.

موسی جابری

نوشته خاطره‌ای از موسی جابری درباره نشست‌های آزاردهنده رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته انقلاب ایدئولوژیک؛ ۴۱ سال وعده، آخرش عصا و واکر اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته مریم رجوی! صدای اطرافیان خودت را بشنو! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

وضعیت زندگی در کمپ مانز، وضعیت تماس با خانواده و تلفن را وقتی توضیح دادم، نفراتی که در آنجا نشسته بودند گفتند که امکان ندارد ما بتوانیم چنین وضعیتی را تحمل بکنیم؛ باید به مراجع قانونی و دولت آلبانی اطلاع داد تا رسیدگی کنند.

صاحب خانه از من پرسید: من شنیده بودم در ایران کاتولیک‌ها مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. من یک کاتولیک هستم. گفتم: آیا به چشم خودتان دیدید؟!

و بلافاصله عکس کلیسا‌های کاتولیک و اجرای مراسم توسط هموطنان مسیحی را به او نشان دادم. ایشان با بهت و حیرت گفت: چرا سازمان مجاهدین دروغ می‌گوید !!؟

من هم پرسیدم: آیا حالا به نظرت حرف‌های من درست بود؟

ایشان گفت: من یکشنبه که به کلیسا رفتم، حتماً برای مادران دعا خواهم کرد و به بقیه هم پیشنهاد داد که حتماً برای آزادی زندانیان اشرف دعا کنند.

مورد دوم در منطقه فرسکو شهر تیرانا رخ داد. در استراحت ناهار تیم ما و تیم گچکاران و تیم کمکی مشغول صرف ناهار شدیم. صاحب شیرینی فروشی و دستیار او هم به میز ما اضافه شدند. به روش جاری استاد کارم من را معرفی کرده و از وضعیت اشرف توضیح داد. صاحب مغازه با تعجب گفت که من خیلی شنیده بودم ولی حرف‌های دیگری را. استاد کار گفت:به نظرت بهتر نیست که خودت بروی و در اشرف بپرسی؟! او دوست صمیمی استاد کارم بود. جواب داد: وقتی تو می‌گویی هیچ نیازی نیست من باور می‌کنم.

من آرشیو عکس‌های خانواده‌ها را که در یک کانال خصوصی تلگرام داشتم به آنها نشان دادم به خصوص جایی که با تیر کمان به سمت خانواده‌ها سنگ پرتاب می‌کنند. مخاطب به پیشانی خود ضربه‌ای زد و گفت وای خدای من !سپس عکس‌ها در بین همه نفرات چرخید و همه آنها ابراز احساسات کردند.

صاحب مغازه گفت که چرا ازدواج نمی‌کنی و چرا تا حالا ازدواج نکردی با دولت صحبت می‌کردی خانواده‌ات را می‌آورد. به ایشان گفتم که در سازمان مجاهدین ازدواج ممنوع است و کسانی که زن و شوهر بودند به اجبار از همدیگر جدا شدند. فرزندان آنها به کشورهای خارجی فرستاده شد و آنجا توسط غریبه‌ها بزرگ شدند.

اینجا سوال کردم و گفتم که آیا حاضری فرزندت را کس دیگری بزرگ بکند چه احساسی داری؟ با عصبانیت گفت که آقا هرگز هرگز! و گفت که آرزو می‌کنم خدا آن زندانیان را نجات بدهد تا پیش خانواده‌هایشان برگردند.
موارد دیگر هم در منطقه پاسکوچان تیرانا افسر پلیس، شهرک کامز رئیس کمپانی و منطقه ببرو در خانه یکی از مقامات شهرداری شهر تیرانا چنین برخورد هایی از مردم آلبانی در باره خانواده‌ها و رابطه سازمان مجاهدین خلق داشتم.

حمید آتابای

نوشته ابراز احساسات مردم آلبانی در مواجهه با رنج اسیران مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اول مهر رسید و فصل بازگشایی مدارس در کشور عزیزم ایران آغاز شد. روزی باشکوه و ارزشمند برای میلیون‌ها دانش‌آموز ایرانی که با کیف و کتاب و هزاران آرزو راهی مدرسه می‌شوند.

