می دانی که پدرت سال گذشته فوت کرد و چندین بار با مادرت و خواهرت آمدند پشت درب اشرف ولی سازمان و مسئولین حتی اجازه ندادن یک ملاقات چند دقیقه ای با شما داشته باشند. این چه سازمان آزادیبخشی است که با نفرات خودش هم مثل برده رفتار می کند. از صبح تا شب کار کردن و شب هم انتقاد شنیدن به خاطر کارهایی که نکردی !

بهتر است تا وقت هست خودت را از منجلاب تشکیلات مجاهدین نجات دهی و به آغوش گرم خانواده برگردی.

رمضان سعیدی

نوشته پیام رمضان سعیدی به رمضان قارایی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

یادت هست زمانی که من هم نزد مجاهدین خلق بودم چقدر با هم شوخی می کردیم. به تو گفتم که بیا با هم برویم اما تو گفتی بزودی من هم می آیم و از آن زمان 23 سال گذشته است. من جدا شدم و تشکیل زندگی دادم و تو هنوز آنجایی!

حسنعلی خواهر زاده ات مرتبا سراغ تو را می گیرد و می گوید من دوست دارم دایی خودم را ببینم و او را در اغوش بگیرم.

لطفا به خودت بیا و خودت را نجات بده .

خانواده منتظرت هستند.

دوست قدیمی ات رمضان سعیدی

نوشته پیام رمضان سعیدی به حسنعلی بهارلو گرفتار در تشکیلات رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اکنون با بیش از 4 دهه حضور و وجود این سازمان در صف خائنین به وطن، همدستی و مشارکت تمام عیار سازمان مجاهدین با صدام و مشارکت در جنگ علیه کشور ، پادویی برای آمریکا و حال رسوا تر از گذشته التماس و التجا به اسرائیل برای بمباران ایران و صد ها خیانت دیگر بر همگان روشن گشته که در جبهه ضد وطن و خائنین به کشور و مردم ایران قرار دارند. پس دیگر حجت تمام است و توصیه میشود در لحظات پایانی صف خود را از این بی وطن ها جدا کنید . اینجانب بیش از 20 و چند سال است که تصمیم گرفتم و میهن عزیزم ایران ، مردم شریف، عطر و بو و مام میهن را انتخاب نموده ام و در این پیام از شهر زیبا و تاریخی اصفهان برایتان پیام میفرستم و حیفم آمد از این طراوت و زیبایی ، از صدای آب زاینده رود شما را بی نصیب بگذارم شاید این نماد های شادابی و سرزندگی برای شما نیز پیام رهایی داشته باشد .

به امید رهایی تان – علی مرادی

نوشته پیام علی مرادی به افراد گرفتار در تشکیلات رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در 30 خرداد سال 60 بین همراهی و همدلی با مردم ایران و انقلاب نوپایشان رو در روی ملت ایران قرار گرفتند و با جنگ مسلحانه و عملیات تروریستی در داخل کشور نه تنها صف خود را از ملت ایران جدا کردند بلکه مورد تنفر مردم قرار گرفته و از کشور بیرون رانده شدند .
در جنگ عراق علیه ایران باز هم جبهه خیانت و همدستی با دشمن ملت و کشور ایران را برگزیدند و به پیاده نظام ارتش صدام تبدیل شدند و مورد خشم و تنفر مردم قرار گرفتند .

بعد از سرنگونی صدام و ورود ارتش آمریکا به عراق و در اختیار گرفتن کنترل کشور عراق باز هم در یک طرفه العینی همه شعارهای ضد امپریالیستی گذشته را از ذهن و ضمیر خود پاک کردند و به نمایندگان ارتش و دولت دست نشانده آمریکا در عراق پناه بردند .
و این سلسله زنجیره خیانت از همان موقع بنا نهاده شده و تاکنون ادامه دارد .

حال قبل از پرداختن به حوادث دی ماه 1404 ، جنگ 12 روزه و جنگ تحمیلی رمضان بد نیست مروری کنیم بر علل و ریشه های بی ریشگی و بی بته بودن مجاهدین و رجوی ها در داخل کشور .

آنها پوچی توهمات قبلی خود مبنی بر خلقی بودن همراه با نام های پرطمطراق “ارتش آزادیبخش ملی ایران”، “خلق قهرمان ایران”، “کانون های شورشی” و… را با حضور مردم ایران در کف خیابانها دیدند و متوجه بی ریشه بودن و بی وطن بودن خویش شدند . و در بسیاری موارد علنا خود را عقب و عقب تراز رضا پهلوی و حتی برخی جریانهای تجزیه طلب و مزدوران خارجی یافتند.

در حوادث دی ماه 1404 در حالی که خودشان بصراحت و روشنی متوجه شدند که از قافله بسیار عقب هستند و حتی اغتشاشگران کف خیابان هم نسبت به رجوی ها ابراز تنفر و برائت نمودند، اما آنها ناگزیر لیستی از کشته شده ها را بنام “شهدای مجاهد” اعلام کردند و بعنوان خوش رقصی برای آمریکا و اسرائیل بعنوان بیلان کار به اربابانشان ارائه کردند.

حال فرصت مناسبی است تا پاسخ خیانت هایشان علیه مردم ایران را دریابند و جواب سوالاتی که در ذهن همه مسئولین رده های بالای سازمان مجاهدین هست را از واکنش های مردم متوجه شوند. البته اگر وجدان بیداری داشته باشند: که چرا مردم ایران در طیف ها و افرد مختلف حتی در بین منتقدین و معترضین هم نسبت به مجاهدین و مریم رجوی ابراز تنفر می نمایند ؟!

من خودم بعنوان یک فرد پرسشگر و حتی با دید تحقیق و نتیجه گیری؛ حتی یک شعار، یک عکس و یک پوستر از مجاهدین، مسعود و مریم رجوی در هیچ خیابان و حتی کوچه و پس کوچه های شهر ندیدم .

پس بد نیست از میان تمام قضات برجسته جهان ، عدالتخواهان ، منصفان و تحلیلگران و….سایر مراجع ذیربط ملت ایران را بعنوان برترین و عادل ترین قاضی انتخاب کنیم و نتیجه جنایات و خیانت های مجاهدین علیه این ملت را به قضاوت و نتیجه گیری بنشینیم .
و اکنون نیز شاید گذرگاه و بزنگاه آخر برای کشور و ملت ایران از یک طرف و آمریکا و اسرائیل با همه دم و دنبالچه ها و نوچه هایشان در طرف دیگر باشد . شاید آخرین شانس و اقبال شما و سازمانتان باشد تا در مقابل کرامت و بزرگی ملت ایران توبه کنید و با اعلام برائت از آمریکا و اسرائیل برای خود حداقل عاقبتی دست و پا کنید .

