عظمت مراسم بزرگ خاکسپاری رهبر شهید

زندگی، اندازه‌ی سال‌ها نیست؛ گاه در یک عمر پربرکت، در ایستادگی‌های بی‌وقفه و در هدایت امت در طوفان‌های سخت معنا پیدا می‌کند. آنچه در حافظه‌ی ملت ایران و امت اسلامی ماندگار خواهد شد، بیش از هر نام و عنوان، خاطره‌ی ازخودگذشتگی، حکمت، شجاعت، و وفاداری اوست؛ امیدی که حتی در سخت‌ترین تحریم‌ها، تهدیدها و فتنه‌ها خاموش نشد.سرزمین ایران تنها با کوه و رود و دشتش پابرجا نمانده است؛ این پیوند عمیق دل‌های مردمی است که در شادی و غم، در پیروزی و مصیبت، حول رهبرشان متحد ماندند. هنگامی که رنج و فشار تحریم، میان ما تقسیم شد، تحملش آسان‌تر گردید و هنگامی که امید و مقاومت از وجود مبارک او به جان ملت جاری شد، آینده روشن‌تر به نظر رسید.راز ماندگاری ملت ایران و انقلاب اسلامی، همین است که هر نسل، دردهای خود را به پلی برای فردا تبدیل کند؛ پلی که امام خامنه‌ای با صبر، و دوراندیشی‌اش بنا نهاد. یاد او، هرگاه با تأمل، اخلاق و مسئولیت‌پذیری همراه شود، نه تنها سوگواری، که چراغی برای زیستن، جهاد و سازندگی خواهد بود.بزرگ‌ترین درس وداع با چنین رهبر جاودانی این است که انسان، پیش از آنکه با قدرت و مقام شناخته شود، با انسانیت، مهربانی، صداقت، شجاعت و اثری که بر دل‌های امت بر جای می‌گذارد، در یادها می‌ماند. نام و راه امام خامنه‌ای، زمان را پشت سر خواهد گذاشت و از نسلی به نسل دیگر زمزمه خواهد کرد که:«هیچ تاریکی‌ای، اگر چراغ امید و مقاومت در دل‌ها روشن باشد، جاودانه نخواهد ماند.»خداوند روح پاکش را با شهدای کربلا محشور فرماید و راه و آرمانش را در دل‌های ما و نسل‌های آینده زنده نگه دارد.
اللهم عجل لولیک الفرج

عیسی آزاده

نوشته روایت اشک، وفاداری و همبستگی در فراق رهبر شهید اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

۱. وحشت مطلق و سرکوب وحشیانه برای جلوگیری از فروپاشی

کنترل‌های ۲۴ ساعته تشکیلاتی با شدیدترین شکل ممکن اجرا شد. سیاست چماق و حلوای خونین احیا گردید تا جلوی ریزش بیشتر گرفته شود.

۲. غارت بی‌رحمانه اموال عراق

صدها تانک، نفربر زرهی، خودرو و کامیون را دزدیدند و به اشرف آوردند. سپس دستور حراج همه چیز صادر شد: موتورها باز شد، قطعات آلومینیومی و کابل‌های فشار قوی غارت گردید تا آخرین دلار هم از جیب مردم عراق بیرون کشیده شود.

۳. شبکه‌سازی تاریک با القاعده و خرید سیاستمداران فاسد عراقی

عشایر و روستاییان استان دیاله را با فریب به اشرف کشاندند. همزمان، سران و عناصر کلیدی القاعده را تحت عنوان عشایر مخفیانه در اشرف اسکان دادند و ارتباط عملیاتی و سیستماتیک با این گروه تروریستی برقرار کردند. همین القاعده هسته مرکزی داعش بود و داعش مستقیماً از درون آن بیرون آمد. کمک رجوی به القاعده در واقع کمک به بسترسازی برای ظهور داعش بود. در جریان یورش داعش به عراق، تشکیلات رجوی تحت عنوان “قیام عشایر” با شادمانی و ذوق‌زدگی فراوان از پیشرفت داعش استقبال کرد و این را پیروزی خود می‌دانست. فساد مالی نجومی و خرید وطن‌فروشی از فروش غنایم دزدی، صدها میلیون دلار به جیب رجوی ریخت. این پول‌های خون‌آلود صرف خرید سیاستمداران فاسد شد. سران احزاب سنی، برخی چهره‌های شیعه و مزدوران با کیسه‌های دلار رشوه به اشرف احضار می‌شدند.

نمونه‌های بارز:
دکتر ایاد علاوی (نمایندگانش برای گرفتن پول می‌آمدند)
صالح المطلق معاون نخست وزیر وقت
شیخ خلف العلیان از ژنرال های بعثی صدام حسین
رافع العیساوی و ظافر العانی نمایندگان مجلس
محمد دائینی نماینده مجلس
شیخ شمری از عشایر جنوب
دکتر عبدالله عبدالله استاندار دیاله
مسعود بارزانی (مخفیانه)
هوشیار زیباری، وزیر خارجه سابق عراق (علنی)

و صدها دلال و کارچاق‌کن که مستمری‌بگیر رجوی بودند. رجوی با دروغ‌های گوبلزی شرم‌آور ادعا می‌کرد “سه میلیون شیعه” از او حمایت می‌کنند. در حالی که وکیل عراقی استخدام‌شده روایت کرده است. برای جمع‌آوری امضا به قبرستان‌ها می‌رفتند، اسامی مردگان را برمی‌داشتند و با ضریب ۹ تکرار می‌کردند. این بخشی از “اصل ضریب صد” رجوی بود که صراحتاً گفته بود: “دستتان باز است، حداقل ضریب صد بزنید!” در تجمعات و سیاهی لشکرها در اروپا هم ظرفیت سالن دو هزار نفره را صد هزار نفر اعلام می کنند.

ارتباطات ننگین نفتی از دوران جنایت علیه کردها و شیعیان

مجاهدین خلق همراه با گارد جمهوری و نیروهای امنیتی عراق شیعیان و کردها را قتل عام کردند و از آن تاریخ تشکیلات رجوی بعنوان شعبه فارسی زبان حزب بعث در آمد.
لذا به دستور صدام حسین ماهانه تا ۵۰ هزار بشکه نفت برای مجاهدین خلق اختصاص داده شد. بعد از آخرین دیدار رجوی با صدام و واسطه عزت ابراهیم الدوری، سهمیه به ۱۰۰ هزار بشکه در روز رسید و طی دوازده سال این تشکیلات تروریستی میلیاردها دلار از سرمایه ملی عراقیان تحت تحریم و گرسنه را غارت کرد و در قالب شرکت های پوششی و فروشگاههای بزرگ و کارخانه ها سرمایه گزاری نمود.

پس از ۲۰۰۳، این تشکیلات به راحتی به خدمت آمریکا درآمد و در سال ۲۰۰۴ پای نیروهای اسرائیلی به اشرف باز شد. طی یک ماه و با کار شبانه روزی تمام اسناد محرمانه که حاصل سالیان جاسوسی دستگاه اطلاعاتی رجوی بود را تحویل آمریکا و اسرائیل دادند. این تبادل در داخل قرارگاه اشرف در عراق و در یک بنای کوچک بشدت امنیتی انجام شد.

تأسیس “سازمان مجاهدین خلق عراق”

این کار احمقانه رجوی رسوایی دیگری بود. صدها جوان از مناطق تحت نفوذ القاعده را تحت عنوان کارگر پانسیون کرده و در اشرف آموزش می‌دادند و وقتی عراقی‌ها اعتراض کردند، آمریکایی‌ها دستور خروج فوری آنها ظرف ۱۰ ساعت را دادند. این افراد در اشرف آموزش سیاسی و تشکیلاتی دیدند که جوهر همه آموزش ها ضدیت با ایران و شیعیان بود. جالب است که رجوی مدعی است شیعه است اما جوانان سنی عراقی را به این صورت وارد جنگ طایفه ای کرد. همین افراد بعنوان هسته مرکزی داعش در عراق شکل گرفتند و به داعش پیوستند. حاصل این عمل جنایت کارانه رجوی درگیری طایفه ای در مناطق مختلف عراق بوده است. اسم مستعار داعش در تشکیلات رجوی عشایر ملی عراق بود که آنها را هم پیمان می دانستند.
این تشکیلات حتی اقدامات ضد فساد الزیدی نخست وزیر عراق را به ایران نسبت داد. دقیقاً مثل “کافر همه را به کیش خود پندارد.”
در پاریس هم وقتی دولت فرانسه جلوی خیمه شب بازی آنها را گرفت، به پلیس و قوه قضائیه حمله کردند اما جرأت نکردند بگویند مقامات و پلیس فرانسه از جمهوری اسلامی رشوه گرفته اند.

عیسی آزاده

نوشته از فرار ننگین تا همکاری با القاعده و شادمانی از ظهور داعش اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما داستان تیم ملی ایران تنها درون زمین فوتبال خلاصه نمی‌شود. آنچه در این رقابت‌ها رخ داد، نشان داد که فوتبال گاه فراتر از ورزش، به صحنه‌ای برای نمایش اراده ملت‌ها تبدیل می‌شود. گزارش‌های منتشرشده حاکی از آن است که کاروان ایران با مشکلاتی در زمینه سفر، صدور روادید برای برخی عوامل تیم و مسائل لجستیکی مواجه بوده و ناچار شده بخش مهمی از اردو و استقرار خود را در مکزیک برگزار کند. این شرایط بدون تردید بر روند آماده‌سازی تیم تأثیر گذاشته است، واین ظلم بزرگی به ملی پوشان ایران بوده است.

