تروریست های مجاهدین خلق در سال‌های اخیر بیش از آنکه یک بازیگر عملیاتی باشد، به یک مرکز هماهنگی سیاسی، رسانه‌ای و تبلیغاتی تبدیل شده اند. به بیان دیگر، اگر در گذشته خود نقش مستقیم در اقدامات نظامی را ایفا می‌کرد، امروز تلاش می‌کند نقش «اتاق فکر» و هماهنگ‌کننده را برای مجموعه‌ای از گروه‌های پراکنده بر عهده بگیرد.

عمده گروهک های مسلح فعال در مناطق مرزی شرق و غرب ایران فاقد ساختار سیاسی منسجم، برنامه مدون و کادرهای آموزش‌دیده در حوزه سیاست هستند. از نگاه آنان، این گروه‌ها عمدتاً بر ظرفیت‌های محلی، قومی یا قبیله‌ای تکیه دارند و به همین دلیل در حوزه سازماندهی و تبلیغات با ضعف‌های جدی روبه‌رو هستند. در چنین شرایطی، تروریست های موسوم به مجاهدین خلق می‌توانند برای این جریان‌ها نقش یک مربی تشکیلاتی را ایفا کند؛ سازمانی که هرچند توان نظامی گذشته خود را از دست داده، اما هنوز از تجربه چند دهه فعالیت مخفی، عضوگیری، تبلیغات و شبکه‌سازی برخوردار است.

یکی از مهم‌ترین نگرانی‌ها مسئله جذب و به‌کارگیری جوانان است. تجربه تاریخی تروریست های بی اخلاق سازمان مجاهدین خلق نشان می‌دهد که این تشکیلات طی دهه‌های گذشته موفق شده بود هزاران جوان را با شعارهای آرمان‌گرایانه و وعده های کاریابی و تحصیل در اروپا و آمریکا جذب کند. بخشی از این نیروها در نهایت سال‌های طولانی از عمر خود را در اردوگاه اشرف در عراق و سپس در اردوگاه‌های مستقر در آلبانی سپری کردند و در همین اردوگاه ها هم مُردند؛ افرادی که فرصت زندگی عادی، تحصیل، تشکیل خانواده و حضور مستقل در جامعه را از دست دادند.

از همین منظر، این زنگ خطر وجود دارد که الگوهای عضوگیری و تأثیرگذاری روانی که در گذشته توسط مجاهدین خلق به کار گرفته می‌شد، ممکن است امروز به اشکال جدیدی در میان این گروه‌های مسلح تکرار شود. نگرانی اصلی آن است که جوانان کم‌تجربه، به‌ویژه در مناطق محروم یا مرزی، هدف وعده‌ها و تبلیغاتی قرار گیرند که در نهایت آنان را وارد چرخه خشونت و اقدامات مسلحانه می‌کند.

در این میان، گزارش‌ها و روایت‌هایی نیز درباره شیوه‌های جذب نیرو در برخی گروه‌های تندرو در مناطق مرزی منتشر شده است. بر اساس این روایت‌ها، برخی خانواده‌ها مدعی شده‌اند فرزندانشان با وعده تحصیل علوم دینی یا فرصت‌های آموزشی در کشورهای همسایه جذب شبکه‌هایی شده‌اند که در نهایت آنان را به سمت فعالیت‌های مسلحانه سوق داده‌اند. در برخی از این روایت‌ها، والدین اظهار کرده‌اند که برای مدت طولانی از محل حضور فرزندان خود بی‌اطلاع بوده‌اند و تنها پس از انتشار تصاویر یا پیام‌های تبلیغاتی این گروهک ها در آستانه انجام عملیات های تروریستی متوجه شده‌اند که آنان در مسیر فعالیت‌های خشونت‌آمیز قرار گرفته‌اند.

واقعیت غیرقابل انکار این است که: گروهک های مسلح برای ادامه حیات خود نیازمند جذب نیروی انسانی جدید هستند و مهم‌ترین هدف آنان نیز معمولاً جوانان هستند. جوانانی که گاه به دلیل مشکلات اقتصادی، محرومیت‌های اجتماعی، هیجان‌طلبی یا فقدان آگاهی سیاسی، بیش از دیگران در معرض تأثیرپذیری از تبلیغات افراطی قرار می‌گیرند.

سازمان مجاهدین خلق که امروز با انبوهی از افراد با سنین بالا در درون کمپ هایش مواجه است توان نظامی اش کاملاً افول کرده است، تلاش دارد از سرمایه تشکیلاتی و تجربیات انباشته چند دهه گذشته برای حفظ نقش و نفوذ سیاسی استفاده کند. امروز خطر اصلی نه در توان نظامی این سازمان، بلکه در انتقال تجربه‌های عضوگیری، تبلیغات ایدئولوژیک، شبکه‌سازی مخفی و مشروعیت‌بخشی به خشونت سیاسی است؛ تجربه‌هایی که اگر در اختیار نسل جدیدی از گروهک های مسلح قرار گیرد، می‌تواند به بازتولید چرخه افراط‌گرایی و خشونت در منطقه منجر شود.

از این منظر، مهم‌ترین راه مقابله با چنین روندی افزایش آگاهی عمومی، توسعه فرصت‌های آموزشی و اقتصادی، تقویت پیوندهای اجتماعی و جلوگیری از سوءاستفاده از ناامیدی و ناآگاهی جوانان است؛ زیرا هر جا که خلأ آگاهی و امید شکل بگیرد، زمینه برای جذب نیرو توسط جریان‌های افراطی نیز فراهم خواهد شد.

سالاری

نوشته هشدار بابت پیوند تروریست های مجاهدین خلق با جریان‌های تجزیه‌طلب اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نخستین نکته آن است که این خواسته از چه مسیری دنبال شده و چه پیامدهایی برای منافع ملی ایران داشته است. شورای ضد ایرانی موسوم به ملی مقاومت و سازمان ترریستی مجاهدین خلق در حالی از «صلح» سخن می‌گویند که همزمان مسیر نزدیکی سیاسی و سپس همکاری گسترده با حکومت صدام حسین را در پیش گرفتند؛ حکومتی که آغازگر جنگی ویرانگر علیه ایران بود و هزاران شهروند ایرانی قربانی تجاوز نظامی آن شدند.

مطلب درج شده در سایت رسمی این تروریست ها تلاش می‌کند دیدارها و مذاکرات رهبران مجاهدین با مقامات عراقی را به‌عنوان اقدامی دیپلماتیک و صلح‌جویانه معرفی کند، اما از نگاه بخش بزرگی از جامعه ایران، همکاری با دولتی که خاک کشور را اشغال کرده و شهرهای ایران را زیر آتش موشک و بمباران قرار داده بود، نه یک اقدام صلح‌طلبانه بلکه عبور از مرزهای منافع ملی محسوب می‌شد. تاریخ را نمی‌توان صرفاً با استناد به چند بیانیه بازنویسی کرد؛ افکار عمومی عملکرد سیاسی بازیگران را بر اساس نتایج و رفتارهای عملی آنان قضاوت می‌کند.

نکته دوم، روایت یک‌جانبه‌ای است که نویسندگان سایت از جنگ ارائه می‌دهد. در این روایت تقریباً تمام مسئولیت ادامه جنگ متوجه ایران دانسته می‌شود و نقش رژیم بعث عراق در آغاز تجاوز و تداوم درگیری‌ها به حاشیه رانده می‌شود. چنین رویکردی بیش از آنکه یک تحلیل تاریخی باشد، نوعی بازسازی سیاسی گذشته برای تطهیر تصمیمات جنجالی تروریست های موسوم به مجاهدین خلق است.

از سوی دیگر، نویسندگان این مطلب فریب کارانه می‌کوشند مخالفت‌های گسترده با مجاهدین خلق را صرفاً محصول تبلیغات حکومتی معرفی کنند، در حالی که بخش مهمی از نگاه منفی جامعه ایران به این سازمان خائن ریشه در حافظه تاریخی مردم دارد. برای بسیاری از ایرانیان، همکاری سیاسی و نظامی با دولت صدام در بحبوحه جنگ، موضوعی نیست که بتوان آن را با استناد به چند سند یا بیانیه توجیه کرد. این برداشت صرفاً محدود به حامیان حاکمیت در ایران نیز نبوده و در میان طیف‌های مختلف سیاسی و حتی مخالفان جمهوری اسلامی نیز دیده می‌شود.

مهم‌ترین موضوع فریبکارانه در مطلب فوق آن است که میان «ادعای صلح‌طلبی» و «رفتار سیاسی در میدان عمل» فاصله‌ای جدی وجود دارد. اگر هدف صرفاً پایان جنگ بود، چرا این مسیر باید از کانال همکاری با حکومتی دنبال می‌شد که خود عامل اصلی آغاز جنگ بود؟ چرا در این بازخوانی تاریخی، هزینه‌های سیاسی و اخلاقی این همکاری برای اعتبار اپوزیسیون ایرانی نادیده گرفته می‌شود؟

در نهایت، مطلب فوق الذکر بیش از آنکه یک بررسی بی‌طرفانه تاریخی باشد، تلاشی برای بازسازی چهره سیاسی سازمانی تروریستی و خیانتکار و البته منفور بنام مجاهدین خلق و شورای یه اصطلاح ملی مقاومت است. اما واقعیت این است که مسئله اصلی منتقدان هرگز مخالفت با صلح نبوده است؛ مسئله، انتخاب مسیری بود که در ذهن بسیاری از ایرانیان با همکاری با دشمن خارجی در دوران جنگ گره خورده و همین موضوع باعث شده است که ادعاهای امروز این جریان همچنان مردود و خیانت کارانه محسوب شود.

در کنار همه این ها مهمترین مسئله این است که اصلا مسعود رجوی و کل سازمان تروریستی اش چه مقام و مسئولیت حاکمیتی از سوی دولت و مردم ایران داشتند که پیشقدم برای صلح با صدام حسین دیکتاتور شده باشند؟

طبق اسناد لو رفته از استخبارات دولت بعث در پس از ساقط شدنش، مسئولین خیانت کار سازمان تروریست و منحرف مجاهدین خلق ماه ها پیش از آغاز جنگ توسط بغداد، با استخبارات عراق ملاقات هایی برای تبادل اطلاعات و دریافت پول های کلان برای تجهیز و تسلیح خود برای انجام ماموریت خائنانه به آشوب کشیدن کشور در زمان جنگ پیش رو و درگیر کردن توان نظامی حکومت نوپای حاکم بر ایران در وسط شهرها، با هدف کاهش توانمندی نظامی و اطلاعاتی ایران با قرار گرفتن در دو جبهه جنگ را داشته اند.

چگونه باور پذیر است گروهی که چنین اقدام خبیثی را در حین جنگ مرتکب شده اند، بدنبال برقراری صلح بوده اند و تقدیم کشور به صدام حسین دیکتاتور؟!!!

سالاری

نوشته نقدی بر روایت تروریست های مجاهدین خلق از جنگ ایران و عراق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

جنگ رمضان؛ آزمونی برای جریان‌های سیاسی ایرانی

در بسیاری از کشورهای جهان، هنگام وقوع جنگ یا حمله خارجی، اختلافات سیاسی داخلی تا حدی تحت‌الشعاع مسئله دفاع از کشور قرار می‌گیرد. حتی مخالفان دولت‌ها نیز معمولاً میان مخالفت با حکومت و حمایت از حمله خارجی تمایز قائل می‌شوند.
جنگ رمضان نیز چنین وضعیتی را برای نیروهای سیاسی ایرانی ایجاد کرد. افکار عمومی به دقت مواضع گروه‌ها، فعالان سیاسی و رسانه‌های مختلف را زیر نظر داشت تا مشخص شود هر جریان در برابر حملات خارجی چه رویکردی اتخاذ می‌کند.
در این میان، سازمان همیشه در حال خیانت مجاهدین خلق تمام تلاشش را کرد تا بیش از بسیاری از گروه‌های دیگر موضع‌گیری هایش را علیه استقلال، امنیت، اقتصاد و حتی آرامش مردم ایران در راستای خوش خدمتی برای تحقق اهداف دشمنان متخاصم اعمال کند.