آیا وقت آن نیست که به سرنوشت کودکان میناب فکر کنید و شرم کنید ؟

آیا اگر از شهادت همه مدافعان این آب و خاک بگذریم و تنها به دانش آموزان و کادر پزشکی و نیروهای امدادی ، کادر درمان و افراد عادی و غیر نظامی فکر کنیم، شما در این میان هیچ تناقض و عذاب وجدانی ندارید ؟ البته اگر وجدانی باشد!

آیا تخریب پل ها و زیرساخت ها ، آزمایشگاه پاستور و صنایع فولاد ، دانشگاه صنعتی شریف ، صنعتی اصفهان و ایستگاههای فضایی وجود شما را به درد نمیا ورد و متناقض نمیشوید ؟

آیا شما اصلا بفکر منافع ملت ایران هستید ؟

آیا در مقابل تقاضا و درخواست از آمریکا برای بمباران و نابود کردن زیرساخت های ایران چه حسی دارید ؟ بنظرم با پاسخ به این سوالات به علت خشم و تنفر ملت ایران نسبت به خودتان خواهید رسید.

علی مرادی

نوشته فرصتی که از دست رفت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بیش از 20 جانباز مقاوم، اگر چه پاهایشان یاری راه رفتن نداشت اما با جان و دل شهر و دیار را درنوردیدند. آنها با چرخ هایشان (ویلچیر) در میان مردم شهر و همراه با یک کوه مجسم قطع نخاعی که قریب 40 سال است با اراده ای پولادین روی تخت رو به پایین آرمیده است و با لبخندش و پرچم ایران در دست، آمریکا و اسرائیل، ترامپ ملعون و نتانیاهو جنایتکار را به سخره گرفته است .

این حضور شهر را به وجد آورده است و گشت های سواره در میادین بخاطر دیدن این صحنه چند بار دور میدان را تکرار می کنند . و حضور این عزیزان یائآور می شود که امنیت خود و خانواده هایمان را مدیون این اسطوره های مقاومت و پایداری هستیم .

صحنه ای بیاد ماندنی از مردان و زنان و کودکانی که برای ادای احترام و گرفتن عکس یادگاری با این جانبازان عزیز در صف ایستاده بودند .

بله اینجا ایران است . این وطن همیشه سربلند است.

علی مرادی

حضور علی مرادی در تجمعات مردمی

نوشته جلوه های حضور یک ملت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

حضور رمضان سعیدی و علی مرادی در تجمعات مردمی

حضور این ملت در خیابان برای دفاع جانانه و تمام عیار از نیروهای در میدان ، خلق حماسه هایی فراموش نشدنی بود و هست که قطعا در تاریخ این مرز و بوم به یادگار خواهند ماند .

بدون شک این حماسه ها سند افتخاریست که از این پس ایرانیان بیش از پیش باید در مقابل جهان چون سرو ایستاده و به آن ببالند .

صدای غرش الله اکبر مردم در هنگامی که هواپیماهای دشمن در اطراف آنها منازل مسکونی را بمباران مینمودند. تجمع گسترده مردم در اطراف نیروگاهها و روی پل ها و مراکز مهم کشور در مقابل تهدید های کینه توزانه رئیس جمهور ملعون آمریکا ، غرش شیرزنان و کوه مردان ایران در مقابل صدای انفجار بمب های کثیف آمریکا و اسرائیل جنایت کار بی شک از زیبا ترین جلوه های تاریخ است که در سینه ملل مختلف جهان بیادگار باقی خواهد ماند.

حضور علی مرادی در تجمعات مردمی

در این میان انجمن نجات و اعضای آن نیز که عمدتا طعم جنگ و نا امنی را چشیده اند بلا درنگ بطور خود جوش پای در میدان نهادند و در خلال جنگ رمضان خود و خانواده هایشان در میدان حضور یافتند و “تا پای جان برای ایران” سوگند وفاداری یاد کردند. در میانه هیاهو و جنجال تبلیغاتی سرویس های بیگانه ، مزدوران خائن و وطن فروش که میگویند مردم قبل از شرکت در تجمعات در جلوی مساجد نام نویسی میکنند و هرکدام 2 میلیون پول دریافت میکنند و شام هم مجانی و حتی برای کاروان های سواری در خیابانها دولت به هر خودرو 10 لیتر بنزین رایگان میدهد، باید پاسخ داد که زهی بیشرمی و باید گفت که چه ابلهانه که ذره ای از تاریخ و فرهنگ ایران و ایرانی را در مغز نداشته خود دخیره نکرده اید و چشمان کورتان را باز کنید و ببینید چگونه مردم ایران از جان و مال و فرزندان خود برای ایران گذشته اند.

وقتی مادران در سوگ فرزندان شهیدشان فریاد میزنند فرزند شهیدم و سایر فرزندانم فدای ایران دیگر چه نیازی به شبی دو میلیون و شام و بنزین؟! وای بر ابلهان.

ما با شرکت در نماز استغاثه و بیاد شهدای این جنگ نذر کردیم تا در حد بضاعت با مشارکت خانوادگی کسب سعادت کنیم و با تهیه و تدارک شام برای تعدادی از نیرو های مدافع امنیت و برخی حاضرین در تجمع قصور و عقب ماندگی خود را در عرصه فداکاری جبران نماییم و امید است خداوند متعال کمی و کاستی های ما را مورد عفو قرار دهد و این نذر حداقلی را از ما بپذیرد .

حضور علی مرادی در تجمعات مردمی

ملت ایران جان فدای این آب و خاک هستند ، با فرهادهای جانم فدای ایران ، حیدر حیدر و هیهات من الذله. این ملت آماده شهادت را چگونه میتوان با تطمیع به میدان آورد؟

این ملت تصمیم گرفته است ذلت را نپذیرد. عزم و اراده نموده است در مقابل ظلم و ستم ، در مقابل جنایات آمریکایی – صهیونیستی تنها مقاومت و ایستادگی را انتخاب کند و یقینا مستحق پیروزیست .

همه با هم تا پای جان برای ایران

علی مرادی

نوشته تا پای جان برای ایران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در ابتدا با تاسیس نیروی نظامی موسوم به ارتش آزادیبخش ملی ایران به پیاده نظام ارتش عراق تبدیل شد و در طول جنگ هشت ساله و بعد از آن همواره با اعلام جنگ مسلحانه و عملیاتهای تروریستی چه در مناطق مرزی و چه گاها در داخل کشور با خمپاره زنی این عملیاتها را نشان از رشد و بالندگی تشکیلاتش می‌دانست .