با این حال، ملی‌پوشان ایران نشان دادند که در برابر سختی‌ها خم نمی‌شوند. برابر بلژیک، تیمی که از مدعیان سنتی فوتبال جهان محسوب می‌شود، ایران با نمایشی منظم و جنگنده به تساوی رسید و امیدهای خود را زنده نگه داشت.

در دیدار سرنوشت‌ساز مقابل مصر نیز تا واپسین ثانیه‌ها برای پیروزی جنگیدند. لحظه‌ای که توپ برای بار دوم وارد دروازه مصر شد، میلیون‌ها ایرانی در سراسر جهان به وجد آمدند، اما فناوری کمک‌داور ویدئویی (VAR) گل را به ناحق آفساید و مردود اعلام کرد. تصمیمی که هرچند بر اساس قوانین فوتبال اتخاذ شد، اما حسرت بزرگی برای بازیکنان و هواداران ایرانی بر جای گذاشت.

فارغ از بحث‌های فنی درباره داوری و فناوری، یک واقعیت روشن است: تیم ملی ایران هرگز تسلیم نشد. از نخستین دقیقه تا آخرین ثانیه مسابقات، بازیکنان ایران برای هر توپ، هر متر از زمین و هر فرصت گل‌زنی جنگیدند. این روحیه همان چیزی است که فوتبال ایران را زنده نگه داشته و باعث شده است تیم ملی همواره یکی از نمادهای همبستگی و غرور ملی ایرانیان باشد.

متأسفانه در حاشیه برخی مسابقات نیز تنش‌هایی میان گروه‌های مختلف هواداری گزارش شد؛ اتفاقاتی که هیچ نسبتی با فرهنگ ورزش و اخلاق هواداری ندارد. فوتبال باید عرصه رقابت ورزشی باشد، نه میدان توهین، خشونت یا تسویه‌حساب‌های سیاسی.

هواداران واقعی، صرف‌نظر از گرایش‌های سیاسی و فکری، باید از حرمت ورزش و نمایندگان کشور خود دفاع کنند. در حاشیه این رقابت‌ها، گروهی از حامیان پهلوی کوشیدند با شعارهای سیاسی و اقدامات تحریک‌آمیز، تمرکز و روحیه تیم ملی ایران را هدف قرار دهند. این رفتارها نه‌تنها با استقبال مواجه نشد، بلکه بسیاری از تماشاگران حاضر، فارغ از ملیت و گرایش سیاسی، آن را اقدامی مغایر با اخلاق ورزشی و احترام به یک تیم ملی دانستند. این رخداد بار دیگر نشان داد که سیاسی کردن عرصه ورزش، بیش از آنکه به اعتبار یک جریان بیفزاید، موجب انزوای آن در افکار عمومی می‌شود. ملت سرافراز ایران و ورزشکاران غیورش بار دیگر نشان دادند که میان مردم این سرزمین و مدعیان وطن‌فروشی، فاصله‌ای عمیق وجود دارد. مردم با بی‌اعتنایی و انزجار، ادعاها و رفتارهای این جریان خائن و وطن فروش را مردود دانستند. ننگ خیانت به میهن و هم‌صدایی با دشمنان ایران، لکه‌ای است که از کارنامه‌ آنان زدوده نخواهد شد و در حافظه تاریخی ملت ایران باقی خواهد ماند.

فارغ از اینکه صعود ایران به مرحله بعدی عملی نگردید که حق مسلم تیم ملی بود، یک حقیقت غیرقابل انکار باقی می‌ماند: یوزهای ایرانی در این جام جهانی سربلند ظاهر شدند. آنها نشان دادند که می‌توان در برابر مشکلات ایستاد، می‌توان در برابر فشارها مقاومت کرد و می‌توان با شرافت جنگید؛ حتی اگر بخت و اقبال یا تصمیمات لحظه‌ای فوتبال همیشه همراه نباشد.

تیم ملی ایران چشم به آینده دارد. این تیم توانسته است احترام بسیاری از دوستداران فوتبال را به دست آورد؛ احترامی که نتیجه تلاش، همدلی و جنگندگی بازیکنانی است که تا آخرین نفس برای پیراهن ایران جنگیدند.
یوزهای ایرانی نشان دادند که شکست‌ناپذیری فقط در نتیجه ثبت نمی‌شود؛ گاهی در اراده‌ای نهفته است که در سخت‌ترین شرایط نیز از حرکت بازنمی‌ایستد، و این همان سرمایه‌ای است که می‌تواند راه ایران را به مراحل بالاتر این رقابت‌ها هموار کند.

زنده باد تیم ملی ایران؛ تیمی که در برابر طوفان ایستاد و همچنان امیدوارانه به آینده می‌نگرد.

عیسی آزاده

نوشته یوزهای ایران؛ ایستادگی در میدان فوتبال و سیاست اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اظهارات اخیر سخنگوی وزارت خارجه ایران در پاسخ به اتهامات نخست وزیر آلبانی، چنان آتش به جان تشکیلات رجوی انداخته که گویی روی یکی از زخم‌های کهنه و درمان‌ناپذیر آن دست گذاشته شده است. واکنش عصبی و پرخاشگرانه رسانه‌های وابسته به این تشکیلات، بیش از هر چیز بیانگر وحشت و استیصال آنان است.

واقعیت این است که حضور مجاهدین خلق در آلبانی هرگز حاصل یک استقبال مردمی نبوده است. این سازمان پس از اخراج از عراق و فروپاشی رؤیای “ارتش آزادیبخش”، با حمایت و پشتیبانی اربابش آمریکا به آلبانی منتقل شدند. انتقالی که نه از موضع قدرت، بلکه نتیجه شکست کامل استراتژی نظامی و سیاسی آن بود. امروز نیز همان تشکیلات تلاش می‌کند این شکست تاریخی را با هیاهوی تبلیغاتی پنهان کند.

مضحک‌ترین بخش بیانیه اخیر، تهدیدهای توخالی درباره “بازگشت به اشرف” و “بازگشت مسلحانه به تهران” است. گویی رهبران تشکیلات ورشکسته هنوز در دهه شصت متوقف مانده‌اند و از تحولات جهان بی‌خبرند. سازمانی که حتی قادر به خروج آزادانه اعضای خود از اردوگاه مانز نیست، از فتح تهران سخن می‌گوید! تشکیلاتی که سال‌هاست میان دیوارهای بلند و مقرهای بسته محصور شده، هم‌چنان سودای لشکرکشی در سر می‌پروراند.

اما سؤال اصلی اینجاست: اگر مجاهدین خلق آن‌گونه که ادعا می‌کنند از حمایت گسترده مردمی برخوردارند، چرا پس از چهار دهه هنوز نتوانسته‌اند حتی یک پایگاه اجتماعی واقعی در داخل ایران ایجاد کنند؟ چرا تمامی فعالیت‌های آنان به نمایش‌های تبلیغاتی، نشست‌های نمایشی و خرج کردن میلیون‌ها دلار برای جذب سیاستمداران بازنشسته خارجی محدود شده است؟

واقعیت تلخ برای رجوی و بازماندگان تشکیلاتش آن است که مردم ایران سال‌ها پیش تکلیف خود را با این سازمان روشن کرده‌اند. همکاری با دشمن متجاوز در دوران جنگ، شرکت در عملیات‌های مسلحانه علیه هموطنان، جاسوسی، خشونت تشکیلاتی و سرکوب درون‌گروهی، پرونده‌ای نیست که بتوان آن را با چند شعار پرطمطراق از حافظه تاریخی ملت پاک کرد.

امروز نیز تشکیلات تروریستی رجوی به جای پاسخگویی درباره وضعیت اعضای سالخورده و گرفتار در اردوگاه مانز، درباره مرگ‌های مشکوک، محدودیت‌های داخلی، قطع ارتباط اعضا با خانواده‌هایشان و شکست‌های پیاپی سیاسی، ترجیح می‌دهد با ادبیات تهدید و عربده‌کشی رسانه‌ای افکار عمومی را منحرف کند. این همان شیوه‌ای است که رهبران فرقه‌ها در زمان فروپاشی در پیش می‌گیرند: فرار رو به جلو برای پنهان کردن بحران‌های داخلی.

نکته قابل توجه آن است که هر بار نام آلبانی و اعتراضات مردمی در این کشور مطرح می‌شود، رسانه‌های رجوی با شتاب وارد میدان می‌شوند. این واکنش‌های عصبی نشان می‌دهد که برخلاف ادعاهایشان، از آینده حضور خود در آلبانی اطمینان ندارند. آنان به خوبی می‌دانند که سرمایه اصلی‌شان نه حمایت مردمی، بلکه لابی‌گری سیاسی و فضای امنیتی سال‌های گذشته بوده است؛ فضایی که روزبه‌روز در حال تغییر است.