مریم رجوی، رهبر سازمان مجاهدین هر ساله با سوءاستفاده از این مناسبت مهم و ارزشمند، به دانش‌آموزان پیام می‌دهد، و با وعده وعیدهای پوچ و دروغین تنها تشویق به آتش زدن و ایجاد اغتشاش می‌کند .
اما یک پرسش ساده و جدی وجود دارد وقتی ۱۶۸ دانش‌آموز دختر در مدرسه شجره طیبه میناب جان باختند، چرا صدای همدردی با آنان در چنین پیام‌هایی شنیده نشد و نمی‌شود؟ گویا مجاهدین خودشان بهتر از هر کس دیگری می‌دانند که مردم ایران از آنها منزجر هستند .

حتی سازمان ملل متحد در گزارش خود اعلام کرده است که در حمله به مدرسه شجره طیبه میناب، ۱۶۸ دختر دانش‌آموز کشته شدند؛ کودکانی که بسیاری از آنان بین ۷ تا ۱۲ سال سن داشتند. سازمان ملل این حمله تجاوزگرانه را محکوم کرد.

۱۶۸ غنچه‌ای که هنوز فرصت شکوفا شدن پیدا نکرده بودند. ۱۶۸ خانواده که با امید، فرزندانشان را راهی مدرسه کردند و دیگر آنها را ندیدند.

و حالا نمی‌دانم امسال مریم رجوی با چه رویی اول مهر را تبریک خواهد گفت؟ البته او در وقاحت بی نظیر است. آیا باز هم سخن از اعتراض، آشوب و آتش‌زدن و درگیری خواهد بود؟

اما یک چیز را نمی‌توان با هیچ پیام و تبلیغاتی از میان برد ، خاطره ۱۶۸ کودک میناب. نه فراموش می‌کنیم نه می‌بخشیم .

به یاد ۱۶۸ دانش‌آموز پرپرشده مدرسه میناب؛
به یاد خانواده‌هایی که چشم‌انتظار فرزندانشان بودند؛
و به احترام همه کودکان ایران که امروز با شوق و امید راهی مدرسه می‌شوند.
امیدوارم دانش‌آموزان عزیز ایران در این سال تحصیلی موفق باشند و به تمام آرزوهای زیبایشان برسند.

اول مهر مبارک؛
و یاد ۱۶۸ کودک میناب گرامی باد.

حمید آتابای

نوشته مریم رجوی در وقاحت بی نظیر است اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

محمدرضا صدیق انتخاب مسئول اول در تشکیلات را موضوعی بلاتکلیف می‌داند که تنها در بزنگاههایی که سازمان نیاز به اعلام حضور یا ظاهرسازی برای ژست‌های دمکراتیک دارد به سراغ آن می‌رود. او به این نکته مهم اشاره می‌کند که برای نمونه در زمان ورود او به تشکیلات در سال 81، مژگان پارسایی مسئول اول بود و تا سالها به بهانه‌های مختلف در همان سمت ماند، بدون آنکه انتخاباتی برگزار شود. او معتقد است که در تشکیلات مجاهدین خلق انتخاب مسئول اول یا اعضای شورای رهبری معنایی ندارد.

رضا اسلامی که سی سال عضو تشکیلات مجاهدین خلق بوده، از نزدیک فرایند به اصطلاح انتخابات در این تشکیلات را تجربه کرده است. او شهادت می‌دهد که پیش از اعلام انتخابات، مسئولین فرد مورد نظر را انتخاب کرده‌اند. به گفته او کل فرایند چنین است که پیش از انتخابات سوری، مسئولین در نشست‌های خصوصی‌تر بسیار از فرد مورد نظر تعریف و تمجید می‌کنند. سپس در نشست عمومی، مسئولین رده بالا نیز از فرد تمجید می‌کنند و از دستاوردهای او می‌گویند.

صدیق در ادامه تایید می‌کند که همه این فرایند فرمی است تا سران تشکیلات فرد مورد نظر خود را منتصب کنند. به باور او، پیش از آن در نشست‌های داخلی فرد انتخاب شده است و آنچه در نشست‌های عمومی دیده می‌شود صوری است و مصرف بیرونی دارد. پس از آنکه مسئول اول توسط سران انتصاب شد در یک مراسم عمومی نام او به شور گذاشته می‎شود.