سپس بعد از سرنگونی صدام و حضور ارتش امریکا در عراق ، نیروی نظامی امریکا در عراق قدرت گرفت و در گامهای نخست تصمیم گرفت کلیه نیروهای مسلح موجود در عراق را خلع سلاح کند که مجاهدین نیز در این لیست قرار گرفتند و خلع سلاح شدند .
در این برهه آنچه که در ساختار سیاسی استراتژیک سازمان مجاهدین نمایش داده شد، یک “تغییر ماهیت” البته در فرم و شکل ظاهر بود تا مقبول آمریکا باشند و از این پس برای رضای خاطر آنها کار کردند. اما مانع مهم این مسیر قرار داشتن سازمان مجاهدین در لیست تروریستی آمریکا بود که مجاهدین م‌بایست هزار چاپلوسی می‌کرد و برای آمریکا دم تکان می‌داد تا بتوانند از لیست تروریستی خارج شوند .

در تشکیلاتی که حجاب اجباری بود و کمترین آرایش و زیوری برای زنان موجب تنبیه بود، تغییرات شکل و قیافه زنان، آرایش، پوشش، خودنمایی و تغییرات رفتاری با قوای جاذبه در زنان فرمانده برای مذاکره با آمریکایی‌ها صورت گرفت. بوضوح برای همگان پیدا بود که در موارد زیادی هم بسیاری از اعضا دچار تناقض می‌شدند.

موضع صریح و آشکار مجاهدین اعلام برائت و انصراف از فعالیت‌های مسلحانه و خشونت ، انکار و تکذیب فعالیت‌های ضد‌امپریالیستی گذشته خود و حتی انکار ترور عوامل آمریکایی در دوره قبل از انقلاب 57 بود تا نهایتا از لیست تروریستی آمریکا خارج شدند .
اما مجاهدین خلق در حوادث اخیر چه در جنگ دوازده روزه و چه در حوادث دی ماه، مجددا ماهیت تروریستی، آشوب طلب و خشن خود را نمایان کرده و در مواردی روی داعش را سفید کردند .

آنچه که در جامعه ایران، افکار عمومی مردم، رسانه های داخلی و خارجی، تجمعات مخالفین حکومت ایران در خارج از کشور آشکار شد و همه نتیجه گیری کردند، بی وزنی سازمان مجاهدین در این تحولات بود که عملا موجب سرشکستی آنان هم در داخل تشکیلات سازمان و هم نزد ایرانیان خارج کشور شد و همچنین بی اعتباری هرچه بیشتر موجودیت سازمان مجاهدین نزد اربابان آمریکایی صهیونیستی را موجب گردید. کتک و توپوزی خوردن هوادارانشان در تجمعات اندک ایرانیان خارج از کشور نیز موجب ذلت مضاعف آن‌ها شد.

در نهایت خود سازمان مجاهدین و سران خیانت پیشه آنها بعنوان پاک باخته این تحولات متوجه شدند که هیچ جایگاهی در داخل ایران ندارند و علاوه بر اینکه از سوی مردم ایران طرد شدند، مورد تنفر آن‌ها نیز هستند. و حتی رضا پهلوی که ملت ایران بساط سلطنت خاندانش را برچیده بودند و او و خانواده‌اش را از ایران بیرون کردند نیز در این اتفاقات اخیر از مجاهدین پیشی گرفته و هوادارانشان مهلت عرض اندام به مجاهدین ندادند .

بنابراین چند هفته ایست که دستگاه تبلیغاتی مجاهدین در جهت بازگشت به حیات دوباره نیاز شدیدی به خبر سازی دارد و این خلاء عدم حضور و بی وزنی تشکیلاتش را می‌خواهد با انتشار خبرهای کذب و تبلیغات دروغین مبنی بر حضور و عملیات در تهران و …. جبران کند.  اعلام لیست عریض و طویل از اسامی و تصاویر جعلی تحت عنوان “مجاهدین شهید” شرکت کننده در تجمعات داخل کشور تا ادعای انجام عملیات در تهران در منطقه پاستور و اخیرا در اطراف بیت رهبری نمونه‌هایی از تلاش‌های مذبوحانه مجاهدین خلق است. بسیاری از اسامی و تصاویر افرادی که مجاهدین آنها را با عنوان “مجاهد شهید”، شهدای خود جا زدند، با شناسایی دقیق جعلی از آب در آمدند. بسیاری از خانواده‌های کشته شدگان از ارتباط مجاهدین با عزیز از دست رفته‌شان اعلام برائت  کردند.

علیرغم اینگونه خبرسازی و جنجال رسانه‌ای در جهت پر رنگ کردن حضور در مبارزه و به هوش آوردن  جسم بیهوش و مطرود سازمان مجاهدین، این تشکیلات تنها به مضحکه مردم ایران تبدیل شده و افراد مسن و میان سال تنها خاطرات جنگ و کینه و نفرت از این گروه مزدور در اذهانشان تداعی می‌شود. جوانان نیز اساسا شما را نمی‌شناسند و کسی شما را قبول ندارد .

پس بیخودی خبر سازی نکنید و به همان مزدوری و پادویی برای اربابانتان ادامه دهید تا شاید چند صباحی دیگر بتوانید به حیات ننگین خود در اروپا ادامه دهید.

علی مرادی

نوشته مجاهدین و خلاء بی هویتی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

جناب مهابادی از یاران همدل انجمن نجات هستند که در تمام مناسبت‌ها، مراسم و سفرهای عراق همراه انجمن نجات بوده و با صبر و حوصله ، ابتکار و پشتکار همواره در پیشبرد اهداف انجمن نجات کمک کار بوده اند. ایشان فردی طبیعت دوست، کوهنورد با روحیه ورزشکاری، اهل دوستی و رفاقت صادقانه هستند.

علی اکبر مهابادی به مانند گذشته تنها برای تجدید دیدار با اعضای انجمن نجات به دفتر مراجعه نمود. در ابتدا مقداری در خصوص اوضاع و احوال کشور، اتفاقات اخیر و شرایط کنونی با آقای مرادی به گفتگو پرداخت و مانند بسیاری افراد از گرانی و وضعیت بد معیشت، نا‌امنی‌های چند روز اخیر گله مند بود اما  گله‌مندی‌هایی از جنس دلسوزی که بیش از هر چیز با دغدغه وطن، ملت و امنیت وطن همراه بود. در ادامه در خصوص نقش مجاهدین در حوادث اخیر صحبت شد.

علی اکبر مهابادی برادر محمد در کنار علی مرادی

آقای مهابادی بسیار آگاهانه و هوشیار و البته با شناخت بسیار از گرایش‌های اجتماعی و جایگاه گروه‌های وابسته به بیگانه در میان مردم، سخن گفت.