سابقه تاریخی و تأثیر آن بر قضاوت افکار عمومی

قضاوت جامعه درباره مواضع تروریست های مجاهدین خلق صرفاً به رویدادهای اخیر محدود نمی‌شود. بخش مهمی از نگاه افکار عمومی به این سازمان تحت تأثیر گذشته آن شکل گرفته است.
همکاری‌های گذشته آنها با حکومت عراق در دوران جنگ ایران و عراق موجب شده است که هرگونه موضع‌گیری آن درباره مسائل امنیت ملی با دیده تردید نگریسته شود. از سوی دیگر، حامیان سازمان این برداشت را رد کرده و روایت متفاوتی از عملکرد خود ارائه می‌دهند.
صرف‌نظر از این اختلاف دیدگاه‌ها، واقعیت آن است که پیشینه تاریخی این تروریست ها نقش مهمی در نحوه ارزیابی مواضع آن در جریان جنگ رمضان ایفا کرد.

جنگ روایت‌ها؛ میدان اصلی نبرد سیاسی

یکی از مهم‌ترین ابعاد جنگ رمضان، نبرد رسانه‌ای و روایت‌ها بود. در کنار تحولات نظامی، جریان‌های سیاسی مختلف تلاش می‌کردند برداشت خود را از رویدادها به افکار عمومی منتقل کنند.
در این فضا، رسانه‌های نزدیک به مجاهدین خلق نیز به پوشش گسترده تحولات پرداختند. روایت‌های ارائه‌شده از سوی این رسانه‌ها بیش از آنکه بر امنیت و منافع ملی ایران تمرکز داشته باشد، بر القاء موضع ضعف و در حال شکست ایران در تقابل با تجاوزات دو دشمن تا دندان مسلح و متوحش بود.

منافع ملی یا رقابت سیاسی؟

یکی از مهم‌ترین پرسش‌هایی که در جریان جنگ رمضان مطرح شد، نسبت میان منافع ملی و رقابت سیاسی بود.

در شرایطی که کشور با تهدید خارجی مواجه است، هر جریان سیاسی باید دفاع از امنیت ملی را بر اختلافات داخلی مقدم بداند. هرگونه تمرکز بر رقابت سیاسی در چنین شرایطی می‌تواند به انسجام ملی علیه دشمن آسیب برساند و این دقیقاً بخش پنهان ماهیت و ماموریت این سازمان در همراهی دشمنان بود.

هوادارانشان در خارج کشور ادعا می کنند مخالفت با حکومت لزوماً به معنای مخالفت با کشور نیست و می‌توان همزمان منتقد حکومت و حامی حمله خارجی به اهداف حکومتی برای سرنگونی بود.
این دقیقاً خط تمایز ایرانیان باغیرت از ایرانی نماهای بی غیرت و بی شرمی است که برای رسیدن به قدرت حاضرند چشم روی تجاوز به ایران و کشتار هموطنانمان می بندند.

نسل جدید و بازخوانی نقش گروه‌های سیاسی

یکی از پیامدهای جنگ رمضان، افزایش توجه نسل جوان به تاریخچه گروه‌های سیاسی ایرانی بود. بسیاری از جوانانی که آشنایی محدودی با تحولات دهه‌های گذشته داشتند، در جریان این رویداد به بررسی پیشینه سازمان‌ها و جریان‌های مختلف پرداختند.
در این میان، خائنین مجاهدین خلق و کارنامه خیانت بارشان بار دیگر از آرشیو خاک خورده بیرون کشیده شد و جوانان نسل جدید هم به مطالعه کارنامه سیاه آنان پرداخته اند. بسیاری شان که شناختی از این سازمان و رهبرانش نداشتند از این هجم خیانت و جنایتکاری داعش گونه ی یک گروه به ظاهر ایرانی حیرت زده اند.

از پدیده های جالب جنگ رمضان این بود که ناگهان زمینه‌ای شد برای معرفی و بازخوانی عملکرد و ماهیت گروه های مختلفی که در رخ دادن این جنگ علیه ایران و مردم ایران نقش داشتند. حال آنکه وجه مشترک همه این گروه ها یعنی حمایت از حمله جنایتکارانه امریکا و اسرائیل به کشورمان عاملی شد تا از رضا پهلوی که اندک هواداران رویاپردازی در داخل کشور داشت که فکر می کردند او قرار است آنان را به قله های بی حد و مرز آزادی برساند، اما دیدند که چطور او کودک کشی و ویرانی صنایع و نمادهای تاریخ کشورمان را کمک بشر دوستانه خواند و همین یک جمله تمام آرزوهای آنان را به یکباره فروریخت و شخص رضا پهلوی را به منفور ترین چهره از شروع این جنگ تبدیل کرد گرفته تا گروه های تجزیه طلب و در رأسشان داعش دهه 60 یعنی مجاهدین خلق و رهبران جنایتکاراش را به نحو احسن به خودشان و ماهیت ضد ایرانیشان را به مردم ایران معرفی کنند.

سالاری

نوشته بررسی مواضع یک گروه جنجالی در مواجهه با حملات خارجی علیه ایران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

یکی از پرتکرارترین موضوعات در خاطرات اعضای جداشده، برگزاری نشست‌های اجباری موسوم به “عملیات جاری” و “غسل هفتگی” است. طبق این روایت‌ها، اعضا موظف بودند افکار، احساسات، تردیدها و حتی مسائل شخصی خود را در جمع مطرح کنند.
در بسیاری از این جلسات، فردی که مورد انتقاد قرار می‌گرفت با فشار شدید روانی، توهین، تحقیر و سرزنش جمعی مواجه می‌شد. هدف اصلی این نشست‌ها، شکستن استقلال فکری و وابسته‌سازی کامل فرد به تشکیلات عنوان شده است.
برخی اعضای سابق در مصاحبه‌های خود گفته‌اند که این جلسات نوعی “بازجویی روانی دائمی” بود که به مرور، هویت فردی را تخریب می‌کرد.

ایجاد ترس و احساس گناه

در خاطرات بسیاری از جداشدگان آمده است که سازمان تلاش می‌کرد هرگونه تردید یا انتقاد را به‌عنوان خیانت یا ضعف ایدئولوژیک معرفی کند.

اعضا به‌تدریج دچار این باور می‌شدند که:
• خروج از سازمان مساوی نابودی است
• جهان بیرون دشمن آن‌هاست
• خانواده مانع مبارزه محسوب می‌شود
• مخالفت با رهبری، خیانت به آرمان تلقی می‌گردد
این فضای دائمی ترس و احساس گناه، بسیاری از اعضا را دچار فرسایش روانی می‌کرد.

قطع ارتباط با خانواده

یکی از مهم‌ترین موضوعاتی که در روایت خانواده‌ها و جداشدگان تکرار می‌شود، ممنوعیت یا محدودیت شدید ارتباط اعضا با خانواده بود.
برخی خانواده‌ها سال‌ها از وضعیت فرزندان خود بی‌اطلاع بودند و امکان تماس آزادانه با آنان را نداشتند. طبق شهادت اعضای سابق، تماس تلفنی، نامه‌نگاری و دیدار خانوادگی تحت کنترل شدید تشکیلات قرار داشت.
منتقدان سازمان معتقدند قطع ارتباط خانوادگی، ابزاری برای وابسته نگه داشتن افراد به تشکیلات بود؛ زیرا خانواده می‌توانست پیوند عاطفی فرد با جهان بیرون را حفظ کند.
برخی مادران و پدران اعضای گرفتار در اردوگاه اشرف، در سال‌های مختلف مقابل این اردوگاه تجمع کرده و خواستار دیدار با فرزندان خود شدند.

برخورد با اعضای معترض و مخالف

فشار تشکیلاتی علیه منتقدان

در خاطرات بسیاری از اعضای جداشده آمده است که افراد منتقد یا کسانی که خواهان خروج از سازمان بودند، تحت فشار شدید قرار می‌گرفتند.

این فشارها شامل موارد زیر گزارش شده است:
• تحقیر و تخریب شخصیت در جمع
• محدودیت شدید رفت‌وآمد
• بازداشت درون‌تشکیلاتی
• محرومیت از ارتباطات
• تهدید روانی و ایدئولوژیک

برخی جداشدگان ادعا کرده‌اند که اعضای ناراضی گاهی برای مدت طولانی در فضاهای بسته نگهداری می‌شدند تا از تصمیم خود منصرف شوند.

روایت‌هایی از زندان‌های درون‌سازمانی

برخی اعضای سابق سازمان در کتاب‌ها، مصاحبه‌ها و مستندها، از وجود بازداشتگاه‌ها و زندان‌های داخلی در اردوگاه اشرف سخن گفته‌اند.
طبق این روایت‌ها، افرادی که متهم به «نفوذی بودن»، «خیانت» یا «تمایل به جدایی» بودند، مورد بازجویی و فشار قرار می‌گرفتند.
اگرچه سازمان همواره این اتهامات را رد کرده است، اما تعدد روایت‌های مشابه از سوی اعضای جداشده، باعث شده این موضوع در بسیاری از مطالعات مرتبط با مجاهدین خلق مورد توجه قرار گیرد.

طلاق اجباری و حذف زندگی شخصی

یکی از بحث‌برانگیزترین سیاست‌های درون‌تشکیلاتی سازمان، اجرای طرح موسوم به «طلاق ایدئولوژیک» بود.
بر اساس روایت اعضای سابق، بسیاری از زوج‌های عضو سازمان مجبور به جدایی شدند و روابط عاطفی و خانوادگی به‌عنوان مانعی برای «تعهد کامل به رهبری» معرفی می‌شد.
در برخی روایت‌ها آمده است که حتی داشتن احساسات عاطفی یا فکر کردن به خانواده، در نشست‌های تشکیلاتی مورد انتقاد قرار می‌گرفت.
این سیاست تأثیرات عمیقی بر وضعیت روحی اعضا و فرزندان آنان برجای گذاشت.

وضعیت کودکان و جدایی اجباری از والدین

برخی خانواده‌ها و اعضای سابق گفته‌اند که در دوره‌ای، تعداد زیادی از کودکان اعضای سازمان از والدین خود جدا و به کشورهای اروپایی منتقل شدند.
منتقدان سازمان این اقدام را بخشی از سیاست کنترل تشکیلاتی می‌دانند؛ زیرا والدینی که فرزند نداشتند، وابستگی عاطفی کمتری خارج از ساختار سازمان پیدا می‌کردند.
برخی از این کودکان بعدها در مصاحبه‌ها و مستندها، از آسیب‌های روانی ناشی از جدایی اجباری سخن گفته‌اند.

روایت اعضای جداشده از فضای اردوگاه اشرف

بسیاری از اعضای سابق، اردوگاه اشرف را محیطی کاملاً کنترل‌شده توصیف کرده‌اند.
در این روایت‌ها، موارد زیر بارها تکرار شده است:
• نظارت دائمی بر رفتار اعضا
• محدودیت شدید دسترسی به اخبار مستقل
• جلسات روزانه ایدئولوژیک
• حذف حریم خصوصی
• کنترل رفت‌وآمد
• ممنوعیت ارتباط آزاد با بیرون
برخی جداشدگان گفته‌اند که اعضا عملاً امکان تصمیم‌گیری مستقل درباره آینده خود را نداشتند.