رجوی سال‌ها وعده داد “امسال سال سرنگونی است”. این وعده آن‌قدر تکرار شد که به سوژه طنز سیاسی تبدیل گردید. از بغداد تا تیرانا، از اشرف تا مانز، تنها چیزی که تغییر نکرده، همین وعده‌های شکست‌خورده است. هر سال موعد جدیدی اعلام شد و هر سال شکست دیگری به کارنامه شان افزوده گردید.

اکنون نیز بیانیه اخیر چیزی جز تکرار همان نمایش فرسوده نیست و نشخوار همان نشخوار‌های صد بار تکرار شده است. نمایش تشکیلاتی که از واقعیت‌های سیاسی منطقه و جهان عقب مانده و هنوز می‌کوشد با شعارهای دهه‌های گذشته برای خود مشروعیت دست و پا کند.

افکار عمومی به خوبی می‌داند که صدای بلند همیشه نشانه قدرت نیست. گاهی فریادهای بلند، آخرین نشانه‌های درماندگی است. بیانیه اخیر نیز بیش از آنکه قدرت‌نمایی باشد، اعترافی ناخواسته به ترس، بن‌بست و بحران موجودیت این تشکیلات خودفروخته و وطن‌فروش رجوی است.

و چه توصیفی رساتر از این ضرب‌المثل که:
چون قافیه تنگ آید، شاعر به جفنگ آید.

امروز جفنگ‌گویی یک اشتباه موردی نیست، بلکه به استراتژی ثابت تشکیلاتی تبدیل شده است که سال‌هاست میان رؤیاهای شکست‌خورده گذشته و واقعیت تلخ امروز سرگردان مانده است.

عیسی آزاده

نوشته وقتی تشکیلات تروریستی رجوی از اعتراض مردم آلبانی به لرزه می‌افتد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اواخر دهه پنجاه، جوان بودم؛ پر از رؤیا، تشنه آموختن و ساختن آینده‌ای بهتر. نام “مجاهدین خلق” در آن سال‌ها برای من، مثل بسیاری دیگر، پر از شعار و وعده بود. یک نامه فریبکارانه، چند جمله پرطمطراق درباره زندگی بهتر و ادامه تحصیل در خارج از کشور، کافی بود تا دل ببندم. نمی‌دانستم همان نامه، آغاز سال‌ها اسارت من خواهد شد.

چند سالی در غربت آواره بودم؛ بلاتکلیف، بی‌پناه و معلق میان وعده‌هایی که هرگز محقق نشد. سرانجام با یک کلاهبرداری آشکار، مرا به عراق بردند. گفتند از آنجا راهی اروپا می‌شوی؛ اما مقصد واقعی، اردوگاه اشرف بود؛ جایی که نه اردوگاه بود و نه محل مبارزه، بلکه کارخانه خاموش‌کردن انسان.

در اشرف، آرام‌آرام از درون تهی شدم. شست‌وشوی مغزی، تهدید، تحقیر، زندان، شکنجه روحی و جسمی، ارعاب دائمی… همه‌چیز حساب‌شده بود. ما حق فکر کردن نداشتیم، حق احساس نداشتیم، حق انتخاب نداشتیم. عشق و عاطفه را در ما کشتند تا مطیع‌تر شویم. انسان باید خالی می‌شد تا به یک “ربات دست‌آموز” تبدیل گردد.

بارها شاهد شکنجه دوستانم بودم؛ دوستانی که تنها جرمشان پرسیدن یا تردید کردن بود. بارها دادگاه‌هایی را دیدم که نه قاضی داشت، نه وکیل، نه عدالت. دادگاهی که قاضی‌اش رجوی بود، دادستانش رجوی، و حکم‌ها از پیش نوشته شده بود. در آنجا، عدالت یک شوخی تلخ بود.
چندین بار تلاش کردم فرار کنم. هر بار ناکام ماندم. نتیجه‌اش زندان بود. بعد از زندان، دیگر فقط جسمم زنده بود. از درون می‌سوختم. غذا مزه نداشت، خواب آرام وجود نداشت، آینده معنایی نداشت. دیدن تصاویر کودکان در تلویزیون تشکیلات، مرا به یاد فرزندانم می‌انداخت و در تنهایی، بی‌صدا گریه می‌کردم.

یک عکس از فرزندانم داشتم؛ تنها دارایی واقعی‌ام. از ترس تشکیلات آن را پنهان کرده بودم. زندگی من به همان عکس بند بود. همان تصویر کوچک، تنها ریسمان من برای ماندن بود.

سال‌های اسارت من، سال‌هایی بود که نه بهار را فهمیدم و نه عید نوروز را، فصل‌ها برای ما وجود نداشت. آرزوهایم آن‌قدر کوچک شده بودند که امروز گفتنشان دردناک است:

آرزوی داشتن یک لباس ساده، اما انتخاب خودم
آرزوی یک خواب عمیق، بدون استرس و کابوس
آرزوی بیدار شدن بدون ترس از دادگاه و تحقیر

بی‌اعتمادی، ستون اصلی آن جهنم بود. هیچ‌کس به هیچ‌کس اعتماد نداشت. تشکیلات طوری طراحی شده بود که هر کس فکر می‌کرد دوستش، جاسوس اوست، گشتاپوی رجوی، حتی گشتاپوی نازی را روسفید کرده بود؛ چون این‌جا، ذهن انسان هم اشغال شده بود.
نه رادیویی بود، نه روزنامه‌ای، نه تلفنی. هیچ ارتباطی با جهان بیرون. ما عملاً مانند انسان‌های غارنشین، اما در قرن بیستم، از دنیا بریده بودیم. داشتن دوست جرم بود. داشتن رفیق جرم بود. حتی صحبت کردن به زبان محلی یا غیر از فارسی رسمی تشکیلات، جرم محسوب می‌شد. اظهار عشق و علاقه، خط قرمز مطلق بود.خانواده دشمن بود.

اما حتی در سیاه‌ترین شب‌ها، گاهی جوانه‌ای کوچک سر از خاک بیرون می‌آورد. آرام‌آرام، جوانه‌های زندگی در من رشد کرد. امید، دوباره نفس کشید. احساس می‌کردم تن خسته و بیمارم در حال احیاست. بالأخره تصمیم گرفتم؛ تصمیمی به قیمت جان.
خطر کردم و نزد کمیساریای عالی پناهندگان رفتم و با صدای بلند گفتم:

جانم در این تشکیلات در خطر است و دیگر بازنمی‌گردم.

همین جمله، آغاز رهایی بود.

عیسی آزاده در کنار نوه اش

وقتی از آن جهنم بیرون آمدم، تازه فهمیدم چه بلایی بر سرم آمده است. کار با ریموت کنترل تلویزیون را بلد نبودم. موبایل که دیدم، احساس کردم یک قرن از جهان واقعی عقب مانده‌ام. آداب معاشرت را فراموش کرده بودم. نمی‌دانستم چطور احساساتم را بیان کنم. چون سال‌ها به ما آموخته بودند احساس، ضعف است و رابطه، تهدید.

با بدنی آزاد و روحی زخمی وارد جهان شدم. جهانی که برای دیگران بدیهی بود، برای من تمرین می‌خواست. انتخاب لباس، انتخاب مسیر، انتخاب زندگی… اما زندگی، با همه زخم‌ها، دوباره جوانه زد.
امروز، کنار خانواده‌ام هستم. کنار نوه‌هایم. صدای خنده‌شان، مرهم سال‌های خاموشی من است. حالا بهار را می‌فهمم. نوروز را زندگی می‌کنم. خواب عمیق، بدون ترس، دیگر رؤیا نیست. آزادی یعنی بازگشت به انسان بودن.

پند و هشدار سیاسی؛ خطاب به جهان

من از دل یک تشکیلات جهنمی آمده‌ام و آنچه نوشتم، تنها بخشی از فجایع ضدانسانی آن است. اما حقیقت تلخ این است که رهبران این فرقه تروریستی، تحمل ساده‌ترین انتقاد را هم ندارند.

مریم رجوی که امروز با پول‌های گزاف و لباس‌های رنگارنگ در پارلمان‌ها ظاهر می‌شود و ادعای آزادی، دموکراسی و برابری زن و مرد دارد، در کنار همسر فراری‌اش مسعود رجوی، ویران‌کننده زندگی ما بود. آنان هزاران انسان فریب‌خورده و مردم بی‌گناه را قربانی شهوت قدرت‌طلبی خود کردند.

کسی که در تشکیلاتش عشق جرم است، دوست داشتن ممنوع است، خانواده دشمن است و سؤال کردن مجازات دارد، هرگز نمی‌تواند منادی آزادی باشد، این‌ها قاتلان آزادی‌اند.

