طی ده روز گذشته اسرائیل هزاران زن و کودک بی دفاع را قربانی و آواره حملات موشکی خود کرده است. منابع خبری از کشته شدن بیش از ۱۳۰ نفر و زخمی شدن بیش از یکهزار نفر خبر می دهند. تصاویر منتشر شده حاکی از ویرانی مناطق مسکونی و آسایشگاه ها و بیمارستان ها می کند. در این میان اسرائیل نه تنها به درخواست های جامعه جهانی مبنی بر آتس بس وقعی نمی گذارد که به حمله زمینی به غزه تهدید می کند. اعتراضات سراسری در اقصی نقاط دنیا در اعتراض به قتل عام شهروندان و غیر نظامیان گوش فلک را کر کرده و خشم مردم جهان علیه اسرائیل را افزون تر می کند. در این گیرودار اما سایت های مجاهدین بدون کمترین اطلاع رسانی و موضع گیری در قبال این جنایات موضوع اصلی شان همچنان حمایت از گروه تروریستی داعش و توهم پیروزی مشتی تروریست قصی القلب در عراق است! در همین حال مجاهدین بدون توجه به اقدامات تحریک کننده داعش در عراق از جمله ویرانی اماکن مقدس شیعه نه تنها واکنشی به این تحرکات فرقه ای نشان نمی دهد که آشکارا آرزوی قلبی اش ویرانی کل مقدسات شیعه است.

سکوت تاییدآمیز مجاهدین در ازای جنایات اسرائیل در غزه همان اندازه قابل فهم است که حمایت یکسره و همه جانبه آنها از تحرکات و جنایات گروه تروریستی داعش تحت عنوان انقلابیون اهل تسنن عراق! سکوت و انفعال مجاهدین در ازای اقدامات تروریستی هر چند مسبوق به سابقه است، اما همسویی با اسرائیل برای آنها که عجالتا کیف یوروها و دلارهای دریافتی از حضور در ویلپنت را می برند حدیث جداگانه ای دارد. جنایات اسرائیل در غزه و سکوت حامیان دروغین آزادی و دموکراسی و حقوق بشر پرده از هیاهو و عوام فریبی این آقایان مقاطعه کار و کارفرمایان آنها بر می دارد. آنها که مزد گلوپاره کردن های خود در حمایت از مجاهدین را با تیک تاک ثانیه ها محاسبه و فی المجلس دریافت می کنند، در ازای خون های به ناحق ریخته شده دهها کودک و زن و سالخورده و معلول فلسطینی اگر تتمه ای وجدان در آنها باقی مانده باید پاسخ بدهند. آنها حتی اگر از موضع حق طلبی و حمایت از مظلوم هم از مجاهدین حمایت می کنند، چنین فرصت هایی می تواند و باید تا معیار و آزمونی برای سنجش ادعاهای مجاهدین قرار بگیرد.

جای تاسف است از آن دهها سیاستمدار خارجی و غربی و آمریکایی شرکت کننده در ویلپنت حتی یک نفر از آنها کلامی در محکومیت جنایات اسرائیل و کمترین احساس همدردی با قربانیان غزه بر زبان نیاورده است. معلوم نیست آنها که نگرانی بابت امنیت دو هزار و اندی ساکن لیبرتی به لق لق زبان شان تبدیل شده چگونه می توانند نسبت به قتل عام کودکان بی پناه غزه تا این حد بی تفاوت و فارغ البال باشند. اگر چنانچه آقایان ادعا می کنند حمایت و پشتیبانی از همه مظلومان و تضییع شدگان حقوق انسانی در جهان را وظیفه انسانی و خطیر خود می دارند، چگونه می توانند چشم بر تصاویر جگرخراش قتل عام غیر نظامیان و بمباران بیمارستان و خانه سالخوردگان ببندند. مهلکه امروز در عراق مصیب زده داعش و غزه مصیبت زده اسرائیل آزمون بزرگی است حداقل برای آنها که برای مظلومیت و بی پناهی و تهدید جانی ساکنان لیبرتی دل می سوزانند. از این منظر صحنه امروز عراق و غزه و … مهمترین آزمون برای حامیان مجاهدین نیز محسوب می شود.