پیامدهای روانی پس از جدایی

بسیاری از جداشدگان پس از خروج از سازمان با مشکلات روحی و اجتماعی جدی مواجه شدند.
برخی از این پیامدها عبارت بودند از:
• افسردگی و اضطراب مزمن
• اختلال استرس پس از سانحه
• بحران هویت
• دشواری بازگشت به زندگی عادی
• احساس گناه و ترس دائمی
• مشکلات ارتباطی و خانوادگی
در مقالات پیشین نیز ذکر شد که کنکاش در نحوه رفتار اجتماعی اعضای جداشده از این سازمان مخوف نشان می دهد این افراد که سال‌ها در ساختاری فرقه‌ای با اتکاء بر خشونت و تروریسم زندگی کرده اند، برای بازیابی استقلال روانی و اجتماعی نیازمند حمایت طولانی‌مدت هستند.

نقش تبلیغات و کنترل اطلاعات

در روایت اعضای جداشده، کنترل شدید اطلاعات یکی از مهم‌ترین ابزارهای تشکیلاتی معرفی شده است.
بر اساس این روایت‌ها:
• دسترسی آزاد به رسانه‌ها محدود بود
• اخبار بیرونی به‌صورت گزینشی منتقل می‌شد
• اعضا اجازه تحلیل مستقل سیاسی نداشتند
• روایت رسمی سازمان تنها منبع اطلاعات محسوب می‌شد
این شیوه باعث می‌شد اعضا به‌تدریج توانایی ارزیابی مستقل شرایط را از دست بدهند.

جمع بندی

بررسی خاطرات اعضای جداشده، روایت خانواده‌ها و اسناد منتشرشده درباره سازمان خشونت محور مجاهدین خلق، تصویری از یک ساختار بسته و مبتنی بر کنترل شدید ایدئولوژیک ارائه می‌دهد.
در این روایت‌ها، خشونت روانی، فشار تشکیلاتی، قطع ارتباط خانوادگی، سرکوب مخالفان داخلی، طلاق اجباری و محدودسازی آزادی فردی، به‌عنوان ابزارهای اصلی حفظ انسجام سازمان معرفی شده‌اند.
اظهارات اعضای سابق این سازمان تروریستی نشان می‌دهد که گروه‌های بسته ایدئولوژیک می‌توانند با استفاده از تکنیک‌های روانی، وابستگی تشکیلاتی و قطع پیوندهای اجتماعی، کنترل عمیقی بر زندگی افراد ایجاد کنند؛ کنترلی که آثار آن حتی سال‌ها پس از جدایی نیز باقی می‌ماند.

سالاری

نوشته پیرامون خشونت‌های درون‌تشکیلاتی سازمان تروریستی مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در دهه‌های ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰، گزارش‌های متعددی از سوی اعضای جداشده، خانواده‌ها، برخی نهادهای حقوق بشری و پژوهشگران منتشر شد که در آن‌ها به روش‌های جذب، انتقال، نگهداری اجباری و کنترل روانی نیروها اشاره شده بود. اگرچه درباره بخشی از این روایت‌ها اختلاف نظر سیاسی وجود دارد، اما مجموعه شهادت‌های مستقل جداشدگان، تصویری نسبتاً مشابه از سازوکارهای جذب و حفظ نیرو در این سازمان ارائه می‌دهد.

زمینه تاریخی تحول سازمان

سازمان مجاهدین خلق در سال ۱۳۴۴ با ترکیبی از آموزه‌های اسلامی و اندیشه‌های انقلابی شکل گرفت. پس از انقلاب ۱۳۵۷ و تشدید اختلافات با جمهوری اسلامی، این سازمان وارد فاز مسلحانه شد و در دهه ۱۳۶۰ درگیر عملیات‌های خشونت‌آمیز و ترور گردید. بعدها رهبری سازمان به عراق منتقل شد و اردوگاه‌هایی مانند “اشرف” و سپس “لیبرتی” به مرکز اصلی فعالیت تشکیلات تبدیل شدند.

بسیاری از پژوهشگران معتقدند که شکست‌های نظامی و سیاسی، به‌ویژه پس از عملیات “فروغ جاویدان” در سال ۱۳۶۷، باعث شد ساختار درونی سازمان به سمت انسداد تشکیلاتی و کنترل شدید ایدئولوژیک حرکت کند. در همین دوره، مفاهیمی مانند “انقلاب ایدئولوژیک”، “طلاق اجباری”، “قطع ارتباط خانوادگی” و “اطاعت مطلق از رهبری” در ساختار داخلی سازمان تثبیت شد.

برخی منابع پژوهشی و گزارش‌های رسانه‌ای نیز به روند “فرقه‌ای شدن” ساختار سازمان اشاره کرده‌اند.

روش‌های جذب نیرو در دهه ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰

۱. سوءاستفاده از شرایط مهاجرت و پناهندگی یکی از مهم‌ترین روش‌های جذب، شناسایی ایرانیان آسیب‌پذیر در کشورهای همسایه، اروپا و به‌ویژه ترکیه، پاکستان و امارات بود. بسیاری از افرادی که قصد مهاجرت یا دریافت پناهندگی داشتند، با وعده انتقال به اروپا، دریافت اقامت، کار یا زندگی بهتر با شبکه‌های وابسته به سازمان ارتباط پیدا می‌کردند.

در برخی روایت‌های جداشدگان آمده است که افراد در ابتدا تصور می‌کردند با یک شبکه کمک‌رسان مهاجرتی یا سیاسی مواجه هستند، اما پس از انتقال به عراق، امکان خروج آزادانه از آنان سلب می‌شد.

این شیوه مبتنی بر چند عنصر بود:

• بهره‌گیری از بحران اقتصادی و ناامیدی اجتماعی
• استفاده از پوشش‌های سیاسی یا حقوق بشری
• وعده اشتغال، اقامت یا آینده بهتر
• انتقال تدریجی فرد به محیط بسته تشکیلاتی

۲. جذب اسرای جنگی ایرانی در عراق

یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات مربوط به دهه ۱۳۷۰، نحوه جذب بخشی از اسرای جنگ ایران و عراق بود. طبق روایت برخی اعضای سابق، تعدادی از اسرای ایرانی در اردوگاه‌های عراق، تحت فشار روانی، تبلیغات ایدئولوژیک یا وعده آزادی و زندگی بهتر، به همکاری با سازمان سوق داده شدند.

منتقدان سازمان این روند را نوعی سوءاستفاده از وضعیت انسانی اسرا می‌دانند، زیرا اسرا در شرایط روحی و جسمی دشوار قرار داشتند و قدرت انتخاب آزادانه محدودی داشتند.

برخی گزارش‌های رسانه‌ای و شهادت‌های جداشدگان نیز به جذب اجباری یا نیمه‌اجباری نیرو اشاره کرده‌اند. (vista.ir)

۳. بهره‌گیری از شبکه‌های خانوادگی و عاطفی

در بسیاری از موارد، سازمان از روابط خانوادگی برای جذب استفاده می‌کرد. اعضای قدیمی‌تر، بستگان یا دوستان خود را با انگیزه‌های سیاسی، احساسی یا عاطفی به همکاری دعوت می‌کردند.

روش رایج این بود که ابتدا ارتباطی عاطفی و مبتنی بر اعتماد شکل می‌گرفت و سپس فرد به جلسات محدود، نشست‌های سیاسی یا فعالیت‌های رسانه‌ای دعوت می‌شد. پس از مدتی، وابستگی تشکیلاتی ایجاد می‌گردید.

در برخی روایت‌ها آمده است که سازمان تلاش می‌کرد خانواده را به‌عنوان”مانع مبارزه” معرفی کند و به‌تدریج فرد را از شبکه حمایتی طبیعی خود جدا سازد.

۴. استفاده از تبلیغات آرمان‌گرایانه

سازمان در تبلیغات خود تلاش می‌کرد تصویری قهرمانانه، انقلابی و نجات‌بخش از خود ارائه دهد. این تبلیغات معمولاً بر محورهای زیر استوار بود:

• مبارزه برای آزادی و عدالت
• دفاع از مردم ایران
• مقابله با استبداد
• ارائه تصویر رمانتیک از مبارزه مسلحانه
• ایجاد حس مأموریت تاریخی در مخاطب

برای بسیاری از جوانان ناراضی یا سرخورده سیاسی، این ادبیات می‌توانست جذاب باشد؛ به‌ویژه در شرایطی که فرد احساس بی‌هویتی، خشم سیاسی یا انزوای اجتماعی داشت.

تکنیک‌های کنترل ذهن و حفظ نیرو

۱. قطع ارتباط با خانواده

یکی از پرتکرارترین موضوعات در شهادت جداشدگان، ممنوعیت یا محدودیت شدید تماس با خانواده بود. در اردوگاه‌های سازمان، تماس تلفنی، نامه‌نگاری یا دیدار خانوادگی غالباً محدود یا کنترل‌شده گزارش شده است.

هدف از این اقدام، کاهش وابستگی عاطفی فرد به دنیای بیرون و افزایش وابستگی به تشکیلات عنوان می‌شود.

۲. نشست‌های اعتراف‌گیری و فشار روانی

بسیاری از اعضای سابق از جلساتی سخن گفته‌اند که در آن افراد مجبور بودند افکار، تردیدها یا احساسات شخصی خود را در جمع بیان کنند. این نشست‌ها معمولاً با فشار روانی، سرزنش جمعی و تحقیر فرد همراه بود.

در ادبیات مطالعات فرقه‌ها، چنین روش‌هایی به‌عنوان ابزار “شکستن هویت فردی” شناخته می‌شود.

برخی گزارش‌ها و روایت‌های رسانه‌ای به وجود روش‌های شست‌وشوی مغزی و کنترل روانی در سازمان اشاره کرده‌اند.

۳. ایجاد ترس از جهان بیرون

یکی از روش‌های رایج در ساختارهای فرقه‌ای، ترسیم دنیای بیرون به‌عنوان محیطی خطرناک و دشمن‌محور است. طبق شهادت برخی جداشدگان، به اعضا گفته می‌شد که در صورت خروج:

• بازداشت یا اعدام خواهند شد
• خانواده آنان را طرد می‌کند
• کشورهای خارجی آنان را تحویل ایران می‌دهند
• زندگی مستقلی نخواهند داشت

این ترس دائمی باعث وابستگی بیشتر فرد به تشکیلات می‌شد.

۴. کنترل اطلاعات

در اردوگاه‌های سازمان، دسترسی آزاد به رسانه‌ها، اینترنت، اخبار مستقل و ارتباطات خارجی محدود گزارش شده است. کنترل اطلاعات باعث می‌شد اعضا تنها روایت رسمی سازمان را دریافت کنند.

این روش یکی از شناخته‌شده‌ترین ابزارهای کنترل ذهن در گروه‌های بسته ایدئولوژیک محسوب می‌شود.

۵. حذف تدریجی هویت فردی

برخی اعضای جداشده گفته‌اند که در ساختار تشکیلاتی سازمان:

• تصمیم‌گیری فردی تضعیف می‌شد
• ازدواج و روابط عاطفی محدود یا ممنوع بود
• وفاداری مطلق به رهبری تشویق می‌شد
• انتقاد از رهبری نوعی خیانت تلقی می‌گردید

در این چارچوب، هویت فردی به‌تدریج در هویت جمعی تشکیلات حل می‌شد.