ایشان گفت: مجاهدین و سلطنت طلبان توسط مردم استفراغ شده‌اند و بیرون رانده شده‌اند. مجاهدین برای مردم نماد خیانت و وطن فروشی هستند. سرنوشت آنها با صدام و امروز با اسرائیل و آمریکا گره خورده  و کسی آنها را نمی‌خواهد. در اتفاقات اخیر هم هیچ اثری از آنها در میان مردم وجود نداشت. اگرچه تلاش کردند که تعدادی کشته را بنام “مجاهد شهید” مصادره کنند اما نهایتا دروغ‌های آنان مثل همیشه برملا شد.

آقای مهابادی با آگاهی بسیار بالا دارای مرزبندی و خط قرمز وطن پرستی و ایران دوستی هستند و مایل بودند با مراجعه به انجمن نجات در شرایط فعلی بار دیگر با انجمن نجات تجدید عهد کنند. او مصرانه از انجمن نجات تقاضا داشت تا در جهت رهایی برادرش به مانند همیشه در کنار آنها باشند.

محمد مهابادی بیش از 40 سال است در تشکیلات مجاهدین گرفتار است.

نوشته دیدار با برادر محمد مهابادی در دفتر انجمن نجات اصفهان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سازمان موسوم به مجاهدین که از اول انقلاب ادعا و شعار های آزادی خواهی و دفاع از حقوق مردم ایران را یدک میکشد، حال پس از سالها پرده ها کنار رفته و امروز برای همه مردم روشن شد که چگونه از خطداعش را دنبال می کند.

در این مطلب قصد نداریم با اطاله کلام مخاطبین عزیز را خسته کنیم اما کوتاه و مختصر در این اتفاقات اخیر نقش فعال مجاهدین در بکارگیری گروه های مسلح 5 نفری ، تهاجم به مردم و طرح کشته سازی با چهره داعش و روش های ایجاد رعب و وحشت از جمله زنده سوزاندن ، سر بریدن با تیغ موکت بری ، کشتن مردم و برخی افراد بسیج مدافع امنیت مردم و کشیدن جسد آنها روی خیابان و نمونه های بسیار زیاد دیگر از این نوع خشونت ها یاد آور کشتارها و ترورهای وحشتناک بعد از انقلاب است. یاد آور اعزام تیم های تروریستی همین سازمان با پشتیبانی ارتش صدام با توجیه و آموزش مصادره خودرو ، دستگیر کردن راننده و بستن چشمان و دستان او و رها کردن او در بیابانها میباشد .

این روش ها و تاکتیک های مجاهدین همچنین با الگو برداری و آموزش گرفتن از داعش است. این هم نمونه هایی از توحش سازمان موسوم به مجاهدین است که تا کنون بیشتر در خفا و در مورد عده معدودی بکار گرفته میشد اما این بار بطور علنی برای همه مردم و عابرین پیاده قابل مشاهده بود و اموال مردم هدف قرار گرفتند.

این همان مجاهدین هستند که قبل از همه به اعضای خودشان رحم نکردند و امروز بطور علنی با ارسال تیم های آموزش دیده با مربی گری عوامل موساد و داعش برای انتقام گیری از مردم به میدان آمده اند .
اما در تجمعات و اعلام موضع قاطع عموم مردم ایران پاسخ خود را دریافت نموده و خواهند نمود .

و این همان مردم هستند که مشت محکمی بر دهان شما و اربابانتان خواهند زد .

علی مرادی

نوشته مجاهدین این بار با چهره داعش رخ می نماید اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

البته من و یک نفر از دوستان دیگری که او هم مانند من ایدئولوژی مجاهدین را نپذیرفته بود و تنها بعنوان رزمنده ساده در تشکیلات به اصطلاح ارتش آزادیبخش بودیم از چندین سال قبل با مشکلات و مسائل مجاهدین و سیاست گذاری آنها در رابطه با موضوعات انقلاب ایدئولوژیک، رابطه با صدام و بعدا با آمریکا و ….. ناسازگار شده بودیم .

من خودم از ابتدای پیوستن در اردوگاه به مهدی ابریشم چی گفته بودم که من ایدئولوژی مجاهدین را نپذیرفته ام و تنها بعنوان رزمنده پیش شما می آیم .

مهدی ابریشم چی نیز در جواب گفت : اشکالی ندارد در اساسنامه ارتش آزادیبخش نیز نوشته است هر ایرانی با هر عقیده ای میتواند در بین ما در ارتش آزادیبخش باشد و مبارزه کند .

لذا همانجا در یک کاغذی این قرارداد را مکتوب کردم و تحویل ابریشم چی دادم که بعدها موقع جدایی ، سازمان مجاهدین آنرا علیه خودم بطور علنی رسانه ای کرد .

در هرحال، مبارزه با آمریکا و شعارهای ضد امپریالیستی مجاهدین و مبارزه برای آزادی مردم ایران دو شعار اصلی و جذاب و عامل وحدت بین ما و مجاهدین بود که در خلال سالهای حضورمان در داخل تشکیلات متوجه شدیم که اینها تنها شعار هستند و اساسا مجاهدین به این شعارها اعتقاد ندارند و مردم فریبی بیش نیست ، لذا در دوران جنگ آخر ائتلاف آمریکا علیه عراق ، مجاهدین نیروهای خود را از پادگانها و محل استقرارشان خارج و به سمت مناطق مرزی پراکنده کردند.

ما در منطقه جلولا بودیم که امریکا با هواپیما مواضع ما و نیروهای عراقی را بمباران میکرد و فرماندهان مجاهدین دستور داده بودند که پدافند حق شلیک بسمت هواپیمای امریکایی را ندارد و بگذارید خود عراقی ها درگیر شوند و این در حالی بود که در پیام چند روز پیش رجوی اعلام کرده بود که اگر امریکا قصد سرنگونی صدام را داشته باشد ما تا پای جان از صاحب خانه دفاع خواهیم کرد .

روز بروز پروازهای آمریکایی بالای سر ما که تقریبا در مجاورت نیروهای پدافند هوایی عراق بود بیشتر میشد و پدافند عراق وقتی متوجه شدند که مجاهدین عمدا با هواپیماهای آمریکایی درگیر نمیشوند و در این جنگ نیروهای عراقی را کمک نمیکنند خیلی عصبانی شدند و کسی نمیدانست که هم برای صدام و نیروهای ارتش عراق و هم برای مجاهدین روزها بسرعت سپری میشود و عمرشان رو به پایان است .

خلاصه روزی غروب در سنگرها و محل پراکندگی نیروها اعلام کردند که جمع بشوید تا در گرگ و میش هوا که از دید هواپیماها نسبتا مخفی هستیم پیام “برادر” یعنی مسعود رجوی را بخوانیم .

کوتاه و مختصر و مفید عرض کنم پیام رجوی خوانده شد : گفت ما از طریق برادر بهنام ( سیدالمحدثین ) مسئول روابط بین الملل مجاهدین با وزارت دفاع امریکا و انگلیس صحبت کردیم و قرار شده که مقرهای ما را نزنند ، اگرچه خیلی اعتمادی به آنها نیست ولی اگر قرارگاه های ما از جمله اشرف را بزنند ما با آنها درگیر میشویم و از صاحبخانه نیز دفاع میکنیم .