رضا اسلامی به درستی یادآوری می‌کند که در تشکیلات مجاهدین خلق رییس جمهور دائمی است، رهبر –مرده یا زنده– دائمی است و کل انتخابات فرمی برای فریب دادن خارجی‌ها و تلاشی برای اثبات ادعای دمکراسی خواهی است. پوسته‌ای که درون آن هیچ چیز دمکراتیکی نیست.

نوشته گفتگوی اعضای انجمن نجات آلبانی درباره انتخابات صوری در مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به باور آتابای موضوع انتخابات در سازمان دروغی بیش نیست و کل فرایند انتخاباتی در تشکیلات مجاهدین خلق شامل دست بلند کردن موافقین و مخالفین کاندیدا می‌شود و تنها برای فریب اعضای درونی تشکیلات برگزار می‌شود.

نوشته واکنش حمید محمد آتابای به انتصاب مسئول اول جدید مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به گفته او رجوی عمدا صد تن از اعضا را در کمپ اشرف نگه داشت و پس از آن واقعه رجوی تا مدت‌ها پنهان شده بود و هیچ خبری از او نبود تا مسئولیت تصمیمی که گرفته بود را به عهده بگیرد. به باور زمانی جان انسان‌ها برای رجوی هیچ ارزشی ندارد.

نوشته رجوی هر شکست خود را پیروزی جلوه می‌دهد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این پیام ویدئویی انصاریان توضیح می‌دهد که چگونه شخص مسعود رجوی با توجیه مراقبت از اموال، جان اعضای خود را به مخاطره انداخت، به طوری که اصرار او بر ماندن در اشرف و بازگشتن کل نیروها به آن، منجر به کشته شدن شماری از اعضای بازمانده در این کمپ و به گروگان گرفتن تعدادی دیگر شد.

به باور انصاریان این حادثه اجتناب پذیر بود اما با فریبکاری مسعود رجوی قربانیان این حادثه به کام مرگ رفتند.

نوشته باعث و بانی فاجعه ده شهریور شخص مسعود رجوی بود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بعد از شکست عملیات موسوم به فروغ جاویدان (بخوانید دروغ جاویدان) در سال ۱۳۶۷، مسعود رجوی برای پیشبرد سیاستی که می‌خواست اعضا را وادار به جدایی از همسرانشان کند، به قرآن روی آورد؛ اما نه برای فهم و تدبر در قرآن، بلکه برای تعبیر و تفسیر آیات در خدمت تشکیلات.

در آیت‌الکرسی، در آیه ۲۵۶ سوره بقره، عبارت “فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىٰ” آمده است؛ یعنی هرکس به محکم‌ترین دستاویز چنگ بزند، دستاویزی استوار و گسست‌ناپذیر. اما من خودم در یکی از نشست‌های اجباری که برای مغزشویی و طلاق اجباری برگزار می‌شد، شنیدم که رجوی چگونه این مفهوم را به نفع تشکیلات مصادره کرد. او “العروة الوثقی” را از معنای قرآنی خودش جدا کرد و گفت: “مجاهدین یک طناب بسیار محکم و ناگسستنی دارند؛ طنابی به نام انقلاب مریم.”

بعد هم همین انقلاب را واسطه‌ای معرفی می‌کرد که اعضا برای رسیدن به رهبری، یعنی شخص مسعود رجوی، باید وارد آن شوند؛ و لازمه‌اش این بود که زنان و شوهران از یکدیگر جدا شوند.

اینجاست که باید پرسید: چگونه ممکن است کسی آیه‌ای درباره چنگ زدن به ایمان و خدا را بردارد و آن را تبدیل کند به ابزاری برای بریدن پیوند زن و شوهر؟

قرآن می‌گوید به خدا چنگ بزنید؛ اما اینجا گفته می‌شد به انقلاب مریم چنگ بزنید! قرآن انسان را به خدا پیوند می‌دهد؛ اما این تفسیر تشکیلاتی، انسان را به رهبری تشکیلات گره می‌زد. اینجاست که تناقض به اوج خودش می‌رسد.

وقتی یک رهبر خودش را در جایگاهی قرار دهد که اعضا برای رسیدن به رهبری باید از همسرشان بگذرند و سپس “انقلاب مریم” را حلقه اتصال میان خود و اعضای تشکیلات معرفی کند، دیگر سؤال فقط درباره یک تفسیر غلط نیست؛ سؤال درباره سوءاستفاده از مقدسات برای تثبیت قدرت است.