نقش فضای بسته اردوگاه اشرف

اردوگاه اشرف در عراق، مهم‌ترین مرکز تشکیلاتی سازمان تا سال‌ها محسوب می‌شد. جداشدگان معمولاً از اشرف به‌عنوان محیطی با کنترل شدید امنیتی و ایدئولوژیک یاد می‌کنند.

ویژگی‌های مهم این ساختار عبارت بودند از:

• کنترل شدید رفت‌وآمد
• سلسله‌مراتب سخت تشکیلاتی
• نظارت مستمر بر رفتار اعضا
• جلسات ایدئولوژیک روزانه
• محدودیت ارتباطات خارجی

برخی نهادهای بین‌المللی و رسانه‌های غربی نیز درباره وضعیت حقوق بشری اعضا و ساختار بسته سازمان ابراز نگرانی کرده‌اند. (cfr.org)

تحلیل روان‌شناختی روش‌های جذب

از منظر روان‌شناسی اجتماعی، روش‌های جذب سازمان را می‌توان در چارچوب چند مفهوم تحلیل کرد:

۱. آسیب‌پذیری روانی

افرادی که دچار بحران هویت، مهاجرت، انزوای اجتماعی، فشار اقتصادی یا سرخوردگی سیاسی هستند، بیشتر در معرض جذب توسط گروه‌های افراطی قرار می‌گیرند.

۲. تکنیک تعهد تدریجی

در این روش، ابتدا درخواست‌های کوچک مطرح می‌شود و سپس فرد قدم‌به‌قدم وارد ساختار عمیق‌تر تشکیلاتی می‌گردد.

۳. ایجاد هویت جمعی

گروه تلاش می‌کند هویت فردی را با هویت جمعی جایگزین کند تا فرد احساس کند بدون سازمان معنایی ندارد.

۴. دوگانه‌سازی جهان

در این الگو، جهان به دو بخش “ما” و “دشمن” تقسیم می‌شود. چنین تفکری قدرت نقد و تحلیل مستقل را کاهش می‌دهد.

پیامدهای انسانی و اجتماعی

بسیاری از جداشدگان پس از خروج از سازمان با مشکلات متعددی روبه‌رو شدند، از جمله:

• اختلالات روانی ناشی از فشار تشکیلاتی
• قطع ارتباط طولانی‌مدت با خانواده
• بحران هویت
• مشکلات معیشتی و اجتماعی
• دشواری بازگشت به زندگی عادی

در سال‌های اخیر، برخی مستندها، مصاحبه‌ها و گزارش‌های رسانه‌ای به روایت اعضای سابق و فرزندان جداشده از این سازمان پرداخته‌اند.

جمع‌بندی

بررسی روند جذب و کنترل نیرو در سازمان تروریستی و کنترل گر مجاهدین خلق طی دهه‌های ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰ نشان می‌دهد که این سازمان، به‌ویژه پس از استقرار در عراق، به سمت ساختاری بسته و مبتنی بر کنترل شدید ایدئولوژیک حرکت کرد.

روش‌هایی مانند بهره‌گیری از آسیب‌پذیری مهاجران، استفاده از فشار روانی، قطع ارتباط با خانواده، کنترل اطلاعات، ایجاد وابستگی تشکیلاتی و ترس از جهان بیرون، از جمله مهم‌ترین ابزارهایی بودند که در روایت‌های جداشدگان و برخی مطالعات پژوهشی تکرار شده‌اند.

با وجود اختلافات سیاسی درباره سازمان مجاهدین خلق، بخش قابل توجهی از پژوهشگران و اعضای سابق، بر این باورند که ساختار درونی این سازمان در دوره مورد بحث، ویژگی‌های یک فرقه سیاسی ـ ایدئولوژیک را پیدا کرده بود؛ ساختاری که در آن، حفظ انسجام تشکیلاتی بر استقلال فردی اعضا اولویت داشت.

سالاری

نوشته فریب و کنترل نیرو در مجاهدین خلق در دهه‌های ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اتحادیه اروپا در سال ۲۰۰۲ نام سازمان مجاهدین خلق را در فهرست گروه‌های تروریستی قرار داد و این وضعیت تا سال ۲۰۰۹ ادامه یافت. ایالات متحده آمریکا نیز از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۲ این گروه را در فهرست سازمان‌های تروریستی خارجی وزارت خارجه قرار داده بود. قرار گرفتن نام این سازمان در چنین فهرست‌هایی صرفاً یک اقدام سیاسی نبود، بلکه نتیجه سال‌ها گزارش‌های امنیتی و مستندات مربوط به فعالیت‌های خشونت‌آمیز، عملیات مسلحانه و همکاری‌های نظامی این گروه در منطقه محسوب می‌شد.

با این حال، حذف نام سازمان از فهرست‌های تروریستی اروپا و آمریکا هرگز به معنای تغییر بنیادین در ساختار و ماهیت آن تلقی نشد. بسیاری از تحلیلگران و حتی برخی رسانه‌های غربی معتقدند این خروج بیش از آنکه حاصل دگرگونی فکری و رفتاری سازمان باشد، نتیجه شبکه گسترده لابی‌گری سیاسی و صرف هزینه‌های کلان برای کسب حمایت برخی سیاستمداران غربی بود. در سال‌های پس از خروج از فهرست تروریستی، بارها گزارش‌هایی درباره پرداخت مبالغ هنگفت به چهره‌های سیاسی بازنشسته، نمایندگان سابق پارلمان‌ها و مقام‌های امنیتی پیشین برای حضور در گردهمایی‌ها و سخنرانی‌های حمایتی این سازمان منتشر شد.

این لابی‌گری‌ها عمدتاً در اروپا و آمریکا انجام گرفت و هدف آن، ارائه چهره‌ای متفاوت از سازمان در افکار عمومی غرب بود. کنفرانس‌ها و نشست‌های متعددی با حضور سیاستمداران سابق غربی برگزار شد؛ افرادی که در قبال دریافت مبالغ قابل توجه، از این گروه به عنوان “اپوزیسیون دموکراتیک” یاد می‌کردند. منتقدان اما معتقدند چنین حمایت‌هایی بیشتر جنبه سیاسی و مالی داشته و نمی‌تواند سابقه طولانی خشونت، ساختار بسته تشکیلاتی و محدودیت‌های شدید داخلی این سازمان را پنهان کند.

در کنار مسائل سیاسی، وضعیت حقوق بشری درون این سازمان نیز همواره محل نگرانی بوده است. جداشدگان از تشکیلات مجاهدین خلق طی سال‌های اخیر بارها از کنترل شدید ذهنی، محدودیت ارتباط با خانواده، جلسات اجباری اعتراف‌گیری و ممنوعیت زندگی شخصی سخن گفته‌اند. همین مسئله باعث شده است که بسیاری از نهادهای مدافع حقوق بشر، نگاه انتقادی به فعالیت‌های این گروه داشته باشند؛ به‌ویژه پس از انتقال اعضای آن به کشور آلبانی.

وضعیت سازمان در آلبانی

پس از سقوط حکومت صدام حسین و محدود شدن فعالیت‌های سازمان در عراق، روند انتقال اعضای مجاهدین خلق به آلبانی از سال ۲۰۱۳ آغاز شد و تا حدود سال ۲۰۱۶ ادامه یافت. این انتقال عمدتاً با حمایت و فشار ایالات متحده صورت گرفت و دولت آلبانی پذیرفت اعضای این گروه را در خاک خود اسکان دهد. در ادامه، کمپ موسوم به “اشرف ۳”یا کمپ مانز در نزدیکی تیرانا ایجاد شد؛ محلی که اکنون به مرکز اصلی فعالیت این سازمان تبدیل شده است.

با گذشت زمان، نگرانی‌ها درباره نوع فعالیت‌های سازمان در خاک آلبانی افزایش یافت. رسانه‌های آلبانیایی و برخی مقام‌های امنیتی این کشور در مقاطع مختلف نسبت به فعالیت‌های سایبری، رفتارهای بسته تشکیلاتی و نبود شفافیت در عملکرد این گروه هشدار داده‌اند. در سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۲۱ دولت آلبانی اقداماتی علیه برخی فعالیت‌ها و دفاتر وابسته به این سازمان انجام داد و تعدادی از عناصر مرتبط با آن نیز از کشور اخراج شدند. این تحولات نشان داد که حتی دولت‌های میزبان نیز نسبت به عملکرد و پیامدهای حضور این گروه حساسیت‌های جدی دارند.

یکی از مهم‌ترین موضوعات مطرح‌شده درباره کمپ مانز، وضعیت اعضایی است که سال‌هاست ارتباط مستقیمی با خانواده‌های خود ندارند. خانواده‌های بسیاری از اعضای گرفتار در این کمپ بارها خواستار ملاقات با فرزندان و بستگان خود شده‌اند، اما گزارش‌های متعددی وجود دارد که نشان می‌دهد ارتباط آزاد اعضا با دنیای بیرون محدود شده است. در همین چارچوب، انجمن نجات و خانواده‌های اعضا طی سال‌های گذشته نامه‌ها و مکاتبات متعددی با نهادهای حقوق بشری، سازمان‌های اروپایی و مسئولان آلبانیایی انجام داده‌اند و خواستار نظارت بیشتر بر شرایط داخلی این کمپ شده‌اند.

منتقدان سازمان معتقدند اعضای ساکن در کمپ مانز باید از حقوق اولیه انسانی برخوردار باشند؛ از جمله حق تماس آزادانه با خانواده، حق انتخاب محل زندگی و امکان خروج بدون فشار از تشکیلات. برخی جداشدگان نیز شهادت داده‌اند که ترک سازمان با فشارهای روانی، تهدید و طرد تشکیلاتی همراه بوده است؛ موضوعی که همچنان یکی از محورهای اصلی انتقادها علیه این گروه محسوب می‌شود.

چشم‌انداز آینده سازمان

سازمان تروریستی مجاهدین خلق امروز با بحران‌های متعددی روبه‌روست؛ بحران‌هایی که آینده آن را با ابهام جدی مواجه کرده است. یکی از مهم‌ترین چالش‌های این گروه، کاهش شدید نیروی انسانی و افزایش میانگین سنی اعضاست. بسیاری از اعضای فعلی سازمان از نیروهای قدیمی دهه‌های گذشته هستند و گزارش‌ها نشان می‌دهد جذب نیروی جدید، به‌ویژه در داخل ایران، عملاً متوقف شده است.

این سازمان که زمانی خود را “آلترناتیو حکومت ایران”معرفی می‌کرد، اکنون بیش از هر زمان دیگری به حمایت‌های خارجی و فعالیت‌های تبلیغاتی وابسته شده است. تحلیلگران معتقدند فاصله گسترده میان این گروه و جامعه ایران، موجب شده پایگاه اجتماعی آن به شدت محدود شود. در مقابل، تمرکز اصلی سازمان طی سال‌های اخیر بر جنگ رسانه‌ای، فعالیت‌های سایبری و برگزاری گردهمایی‌های تبلیغاتی در خارج از کشور قرار گرفته است.

در مجموع، هرچند مجاهدین خلق توانست با صرف هزینه‌های کلان و بهره‌گیری از شبکه لابی‌گری، نام خود را از برخی فهرست‌های تروریستی خارج کند، اما گذشته پرحاشیه، ساختار بسته تشکیلاتی، انتقادهای حقوق بشری و انزوای اجتماعی همچنان سایه سنگینی بر آینده این گروه دارد. بسیاری از ناظران بر این باورند که بقای کنونی سازمان بیش از آنکه بر حمایت مردمی استوار باشد، به حمایت سیاسی برخی محافل خارجی و ادامه فعالیت تبلیغاتی در اروپا وابسته است.