نمونه روشنش همین روزها در آلمان رخ داد؛ جایی که یک خبرنگار تنها یک سؤال ساده پرسید و پاسخ، فحاشی، ضرب‌وشتم فیزیکی و ربودن تلفن همراه او توسط گماشتگان مریم رجوی بود. این، چهره واقعی تشکیلاتی است که اگر در برابر سؤال چنین می‌کند، در صورت قدرت چه خواهد کرد؟

این روایت، هشدار است به سیاستمداران، رسانه‌ها و مدافعان حقوق بشر:

دموکراسی با پول خریدنی نیست
و آزادی از دل فرقه بیرون نمی‌آید،
من زنده مانده‌ام تا شهادت بدهم؛
برای حقیقت، نه انتقام،
من از شب آمدم،
اما به صبح رسیدم
زخم بودم،
ولی دوباره زندگی شدم
قفس شکست و فهمیدم
پرواز هنوز ممکن است
حتی اگر دیر،
حتی اگر با بال‌های زخمی

عیسی آزاده

نوشته روایت یک انسان از اسارت فرقه‌ای تا بازگشت به جهان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آنچه به‌عنوان “کانون‌های شورشی” معرفی می‌شود، بیش از آنکه شبکه‌ای میدانی باشد، یک پروژه برندینگ رسانه‌ای است؛ پروژه‌ای مبتنی بر کلیپ‌های چندثانیه‌ای، تصاویر بی‌هویت، نماهای بسته و گزارش‌های فاقد امکان راستی‌آزمایی. سؤال ساده این است:
اگر شبکه‌ای تا این حد گسترده است، چرا خروجی آن محدود به ویدئوهای مبهم شبانه و بی‌نام‌ونشان است؟

نمونه عینی اول؛ الگوی ویدئوسازی تکراری

در سال‌های اخیر، ده‌ها کلیپ با الگوی مشابه منتشر شده است:
تصویری کوتاه از آتش‌زدن یک بنر یا دیوارنویسی در تاریکی شب، بدون نمایش چهره، بدون ذکر زمان دقیق، بدون موقعیت جغرافیایی قابل احراز. در بسیاری موارد، حتی فونت‌ها، زاویه دوربین و تدوین، شباهت‌های آشکار دارند؛ گویی از یک کارگاه تولید محتوا خارج می‌شوند، نه از شبکه‌ای گسترده در سراسر کشور.

تحلیل ساده رسانه‌ای نشان می‌دهد چنین محتواهایی به‌راحتی می‌تواند در هر نقطه‌ای تولید و سپس با برچسب جغرافیایی دلخواه منتشر شود. این همان تکنیک اثر تکثیر مصنوعی است؛ القای فراگیری از طریق بازنشر گسترده یک محتوای محدود.

نمونه عینی دوم؛ جذب اینترنتی با وعده مالی و خروج

بر اساس روایت برخی جداشدگان و گزارش‌های منتشرشده، شیوه‌ای رایج در جذب نیرو مشاهده شده است:
ارتباط‌گیری با نوجوانان فعال در شبکه‌های اجتماعی، پیشنهاد “همکاری رسانه‌ای” در ازای پرداخت پول، و سپس وعده مبهم “پناهندگی سریع” یا انتقال به اروپا در صورت تداوم همکاری.
در چند پرونده رسانه‌ای، مشخص شد افراد صرفاً مأمور تولید و ارسال تصاویر یا شعارنویسی‌های محدود بوده‌اند؛ اما پس از انتشار، این اقدامات کوچک به‌عنوان “شبکه عملیاتی گسترده” معرفی شده است. نتیجه چه بوده؟

برخی از این افراد با تبعات قضایی یا آسیب‌های جدی اجتماعی مواجه شده‌اند، در حالی‌که گردانندگان اصلی در خارج از کشور صرفاً از پشت مانیتور هدایت‌گری کرده‌اند.

تکنیک عملیات روانی؛ هیجان به‌جای تحلیل

راهبرد اصلی این پروژه سه ضلع دارد:

۱. تولید محتوای کم‌هزینه اما هیجانی
۲. بازنشر گسترده برای القای فراگیری
۳. شکار مخاطب جوانِ هیجان‌محور با وعده پول یا خروج

این مدل، بیش از آنکه حرکت سیاسی باشد، یک مدل “بقا از طریق بحران” است. هرچه تنش بیشتر، امکان دیده‌شدن بیشتر.

در همین چارچوب است که برخی چهره‌های شاخص این جریان، از جمله مریم رجوی و نوه پهلوی، در مواضع رسمی خود همواره بر طبل تشدید فشار و تنش می‌کوبند؛ رویکردی که هزینه انسانی آن نه برای رهبران خارج‌نشین، بلکه برای جوانان داخل کشور است.

خطاب به جوانان و نوجوانان عزیز

مسئله، دعوای سیاسی نیست؛ مسئله مسئولیت‌پذیری است.
اگر جریانی برای اثبات موجودیت خود نیازمند ویدئوهای بی‌هویت، وعده‌های مالی پنهانی و بزرگ‌نمایی رسانه‌ای است، پرسش درباره صداقت آن نه یک موضع سیاسی، بلکه یک ضرورت عقلانی است.
هیچ پروژه ملی با هویت پنهان و مدیریت از پشت مانیتور ساخته نمی‌شود. آینده کشور با تحلیل، اصلاح و گفت‌وگوی مدنی پیش می‌رود، نه با هیجان‌های وارداتی و آتش‌های نمایشی.

جمع‌بندی

پروژه “هیاهو برای جنگ” بیش از آنکه واقعیت میدانی باشد، یک استراتژی تبلیغاتی برای زنده‌ماندن در فضای رسانه‌ای است.
افزایش سواد رسانه‌ای، گفت‌وگوی صادقانه در خانواده‌ها و هوشیاری جوانان می‌تواند این چرخه سوءاستفاده سایبری را متوقف کند.
هوشیاری امروز، امنیت فرداست.

عیسی آزاده

نوشته کارخانه هیجان‌سازی مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دار و دسته پهلویها، که منتقدان آن‌ها را گرفتار افراط‌گرایی و “بیماری هاری سیاسی” می‌دانند، شعار “یک وطن، یک شعار، یک پرچم” سر دادند؛ شعاری که یادآور فاشیسم است. هواداران نوه پهلوی حتی به رستوران‌ها و مغازه‌های ایرانی و فارسی‌زبان حمله کردند و با تهدید، آن‌ها را وادار به نصب تصاویر و پرچم‌های مورد نظر خود کردند. گزارش‌ها حاکی از کشته شدن مشکوک دو نفر در کانادا و آلمان است که گفته می‌شود مخالفان این طیف بوده‌اند.

نمونه‌ای دیگر، حمله لفظی به کریستین امانپور، خبرنگار ارشد CNN، به جرم طرح پرسشی چالشی از ربع پهلوی، بود. در آلمان نیز خبرنگاری از مریم رجوی پرسشی درباره ارتباطش با صدام حسین مطرح کرد که محافظان و هوادارانش با حمله فیزیکی، توهین و ضبط تلفن خبرنگار واکنش نشان دادند. این رفتارها نشان می‌دهد تحمل پرسشگری و نقد برای این جریان‌ها کاملاً شکننده است و این تشکیلات تروریستی تحمل یک سئوال چالشی را هم ندارد.

آنچه امروز میان جریان موسوم به مجاهدین خلق و طیف‌های همسو با رضا پهلوی جریان دارد، بیش از آنکه نزاعی بر سر برنامه و آینده ایران باشد، رقابتی آشکار بر سر تصاحب نمادها، خرید تصویر و مهندسی افکار عمومی در خارج از کشور است. بعنوان نمونه :

مصادره خون و رنج

مجاهدین تلاش می کنند با برچسب‌ “کانون‌های شورشی”، نام و یاد برخی جان‌باختگان اعتراضات را به خود نسبت دهkد؛ بی‌آنکه شواهد روشن ارائه شود. خانواده جان‌باختگان شدیداً به این اقدام رذیلانه اعتراض کرده و همسویی با جریان‌های وطن‌فروش را ننگ و عار دانسته‌اند. منتقدان می‌گویند این رفتار، تلاشی برای جلب توجه اربابان خارجی و افزایش سهم از حمایت‌های آنان و پذیرش اجتماعی است.

اپوزیسیون هتل‌نشین

نزاع بر سر “اپوزیسیون معتبر” بودن، با نمایش‌های پرهزینه، لابی‌گری و گردهمایی‌های مجلل پیوند خورده است. بسیج مهاجران آواره در اروپا، اتکا به سخنرانان خارجی اجاره‌ای و نمایش‌های گران‌قیمت، شاید تصویری از قدرت بسازد؛ اما هرگز جای پایگاه اجتماعی واقعی را نمی‌گیرد. بیش از چهار دهه است که مجاهدین این روش را دنبال کرده و اکنون برخی طیف‌های نوه پهلوی نیز همان مسیر را ادامه می‌دهند.

جنگ برچسب‌ها و تهی‌شدن مفاهیم

فاشیسم‌خوانی متقابل و استفاده از برچسب‌های تند، به جای ارائه برنامه سیاسی، زبان سیاست را به سگ دعواهای خیابانی مبدل کرده است. یک سو، مخالفان را “تروریست” و “مزدور” می‌خوانند و سوی دیگر با همان ادبیات پاسخ می‌دهند. این چرخه، گاه به تهدید و خشونت فیزیکی نیز کشیده شده و فضای گفت‌وگو و برنامه‌محوری را به طور کامل مسدود کرده است.