من سال‌ها از آن تشکیلات فاصله گرفته‌ام و امروز با فاصله گرفتن از فضای آن نشست‌ها، بهتر می‌توانم آنچه را دیده و شنیده‌ام ارزیابی کنم. برای من، یکی از تلخ‌ترین جلوه‌های این ماجرا همین بود: قرآن، که قرار بود انسان را از بندگی انسان‌ها آزاد کند، تبدیل شد به ابزاری برای وادار کردن انسان‌ها به بندگی تشکیلات.

چه تناقض دردناکی!

آیه‌ای که از محکم‌ترین دستاویز الهی سخن می‌گوید، تبدیل شد به دستاویزی برای توجیه جدایی خانواده‌ها. و شاید تلخ‌ترین قسمت ماجرا همین باشد: وقتی انسان برای رسیدن به هدف خودش، خدا و قرآن را هم وسیله کند، دیگر از مقدسات چیزی جز نامی برای مشروعیت دادن به قدرت خودش باقی نمی‌گذارد.

من آن نشست را فراموش نکرده‌ام. امروز با صراحت می‌گویم: مشکل فقط تفسیر غلط یک آیه نبود؛ مشکل این بود که آیه خدا را گرفتند و در خدمت هدف کثیف خودشان گذاشتند. قرآن را از آسمان آوردند پایین؛ روی میز تشکیلات گذاشتند؛ و بعد هرچه می‌خواستند از آن بیرون کشیدند.

اما حقیقت با تفسیر تشکیلاتی عوض نمی‌شود. العروة الوثقی، خداست؛ نه مسعود رجوی. راه رسیدن به خدا، طلاق اجباری و بریدن خانواده‌ها نیست. هیچ انسانی حق ندارد خودش را واسطه‌ای میان خدا و انسان‌ها قرار دهد. این روایت من است از چیزی که خودم شاهدش بودم.

حمید آتابای

نوشته بنام خدا اما به کام تشیکلات منحوس رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آیا یک انسان سالخورده و بیمار، حق ندارد آزادانه به پزشک متخصص و بیمارستان مراجعه کند؟

به دلیل نگرانی تشکیلات از فرار یا جدایی اعضا، برخی مراجعات پزشکی در خارج از کمپ لغو یا محدود شده است. همچنین ادعا شده است که درمان بسیاری از بیماران با امکانات پزشکی داخل کمپ انجام می‌شود؛ امکاناتی که منتقدان آن را برای رسیدگی به بیماری‌های پیچیده و تخصصی کافی نمی‌دانند.

البته مسئولین و فرماندهان سازمان مجاهدین برای مداوا و معالجه به کشورهای اروپایی اعزام می‌شوند تا هیچ کوتاهی برای درمان این افراد صورت نگیرد به همین دلیل اعضای رده بالای سازمان برای چکاپ‌های دوره‌ای و معالجه به خارج اعزام می‌شوند.

در میان ساکنان اشرف ۳ افرادی با بیماری‌هایی مانند دیابت، فشار خون، بیماری‌های قلبی، و سرطان وجود دارند. سالمندانی که به مراقبت تخصصی نیاز دارند. در چنین شرایطی، مراقبت پزشکی فقط دادن دارو یا مراجعه به یک درمانگاه نیست. بیمار مبتلا به سرطان، بیماری قلبی یا دیابت ممکن است به آزمایش‌های تخصصی، تصویربرداری، جراحی، پزشک متخصص و مراقبت‌های بیمارستانی منظم نیاز داشته باشد.

اگر فرد بیمار به دلیل محدودیت‌های تشکیلاتی نتواند آزادانه از خدمات درمانی مورد نیاز خود استفاده کند، موضوع دیگر صرفاً یک مسئله پزشکی نیست؛ بلکه به یک مسئله جدی حقوق انسانی تبدیل می‌شود.

یکی از ادعاهای مطرح‌شده در منابع منتقد سازمان این است که طی مدتی، اعزام برخی اعضا به مراکز درمانی خارج از کمپ کاهش یافته و درمانگاه داخلی جایگزین بخشی از مراجعات بیمارستانی شده است. گزارش‌هایی نیز درباره افزایش مشکلات ناشی از سالمندی، افسردگی و اختلالات حافظه در میان برخی ساکنان منتشر شده است.