سالاری

نوشته وضعیت حقوقی سازمان تروریستی مجاهدین خلق در اروپا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در عصری که جنگ‌های اطلاعاتی به یکی از مهم‌ترین ابزارهای قدرت تبدیل شده‌اند، سازمان تروریستی مجاهدین خلق که دهه‌هاست نه در خاک ایران، بلکه در پناهگاه‌های اربابان خارجی خود زندگی می‌کند  یک جبهه تازه گشوده است: تولید انبوه تصاویر و ویدئوهای جعلی به منظور تحقیر نیروهای نظامی ایران و بزرگنمایی اقتدار دشمنانش.

این بار دشمن با گلوله نمی‌آید. با پیکسل می‌آید. با دیپ‌فیک می‌آید. با الگوریتم می‌آید.

ماشین تولید دروغ: چه می‌سازند و چرا؟

تیم رسانه‌ای مجاهدین خلق در سال‌های اخیر به شکل سازمان‌یافته‌ای مشغول تولید و انتشار محتوای دروغین بوده است:

۱. تصاویر و ویدئوهای جعلی از شکست نظامی ایران تصاویری که با ابزارهای هوش مصنوعی ساخته می‌شوند و ضعف، فروپاشی یا شکست نیروهای مسلح ایران را نشان می‌دهند بدون هیچ پشتوانه واقعی.

۲. بزرگنمایی اقتدار اسرائیل و آمریکا تدوین و انتشار محتوایی که قدرت نظامی اسرائیل، آمریکا و اخیراً کشورهای عربی از جمله امارات را در برابر ایران به شکلی اغراق‌آمیز و کاذب به نمایش می‌گذارد.

۳. فیک‌نیوزهای هدفمند انتشار اخبار جعلی درباره وضعیت داخلی ایران، از جمله ادعاهای دروغین درباره بحران‌های نظامی، اجتماعی و اقتصادی، با هدف ایجاد روحیه یأس در مردم داخل کشور.

۴. هماهنگی با رسانه‌های معاند خارجی این محتوا اغلب از طریق شبکه‌ای از کانال‌های تلگرامی، صفحات جعلی در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های وابسته به اربابانشان توزیع می‌شود.

هدف این عملیات رسانه‌ای یک چیز است و فقط یک چیز: شکستن اراده ملی ایرانیان و مشروع جلوه دادن هر گونه ضربه به ایران  حتی از سوی دشمنان خارجی.

عمق خیانت: وقتی یک “سازمان ایرانی” برای دشمن تبلیغ می‌کند

اما فراتر از دروغ و جعل، باید با صراحت از عمق پستی این اقدام سخن گفت.

سازمانی که ادعا می‌کند برای “آزادی ایران” مبارزه می‌کند، امروز:

• برای اسرائیل تبلیغ می‌کند
• برای آمریکا لابی‌گری می‌کند
• از امارات که به روابط پنهان با اسرائیل مشهور است حمایت می‌طلبد
• و از تحریم‌هایی که مردم ایران را زمین‌گیر می کند حمایت کرده است

این سازمان در دوران جنگ تحمیلی در کنار صدام حسین علیه ایران جنگید. همان صدامی که شیمیایی به سر مردم حلبچه ریخت. همان صدامی که آرزوی نابودی ایران را داشت. این ننگ تاریخی نه با تبلیغات پاک می‌شود، نه با جعل تصویر.

امروز، بازی تکرار می‌شود. این بار با ابزار دیجیتال، اما با همان روح پلید:  بزرگ کردن دشمن، کوچک کردن ایران.

این دیگر صرفاً مخالفت سیاسی نیست. این خیانت به تمام معناست.

چرا این سازمان به این ورطه افتاده؟ یک واقعیت تلخ

سرکردگان مجاهدین خلق به یک واقعیت دردناک برای خودشان رسیده‌اند:

مردم ایران آنها را نمی‌خواهند.

نه ده درصد. نه پنج درصد. نه یک درصد. پایگاه مردمی این سازمان در داخل ایران به صفر رسیده است. دهه‌ها ترور، وابستگی به بیگانه، همکاری با صدام، و کشتن ایرانیان، آنها را در ذهن و دل مردم ایران به نمادی از پستی و خیانت تبدیل کرده است.

سرکردگان این سازمان خود بهتر از هر کسی می‌دانند که:

اگر پایشان به ایران باز شود، نه با استقبال، که با نفرت مردم روبرو خواهند شد.

و چون می‌دانند مردم ایران آنها را نمی‌خواهند، به این نتیجه رسیده‌اند که باید علی‌رغم اراده مردم به قدرت برسند یعنی با زور خارجی، با جنگ، با تحریم، با ویرانی.

این یعنی آنها حتی اگر برای رسیدن به قدرت نیاز باشد از روی جنازه نود میلیون ایرانی رد شوند، لحظه‌ای تردید نخواهند کرد.  سازمانی که در دوران جنگ تحمیلی سلاح به دست گرفت و علیه هم‌وطنانش جنگید، چه باکی از نابودی آنها خواهد داشت؟

این دیگر یک سازمان سیاسی نیست. این یک ماشین نابودی است که موجودیتش را مدیون دشمنان ایران است.

بازی دوسرباخت: سرنوشت محتوم یک سازمان خائن

مجاهدین خلق در یک تناقض مرگبار گرفتار شده است:

• اگر کاری نکنند، به تدریج در حاشیه نسیان محو می‌شوند و اربابانشان آنها را رها می‌کنند.
• اگر دروغ و جعل بیشتری بسازند، نفرت مردم ایران از آنها عمیق‌تر می‌شود.

این دوسرباخت، آنها را به سمت افراطی‌ترین اقدامات سوق می‌دهد. وقتی انسان می‌داند محکوم است، از کرامت می‌افتد. وقتی سازمانی می‌داند پایگاه مردمی ندارد، به هر پستی و رذالتی تن می‌دهد تا بقا یابد.

سرکردگان مجاهدین خلق می‌دانند و این آگاهی شبشان را تاریک می‌کند که روزی در برابر ملت ایران پاسخگو خواهند بود. روزی که دادگاه تاریخ تشکیل شود و همه آنچه کرده‌اند ترورها، همکاری با صدام، لابی برای تحریم، جعل و دروغ یک به یک بر صفحه قرار گیرد.

آن روز دور نیست. و همین ترس از آن روز است که آنها را به اوج پستی رسانده است.

نتیجه: زوال در اوج خفت

تاریخ ملت‌ها نشان داده که هیچ سازمانی که پشتش به اراده مردم خودش نباشد، عمر پایداری ندارد.

تروریست های منفور و متهوع مجاهدین خلق امروز نه در ایران، بلکه در آلبانی زندگی می‌کنند. نه با حمایت مردم ایران، بلکه با پول‌های مشکوک و لابی‌گری در پارلمان‌های غربی نفس می‌کشند. نه در قلب مردم ایران جا دارند، بلکه در عمق نفرت آنها جا گذاشته‌اند.

این سازمان محکوم است. نه به شکست نظامی، بلکه به چیزی بدتر: محکوم به نابودی در اوج خفت و بی‌آبرویی.

وقتی نسل‌های آینده ایران تاریخ این دوران را بخوانند، نام مجاهدین خلق نه در کنار آزادیخواهان، که در کنار خائنان و رذل ترین ها خواهد نشست.

ایران می‌ماند. مردم ایران می‌مانند. اما مجاهدین خلق، محکوم و محتوم، در گرداب ننگی که خود ساخته‌اند، فرو خواهند رفت.

سالاری

نوشته جنگ رسانه‌ای تروریست های مجاهدین خلق علیه ایران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نویسندگان و مدیران سایت انجمن نجات در دوره این جنگ ، با روحیه‌ای جهادی و رسانه‌ای، شبانه‌روز پای کار بودند. انتشار سریع اخبار، تحلیل تحولات، بازتاب مواضع خانواده‌ها، انتشار نامه‌ها، بیانیه‌ها و روایت‌های اعضای جداشده، بخشی از تلاش‌های گسترده این مجموعه بود. در شرایطی که فضای رسانه‌ای نیازمند روایت‌های انسانی و میدانی بود، انجمن نجات تلاش کرد صدای خانواده‌هایی باشد که سال‌هاست چشم‌انتظار بازگشت عزیزان خود هستند.

یکی از نقاط قوت این رسانه، فعالیت مستمر اعضا و خانواده‌های وابسته به انجمن نجات بود؛ خانواده‌هایی که با وجود سال‌ها رنج و دوری، همچنان دست از مطالبه‌گری برنداشته‌اند. در گزارش‌ها و بیانیه‌های منتشرشده، بارها شاهد حضور فعال خانواده‌ها در تجمعات، نامه‌نگاری‌ها و پیام‌های حمایتی بودیم.

در این میان، مدیران رسانه‌ای و فعالان انجمن نیز نقش پررنگی در انعکاس واقعیت‌ها داشتند. انتشار مستمر مطالب تحلیلی، مصاحبه‌ها و روایت‌های اعضای سابق، باعث شد سایت انجمن نجات در دوره جنگ به یکی از رسانه‌های فعال و به‌روز در حوزه سازمان تروریستی مجاهدین خلق اعم از عملیات روانی، بازتاب اقدامات خائنانه این سازمان ضد ایرانی و نقش آنان در ماشین جنگی دشمنان متجاوز تبدیل شود. حتی کانال‌های وابسته به این مجموعه نیز به‌صورت لحظه‌ای مطالب و تحلیل‌ها را منتشر می‌کردند و فضای رسانه‌ای را زنده نگه می‌داشتند.

آنچه عملکرد انجمن نجات را متمایز می‌کند، فقط انتشار خبر نیست؛ بلکه پایداری، انگیزه و احساس مسئولیتی است که در نوشته‌ها و فعالیت‌های اعضای آن دیده می‌شود. بسیاری از نویسندگان این سایت، خود تجربه سال‌ها حضور در تشکیلات و رنج جدایی از خانواده را داشته‌اند و به همین دلیل نوشته‌هایشان صرفاً متن خبری نیست، بلکه روایت‌هایی زنده و ملموس از واقعیت‌های مخوف درون سازمانی مجاهدین خلق و تحلیل و پیش بینی های چاره ساز در بزنگاه ها با توجه به شناخت از لایه های عمیق این تروریست ها و سازمان منفورشان بوده است. همین ویژگی باعث شده مخاطبان، ارتباط عاطفی و واقعی‌تری با مطالب این رسانه برقرار کنند.

بی‌تردید در دوره این جنگ، انجمن نجات نشان داد که رسانه متعهد می‌تواند در کنار سایر رسانه‌های فعال، نقش مؤثری در آگاهی‌بخشی، انتقال روایت‌های انسانی و حمایت از خانواده‌های چشم‌انتظار ایفا کند؛ رسانه‌ای که با تلاش شبانه‌روزی نویسندگان، مدیران، اعضا و خانواده‌ها، همچنان استوار و فعال در میدان اطلاع‌رسانی حضور دارد.

سالاری

نوشته انجمن نجات؛ صدای خانواده‌ها و روایت‌گر حقیقت در روزهای جنگ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اتحادیه اروپا در سال ۲۰۰۲ نام سازمان مجاهدین خلق را در فهرست گروه‌های تروریستی قرار داد و این وضعیت تا سال ۲۰۰۹ ادامه یافت. ایالات متحده آمریکا نیز از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۲ این گروه را در فهرست سازمان‌های تروریستی خارجی وزارت خارجه قرار داده بود. قرار گرفتن نام این سازمان در چنین فهرست‌هایی صرفاً یک اقدام سیاسی نبود، بلکه نتیجه سال‌ها گزارش‌های امنیتی و مستندات مربوط به فعالیت‌های خشونت‌آمیز، عملیات مسلحانه و همکاری‌های نظامی این گروه در منطقه محسوب می‌شد.