جمع‌بندی افشاگرانه

واقعیت تلخ آن است که رقابت کنونی، بر علیه منافع عالیه ملت شریف ایران است و خیانت نا بخشودنی است. هر دو طیف جنایتکار و خبیث، دعوایشان برای “سهم خواهی از توجه رسانه‌ای و حمایت اربابان خارجی” شکل گرفته است. مصادره نام جان‌باختگان، نمایش‌های پرزرق‌وبرق و جنگ برچسب‌ها، هرگز خلأ اعتماد عمومی را پر نمی‌کند. اپوزیسیون واقعی از دل جامعه و با پاسخگویی و برنامه روشن زاده می‌شود؛ نه از هتل‌های پنج‌ستاره و نه از الصاق نام‌ها به بیانیه‌ها.
عملکرد این جنایت کاران یک کودتا بوسیله زامبی هایشان در کف خیابان بود. اغتشاشگرانی توجیه شده، تسلیح شده با عملکردی داعش گونه آتش زدند، سر بریدند و کشته سازی کردند.
و الا اعتراض حق مردم است اعتراض در زیر چتر قانون حرکت می کند. در روشنایی و واضح اعتراضش را بیان می کند و همانند خفاشان شب پرست عمل نمی کنند.
ملت فهیم و جوانان غیور ایران با نثار خون پاک شان این توطئه کثیف آمریکایی – صهیونیستی را خنثی کردند و دشمنان ایران را ناکام گذاشتند.

عیسی آزاده

نوشته سبقت در رسوایی؛ رقابت در وطن‌فروشی و جنایت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این تشکیلات که دهه‌هاست به‌عنوان یک گروه تروریستی شناخته می‌شود، اساساً هیچ نسبتی با مردم، معیشت، یا مطالبات اقتصادی ندارد. کارنامه سیاه مجاهدین خلق، نه اعتراض مدنی، بلکه ترور کور، بمب‌گذاری، قتل شهروندان عادی، حمله به مراکز عمومی، و همکاری اطلاعاتی و عملیاتی با دشمنان خارجی است. امروز نیز همان اعمال جنایتکارانه خشونت‌محور، با ظاهری بزک‌شده و در پوشش “حمایت از اعتراضات”، در حال بازتولید است.

در حوادث اخیر، رد پای گروه تروریستی مجاهدین خلق در سازمان‌دهی آشوب، هدایت عناصر خشونت‌طلب، تحریک به تخریب و تلاش برای نفوذ به مراکز حاکمیتی کاملاً مشهود است. این تشکیلات تروریستی، طبق الگوی ثابت خود، ابتدا بر موج نارضایتی اقتصادی سوار می‌شود، سپس با تزریق عناصر آموزش‌دیده و اراذل سازمان‌یافته، صحنه را از اعتراض به اغتشاش خشن تبدیل می‌کند. هدف مشخص است: شکستن خط قرمز امنیت.

تلاش برای نفوذ به فرمانداری فسا، نه یک حرکت خودجوش، بلکه اقدامی با ماهیت امنیتی و شبه‌کودتایی در مقیاس محلی بود؛ اقدامی که تنها از یک گروه با سابقه اقدام مسلحانه و ذهنیت تروریستی برمی‌آید. ناکامی این پروژه، نتیجه هوشیاری نیروهای امنیتی بود، اما نفسِ طراحی آن، زنگ خطر جدی برای همگان است.

پس از شکست میدانی، فاز دوم عملیات آغاز شد: جنگ روانی و دروغ‌سازی رسانه‌ای. رسانه‌های وابسته به مجاهدین خلق و هم‌پیمانان صهیونیستی آن‌ها، بلافاصله سناریوی نخ‌نمای “کشته‌سازی” را فعال کردند؛ تاکتیکی که بارها در کارنامه این گروه به‌عنوان ابزار تشدید خشونت و توجیه اقدامات تروریستی ثبت شده است. ادعای دروغین کشته‌شدن “مهدی سماواتی” که رسماً تکذیب شد، نمونه‌ای روشن از این عملیات روانی هدفمند است.

باید صریح گفت: کشته‌سازی، مقدمه ترور است. تشکیلات تروریستی مجاهدین خلق از احساسات عمومی تغذیه می‌کند تا فضای لازم برای خشونت بیشتر، درگیری گسترده‌تر و ناامن‌سازی هدفمند را فراهم کند. این تشکیلات، هرجا بتواند خون بریزد، می‌ریزد؛ هرجا بتواند آتش بزند، می‌زند؛ و هرجا بتواند جامعه را به آشوب بکشاند، لحظه‌ای درنگ نمی‌کند.

امروز دخالت مستقیم مجاهدین خلق در تحولات اخیر، صرفاً یک تحلیل سیاسی نیست؛ یک هشدار امنیتی جدی است. این گروه تروریستی نه اصلاح می‌خواهد، نه عدالت، نه رفاه مردم. مأموریت آن روشن است: بی‌ثبات‌سازی، ایجاد ناامنی و اجرای پروژه‌های تعریف‌شده از سوی حامیان خارجی، به‌ویژه رژیم صهیونیستی.

در این مقطع، هوشیاری عمومی یک انتخاب نیست؛ یک ضرورت حیاتی است. تفکیک قاطع میان اعتراض مردمی و اقدام تروریستی سازمان‌یافته، مرز میان امنیت و آشوب است. اجازه ندهیم تشکیلاتی که دستانش به خون هزاران ایرانی آلوده است، بار دیگر با نقاب دروغین “اعتراض”، امنیت جامعه را نشانه بگیرد.

این یک هشدار است:
مجاهدین خلق، اعتراض را ابزار می‌کند؛ اما مقصدش همیشه ترور است.

عیسی آزاده

نوشته مجاهدین خلق؛ تروریسم سازمان‌یافته پشت نقاب اعتراض اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اکنون دقیقاً در همین نقطه ایستاده‌ایم؛ جایی که تشکیلات رجوی، دم خودش را به‌ عنوان شاهد به دادگاه معرفی می‌کند و انتظار دارد افکار عمومی و دستگاه قضایی جهان آن را «دلیل معتبر» بپندارند.
ماجرا چیست؟

رسانه‌ای به‌نام «اینفوبائه» به نقل از منابع وابسته به شورای موسوم به «ملی مقاومت» مدعی شده است که چهار عضو این شورا پس از سی سال، ناگهان به یاد آورده‌اند که «اطلاعات دست اول» درباره انفجار آمیا در سال ۱۹۹۴ داشته‌اند و اکنون هم‌زمان شاهد و کارشناس پرونده‌اند!

سؤال بدیهی این است:
• این چهار نفر سه دهه کجا بوده‌اند؟
• چرا درست در مقطعی که تشکیلات رجوی به بن‌بست کامل سیاسی، تشکیلاتی و ریزش نیروی انسانی رسیده، «خواب‌نما» شده‌اند؟
• چگونه کسانی که از دهه شصت مدعی «قطع کامل رابطه با حاکمیت ایران» بوده‌اند، ادعا می‌کنند به جلسات فوق‌محرمانه عالی‌ترین مقامات دسترسی مستقیم داشته‌اند؟

شاهد یا بازیگر سناریو؟

ادعای «شهادت کارشناسانه» این افراد، نه‌ تنها فاقد وجاهت حقوقی است، بلکه از منظر منطقی نیز مضحک است.
کسی که خود سابقه فعالیت مسلحانه، ترور، بمب‌گذاری و همکاری با دشمن خارجی دارد، چگونه می‌تواند هم شاهد بی‌طرف و هم کارشناس مستقل باشد؟
اگر این منطق پذیرفته شود، فردا هر گروه تروریستی می‌تواند اعضای خودش را به‌عنوان “کارشناس حقیقت” معرفی کند و تاریخ را از نو بنویسد.

هدف واقعی چیست؟

این نمایش نه ربطی به عدالت دارد و نه دغدغه قربانیان آمیا.
ماجرا در بستر تحولات اخیر قابل فهم است:
• شرط‌بندی رجوی‌ها روی سقوط سریع نظام پس از تنش‌های منطقه‌ای شکست خورد.
• آتش‌بس تحمیلی پس از ناکامی‌های میدانی، تمام رؤیاهای «نخود نخود هر که رود خانه خود» را نقش بر آب کرد.
• اعتراضات، فرار نیروها و قرنطینه‌سازی در اردوگاه مانز، تشکیلات را از درون متلاشی کرده است.
• مریم قجر برای بازسازی اعتبار از دست‌رفته نزد اربابان غربی، ناچار به تولید «پرونده‌های مصرفی» شده است.
پرونده آمیا، با توجه به دولت فعلی آرژانتین و نزدیکی‌اش به نتانیاهو، بهترین بستر برای پول‌پاشی، لابی‌گری و خودفروشی سیاسی تشخیص داده شد.

شورای ملی مقاومت؛ دمِ رجوی

شورایی که نام «ملی» را یدک می‌کشد، امروز نه ملی است، نه شورا و نه مقاومت.
ترکیب آن یا:
• مرده‌اند،
• جدا شده‌اند،
• یا به افراد سالخورده‌ای با عصا و ویلچر محدود شده‌اند که هر از گاهی برای مصرف رسانه‌ای از انبار بیرون آورده می‌شوند.
این شورا چیزی جز امتداد بیولوژیک رجوی نیست؛ همان دم روباهی که به‌عنوان شاهد معرفی می‌شود.