اما آنچه بیشتر حائز اهمیت می نماید که مجاهدین شرایط موجود را بهترین فرصت برای نزدیکی هر چه بیشتر به اسرائیل تشخیص داده اند. همچنانکه در حوادث مشابه با محمل دشمن دشمن من دوست من است ابعاد این همسویی را تا تئوریزه و تبرئه کردن تمامی جنایات اسرائیل در چند دهه اخیر پیش بردند. نکته حایز اهمیت دیگر این که در میان گروه های اپوزیسیون و برانداز خارج کشور چه در طیف چپ ها و چه ملّیون و … مجاهدین تنها گروهی است که در قبال این جنایات سکوت پیشه کرده است. آنچه مسلم این که حمایت آشکار و تلویحی مجاهدین از گروه های تروریستی همچون داعش و القاعده و از سویی همسویی با جنایات دولت تروریست اسرائیل اتفاقی نیست. گمانه زنی هایی در مورد حمایت اسرائیل از داعش و همچنین فرصت طلبی اسرائیل از وضعیت عراق برای بمباران غزه و برخی اتفاقات دیگر بر ارتباط و تنگاتنگی این وقایع و آبشخور واحد آنها تاکید دارد. مجاهدینی که از یک سو با حمایت از داعش سعی در جلب توجه حامیان عربی او از جمله عربستان دارند، همزمان ناچارند برای جلب حمایت اسرائیل جنایات غزه را نادیده بگیرند! وجه اشتراک این مواضع علاوه بر ضرورت استراتژیک مجاهدین در جلب نظر و همسویی با دشمنان جمهوری اسلامی بر این نکته نیز تاکید دارد که آنها ماهیتا و در هر نقطه ای که تروریست ها حضور داشته باشند، یک پای ثابت معرکه هستند.

تردید نباید کرد که بند ناف مجاهدین همیشه و در همه جا به تروریسم بسته است. همچنانکه می بینیم به موازات ظهور و رشد گروه های تروریستی در عراق و منطقه زبان و لحن مجاهدین بالکل متفاوت می شود و آنها را به اصل خودشان باز می گرداند. آنچه مسلم این که در حال حاضر آب گل آلود منطقه بهترین فضای زیست و تحرک را برای مجاهدین فراهم کرده است. این اتمسفر برای مجاهدین می تواند با ادامه حملات اسرائیل به غزه، ادامه و توسعه عملیات تروریستی داعش در عراق، ادامه بحران در سوریه، حتی به خشونت کشیده شدن چالش های سیاسی ناشی از انتخابات ریاست جمهوری در افغانستان، و … به ایده آل ترین وضعیت ممکن تبدیل شود. به زبان ساده ریختن بی وقفه خون انسان های بی دفاع اعم از کودک و سالخورده و زن و همچنین ویرانی و تخریب و آوارگی میلیون ها انسان و حاکمیت رعب و ترس و ترور و وحشت و دامن زدن به جنگ های فرقه ها و کینه های قومی و نابودی زیرساخت های اقتصادی و به یغما رفتن ثروت های ملی مردم منطقه و دامن زدن به یک جنگ منطقه ای و بلکه فراگیر در خاورمیانه مهمترین عوامل ادامه حیات مجاهدین به شمار می روند. مجاهدین مدت ها است مترصد چنین بزنگاه تاریخی در منطقه و بخصوص در عراق بوده اند. این که این ذوق زدگی ناشیانه در دراز مدت چه اندازه منافع و خاستگاه های مجاهدین را تامین خواهد کرد، باید در انتظار نشست و دید. انتظاری که با توجه به حساس بودن وضعیت موجود چندان به طول نخواهد کشید.

نوشته مجاهدین، اسرائیل، داعش و بازگشت مجاهدین به روزگار وصل خویش اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

گروه بوکو حرام در سال ۲۰۰۲ توسط محمد یوسف در ماندوگوری بنیان‌گذاری شد و در سال ۲۰۰۴ به کاما در ایالت یوبه نقل مکان کرد. این گروه در آن‌جا پایگاهی به نام «افغانستان» بر پا کرده ‌است. این گروه نام رسمی خود را جماعت اهل سنت برای دعوت و جهاد نهاده است. با کشته شدن محمد یوسف در سال ۲۰۰۹، فرد دیگری به نام ابوبکر شکوه جایگزین وی گردید. او به شدت تحت تاثیر نظرات ابن تیمیه است. آنها خواستار پیاده کردن قوانین شریعت هستند. این گروه تاکنون با حملات متعددی به بانکها و رستوران‌ها و فروشگاه‌های بزرگ دست به کشتارهای بی‌رحمانه ای زده است.