با این حال، حذف نام سازمان از فهرست‌های تروریستی اروپا و آمریکا هرگز به معنای تغییر بنیادین در ساختار و ماهیت آن تلقی نشد. بسیاری از تحلیلگران و حتی برخی رسانه‌های غربی معتقدند این خروج بیش از آنکه حاصل دگرگونی فکری و رفتاری سازمان باشد، نتیجه شبکه گسترده لابی‌گری سیاسی و صرف هزینه‌های کلان برای کسب حمایت برخی سیاستمداران غربی بود. در سال‌های پس از خروج از فهرست تروریستی، بارها گزارش‌هایی درباره پرداخت مبالغ هنگفت به چهره‌های سیاسی بازنشسته، نمایندگان سابق پارلمان‌ها و مقام‌های امنیتی پیشین برای حضور در گردهمایی‌ها و سخنرانی‌های حمایتی این سازمان منتشر شد.

این لابی‌گری‌ها عمدتاً در اروپا و آمریکا انجام گرفت و هدف آن، ارائه چهره‌ای متفاوت از سازمان در افکار عمومی غرب بود. کنفرانس‌ها و نشست‌های متعددی با حضور سیاستمداران سابق غربی برگزار شد؛ افرادی که در قبال دریافت مبالغ قابل توجه، از این گروه به عنوان «اپوزیسیون دموکراتیک» یاد می‌کردند. منتقدان اما معتقدند چنین حمایت‌هایی بیشتر جنبه سیاسی و مالی داشته و نمی‌تواند سابقه طولانی خشونت، ساختار بسته تشکیلاتی و محدودیت‌های شدید داخلی این سازمان را پنهان کند.

در کنار مسائل سیاسی، وضعیت حقوق بشری درون این سازمان نیز همواره محل نگرانی بوده است. جداشدگان از تشکیلات مجاهدین خلق طی سال‌های اخیر بارها از کنترل شدید ذهنی، محدودیت ارتباط با خانواده، جلسات اجباری اعتراف‌گیری و ممنوعیت زندگی شخصی سخن گفته‌اند. همین مسئله باعث شده است که بسیاری از نهادهای مدافع حقوق بشر، نگاه انتقادی به فعالیت‌های این گروه داشته باشند؛ به‌ویژه پس از انتقال اعضای آن به کشور آلبانی.

وضعیت سازمان در آلبانی

پس از سقوط حکومت صدام حسین و محدود شدن فعالیت‌های سازمان در عراق، روند انتقال اعضای مجاهدین خلق به آلبانی از سال ۲۰۱۳ آغاز شد و تا حدود سال ۲۰۱۶ ادامه یافت. این انتقال عمدتاً با حمایت و فشار ایالات متحده صورت گرفت و دولت آلبانی پذیرفت اعضای این گروه را در خاک خود اسکان دهد. در ادامه، کمپ موسوم به «اشرف ۳» یا کمپ مانز در نزدیکی تیرانا ایجاد شد؛ محلی که اکنون به مرکز اصلی فعالیت این سازمان تبدیل شده است.

با گذشت زمان، نگرانی‌ها درباره نوع فعالیت‌های سازمان در خاک آلبانی افزایش یافت. رسانه‌های آلبانیایی و برخی مقام‌های امنیتی این کشور در مقاطع مختلف نسبت به فعالیت‌های سایبری، رفتارهای بسته تشکیلاتی و نبود شفافیت در عملکرد این گروه هشدار داده‌اند. در سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۲۱ دولت آلبانی اقداماتی علیه برخی فعالیت‌ها و دفاتر وابسته به این سازمان انجام داد و تعدادی از عناصر مرتبط با آن نیز از کشور اخراج شدند. این تحولات نشان داد که حتی دولت‌های میزبان نیز نسبت به عملکرد و پیامدهای حضور این گروه حساسیت‌های جدی دارند.

یکی از مهم‌ترین موضوعات مطرح‌شده درباره کمپ مانز، وضعیت اعضایی است که سال‌هاست ارتباط مستقیمی با خانواده‌های خود ندارند. خانواده‌های بسیاری از اعضای گرفتار در این کمپ بارها خواستار ملاقات با فرزندان و بستگان خود شده‌اند، اما گزارش‌های متعددی وجود دارد که نشان می‌دهد ارتباط آزاد اعضا با دنیای بیرون محدود شده است. در همین چارچوب، انجمن نجات و خانواده‌های اعضا طی سال‌های گذشته نامه‌ها و مکاتبات متعددی با نهادهای حقوق بشری، سازمان‌های اروپایی و مسئولان آلبانیایی انجام داده‌اند و خواستار نظارت بیشتر بر شرایط داخلی این کمپ شده‌اند.

منتقدان سازمان معتقدند اعضای ساکن در کمپ مانز باید از حقوق اولیه انسانی برخوردار باشند؛ از جمله حق تماس آزادانه با خانواده، حق انتخاب محل زندگی و امکان خروج بدون فشار از تشکیلات. برخی جداشدگان نیز شهادت داده‌اند که ترک سازمان با فشارهای روانی، تهدید و طرد تشکیلاتی همراه بوده است؛ موضوعی که همچنان یکی از محورهای اصلی انتقادها علیه این گروه محسوب می‌شود.

چشم‌انداز آینده سازمان

سازمان تروریستی مجاهدین خلق امروز با بحران‌های متعددی روبه‌روست؛ بحران‌هایی که آینده آن را با ابهام جدی مواجه کرده است. یکی از مهم‌ترین چالش‌های این گروه، کاهش شدید نیروی انسانی و افزایش میانگین سنی اعضاست. بسیاری از اعضای فعلی سازمان از نیروهای قدیمی دهه‌های گذشته هستند و گزارش‌ها نشان می‌دهد جذب نیروی جدید، به‌ویژه در داخل ایران، عملاً متوقف شده است.

این سازمان که زمانی خود را «آلترناتیو حکومت ایران» معرفی می‌کرد، اکنون بیش از هر زمان دیگری به حمایت‌های خارجی و فعالیت‌های تبلیغاتی وابسته شده است. تحلیلگران معتقدند فاصله گسترده میان این گروه و جامعه ایران، موجب شده پایگاه اجتماعی آن به شدت محدود شود. در مقابل، تمرکز اصلی سازمان طی سال‌های اخیر بر جنگ رسانه‌ای، فعالیت‌های سایبری و برگزاری گردهمایی‌های تبلیغاتی در خارج از کشور قرار گرفته است.

در مجموع، هرچند مجاهدین خلق توانست با صرف هزینه‌های کلان و بهره‌گیری از شبکه لابی‌گری، نام خود را از برخی فهرست‌های تروریستی خارج کند، اما گذشته پرحاشیه، ساختار بسته تشکیلاتی، انتقادهای حقوق بشری و انزوای اجتماعی همچنان سایه سنگینی بر آینده این گروه دارد. بسیاری از ناظران بر این باورند که بقای کنونی سازمان بیش از آنکه بر حمایت مردمی استوار باشد، به حمایت سیاسی برخی محافل خارجی و ادامه فعالیت تبلیغاتی در اروپا وابسته است.

سالاری

نوشته وضعیت حقوقی سازمان تروریستی مجاهدین خلق در اروپا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اصل اول: ارتباط بدون قضاوت

مهم‌ترین اصل در برقراری ارتباط با عضو خانواده‌ای که در سازمان تروریستی مجاهدین خلق است، پرهیز از قضاوت و انتقاد مستقیم از سازمان در ابتدای تماس است. تجربه نشان داده که حملات مستقیم به سازمان، فرد را به موضع دفاعی می‌برد و ارتباط را قطع می‌کند. در عوض، تمرکز بر احساسات خانوادگی و دلتنگی، راه بهتری است.

پیام‌هایی مانند «دوستت داریم و منتظرت هستیم» بسیار مؤثرتر از پیام‌هایی است که سعی می‌کنند فرد را متقاعد کنند سازمان اشتباه است. این متقاعدسازی باید به تدریج و در طول زمان اتفاق بیفتد.

اصل دوم: استمرار و صبر

خانواده‌هایی که موفق شده‌اند عزیزانشان را از این سازمان خارج کنند، یک ویژگی مشترک دارند: صبر و استمرار. فرآیند خروج از سازمان تروریستی مجاهدین خلق ممکن است سال‌ها طول بکشد. در این مدت، خانواده باید به طور منظم ارتباط برقرار کند حتی اگر پاسخی دریافت نکند.
ارسال منظم نامه، ایمیل یا پیام حتی بدون دریافت پاسخ به فرد داخل سازمان نشان می‌دهد که خانواده فراموش نکرده و درِ بازگشت همیشه باز است. بسیاری از جداشدگان گفته‌اند که همین پیام‌های بدون پاسخ، در لحظه‌های تردید آن‌ها را نجات داده است.

اصل سوم: مستندسازی

انجمن نجات از خانواده‌ها می‌خواهد که تمام مکاتبات، تماس‌ها و اطلاعات مربوط به وضعیت عزیزشان را مستند کنند. این مستندات هم برای پیگیری‌های حقوقی بین‌المللی مفید است، هم می‌تواند برای مراجعه به رسانه‌ها و نهادهای حقوق بشری به کار رود. هر اطلاعاتی، هرچند کوچک، می‌تواند در مجموع تصویر کاملی از وضعیت اعضای داخل کمپ ارائه دهد.

انجمن نجات آماده است تا خانواده‌ها را در این مسیر دشوار همراهی کند. مشاوره رایگان، گروه‌های حمایتی برای خانواده‌ها و راهنمایی حقوقی از جمله خدماتی است که این انجمن ارائه می‌دهد.

سالاری

نوشته چگونه با عزیزانمان در سازمان مجاهدین خلق ارتباط برقرار کنیم؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دسترسی به صفحات اجتماعی افرادی که سازمان تروریستی مجاهدین خلق در سایت رسمی خود آنها را بعنوان حامی این سازمان تروریستی و مریم رجوی معرفی نموده است باعث شد تا کنجکاوانه با تعدادی از این افراد در فضای مجازی و شبکه های اجتماعی ارتباط بگیرم.
در جریان گفتگو با تعدادی از این افراد که نام‌شان در سایت‌ها و رسانه‌های وابسته به تروریست های مکار مجاهدین خلق به عنوان «حامیان» مریم رجوی درج شده بود، به یافته‌ای رسیدم که هم شگفت‌انگیز بود و هم نگران‌کننده. بسیاری از این افراد نه تنها از ماهیت واقعی این سازمان بی‌خبر بودند، بلکه حتی نمی‌دانستند که نام‌شان در فهرست «حامیان» یک گروه با پیشینه‌ تروریستی ثبت شده است.

روایت اول: او حرف‌های خوبی می‌زند

اکثر این افراد یک جمله مشترک داشتند: مریم رجوی در آن نشست صحبت‌های خوبی کرد. ایده‌هایش منطقی به نظر می‌رسید.

این واکنش دقیقاً همان چیزی است که ماشین تبلیغاتی مجاهدین برای آن طراحی شده است. رجوی در مجامع بین‌المللی و نشست‌های پارلمانی ظاهر می‌شود، از «طرح ده‌ماده‌ای» خود برای ایران پس از جمهوری اسلامی سخن می‌گوید، از حقوق زنان، دموکراسی و جدایی دین از دولت دم می‌زند. این محتوا برای مخاطب غربی جذاب است. اما آنچه هرگز در این نشست‌ها مطرح نمی‌شود، رزومه واقعی سازمان پشت این سخنران است.