واقعیت تلخ

آنچه امروز به‌نام «شهادت تاریخی» عرضه می‌شود، در واقع تف سربالایی است.
دروغ‌های نجومی، نه‌تنها پرونده‌ای را تقویت نمی‌کند، بلکه ماهیت بنگاه خبرچینی و جاسوسی باقی‌مانده از تشکیلات رجوی را بیش از پیش عیان می‌سازد.
تشکیلاتی که از بدو تولد، حیاتش در «شکاف» بوده است:
• شکاف میان مردم و قدرت،
• شکاف میان حقیقت و دروغ،
• شکاف میان وطن و خیانت.
و امروز که شکاف‌ها بسته می‌شوند، خودِ تشکیلات در حال فروپاشی است.

جمع‌بندی

دخیل بستن به «شهادت‌های دیرهنگام»، «کارشناسان گمنام» و «هویت‌های سکرت» نه عدالت می‌آورد و نه حقیقت.
تنها چیزی که عیان می‌شود این است که اربابان خارجی نیز فهمیده‌اند روی اسب بازنده شرط بسته‌اند.
و تاریخ، مثل همیشه، با روباه مهربان نیست.

عیسی آزاده

نوشته وقتی شاهد، متهم است اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مریم رجوی، چهره‌ای که به روایت صدها شاهد و جداشده از مناسبات درونی تشکیلات رجوی، سال‌ها در رأس یک ساختار سرکوبگر و فرقه‌محور قرار داشته، امروز با شمعی در دست و حضوری نمایشی در کلیسا می‌کوشد خود را هم‌ردیف نمادهای صلح، برابری و معنویت معرفی کند. اما این ژست‌ها، نه از ایمان، که از فریب می‌آیند.

چه نسبتی میان این رفتار نمایشی با پیام حضرت مسیح وجود دارد؟ پیام مسیح، آزادی وجدان، کرامت انسان و عشق به انسان‌هاست؛ در حالی که بر اساس شهادت‌های متعدد از درون تشکیلات رجوی، دین و باور مذهبی اعضا نه یک حق، بلکه ابزاری برای کنترل، سرکوب و یکدست‌سازی اجباری بوده است.

در درون این مناسبات، قانونی نانوشته اما حاکم برقرار بود:
“مجاهد، یعنی پیرو مسعود؛ و خارج از چارچوب رهبر عقیدتی، مجاهدی وجود ندارد.”

بر مبنای همین منطق فرقه‌ای، اقلیت‌های مذهبی از مسیحیان و اهل حق گرفته تا اهل سنت، یا تحت فشار شدید قرار می‌گرفتند یا ناچار به تغییر هویت مذهبی اجباری می‌شدند؛ آن‌چه جداشدگان از آن با عنوان “مسلمانِ مدل رجوی” یاد می‌کنند. ایمان و انتخاب نبود؛ دستور بود.

تناقض تلخ ماجرا آنجاست که همین افرادِ تحت اجبار، در ایام خاص مذهبی، به‌طور ابزاری مورد استفاده تبلیغاتی قرار می‌گرفتند:
فرستادن نمایشی به کلیساها، شرکت اجباری در مراسم آشوریان، اجرای برنامه‌های شاد برای دوربین‌ها؛ نه از سر باور، بلکه برای ساختن تصویری دروغین از “تساهل مذهبی”

نام‌هایی در این میان وجود دارند که روایت‌شان، سند این فاجعه انسانی است. از جمله فلیپ یوسفیه؛ فردی که بنا بر شهادت‌ها، تحت تهدید و فشار وادار به تغییر مذهب شد، سپس به‌عنوان نیروی عملیاتی به مأموریت فرستاده شد و نهایتاً در درگیری با نیروهای امنیتی کشته شد. سرنوشتی که پرسش‌های سنگینی را درباره مسئولیت فرمان‌دهندگان این مسیر مرگ‌بار مطرح می‌کند.

این فشارها تنها محدود به مسیحیان نبود. بسیاری از خواهران و برادران اهل سنت نیز، بنا بر همین شهادت‌ها، هدف سیاست یکسان‌سازی عقیدتی قرار گرفتند. نتیجه آن شد که پس از سال ۱۳۷۰، به تعبیر خود رجوی، “غیرمجاهد”ی باقی نماند؛ همه یا حذف شدند یا به نسخه مطلوب رجوی ساخته تبدیل شدند.

با چنین پیشینه‌ای، امروز دیدن مریم رجوی در کلیسا، شمع به دست، نه‌ تنها باورپذیر نیست، بلکه توهین آشکار به شعور افکار عمومی و به پیام حضرت مسیح است. این رفتار، نه نشانه احترام به مسیحیت، که ادامه همان سیاست دیرینه: سوء‌استفاده از انسان، ایمان و نمادها برای بقا و تطهیر چهره.

بر اساس آن‌چه طی دهه‌ها در مناسبات تشکیلات رجوی روایت شده، این زوج مریم و مسعود رجوی در برابر اعتراض، ناراضی‌بودن و استقلال فکری اعضا، هیچ‌گاه رحم و شفقتی نشان ندادند. شکنجه‌های روحی و جسمی، حبس، تحقیر، و صدور دستورهای خشونت‌بار، بخشی از این کارنامه تاریک است؛ کارنامه‌ای که شامل همکاری نظامی با رژیم صدام و به‌کارگیری اعضا به‌عنوان ابزار خشونت علیه مردم نیز می‌شود.

کریسمس، جشن تولد پیام‌آور عشق و آزادی است؛ نه صحنه تطهیر ناقضان آن.

و تاریخ، دیر یا زود، این فاصله عمیق میان “ژست‌های نمایشی” و “حقیقتِ زیسته قربانیان” را با صدای بلند بازگو خواهد کرد.

عیسی آزاده

نوشته سوء‌استفاده ابزاری مریم رجوی از نام و پیام حضرت مسیح اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

چند روز پیش خبر مرگ محمدعلی شیخی؛ ربات باسمه شورای دست ساز رجوی منتشر شد و امروز، خبر مرگ علی‌اصغر بهروزیان. مرگ‌هایی که یکی‌یکی می‌آیند، بی‌سروصدا، بی‌پاسخ‌گویی، و بدون آن‌ که کسی بپرسد چرا این همه «یاران وفادار» چنین خاموش و در غربت از دنیا می‌روند!.

علی‌اصغر بهروزیان یکی از همان قربانیان خاموش مریم رجوی بود. جوانی که در ۱۹ سالگی، نه با انتخابی آزادانه، بلکه توسط عناصر قاچاقچی تشکیلات تروریستی رجوی از ایران خارج شد و به هندوستان برده شد. مسیری که از همان ابتدا بوی فریب می‌داد. در هندوستان، او در دام یکی از شاخه‌های تشکیلاتی این فرقه، موسوم به “انجمن دانشجویان” افتاد؛ تشکیلاتی که مأموریتش چیزی جز شکار ذهن‌ها و اسیر کردن نسل جوان نبود.

از همان‌جا، آرام‌آرام تفکرات رجوی خائنانه جای زندگی را گرفت. آزادی، آینده، خانواده و انتخاب شخصی، همه قربانی “خط تشکیلات” شدند. سپس نوبت اعزام به کانادا رسید؛ نه برای زندگی بهتر، بلکه برای ادامه بهره‌کشی در شکلی مدرن‌تر. در کانادا، تشکیلات رجوی شیره جانش را کشید؛ سال‌ها کار، فعالیت، مقاله‌نویسی، حضور در آکسیون‌ها و فشار روانی بی‌وقفه، بی‌آن‌که امنیت، آرامش یا حداقل حمایت انسانی‌ای در کار باشد.

او فرسوده شد، تحلیل رفت و رمقی برایش نماند. و سرانجام، در دوم دی‌ماه، خبر مرگش اعلام شد؛ آن هم نه در سایت رسمی تشکیلات، بلکه در سایت “همبستگی”. بله، این است منطق “جامعه بی‌طبقه توحیدی” رجوی؛ جایی که حتی مرده‌ها هم طبقه‌بندی می‌شوند. بعضی آن‌قدر بی‌اهمیت‌اند که مرگ‌شان هم ارزش درج در تریبون رسمی را ندارد.

تشکیلاتی که مدعی آزادی و کرامت انسان است، حتی پس از مرگ اعضایش نیز با آن‌ها صادق نیست. انسان‌ها تا زمانی که زنده‌اند، مصرف می‌شوند و وقتی می‌میرند، اگر لازم باشد، به ابزار تبلیغاتی تبدیل می‌شوند؛ و اگر نه، در حاشیه دفن می‌شوند، بی‌نام و بی نشان.
واقعیت این است که تشکیلات رجوی یکی از استثمارگرترین جریان‌ها در نوع خود است؛ جریانی که نه فقط کار و توان، بلکه عمر، عاطفه، سلامت روان و حتی مرگ انسان‌ها را هم مصادره می‌کند. اردوگاه رجوی، چه در اشرف و لیبرتی، چه در اروپا و کانادا، و آلبانی یک نام ثابت دارد: فرسایش تدریجی انسان و مرگ محتوم.

و این مرگ‌ها ادامه خواهند داشت، تا زمانی که کسی جرأت کند پرده را کنار بزند و بپرسد:
چرا این همه مرگ؟
چرا این همه غربت؟
و چرا رهبری تشکیلات، همیشه زنده می‌ماند، اما اعضا یکی‌یکی می‌میرند؟

عیسی آزاده

نوشته بازهم مرگ در اردوگاه رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این زن همان کسی است که با ترفند ایدئولوژیک، زنان نگون‌بخت تشکیلات را به عقد مسعود رجوی درمی‌آورد؛ همان کسی که در قرارگاه بدیع‌زادگان جلسات رقص رهایی را راه انداخت تا “بدن زنان” هم در خدمت رهبری قرار بگیرد.