بهرحال آمریکا چند پایگاه مجاهدین از جمله جلولا و اشرف را زد و رجوی و مجاهدین جرات نداشتند یک تیر شلیک کنند و اساسا مبارزه با امپریالیزم در ذاتشان نبود . در ادامه صدام را سرنگون کردند و مجاهدین صدایشان در نیامد و در این قد و قواره هم نبودند که کاری بکنند .

نیروهای آمریکایی بعد از چند روز از منطقه کردنشین عراق بسمت داخل کشور وارد شدند و در منطقه خانقین ناگزیر ما سر راهشان بودیم که قبل از رسیدن فرماندهان مجاهدین از جمله حسین ابریشم چی و علی اکبر انباز رفتند و زمینه مذاکره را برای مژگان پارسایی و زهره اخیانی فراهم نمودند و روز بعد در یک ملاقات کوتاه با ژنرال آمریکایی بنام “اودیرنو” فرمانده لشکر آمریکایی توافق نمودند که پرچم تسلیم را بر بالای تمام جنگ افزار ها نصب کنند تا در امان باشند و از آن پس به عنوان خدمتکاران نیروهای امریکایی حضور داشته باشند .

دقیقا اینجا نقطه عطفی بود که برای من و دوستم که با هم هماهنگ بودیم هیچ آثاری از وجه اشتراکمان با مجاهدین باقی نمانده بود، یعنی نه از مبارزه آثاری مانده بود و نه از ضد امپریالیزم ، آنچه بعد از سالیان ادعای مبارزه در میدان عمل مشخص شد تنها سازش و تسلیم و نوکر صفتی برای آمریکا بود. در نتیجه تصمیم گرفتیم که درنگ نباید کرد و باید هرچه سریعتر جدا شویم. هرچه پیش میاید بهتر است تا در این پیمان تسلیم شدن به امریکا سهیم شویم .

روزی درخواست اعتراض و جدایی خود را به فرمانده وقت ” اسدالله مثنی ” دادیم و البته ترس و وحشت و فرار از رویارویی با دشمن را نیز از او دیده بودیم و بشدت از او نقطه ضعف داشتیم لذا خودش نمیتوانست به ما چیزی بگوید در نتیجه پیام ما را به زهره اخیانی و ژیلا دیهیم رساند .

عصر همانروز آنها ما دو نفر را به سنگر بزرگی که با لودر برایشان فراهم کرده بودند فرا خواندند ، ما وارد شدیم و در جلو درب ورودی سنگر لبنیات محلی ، نان محلی و شیرینی تر و تازه را دیدیم و چنان با حرص و ولع نگاه کردیم چون دقیقا یک هفته بود تنها با خرما و شیرخشک و مقداری ماکارونی در حد اینکه از گرسنگی نمیریم، میگذراندیم .

در بدو ورود به سنگر بطور ناخودآگاه به دوست همراهم گفتم فلانی تکمیل شد. این هم از جامعه بی طبقه توحیدی !! با چشم غره گفت فعلا چیزی نگو .

خلاصه جهت جلوگیری از اطاله کلام به اختصار اشاره میکنم .

گفتگوی ما با زهره اخیانی و ژیلا دیهیم در کنار اسدالله مثنی و احمد وشاق شروع شد و نهایتا آنها ما را متقاعد نمودند که فعلا صبر کنیم تا اوضاع ثبات پیدا کند که ما هم پذیرفتیم چون بیرون از آن محیط شرایط عراق نیز خیلی بی ثبات و بلبشو بود. ما هم مقداری از اوضاع بیرون نگران بودیم .

از آن تاریخ دیگر شرایط و روحیه ما تغییر کرد ، خود را موقت میپنداشتیم و مترصد اوضاع و احوال بیرون بودیم .

مقداری درگیری و کشته و زخمی داشتیم و در میان چند درگیری با نیروهای کرد طالبانی و برخی شیعیان گروههای معارض عراقی “سپاه بدر” که پیش آمد مورد تعرض قرار گرفتیم و نهایتا با همه نیروها به قرارگاه اشرف بازگشتیم .

من و دوستم شرایط و اوضاع را زیر نظر داشتیم که در شرایط مناسب به مسئولین اطلاع دهیم و تشکیلات را ترک کنیم . اما هر بار اتفاق جدیدی می افتاد ، اوضاع بغایت ملتهب و بحرانی بود .

در این وانفسا خبر رسید مریم رجوی را در پاریس بجرم پولشویی و …. دستگیر کرده اند . همه سران مجاهدین تقریبا قالب تهی کرده بودند . فرمانهای خودسوزی و خودکشی و …. صادر شد و خیلی شرایط خراب شد. ما هم میترسیدیم حال از اینجا خارج بشیم به کجا پناه ببریم ؟

علی مرادی

خلاصه این ته مانده جگر را باز هم به دندان کشیدیم و صبر و تحمل کردیم تا اوضاع مقداری آرام شد و بازجویی های آمریکا ( پنتاگون و وزارت دفاع ) شروع شد و خود آمریکایی ها در مجاورت پادگان اشرف مستقر شدند . کمپ موسوم به تیپف تشکیل شد . ما دو نفر نیز این بار با قاطعیت تمام تصمیم به رهایی گرفتیم .

مراحل کار و هماهنگی ، جلسه با مسئولین سازمان ، توهین و تهمت ها و تهدید ها انجام شد که در حوصله این مطلب نمیگنجد . الغرض غروب من را از داخل تشکیلات به زندان داخلی سازمان موسوم به اسکان انتقال دادند . منتظر دوستم بودم که بیاید اما او را ندیدم .
بعد ها از طریقی متوجه شدم او را به کمپ آمریکایی ها برده اند .

دوران زندان (اسکان) و ایزوله من حدود بین 3 الی 4 ماه طول کشید. مقداری احساس خطر کردم که شاید بخواهند سرم را زیر آب کنند. ناگزیر از طریق یک واسطه نامه ای به زبان انگلیسی برای صلیب سرخ و رونوشت آن را به فرمانده آمریکایی مستقر در کمپ تیف ارسال کردم . در این نامه حسابی به تهدید هایی که ممکن است برای من وجود داشته باشد اشاره کردم بخصوص که مجاهدین چنین سوابقی داشتند . ضمنا من شماره صلیب سرخ جهانی داشتم که پرونده ام نزد صلیب بود. این کار خیلی سری بود چون آن پیک نامه رسان شرایط خاصی داشت و نباید لو میرفت و گرنه اوضاع چند نفر با هم خراب میشد. خلاصه نامه بدست صلیب و فرمانده آمریکایی رسید و روز بعد دیدم مسئولی از مجاهدین آمد و من را به قسمتی دیگر برد که بیش از 12 نفر از مسئولین از جمله فرشته یگانه ، صدیقه ، ژیلا دیهیم، رقیه عباسی ، علی اکبر انباز ( یوسف ) جهانگیر، فرهاد منانی و چند نفر دیگر حضور داشتند .