هیچ گزارشی از عملکرد سازمان ارائه نمی‌شود. هیچ پرسشی درباره پشتوانه مردمی مطرح نمی‌شود. هیچ شفافیتی درباره منابع مالی وجود ندارد. فقط یک روایت صیقلی‌شده از «آینده‌ای بهتر برای ایران» باقی می‌ماند.

مکانیزم فریب: از حضور تا حمایت

فرآیند آنچه می‌توان آن را «تبدیل حضور به حمایت» نامید، معمولاً به این شکل کار می‌کند:

مرحله اول: دعوت رسمی و محترمانه
یک نماینده پارلمان، یک استاد دانشگاه، یا یک فعال سیاسی دعوت‌نامه‌ای دریافت می‌کند برای شرکت در یک «کنفرانس بین‌المللی درباره ایران» یا «نشست حقوق بشر». نام سازمان برگزارکننده معمولاً پشت عنوان‌هایی مانند «شورای ملی مقاومت ایران» پنهان است.

مرحله دوم: حضور بی‌اطلاع
فرد در نشست شرکت می‌کند، کف می‌زند، شاید عکسی هم می‌گیرد. در آن لحظه، دوربین‌های سازمان همه چیز را ثبت می‌کنند.

مرحله سوم: انتشار گزینشی و بزرگ‌نمایی
چند ساعت بعد، سایت‌های مجاهدین گزارش می‌دهند: «نمایندگان پارلمان‌های اروپا از مقاومت ایران حمایت کردند.» عکس‌ها منتشر می‌شوند. نام‌ها فهرست می‌شوند. این محتوا در شبکه گسترده‌ای از رسانه‌های وابسته به گردش درمی‌آید.

نتیجه: فردی که صرفاً در یک نشست شرکت کرده، ناخواسته به «حامی رسمی» سازمان تبدیل شده است.

لحظه شوک: وقتی حقیقت آشکار می‌شود

شاید تکان‌دهنده‌ترین بخش این گفتگوها، واکنش این افراد پس از آگاهی از تاریخچه واقعی سازمان بود.
وقتی می‌فهمند مریم رجوی که آن شعارهای جذاب و بشر دوستانه را در جلسات به زبان آورده در طول جنگ هشت‌ساله ایران و عراق در کنار صدام حسین قرار گرفتند و در عملیات‌های نظامی علیه مردم ایران شرکت کردند، ایموجی های حاکی از تعجب و بعضاً وحشت ارسال می کردند.
وقتی می‌شنوند که این سازمان بیش از 17 هزار مورد ترور در کارنامه دارد که قربانیان آن نه فقط مقامات حکومتی، بلکه شهروندان عادی هم بودند، سکوت می‌کنند.
و وقتی درمی‌یابند که نام‌شان اکنون در وب‌سایت‌های سازمانی با این پیشینه به عنوان «حامی» درج شده، بسیاری‌شان با صراحت می‌گویند: «ما حتی پیگیر بازتاب رسانه‌ای آن نشست توسط این گروه نبودیم. واقعاً نمی‌دانستیم.

سؤال بی‌پاسخ: پشتوانه مردمی کجاست؟

یکی از مهم‌ترین پرسش‌هایی که هرگز در این نشست‌ها مطرح نمی‌شود این است: مریم رجوی نماینده چه کسی است؟
سازمان تروریستی تماماً بسته مجاهدین خلق دهه‌هاست که در ایران حضور عملیاتی ندارد. پایگاه‌هایش در عراق بوده، اعضایش در اروپا و آمریکا پراکنده‌اند. هیچ انتخاباتی برگزار نشده، هیچ نظرسنجی مستقلی صورت نگرفته، هیچ شواهد مستندی از حمایت گسترده مردمی در داخل ایران وجود ندارد. اما ماشین تبلیغاتی سازمان با مهارت، تصویری از یک جنبش فراگیر می‌سازد که پشتوانه آن همین نشست‌ها و همین فهرست‌های «حامیان» است.
این دور باطل به خوبی طراحی شده: حضور شخصیت‌های بین‌المللی، مشروعیت می‌سازد. مشروعیت، دعوت‌های بیشتر می‌آورد. دعوت‌های بیشتر، فهرست بلندتری از «حامیان» تولید می‌کند. و فهرست بلند «حامیان»، دوباره به عنوان سند مشروعیت مورد استفاده قرار می‌گیرد. به گونه ای که دیگر پایگاه اجتماعی داخل ایران به فراموشی سپرده می شود.

مسئولیت رسانه‌ها و نهادهای بین‌المللی

این وضعیت یک سؤال جدی پیش روی رسانه‌ها و پارلمان‌های جهان می‌گذارد: آیا هنگام دعوت از یک سخنران یا برگزارکننده کنفرانس، وظیفه بررسی پیشینه آنها وجود دارد؟
پاسخ روشن است. شرکت در یک نشست سیاسی بدون شناخت هویت برگزارکننده، نه بی‌طرفی است و نه بی‌تفاوتی ساده. این غفلت، ناخواسته ابزار مشروعیت‌بخشی به سازمان‌هایی می‌شود که بر اساس تحقیقات مستقل و اسناد تاریخی، پرونده‌ای سنگین دارند.

نتیجه‌گیری: هوشیاری، نه دشمنی

هدف از این گزارش دفاع از جمهوری اسلامی نیست. نقد حکومت، حق مشروع هر انسان آزاداندیشی است. اما نقد یک حکومت ولو متهم به استبداد نباید به معنای حمایت از سازمانی باشد که خود پرونده‌ای از خشونت، دگم‌اندیشی درون‌سازمانی و فریب سیستماتیک دارد.
افرادی که در این گفتگوها شرکت کردند، آدم‌های بدی نبودند. آنها فریب یک ماشین تبلیغاتی حرفه‌ای را خوردند که پیش از آنکه هر سؤالی پرسیده شود، پاسخ را آماده کرده است.
آگاهی، ساده‌ترین سلاح در برابر این فریب است.

سالاری

نوشته چگونه مجاهدین خلق چهره‌های سیاسی را به عنوان حامی خود ثبت می‌کنند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مجاهدین خلق از دهه ۱۳۶۰ تا نیمه دهه ۱۳۹۰ در عراق مستقر بود و با حمایت مستقیم رژیم صدام حسین در کمپی موسوم به اشرف در استان دیاله فعالیت می‌کرد. پس از سقوط صدام در ۲۰۰۳ و خلع سلاح شدن این سازمان تروریستی توسط نیروهای آمریکایی، شورای حکومتی عراق قطعنامه‌ای را به تصویب رساند که خواهان اخراج اعضای مجاهدین خلق از عراق شد.
اولین گروه متشکل از ۴۰۰ نفر از ساکنان اشرف در تاریخ ۲۹ بهمن ۱۳۹۰ وارد کمپ لیبرتی در نزدیکی فرودگاه بین‌المللی بغداد شدند. از همان روزهای نخست، دولت عراق محاصره شدیدی بر کمپ لیبرتی اعمال کرد. علاوه بر محاصره پزشکی، لجستیکی و رسانه‌ای، در این سالیان لیبرتی ۵ نوبت هم توسط شبهه نظامیانی که مخالف حضور آنها در خاک عراق بودند با موشک مورد حمله قرار گرفت که ده‌ها تن جان خود را از دست داده یا زخمی شدند.

۲. انتقال به آلبانی؛ توافق بشردوستانه یا معامله سیاسی؟

دولت آلبانی تنها دولتی بود که اقدام به پذیرش اعضای مجاهدین خلق در خاک خود کرد. آمریکا میلیون ها دلار به دولت آلبانی و کمیساریای پناهندگان سازمان ملل داد. منتقدان این توافق را نه یک اقدام بشردوستانه، بلکه یک «کارت» سیاسی در روابط آلبانی–آمریکا می‌دانند.

در شهریور ۱۳۹۵، بیش از ۲۸۰ نفر از اعضای آخرین گروه سازمان مجاهدین خلق از کمپ «لیبرتی» راهی آلبانی شدند و با این انتقال، حضور رسمی مجاهدین خلق در عراق پس از سه دهه پایان یافت.
در نهایت سازمان تروریستی مجاهدین خلق در سال ۲۰۱۳ با میانجی‌گری آمریکا و سازمان ملل از عراق به آلبانی منتقل شد و تا به امروز هزاران عضو آواره از عراق وارد آلبانی شده‌اند که اغلب آن ها مرد هستند.

۳. کمپ اشرف ۳؛ زندانی در قلب اروپا

اردوگاه تیرانا یا کمپ تیرانا که مجاهدین خلق به آن «اشرف ۳» می‌گویند، مقر کنونی سازمان در منطقه‌ای میان پایتخت کشور آلبانی (تیرانا) و شهر ساحلی دورس قرار دارد.
در حال حاضر نزدیک به ۲۰۰۰ نفر از اعضای سازمان مجاهدین خلق، حدود ۷ سال است که در اردوگاهی بسته و دورافتاده در نزدیکی مانز (Manëz) در استان دورس زندگی می‌کنند.

ماهیت فرقه‌ای و شرایط زندگی
فضای حاکم بر اردوگاه مانز (اشرف ۳) استبدادی و تحمیلی است. حصاری تنگ، فضایی بسته و دیوارهای بلند، همه حکایت از یک گروگان‌گیری سیستماتیک و تشکیلاتی دارد. خانواده‌های این قربانیان حق ملاقات و تماس با فرزندان خود را ندارند و سال‌هاست این اسرا از تمامی حقوق انسانی خود محروم هستند.
طبق گزارش‌ها و شهادت‌های متعدد اعضای جدا شده، شرایط زندگی در کمپ اشرف ۳ شباهت‌های زیادی با کمپ‌های قبلی مانند کمپ اشرف در عراق داشته و همچنان تحت سلطه شدید رهبری و نظام فرقه‌ای مسعود و مریم رجوی قرار دارد.
یکی از اعضای جداشده درباره وضعیت فرار از کمپ می‌گوید: هنگامی که درهای قرارگاه هنوز کاملاً بسته نشده بودند، یکی از اعضاء که می‌خواست برای درمان به بیمارستان برود، سه نفر او را بیهوش کردند و به کمپ بازگرداندند و سرنوشتش نامعلوم ماند.

موج مرگ‌های مشکوک
در دل اردوگاه مانز در آلبانی، هر هفته خبر مرگ یکی از اعضای این تشکیلات به‌طور عادی منتشر می‌شود. این مرگ‌ها که غالباً به‌عنوان سکته قلبی اعلام می‌شوند، در حالی رخ می‌دهند که هیچ‌کس نمی‌پرسد چرا تعداد مرگ‌ها این‌قدر زیاد و غیرطبیعی است.

تهدید و سرکوب اعضاء
گزارش پلیس آلبانی نشان می‌دهد که سازمان مجاهدین خلق حملات خشونت‌آمیز و تهدید به قتل علیه کسانی انجام می‌دهد که تصمیم به ترک این گروه گرفته‌اند؛ با بهانه اینکه این افراد قصد تخریب سازمان را دارند و عاملان جمهوری اسلامی هستند. پلیس آلبانی این تهدیدات را جدی گرفته و از این افراد مراقبت می‌کند.

بسیاری از اعضا تلاش کرده‌اند از اردوگاه فرار کنند، اما با محدودیت‌های امنیتی و تهدیدهای مستقیم مواجه شده‌اند.