همان کسی که دستور می‌داد رحم زنان نافرمان را خارج کنند؛ و فرشته هدایتی با صدای خودش گفت: رحم من با دستور مستقیم مریم رجوی خارج شد.

این زن همان کسی است که در نشست‌ها می‌گفت: فرمانده خوب آن کسی است که آن‌قدر از نیروهایش کار بکشد تا شب با صورت روی بالش بیهوش شوند.

این نگاه، نگاه یک انسان نیست؛ نگاه کسی است که تشکیلات تروریستی را تنها با له کردن روان و جسم اعضا سرپا نگه می‌دارد.

مریم رجوی همان کسی است که با صدای خودش فرمان آتش برای کشتن نظامیان و حتی مردم عادی صادر می‌کرد؛

همان که تیم‌های ترور را به عمق کشور فرستاد؛

همان که در شهرها خمپاره‌های بی‌دقت و کور را روی سر مردم انداخت.

و وقتی اطلاعات عراق مأموریت می‌داد، در جلسات با فرماندهان می‌گفت:
باید عملیات‌های سفارشی را به هر قیمت انجام داد؛ حتی اگر از ده تیم یکی هم برنگردد .

برای او جان انسان، حتی جان اعضای خودش، هیچ ارزشی نداشت.

اما امروز همین زن، با پول‌های بادآورده دشمنان ایران، در سالن‌های لوکس اروپا ژست آزادی‌خواهی می‌گیرد. کسانی را با دستمزدهای کلان در اطرافش جمع می‌کند و بلندگو به دست می‌گیرد که “حقوق بشر” مهم است!

اگر حقوق بشر مهم است، چرا در تشکیلات تروریستی شما:

• مردان حتی حق پوشیدن پیراهن آستین‌کوتاه نداشتند؟
• زنان اجازه یک روسری متفاوت هم نداشتند؟
• چرا حجاب اجباری بود؟
• چرا زنان حق ازدواج و حق مادر شدن نداشتند؟
• چرا مردان و زنان به طلاق‌های اجباری و “تجرد مطلق” محکوم شده‌اند؟
• چرا اعضا در عراق و حالا در آلبانی، زیر شدیدترین شکنجه‌های روحی و جسمی له شدند؟
این چه دفاعی از آزادی است وقتی در کوچک‌ترین جامعه بسته‌ای که اداره می‌کردید، هیچ آزادی ابتدایی انسانی وجود نداشت؟

امروز هم دست از سر جوان‌ها برنمی‌دارید.
نوجوانان اروپایی را جمع کرده‌اید تا دوباره همان بلایی را سرشان بیاورید که سر هزاران جوان ایرانی آوردید؛ همان نسلی که با طلاق‌های اجباری و سرکوب هویتی نابود شد.

واقعاً چقدر باید وقیح بود که با چنین کارنامه‌ای، خود را “مدافع حقوق بشر” معرفی کرد؟

مریم رجوی و مسعود رجوی، نماد یک تشکیلات تروریستی وطن‌فروش هستند؛
زوجی که نه‌تنها در داخل ایران، بلکه در خارج از کشور نیز ایرانیان از آنها بیزارند.

ایرانیان بارها گفته‌اند:
ترور، وطن‌فروشی و جنایت هیچ‌وقت جایگزین آینده ایران نمی‌شود.
این حقیقتی است که هیچ سالن اجاره‌ای، هیچ لابی‌گر خارجی و هیچ نمایش سیاسی نمی‌تواند آن را پنهان کند.

عیسی آزاده

نوشته وقتی جلاد در نقش مدافع حقوق بشر ظاهر می‌شود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بیانیه افتتاحیه رسمی این مرکز

این مرکز با توکل به خداوند متعال و با احترام عمیق به رنج و صبر خانواده‌های شریف استان سمنان، بازگشایی می‌شود.
هدف اصلی این پایگاه، دادخواهی انسانی، آگاهی‌بخشی مسئولانه و حمایت از حقوق بنیادین خانواده‌هایی است که فرزندان آنان سال‌هاست در اسارت تشکیلات بسته ‌محور موسوم به سازمان مجاهدین خلق، در کشور آلبانی، از حق بدیهی ارتباط آزاد با خانواده محروم شده‌اند.

این انجمن:
• نه یک پایگاه سیاسی جناحی است.
• نه ابزار تبلیغاتی
• و نه وابسته به هیچ جریان قدرت‌طلب داخلی یا خارجی
بلکه تریبونی است مستقل، مردمی و خانواده‌ محور برای بازتاب صدای پدران و مادران چشم‌انتظار، ثبت مستندات نقض حقوق بشر، و دفاع از کرامت انسانی

خطاب به خانواده‌های دردمند

پدران و مادران عزیز؛
درد شما فقط دردِ دوری نیست، دردِ سال‌ها بی‌خبری، تحقیر عاطفه، و مصادره عشق خانوادگی است.
فرزندان شما زنده‌اند، نفس می‌کشند، اما از حق طبیعی اندیشیدن، انتخاب کردن و حتی دوست داشتن خانواده محروم شده‌اند.
این محرومیت نه سیاسی است و نه ایدئولوژیک؛ این یک نقض آشکار حقوق بشر و کرامت انسانی است.
انجمن نجات این مرکز از امروز، دوباره صدای شما خواهد بود؛ صدای مادری که هنوز اتاق فرزندش را مرتب نگه داشته و پدری که هر شب، نام فرزندش را در دل زمزمه می‌کند.
پیام ما روشن و صریح است.

ما اعلام می‌کنیم:

• قطع ارتباط اعضا با خانواده، جنایت علیه حقوق انسانی است؛
• حبس روانی و تشکیلاتی، حتی بدون زنجیر فیزیکی، مصداق اسارت است؛
• و خانواده، دشمن هیچ انسانی نیست، بلکه حق مسلم اوست.
پیامی از خانواده های دردمند به فرزندان اسیرشان در پادگان مانز در آلبانی

اگر این کلمات روزی به دست شما رسید

بدانید که خانواده‌هایتان نه فراموشتان کرده‌اند و نه از انتظار خسته شده‌اند.
خانه هنوز روشن است،
مادر هنوز دعا می‌کند،
و پدر هنوز به روز بازگشت ایمان دارد.
یلدا؛ پایان شب است، نه پایان امید
بازگشایی این مرکز در آستانه شب یلدا، تصادفی نیست.
یلدا یعنی طولانی‌ترین شب، پیش از طلوع.

ما باور داریم

شبِ هجران هر چقدر طولانی باشد،
صبحِ دیدار ناگزیر فرا خواهد رسید.
و به رسم نیاکان، در این شب به دیوان حافظ تفأل می‌زنیم؛
و چه پیامی رساتر از این:
یوسفِ گمگشته باز آید به کنعان، غم مخور
کلبه‌ی احزان شود روزی گلستان، غم مخور
این بیت، فقط شعر نیست؛
وعده‌ای است که تاریخ بارها آن را به خانواده‌های صبور ثابت کرده است.

تعهد ما

ما متعهد می‌شویم که:
• با صداقت، دقت و مسئولیت قلم بزنیم
• از دروغ، اغراق و هیجان‌سازی پرهیز کنیم
• حرمت خانواده‌ها را بالاتر از هر ملاحظه‌ای بدانیم
• و تا تحقق حق ارتباط آزاد فرزندان با خانواده‌های‌شان، این مسیر را ادامه دهیم.

سخن پایانی

این مرکز با نام خانواده آغاز می‌شود
و با امید به بازگشت فرزندان به آغوش گرم خانواده‌ها ادامه خواهد یافت.
با آرزوی سلامتی، صبر و دل‌آرامی برای تمامی خانواده‌های شریف استان سمنان عزیز
و با ایمان به اینکه:
هیچ شبِ ظلمانی، ابدی نیست.
با نام و یاد خدای مهربان
به نام حقیقت
به نام خانواده
و به نام انسان

عیسی آزاده

نوشته بازگشایی مجدد انجمن نجات مرکز سمنان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این ایام آنچه که در فرهنگ و رفتار و کردار مردم نهادینه شده است دید و بازدید است و طلب حلالیت از بزرگان و پدر و مادرها .
دسته هایی از خانواده ها و اقوام در خیابانها و کوچه و بازار مشاهده میشوند که به دیدار عزیزان و وابستگانشان میروند و هرچه مشاهده میشود طینت پاک و صفای دل است.

سازمان مجاهدین اما گروهی است که خود را ایرانی مینامند، شعارها و ادعاهای ایرانی دارند ، مدعی میراث داری این مرز و بوم و این تاریخ و فرهنگ هستند اما در ایام نوروز آنچه ملاحظه میشود تجدید عهد با کینه و نفرت، تکفیر خانواده و پدر و مادر است.