تمام استرس و شک بزرگی که به آنها وارد شده بود این بود که چه کسی نامه و یا پیام من را به آمریکایی ها و صلیب برده است و بیشتر به مسئولین و نیرو های خودشان مظنون بودند که نگهبانان و افراد پشتیبان زندان ( اسکان ) این پیام من را به امریکایی ها رسانده اند و ممکن است از مسئولین سازمان با من همدست باشند .

بگذریم، بهتر است این موضوع برای سازمان غامض و در ابهام باقی بماند . من به آنها فقط یک کلام پاسخ دادم که فلانی رفیق مرا که به کمپ بردید پیگیر کار من شده و از اول این قرار بین ما بوده که اگر تهدیدی وجود داشته باشد مواظب سرنوشت همدیگر باشیم .
فردا عصر اکیپ آمریکایی به محل زندان (اسکان) وارد شدند و من را تحویل گرفتند و با خود به کمپ بردند.

آنجا نیز دو بار مهدی سامع مسئول سازمان چریکهای فدایی خلق که عضو به اصطلاح شورای ملی مقاومت است با من از طریق تلفن کمپ تماس گرفت و تلاش کرد من را بازگرداند و وعده اعزام به فرانسه را بمن داد اما از آنجائیکه من را به بازگشت موقت پیش مریم رجوی و مجاهدین تشویق میکرد از او نیز متنفر شدم و با دعوا و درگیری تلفنی از هم جدا شدیم .

به هرحال در دو راهی تصمیم به اروپا یا ایران آنچه که عزم مرا برای بازگشت به ایران جزم نمود عفو رهبری ایران بود .

تصمیم گرفتم حتی با شدید ترین عقوبت مواجه شوم اما در ایران باشم ، آخر 23 سال بود از ایران دور بودم. قبل از آن 9 سال نیز اسیر جنگی بودم . خلاصه این عفو اعتماد مرا جلب و علاقه مرا نسبت به ایران صد چندان نمود .

در لیست اعزام به ایران قرار گرفتم و نهایتا بعد از چند ماه نوبتم رسید و بعد از 23 سال به کشور عزیزم ایران بازگشتم .

توصیف این سفر از لحظه شروع به سمت بغداد و پرواز به ایران و فرود در فرودگاه تهران و … از توان قلم و بیان من خارج است. اما کوهی از هیجان ، شادی ، ترس و دلهره ، اضطراب و استرس بهمراه مقداری خاطر جمعی و احساس امنیت ثابت در وجودم بود اما بنظرم همه وجودم متلاطم بود.

به عنوان مثال وقتی هواپیما از فرودگاه بغداد پرواز کرد از همان بالا نگاه میکردم و زمین های صاف و بیابان عراق را میدیدم. با خودم میگفتم هنوز از این عراق …. خارج نشدیم ، نکند اعلام کنند پرواز کنسل شد و…. از کمک خلبان پرسیدم کجاهستیم ؟ گفت چون بین ایران و عراق خطوط هوایی مجاز وجود ندارد ناچار از آسمان کویت میرویم.

رفتیم تا از هوا متوجه برف های سنگین روی کوهها شدم . پرسیدم اینجا کجاست گفتند اینجا کوههای استان فارس است . وای چه لحظه ای بود 23 سال برف ندیده بودم . گاهی قلبم از حرکت می ایستاد .

صحنه دیگر که حیف است از قلم بیافتد، لحظه ای بود که پایم از هواپیما به زمین ایران رسید. با اطمینان کامل بگویم که کاملا بی اختیار زانو زدم و روی خاک بوسه زدم و حال و هوایم و حالت خوف و رجا اساسا اجازه فیلم بازی کردن نمیداد یعنی اساسا در شرایط نرمالی نبودم که خودنمایی یا ظاهر سازی بکنم و شاید این تنها جاذبه خاک میهن بود که مرا به زمین زد.

البته این صحنه بعد از یک هفته بلافاصله خوراک تبلیغاتی مجاهدین شد و حسین مدنی معدوم در مصاحبه مفصلی که به بررسی وضعیت من اختصاص داده بود، این موضوع را با تم تمسخر “خزیدن زیر عبای آخوند ها” نام گذاشت که بماند همان موقع پاسخ قوی و درخور خودشان را دریافت نمودند .

اما در حال حاضر بعد از 22 سال این منم و این ایران عزیز ، این منم با یک زندگی سرشار از عشق و عاطفه ، آرامش در جمع یک خانواده با صفا و دوست داشتنی، دارای ایمان و اعتقاد ، پاک و عاشق میهن . پشتیبان تمام ناملایمات که با اطمینان اعلام کنم یک زندگی کاملا موفق داشته ام . عاشق ایران ، عاشق طبیعت و کوهنوردی ، عاشق سفر و زیارت . عشق امام رضا که تقریبا سالانه به پابوس او میروم .

و خدا را صد هزار مرتبه شکر میکنم که پایان این دوران پر فراز و نشیب که بخشی از آن به سیاهی و تباهی گذشت با حضور در ایران ، خدمت به میهن و هم میهن ، تلاش برای نجات سایر اسیران گرفتار رجوی ، آگاه سازی هموطنان نسبت به ظلم و جور و خیانت های رجوی تا حدودی جبران مافات نموده و تلاش کرده ام لایق عفو رهبری بعنوان کلید ورود به ایران باشم.

ان شاالله

علی مرادی

نوشته به مناسبت بیست و دومین سال رهایی ام از تشکیلات رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

یلدا در تاریخ و فرهنگ ایرانی یادآور روابط گرم و صمیمی خانواده هاست ، یادآور گردهمایی همه اعضای خانواده در کنار پدران و مادران و بزرگان خانواده. فرزندان نیز از هفته ها و ماهها قبل در آرزوی چنین روزی هر کدام خریدهای خود را انجام داده و با دست پر در این دورهمی و تجمع خانوادگی شرکت میکنند. بزرگان هر خانواده در این دورهمی جایگاه خاصی دارند و سایر نوادگان با عشق و علاقه به وجود بزرگان افتخار میکنند و قدردان محبت های آنان هستند.
این شب که از هفته ها و روزهای قبل برای آن تدارک میبینند حس و حال عجیبی دارد و هر فرزند تلاش میکند از این دیدار و جمع خانواده ای بهره ای ببرد.