این موضوع اگر صحت داشته باشد، نشان می‌دهد که بخش قابل توجهی از ساکنان ممکن است دیگر همان افراد جوان و آماده فعالیت‌های تشکیلاتی دهه‌های گذشته نباشند؛ بلکه امروز به مراقبت، پرستاری، دارو، خدمات تخصصی و مهم‌تر از همه احترام و کرامت انسانی نیاز دارند.

انسانی که هفتاد ساله شده و بیمار است، دیگر مناسب کار تشکیلاتی نیست. او یک انسان سالخورده است که حق دارد درباره سلامت و زندگی خود تصمیم بگیرد.

چرا اجازه نظارت مستقل داده نمی‌شود؟

یکی از مهم‌ترین پرسش‌ها درباره اشرف ۳، مسئله دسترسی نهادهای مستقل است. گزارش‌ها و اظهارات منتقدان سازمان از محدودیت شدید ورود خبرنگاران، گروه‌های حقوق بشری و نهادهای مستقل به این محل سخن می‌گویند.
در حالی که سازمان مجاهدین خلق ادعا می‌کند که شرایط زندگی و درمان ساکنان اشرف ۳ مناسب است، راه منطقی برای اثبات آن باز کردن درها به روی ناظران مستقل، است.
مسئولان کمپ باید اجازه دهند پزشکان مستقل، نهادهای حقوق بشری و خبرنگاران، با رعایت قوانین آلبانی و حفظ حریم خصوصی افراد، وضعیت را بررسی کنند. این نظارت می‌تواند بهترین فرصت برای اثبات ادعای آنها باشد.

شفاف سازی مرگ اعضای سالخورده یک ضرورت است

در متن‌های منتشرشده از سوی منتقدان سازمان، اخبار متعددی درباره مرگ اعضای سالخورده و بیمار در اشرف ۳ مطرح شده است. از جمله به مرگ نسرین شهرابی فراهانی در سن ۶۹ سالگی و مژگان مهدوی که دو هفته پیش فوت شده اشاره شده است.

در اینجا نیز مسئله اصلی نه سیاسی است و نه تبلیغاتی. هرگاه انسانی در یک محیط بسته و تحت حکمرانی یک تشکیلات فوت کند، خانواده، افکار عمومی و نهادهای مسئول حق دارند که بدانند:

علت دقیق مرگ چه بوده است؟

آیا بیمارستان یا پزشک مستقل او را معاینه کرده بود؟
آیا بیماری او به‌موقع تشخیص داده شده بود؟
آیا درمان تخصصی در اختیارش قرار گرفته بود؟
و آیا درباره مرگ او تحقیقات پزشکی و قانونی مستقلی انجام شده است؟
این پرسش‌ها درباره هر انسانی، صرف‌نظر از گرایش سیاسی او، مشروع است. همچنین خانواده فرد که در بیرون از تشکیلات هستند باید پس از مرگ او به اسناد و مدارک فوتی او و وسایل بازمانده از او دسترسی داشته باشند.

تناقض تلخ

اگر روایت‌های منتقدان و اعضای پیشین تشکیلات مجاهدین نادرست‌اند، بررسی مستقل می‌تواند آنها را رد کند. و اگر بخشی از آنها درست باشد، افکار عمومی باید از حقیقت مطلع شود. چرا یک نهاد مستقل پزشکی و حقوق بشری نباید بتواند درباره این ادعاها تحقیق کند؟

سازمان مجاهدین همواره خود را مدافع حقوق بشر و حتی اخیرا آماده کمک به مشکلات زندانیان در ایران معرفی کرده است. این تناقض پرسش ساده‌ای ایجاد می‌کند: اگر دفاع از حقوق زندانیان و بیماران در ایران وظیفه انسانی است، چرا همین معیار نباید درباره اعضای سالخورده و بیمار خود سازمان نیز اعمال شود؟

حقوق بشر، انتخابی و گزینشی نیست. اگر یک انسان در تهران بیمار است، حق درمان دارد. اگر یک انسان در مانز آلبانی بیمار است، او نیز همان حق را دارد. اگر یک زندانی در ایران نیازمند پزشک متخصص است، باید به پزشک دسترسی داشته باشد. و اگر یک عضو سالخورده در اشرف ۳ به بیمارستان نیاز دارد، نباید هیچ ملاحظه تشکیلاتی مانع درمان او شود.