در ایام نوروز نه اینکه هیچ آثاری از دید و بازدید و ارتباط با پدر و مادر و اقوام و بستگان نیست، بلکه افراد بایستی با دستور رهبران و مسئولین تشکیلات مجاهدین نسبت به پدر و مادران و خانواده خود اعلام انزجار و تنفر نمایند و بجای خانواده هایی که پیوند خونی با آنها دارند با رهبر فرقه یعنی رجوی که خود نماد دیکتاتور است تجدید پیمان کنند.

و اکنون بر اساس آمار و ارقام موجود در دفاتر انجمن نجات استانها و ارتباطاتی که با پدران و مادران افراد گرفتار در تشکیلات سازمان مجاهدین هست صدها پدر و مادر پیر و کهنسال سالیان سال است به امید دیدار یا ارتباط با فرزندان دلبندشان روز شماری میکنند و در این ایام هرچقدر به نوروز نزدیک میشویم تپش قلب های منتظرشان تند تر و تند تر میشود تا شاید صدای زنگ تلفن یا قاصدک ها پیامی یا خبری یا اثری ، یا حتی درپس کوچه ذهنی، گوشه چشمی ، نظری از گمشده خویش دریافت نمایند.

و بسیار مادرانی که در فراق عزیزانشان در اوج انتظار نومیدانه چشم از جهان فروبستند.

اما باز هم سیاهی و تیرگی اصالت ندارد، شب و تاریکی میرود و نوروز ، ایام و روزگار را نو میکند ، روشنایی و سرسبزی با کدورت و تاریکی ، سرما و یخبندان نبرد میکند و پیروز خواهد شد.

همه با هم برای نابودی تاریکی و ظلمت، اختناق و زنجیرهای تشکیلات رجوی دعا کنیم و به پیشواز نوروز برویم.

امید را در دلها و چشم های منتظر مادران زنده نگهداریم و روز رهایی و دیدار مادران چشم انتظار با فرزندان دلبندشان را نوید دهیم.
و خطاب به رجوی و سران جنایتکار این تشکیلات.

تابلوی درسی و آموزشی شما تحت عنوان ” خانواده مساوی است با کانون فساد “، “خانواده یعنی ضد مبارزه ” تنها میتواند ذهن بیمار خودتان را فریب دهد غافل از اینکه شما خودتان نیز از کانون خانواده و پدران و مادران ایرانی متولد شده اید که اولین خیانتتان به همان خانواده بوده است.

شما دیگر تاب و توان مبارزه با تاریخ و فرهنگی غنی ایران و مناسبت های ایران را ندارید . کینه و دشمنی تان با خانواده ها ناشی از ضعف و درماندگی و پوچ و بی محتوا بودن تفکر و دیدگاهتان میباشد . خودتان با دستان خودتان قبر خود را کنده اید و” برشاخ بنشسته و بن می برید ”

چند کلامی هم خطاب به افراد گرفتار در بند تشکیلات رجوی.

راه رهایی هموار است و بسیاری از عزیزان قبل از شما پیموده اند و اکنون در ایران عزیز ، این وطن سربلند و همیشه پیروز در آغوش بهار زندگی میکنند و برای رهایی شما و پیوستن به این کاروان از هیچ کوششی فروگذار نخواهند کرد.
کافیست تصمیم بگیرید و در این ایام فرا رسیدن نوروز برای دیدار پدران و مادران خود و آشتی با طبیعت سرسبز ایران اقدام نمایید .

علی مرادی

نوشته نوروز سرآغاز خوبیهاست نه تجدید عهد با سیاهی ها اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

روزگاران گذشت و پرده های نیرنگ و ریا کنار رفت و رو در روی انقلاب ایستاد و به ترور مردم بی دفاع و شهروندان هوادار انقلاب روی آورد و البته بلافاصله جواب دندان شکنی از مردم دریافت کرد و بساط تشکیلات سازمان را از کشور جمع کردند و به کردستان عراق متواری شدند.

تیغ تیز روزگار برای جداکردن سره از ناسره در جنگ عراق – ایران از نیام در آمد تا سیه روی شود هرکه در او غش باشد.

صدام این دشمن قسم خورده مردم ایران با تمام قوا و با پشتیبانی چندین کشور علیه ایران لشگرکشی نمود و رجوی نیز برای اینکه از قافله خیانت عقب نماند در صف دشمنان ایران و ایرانی قرار گرفت و نهایتا در پایان جنگ جز ننگ تاریخ چیزی عایدش نشد.

متعاقب آن شعارهای ضد امپریالیستی بعد از انقلاب رنگ باخت و درون مایه رجوی بیرون ریخت و خصلت نوکر صفتی او را بسمت آمریکا کشاند و تا مرحله پادویی پیش رفت.

رجوی و سازمان ضدایرانی او دیگر هیچ چیز و هیچ حرفی در چنته نداشتند لذا ناگزیر به تغییر روش شدند.

فعالیت در قالب شعار های ضد امپریالیستی، مردم گرایی های مبتذل، دفاع از خلق در زنجیر و….را کنار گذاشت و آمریکا را به عنوان تکیه گاه به طور رسمی انتخاب نمود و به آن افتخار نیز مینمود، عکس های دونفره و چند نفره مریم با سناتورها و مسئولین سابق دولت آمریکا را مایه فخر و مباهات خودشان میپنداشتند.

نمایندگان سازمان از جمله محمد سید المحدثین، علی رضا جعفر زاده، سونا صمصامی و حتی خود مریم به صراحت تمام از آمریکا تقاضا میکردند که تحریم ها علیه ایران دیگر اثرگذار نیست و راه حل و تنها گزینه کارساز علیه نظام ایران بمباران و تهاجم نظامی است.

چند صباحی هم در این خام خیالی که ” تغاری بشکند ماستی بریزد جهان گردد به کام کاسه لیسان” منتظر بود که آمریکا به ایران حمله نظامی کند و زمینه برای ورود سازمان مجاهدین به ایران فراهم شود اما آمریکا ارزیابی دقیقتری از ملت ایران، تاریخ و فرهنگ آن، حمایت های مردمی از نظام و انقلاب و توان دفاعی ایران داشت لذا حاضر نشد تن به حماقتی بزند که مجاهدین برایش ترسیم نموده اند.

مجاهدین اما ناکام و سرخورده با معضلات عدیده ای روبرو بودند. نحوه پیشبرد “مبارزه” مورد ادعا، فعالیت های بین المللی، نحوه نگهداری نیروهای خودش برای پیشبرد اهداف مبارزه مورد ادعا از آنجاییکه مجاهدین و همه نیروهای شان از عراق رانده و به کشور آلبانی تبعید شدند، شعار ادعایی مبارزه مسلحانه دیگر محلی از اعراب پیدا نمیکرد مگر مجهز به کارخانه های عظیم برای ساخت موشک های بالستیک و قاره پیما میشدند که اربابشان آمریکا نیز از این سلاح طرفی نبست.

در عرصه فعالیت های بین المللی نیز به علت شکست های سیاسی استراتژیک و بطلان خطوط مبارزاتی در طی چند دهه در عراق، دیگر نزد افکار عمومی به خصوص آمریکا و اروپا جایگاهی نداشتند و تقریبا روی آنها خط بطلان کشیده شد. تهاجم پلیس آلبانی به مقر مجاهدین، ممنوع الورودی مریم توسط دولت آلبانی، ممنوع الخروجی مریم توسط دولت فرانسه، سرکوب تجمعات اندک آنها در اروپا حتی توسط تعداد اندکی سلطنت طلب همه و همه این موارد گواه خط بطلان بر کارنامه ننگین بر این سازمان است.
و اما روش های نگهداری اندک نیروی باقیمانده:

در خلال این سالیان بسیاری از نیرو ها موفق شدند تور اختناق تشکیلات رجوی را پاره نموده و خود را به بیرون از تشکیلات چه در کشور آلبانی یا در سایر کشور های اروپایی برسانند.

وجود و حضور تعدادی از جداشدگان در کشور آلبانی و تشکیل انجمن نجات مزید برعلت شد تا رجوی درمانده و عاجز از نگهداشتن نیروهایش باشد و اکنون هر هفته در تلاش است تا با ترفند های مختلف و لطایف الحیل، شستشوی مغزی، تهدید و تطمیع و دار و درفش و شکنجه های روحی و جسمی اساسا از اهداف اعلامی و اولیه خود صرف نظر نموده و تمام توان خود را صرف به زنجیر کشیدن نیرو هایش می کند.

لذا در این وانفسا جا دارد از همینجا خطاب به همه دوستان سابق که در تشکیلات رجوی گرفتار هستند اعلام کنم که ما جداشدگان عملا این مسیر را طی کردیم و یکبار به رجوی و تشکیلات مخوفش، به روابط و مناسبات ضدانقلابی و ضد انسانی وی نه بزرگ گفتیم و زندگی و آزادی با تمام لذت هایش را برای خود و خانواده مان به ارمغان آوردیم.

پس دوستان سابق و اعضای گرفتار در تشکیلات مخوف مجاهدین کافیست تصمیم بگیرید وعزم خود را برای زندگی و لذت های آن در کنار خانواده و بهره مند شدن از تمام زیبایی های جهان جزم نمایید و قطعا ما جداشدگان از هیچ کوششی برای کمک به شما فروگذار نخواهیم کرد.

علی مرادی

نوشته تاریخ بر کارنامه رجوی و سازمانش مهر بطلان زد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.