حافظ خوانی و تفعل به دیوان حافظ ، خوردن انار و آجیل از کارهای رایج و مرسوم این شب است که فرزندان نیت میکنند و یکی از بزرگان خانواده که به حافظ خوانی آشنایی و تسلط بیشتری دارد شعری از حافظ میخواند و برای جمع تحلیل و تفسیر میکند و بقیه منتظر هستند که حافظ در مورد فردی که نیت کرده است چه گفته است .

اما در این شب پر خاطره سالهاست برای خانواده های مرتبط با انجمن نجات که فرزندان دلبندشان اسیر تشکیلات رجوی هستند موضوع متفاوت است. پدران و مادران ، خواهران و برادرانی که سالها است چشم انتظار عزیزانشان هستند با حالتی آمیخته از یاس و امید و با هزار دل شکستگی مراسمی میگیرند اما با چشمانی اشکبار و دلی آزرده تفعلی به دیوان حافظ میزنند و اصلی ترین نیت و حرفشان با حضرت حافظ این است که از سرنوشت و آینده آن فرزند گرفتار برایشان بگوید.

معمولا شخص حافظ خوان در این برنامه ها با توجه به احساس جریحه دار شده خانواده اسیران رجوی اشعار حافظ را امیدوار کننده تفسیر میکند ” اگرچه کلام حافظ نیز سرشار از امید است ” تا مراسم با شادکامی به پایان برسد.

اما واقعیت یلدا در تشکیلات سازمان مجاهدین چگونه است ، آیا خانواده و دورهمی خانواده ، جایگاه بزرگان خانواده ، پدران و مادران اساسا در قاموس رجوی معنا و مفهومی دارند؟

خانواده در اندیشه و تفکر رجوی مساوی است با کانون فساد
خانواده = کانون فساد

این درسی بود که رجوی در سال 82-83 به همه نیروهایش داد چون این شیاد ضد عاطفه و احساس است و تنها با کشتن احساس و عاطفه در دل نیروهایش میتواند آنها را به زنجیر بکشد.

به همه افرادی که خانواده هایشان از ایران به دیدار آنها در مقابل پادگان اشرف رفته بودند آموزش داد که آنها را ناپدری و نامادری ، مزدوران نظام ایران و….. خطاب قرار دهند و با شعار “مزدور برو گمشو” از آنها استقبال نمایند.

ای لعن و نفرین عالم بشریت بر تو باد . خداوند سرشت انسانها را پاک آفریده است که تنها لیاقت پیدا کنند تا در مقابل پدر و مادر خود تعظیم کنند و تو درس نفرت میدهی ؟!!

و مثل همیشه امسال نیز خانواده ها با شناختی که از رجوی ملعون دارند، با چشمانی منتظر و دلهایی تنگ اما امیدوار پای سفره شب یلدا نشستند.

اعضای انجمن نجات اصفهان تلاش کردند تا با گفتگو با تعدادی از این خانواده ها و گزارش فعالیت ها و مسیر پیش رو و با توجه به تجربیات شخصی خود، به آنها نشان دهند که مسیر گرچه دشوار است اما حق همیشه بر باطل پیروز است و خواسته به حق خانواده ها برای ارتباط و دیدار با فرزندان شان دیر یا زود میسر خواهد شد.

علی مرادی

نوشته گفتگوی یلدایی اعضای انجمن نجات اصفهان با خانواده های چشم انتظار اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

روز پنج شنبه 23 آذرماه 1404، اعضای انجمن نجات اصفهان به دیدار آقای محب محمدی برادر زیبا محب محمدی رفتند. این دیدار در محل کار ایشان که یک کارگاه و انباری سنگ ساختمانی است انجام شد. ایشان در ابتدای شهرک صنعتی به استقبال اعضای انجمن رفت و به گرمی پذیرای آنها شد.

از همان ابتدا وقتی از زیبا خواهرش صحبت به میان آمد اشک در چشمانش حلقه زد و با بغض از او تعریف می کرد.

ظاهراً همسر زیبا محب محمدی؛ شکرالله محمد محمدی در سال 1382 موفق می شود که از تشکیلات کناره گیری کند. او که در شهر اربیل عراق سکونت داشته در همین ماه اخیر به دلیل بیماری سخت کلیوی و داخلی از دنیا می رود و خانواده محب محمدی برای خاکسپاری ایشان به اربیل سفر می کنند. این موضوع غم دوچندانی را به این خانواده تحمیل کرده بود.

پسر زیبا، بنام یاسر ساکن کشور آلمان است. این پراکندگی و بحران خانوادگی موجب ناراحتی و دلتنگی علیرضا محب محمدی شده بود. ایشان گاه به گاه از دیدار خانواده اش با خواهرش زیبا در سال 83 صحبت می کرد.
علیرضا محب محمدی، تأکید کرد که در کنار دیگر خانواده های عضو انجمن در راه رهایی خواهرش و همه افراد گرفتار در کمپ مجاهدین خلق تلاش می کند.

برادر زیبا محب محمدی

در پایان عکسی هم به رسم یادگاری انداخته شد که آقای محمدی درخواست کرد تا در سایت انجمن نجات درج شود به این امید که خواهرش ببیند و عواطف خانوادگی اش که رجوی آن را سرکوب کرده است زنده شود.

نوشته دیدار اعضای انجمن نجات اصفهان با خانواده زیبا محب محمدی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مثلا در طی این سالیان که ما نیز در این تشکیلات حضور داشتیم هربار موضع و واکنش متفاوتی نسبت به ایام عاشورا داشتند. عزاداری و مدل آن، سینه زنی و بیرون آمدن هیئت و مراسم آنها دقیقا به شرایط روز و واکنش های نظام جمهوری اسلامی، مردم ایران و برخی کشورهای عربی اسلامی بستگی داشت نه اعتقاد قلبی خودشان به اسلام و سرفصل های تاریخی آن.

در موضوع روز زن اما این مجاهدین به یک معجون دست ساز تبدیل میشوند که بیشتر شبیه شتر مرغ هستند که هر وقت از آنها بخواهید بار ببرند میگویند مرغ هستیم و در مقابل تخم گذاشتن به شتر تبدیل میشوند.

حال یکی از موضوعات مورد بحث روز زن است.

طبق تاریخ ما ایرانیان مسلمان امسال 20 آذر ولادت با سعادت حضرت فاطمه ( س) و روز زن میباشد و مجاهدین از آنجائی که خود را ایرانی میدانند و ایدئولوژی خود را اسلامی موحد اعلام نموده اند میبایست چنین روزی را به همین مناسبت جشن بگیرند و الگو های زنان خود را که نماد یک زن مسلمان هستند ارائه نمایند و با الگوی حضرت زهرا از اخلاق و مرام و منش و سایر کرامات این بانوی بزرگوار و تاثیر آن روی مناسبات و روابط خود نماد ها و تاثیرات این اعتقاد را در مناسبات خود در معرض نمایش و دید جهانیان بگذارند.