درخواست یک بررسی مستقل

اکنون زمان آن است که نهادهای مسئول در آلبانی و سازمان‌های معتبر حقوق بشری، بدون وابستگی به هیچ طرف سیاسی، درباره وضعیت پزشکی و انسانی ساکنان اشرف ۳ تحقیق کنند. این بررسی باید شامل دسترسی به پزشکان مستقل، وضعیت بیماران مزمن و سرطانی، امکان مراجعه به بیمارستان‌های تیرانا، شرایط سالمندان، دسترسی منظم به دارو و مراقبت‌های تخصصی، وضعیت ارتباط اعضا با خانواده‌هایشان و همچنین نحوه ثبت و اعلام موارد فوت باشد.

کمک به انسان‌هایی که سال‌ها در این تشکیلات زندگی کرده‌اند و امروز، در سال‌های سالمندی و بیماری، بیش از هر زمان دیگری به مراقبت و حمایت انسانی نیاز دارند، یک ضرورت است.

اگر رهبران مجاهدین ادعا دارند که این نگرانی‌ها بی‌اساس است، ساده‌ترین راه برای پاسخ دادن، شفافیت است. درهای اشرف ۳ را به روی ناظران مستقل باز کنند. اجازه دهند پزشکان مستقل بیماران را ببینند. اجازه دهند وضعیت زیستی و سلامت سالمندان بررسی شود. اجازه دهند درباره مرگ‌ومیرها تحقیق شود. اجازه دهند خانواده‌ها از وضعیت عزیزانشان مطلع شوند و اجازه دهند حقیقت، نه تبلیغات، درباره وضعیت اشرف ۳ قضاوت کند.

حقوق بشر زمانی معنا دارد که شامل “خودی‌ها” هم بشود. شاید امروز مهم‌ترین سؤال درباره اشرف ۳ همین باشد: اگر در این کمپ چیزی برای پنهان کردن وجود ندارد، چرا نباید درهای آن به روی یک نظارت مستقل و انسانی باز شود؟

نوشته روایت‌هایی نگران‌کننده از وضعیت سلامتی ساکنان سالخورده کمپ مجاهدین در مانز اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در سیاست، اصرار روی یک راهِ بی‌نتیجه همیشه نشانه استقامت نیست؛ گاهی نشانه این است که نقشه را خیلی دوست داریم، حتی اگر جاده عوض شده باشد!

حکایت بعضی استراتژی‌ها شبیه راننده‌ای است که سال‌ها در یک جاده اشتباه می‌رود. وقتی به او می‌گویند:

ـ آقا، مقصد آن طرف است!
می‌گوید:
ـ می‌دانم، ولی ما استراتژیک حرکت می‌کنیم!
می‌پرسند:
ـ پس چرا نمی‌رسی؟
می‌گوید:
ـ چون هنوز شرایط فراهم نشده!

حالا اگر چند دهه گذشت و “شرایط” همچنان فراهم نشد، شاید بد نباشد یک بار هم خودِ نقشه را نگاه کنیم!

مشکل دیگر این است که سیاست بدون مردم معنا ندارد. رسانه می‌تواند صدا را بلند کند، اما لایک، رأی نیست و شعار، پایگاه اجتماعی نمی‌سازد.

بنابراین سؤال اصلی این است:

آیا وقت آن نرسیده که به جای توجیه استراتژی گذشته، خودِ استراتژی را روی میز بگذاریم و بپرسیم: اگر امروز از صفر شروع می‌کردیم، باز هم همین راه را انتخاب می‌کردیم؟
اگر جواب “نه” باشد، شاید بزرگ‌ترین قدم به جلو، پذیرفتن یک قدم اشتباه در گذشته باشد.
چون گاهی آدم آن‌قدر به رفتن ادامه می‌دهد که یادش می‌رود بپرسد:
“ببخشید… ما اصلاً کجا می‌خواستیم برویم؟!”

ابراهیم مرادی

نوشته اگر سرکرده مجاهدین اشتباهش را بپذیرد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.