۴. برخورد دولت آلبانی با سازمان

صبح روز ۳۰ خرداد ۱۴۰۲، پلیس آلبانی به مقر این سازمان موسوم به «اشرف ۳» حمله کرد. رسانه‌های وابسته به مجاهدین خلق از کشته شدن یک نفر و زخمی شدن حدود ۱۰۰ نفر از اعضا خبر دادند.
نهاد قضایی ضد فساد آلبانی (SPAK) برای چندین جرم جنایی از جمله تحریک جنگ، شنود غیرقانونی داده‌های رایانه‌ای، تداخل در سیستم‌های رایانه‌ای، سوء استفاده از تجهیزات و فعالیت گروه جنایی سازمان‌یافته پرونده ثبت کرده بود. زمانی که عوامل این عملیات برای توقیف تجهیزات رایانه‌ها و سرورها وارد اردوگاه شدند، با مقاومت شدید مجاهدین خلق مواجه شدند.
ماندن اعضای مجاهدین خلق در آلبانی تحت توافقنامه ۲۰۱۳ فقط برای اهداف بشردوستانه بود، اما وضعیت در ۲۰۲۳ تغییر کرده و مقام‌های مجری قانون آلبانی در حال بررسی اقدام‌های غیرقانونی و نقض توافقنامه هستند.
فعالیت‌های این سازمان تروریستی که سالها در لیست سازمان‌های تروریستی آمریکا بوده است، از موانع عضویت آلبانی در اتحادیه اروپا ذکر شده است.

۵. وضعیت کنونی؛ فروپاشی تدریجی

عضو جداشده از این سازمان، اظهار کرد: سازمان مجاهدین به یک فرقه کوچک در فرانسه تبدیل شده است. بخش آلبانی سازمان مجاهدین در حال از بین رفتن است و اگر اعضای باقی‌مانده در آلبانی نجات پیدا نکنند، فاجعه انسانی رخ می‌دهد.
گزارش‌ها از داخل اردوگاه اشرف ۳، نارضایتی داخلی فزاینده، بی‌اعتمادی متقابل و خستگی روانی را به موازات فشار فزاینده از سوی دولت آلبانی نشان می‌دهند. آنچه ابتدا به نام «پناهندگی بشردوستانه» آغاز شد، اکنون به بحرانی پیچیده برای دولت آلبانی، سازمان‌های حقوق بشری و هزاران انسانی تبدیل شده که سال‌هاست در محاصره سازمانی فرقه‌گرا از آزادی، خانواده و زندگی عادی محروم هستند.

تجربه اعضاء در کمپ‌های مجاهدین خلق، چه در عراق و چه در آلبانی، نمونه‌ای از یک نظام فرقه‌ای بسته است که آزادی فردی، ارتباط با خانواده و حق ترک سازمان را از اعضاء سلب کرده است. گزارش‌های مستقل، شهادت جداشدگان و تحقیقات پلیس آلبانی همگی این تصویر تاریک را تأیید می‌کنند.

سالاری

نوشته وضعیت اعضاء در کمپ‌های سازمان تروریستی مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این سازمان به افراد القا می‌شود که بیرون از تشکیلات، جایی ناامن و خطرناک است. به آن‌ها گفته می‌شود هر کسی خارج از سازمان می‌تواند جاسوس باشد و اگر از سازمان جدا شوند یا با خانواده ارتباط بگیرند، گرفتار یا نابود خواهند شد. همین مسئله باعث می‌شود بسیاری از اعضا از دنیای بیرون بترسند و حتی جرئت ارتباط ساده با خانواده یا جامعه را نداشته باشند.

یکی دیگر از روش‌های کنترل، ترساندن افراد از افکار و احساسات خودشان است. در فضای ایدئولوژیک سازمان، احساساتی مثل دلتنگی برای خانواده، علاقه عاطفی، یا حتی سؤال درباره تصمیمات رهبران، نوعی “انحراف” و خیانت تلقی می‌شود. اعضا مجبورند دائم خودشان را کنترل کنند و کوچک‌ترین احساس یا تردید را سرکوب کنند. این فشار روانی به مرور باعث احساس گناه و اضطراب دائمی می‌ شود.

سرکردگان سازمان برای حفظ این فضای ترس، جلساتی برگزار می‌کردند که در آن اعضا باید مقابل دیگران به اشتباهات فکری و ذهنی خود از منظر مجاهدین اعتراف کنند. در این نشست‌ها افراد مورد تحقیر و سرزنش قرار می گیرند و حتی دیگر اعضا تشویق می‌شوند علیه هم صحبت کنند. نتیجه این که: هیچ‌کس به دیگری اعتماد ندارد و همه احساس می‌کنند همیشه زیر نظر هستند.

کنترل اطلاعات هم بخش مهمی از این سیستم است. اعضا دسترسی آزاد به اینترنت، رسانه‌ها یا تلفن ندارند و فقط اخبار و اطلاعات مورد تأیید سازمان را می بینند. این انزوا باعث می‌شود تصویر واقعی از دنیای بیرون نداشته باشند و بیشتر به سازمان وابسته شوند.

از سوی دیگر، سازمان به تدریج اعضا را از خانواده و زندگی شخصی جدا کرده است. بسیاری از روابط خانوادگی قطع شده و هویت فرد کاملاً در سازمان حل ‌شده است. به همین دلیل، خروج از تشکیلات برای بسیاری ترسناک است؛ چون احساس می‌کنند دیگر جایی در جامعه ندارند.

بسیاری از اعضای جداشده بعدها اعلام کردند که بعد از خروج دچار مشکلات روحی مثل اضطراب، کابوس، بی‌اعتمادی و سردرگمی هویتی شده‌اند. بعضی‌ها حتی نمی‌دانستند بعد از سال‌ها زندگی تشکیلاتی، واقعاً چه کسی هستند و چگونه باید زندگی عادی را دوباره شروع کنند.

با این حال، برخی افراد توانستند از این چرخه ترس خارج شوند. معمولاً ارتباط دوباره با خانواده، دیدن واقعیت‌های بیرون از سازمان یا تناقض بین حرف‌های رهبران و واقعیت‌های موجود، باعث شده کم‌کم به فکر جدایی بیفتند.

در مجموع، بسیاری از کارشناسان در گزارش‌های حقوق بشری معتقدند که ترس در سازمان تروریستی مجاهدین خلق فقط یک ابزار جانبی نیست، بلکه مهم‌ترین وسیله برای کنترل اعضاست؛ ابزاری که باعث می‌شود افراد سال‌ها در فضای بسته و تحت فشار روانی باقی بمانند.

سالاری

نوشته ترس؛ مهم‌ترین ابزار کنترل در سازمان تروریستی مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مراد‌بخش و رسول‌بخش بلوچی سالها پیش در کشور امارات طعمه عوامل مجاهدین خلق شدند و با فریب کار و زندگی بهتر در اروپا به دام این تشکیلات افتادند.

ماموران جذب نیروی مجاهدین خلق در شهر دبی، ابتدا مرادبخش را در دام انداختند و پس از مدتی با فشار روانی بر مراد بخش، او را وادار کردند تا برادر کوچکترش رسول‌بخش بلوچی را نیز به همان شیوه فریب دهد و به بهانه کار و موقعیت زندگی در اروپا، به دام انداختند.
پیش از این عضوگیری فریبکارانه، مرادبخش متاهل بود و به تنهایی برای کار به دبی رفته بود. به گفته خانواده‌اش میزان درآمد مرادبخش آن قدری بود که به پدر و مادر و حتی برادرش هم که در ایران بود کمک مالی می‌کرد. اما با وعده‌های درآمد بالا و تصور موقعیتی زندگی بهتر، خام ترفندهای حقه بازانه عناصر آدم ربای مجاهدین خلق در دبی شد.

اکنون مراد بخش چند سالی است که از مجاهدین جدا شده است و در اسپانیا زندگی می‌کند. اما برادر کوچکترش رسول‌بخش همچنان اسیر این سازمان تروریستی است.

خدابخش بلوچی در این پیام ویدئویی از برادرش رسول‌بخش می خواهد تا او نیز مانند مرادبخش از مجاهدین خلق جدا شود و به زندگی در جهان آزاد بازگردد.

سالاری

نوشته پیام تصویری خدابخش بلوچی به برادرش رسول بخش اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اقتصاد لابی‌گری: از حمایت سیاسی تا وابستگی مالی

در ساختار سیاست ایالات متحده، لابی‌گری یک ابزار رسمی و قانونی برای تأثیرگذاری بر تصمیم‌گیری‌های سیاسی است. به همین علت، تروریست های مجاهدین خلق طی سال‌های گذشته سرمایه‌گذاری قابل توجهی در حوزه لابی‌گری انجام داده و از طریق پرداخت‌های مستقیم یا غیرمستقیم به شرکت‌های لابی، زمینه دعوت و حضور برخی سیاستمداران پیشین و حتی اعضای کنگره را در همایش‌های خود فراهم کرده است.
در ایالات متحده اینگونه است که هرچه منابع مالی یک بازیگر سیاسی بیشتر باشد، توان او برای دسترسی به تریبون‌های رسمی و نیمه‌رسمی در واشنگتن افزایش می‌یابد. در چنین چارچوبی، حمایت سیاسی از یک گروه نه لزوماً نتیجه هم‌سویی ایدئولوژیک، بلکه محصول سازوکارهای اقتصادیِ نفوذ تلقی می‌شود.

نقش مجاهدین ضد خلق در تولید متن سخنرانی‌ها

یکی از محورهای تاسف بار، مسئله تولید متن برای سخنرانی‌های حامیان سیاسی این گروه است. متن‌های آماده، داده‌های گزینشی و چارچوب‌های استدلالی توسط ساختارهای رسانه‌ای و تبلیغاتی مرتبط با خود مجاهدین خلق تهیه شده و سپس در اختیار سخنرانان قرار گرفته است.
اگرچه این موضوع همواره از سوی حامیان این تشکیلات به عنوان «اتهامات سیاسی» رد شده است. با این حال، شباهت مواضع و گفتار مدعوین مراسمات و پیام های حامیان آنان همواره سوژه غیر قابل انکار این ادعا بوده است.
در واقع ساختارهای لابی‌گری این گروه به گونه‌ای طراحی شده که با پرداخت‌های مالی، امکان دسترسی به سیاستمداران، حضور در رویدادهای رسمی و دریافت حمایت‌های علنی فراهم شود؛ حمایتی که در برخی موارد بیشتر به مواضع نمادین و سخنرانی‌های تشریفاتی محدود می‌شود تا سیاست‌گذاری واقعی.

جمع‌بندی انتقادی

در مجموع می توان گفت: دشمنان مردم ایران دارای روابط پیچیده از تداخل پول، سیاست و روایت‌سازی در فضای لابی‌گری ایالات متحده و بین المللی هستند.
حمایت های غیر عادی از مجاهدین خلق با کارنامه سیاه خیانت و خباثت های مکرر و ترور بیش از 17000 شهروند ایرانی، فارغ از موضع‌گیری‌های سیاسی حامیانش، نمونه‌ای از این واقعیت ساختاری است که در آن دسترسی به قدرت سیاسی می‌تواند به راحتی تحت تأثیر منابع مالی، شبکه‌های ارتباطی و صنعت حرفه‌ای لابی‌گری قرار گیرد. حال آنکه این منابع مالی و لابی ها حتی برای توجیه ضرورت آغاز یک جنگ تمام عیار علیه ملت ها نیز صرف می گردد.

سالاری

نوشته نگاهی به شبکه‌های حمایتی تروریست های مجاهدین خلق در آمریکا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.