اما به علت اینکه موضوع اسلام و ایران و اعتقادات برای مجاهدین همان شعار ” هدف وسیله را توجیه میکند ” میباشد اینجا برای خوش رقصی در مقابل غرب و اروپا که دین ستیز هستند بیشتر خود را در زمره مدافعان 8 مارس قرار میدهند و بیشتر تلاش میکنند در این روز خود را حامی زنان نشان بدهند و با شرکت در جلسات و سخنرانی و محافل اروپایی تلویحا نسبت به روز زن تاریخ ایران و ولادت حضرت فاطمه اعلام برائت نمایند و در عین حال خود را همگام و هم فکر اروپایی امریکایی نشان دهند.

اما صرف نظر از اینکه تابع کدام تاریخ روز زن باشند باید ببینیم حقیقتا درونمایه و خواستگاه و دیدگاه و عملکرد ذاتی آنها نسبت یه زن و حقوق زن چیست و چگونه رفتار میکنند.

بر اساس مشاهدات ما که 15 سال عمرخود را در داخل این تشکیلات هدر دادیم، همچنین براساس گزارشات و ملاحظات عینی دقیق شاهدان و مستندات انکار ناپذیر، در داخل تشکیلات مجاهدین زنان تحت شدیدترین سرکوب ها و اجبارات هستند.

آنان اجازه ندارند با والدین و اعضای خانواده خود تماس بگیرند و این کار را ضد ارزش مبارزاتی مورد ادعایشان میدانند.

در داخل تشکیلات مجاهدین طلاق اجباری و ازدواج ممنوع است.

تعداد زیادی از زنان تحت عمل جراحی قرار گرفته اند و مقطوع النسل شده اند.

در این پادگان که نامش اشرف است لباس متحد الشکل و اجباری میباشد.

بین زنان و مرادان حصارهای بلند کشیده میشود.

حجاب اجباریست، ارتباط با دنیای آزاد ممنوع است و این است مفهوم روز زن و آزادی زن و شعارهای ادعایی مجاهدین و این تنها بخش کوچکی از تناقضات شکل و محتوی در تشکیلات مجاهدین بوده و هست.

علی مرادی

نوشته مجاهدین و تناقض گویی درباره حقوق زنان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

محمد گموش اهل زنجان هم یکی از این اسیران بود که دوران خدمت سربازی خود را به پایان رسانده بود و برای تسویه حساب و گرفتن کارت پایان خدمت به منطقه آمده بود که بچه های هم سنگریش گفته بودند امشب را پیش ما بمان. محمد هم از روی دلسوزی آن شب یعنی 1/9/66 پیش بچه ها می ماند که متاسفانه همان شب سازمان مجاهدین با همکاری ارتش بعث عراق به لشکر 64 ارومیه واقع در ارتفاعات کله قندی حاج عمران پیرانشهر حمله می کنند و بعد از کشتن تعداد زیادی از سربازانی که برای دفاع از وطن مشغول پاسداری بودند تعدادی را هم به اسارت می گیرند و با خود به داخل عراق شهر کرکوک اردوگاه دبس می برند.

محمد گموش چندین بار به مسئولین اردوگاه یعنی سید سادات دربندی معروف به (کاک عادل ) و همچنین مجید عالمیان می گوید که من خدمت سربازیم تمام شده و مرا آزاد کنید. می خواهم به دنبال زندگی خودم بروم که آنها با فحش های رکیک و زشت به او می گویند شما همه مزدور هستید و اگر برادر مسعود اجازه می داد همه شما را اعدام می کردیم. همه شما خائن و مزدور رژیم هستید و اینقدر در این اردوگاه می مانید تا ما تهران را فتح کنیم و بعدا شما را فردای آزادی محاکمه خواهیم کرد.

متاسفانه محمد گموش به دلیل فشارهای بیش از حد مسئولین اردوگاه، خود را به وسیله ملحفه در ساختمان نیمه ساز داخل اردوگاه حلق آویز کرد و به زندگی خود پایان داد.

الان بیش از چهل سال از آن تاریخ می گذرد و جز روسیاهی برای سازمان مجاهدین و قطور شدن پرونده جنایتهایش، هیچ دستاوردی نداشته است.

سعیدی

نوشته سران مجاهدین، محمد گموش را به مرز خودکشی رساندند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

عرض خداقوت و شاد باش دارم و برای همگی این مادران با یاد آوری روزهای بسیار سخت و طاقت فرسا بخصوص گرمای سوزان عراق در مقابل پادگان اشرف، خاطرات با هم بودن که همه مادران در کنار برادران انجمن نجات و جداشدگان با صمیمیت های مثال زدنی همگی درپی هدفی مشترک بودند، آینده ای بسیار روشن و امیدوارکننده را آرزو میکنم .

ما در این مسیر همواره از عزم و اراده مادران و اشک و آهشان معجزه هایی دیده ایم که ما را نسبت به آینده امیدوار تر میکند و روزهای بسیار خوب و امیدوارکننده ای را به همه مادران نوید می دهیم .

در این مسیر اگر چه بودند مادرانی همچون مادر آتابای ، مادر بهشتی ، مادر صابری ، مادر اتراک و … که تمام توان خود را در این مسیر برای دیدار عزیزانشان گذاشتند اما در کمال تاسف ناکام چشم از جهان فروبستند اما عزم جزمشان در طی طریق انگیزه و توشه راهی برای سایر مادران شد تا هر روز بر عزم و اراده خود بیافزایند و با امید و انگیزه برای آینده ای روشن تر تلاش نمایند. این مادران تنها در روزهای آغازین حرکت به عراق و مقابل پادگان اشرف مادر حسینی و توکلی و آتابای و مظاهری ( محمدیان ), … بودند اما در ادامه مسیر به مادران ایران و ایرانی تبدیل شدند. همه فرزندان گرفتار را فریاد میزدند.

این مادران دیگر این درد مشترک را با حنجره های ایران و ایرانی فریاد میزدند. برای همه اعضای گرفتار مشتهای گره کرده خود را بسمت رجوی پرتاب میکردند و با این عزم و اراده بود که بساط تشکیلات رجوی را از عراق بیرون راندند و بیاری خداوند متعال از این پس نیز در کنار فرزندان و برادران خود در انجمن نجات تا نیل به رهایی فرزندانشان یک دم از پای نخواهند نشست .

این میلاد با سعادت و روز زن مجددا برشما مبارک باد و برایتان روزهایی شیرین و پرحلاوت با دیدار فرزندانتان آرزومندم .

برادر کوچک شما علی مرادی

نوشته تقدیم به مادران چشم انتظار اسیران تشکیلات رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.