این گروه به لحاظ فکری و سیاسی به شدت ضدغرب و بخصوص آموزش و پرورش به شیوه سکولار، مخالف دموکراسی، و تمامی مظاهر مدرن است. درگیری های مسلحانه این گروه تندرو با دولت مرکزی تا کنون هزاران قربانی بجا گذاشته است. این گروه با مشخصات و نشانه های زیر معرفی و شناخته می شود:

الف- بنیادگرا بودن – اگر بنیادگرایی را به معنای سرسختی و جزمیت در اعتقادات و جهان‌بینی نوعا مذهبی معنی کنیم که هدف آن رجعت در تفکر و اندیشه بر بنیاد ریشه‌های اولیه دین و ایدئولوژی و بستن راه اجتهاد و انطباق سازی عالمانه قواعد و قوانین با زندگی جاری باشد! از این منظر می توان گروه بوکوحرام و همچنین مجاهدین را فارغ از داعیه ها و استحاله صوری و فریبکارانه به مظاهر عصر مدرنیسم، از مصادیق بارز گروه های بنیادگرا معرفی کرد.

ب- غرب ستیزی ایدئولوژیکی و دینی – غرب ستیزی همچنان که بخشی از مانیفست و آموزه های ایدئولوژیکی و بلکه شریعت گروه بوکوحرام که به همان اندازه وجهی پدیدارشناسانه و شناسنامه ای از هویت سازمان مجاهدین است. در این خصوص مجاهدین به کرات بر ماهیت ایدئولوژیکی – سیاسی و استراتژیکی غرب ستیزی خود تاکید دارند که در ادامه به آن خواهم پرداخت.

پ- ضد دموکراسی بودن – دموکراسی از آنجا که یک پدیده ماهیتا غربی و در شکل مدرن اش مولود تحولات و دستاوردهای انقلاب صنعتی و پروتستانتیسم است از این رو همواره از جانب گروه هایی مثل مجاهدین و بوکوحرام که ریشه های دینی دارند با نکوهش و مذمت و نقد ایدئولوژیکی روبرو بوده است.

ت- ضدمدرنیسم

ث- راهبردهای خشونت آمیز

با کمی تامل روی آموزه ها و برداشت های ایدئولوژیکی و دینی می توان شباهت های قریبی میان گروه بوکوحرام و سازمان مجاهدین خلق پیدا کرد. به اجمال این شباهت ها را مرور می کنیم. هر دو گروه در ظاهر امر مذهبی و خواستار اجرای قوانین شریعت می باشند. هر چند سازمان در طی سالهای گذشته بظاهر از خاستگاه های مذهبی خود کوتاه آمده، اما این رویکرد تاکتیکی است! تاکید مجاهدین بر تشکیل دولت متقین و پیاده کردن قوانین شریعت جزو آموزه های اولیه و بنیادی مجاهدین است؛ که در همه این سالها رهبری سازمان روی تحقق آن به اشکال مختلف تاکید داشته است. در کتاب راه حسین به صراحت در این خصوص آمده است:

” با پذیرش دینامیسم قرآن و درک بینادهای اعتقادی آن هرگز مجوزی برای انطباق این مکتب با سرمایه داری و یا انفصالش از امر حکومت نخواهم یافت. خصوصا باید یادآور شویم که حکومت اسلامی هرگز مشابهتی با دموکراسی مورد تبلیغ غرب که بالتمام خرافه ای بیش نبوده و نیست، ندارد. بلکه برعکس حاوی نوعی اعمال قدرت و رهبری جمعی است که اگر بخواهیم در قالب یکی دو کلمه به آن اشاره کنیم، حکومت متقین بهترین تجسم آن است. در این قالب است که گروه صاحب تقوی قدرت و رهبری جامعه را به دست می گیرد و جامعه را به جانب بنیادهای قرآن سوق می دهد.” تمام تاکیدها روی جملات از جانب ما است. راه حسین ص ۲۲٫

چنانچه ملاحظه می شود خصومت مجاهدین علیه غرب نیز همچون خصومت و کینه توزی گروه بوکوحرام تماما ریشه ایدئولوژیکی دارد. همچنانکه ضدیت هر دو علیه دموکراسی نیز متاثر از همان آموزه های ایدئولوژیکی است. از همین رفرنس می توان شباهت های ساختاری و استراتژیکی هر دو گروه را ردیابی کرد. به این معنی که هر دو گروه خود را قیم جامعه و موظف به رهبری آن می دانند. و همچنین اعتقاد دارند گروه رهبری کننده و به قولی پیشرو در نهایت پایه گذار حکومت متقین و اداره جامعه خواهد بود. تحقق این آرمان نیز جز با استفاده از خشونت امکان پذیر نیست. گروه بوکوحرام هر چند در مقایسه با مجاهدین تاریخچه کوتاهی دارد، اما کمیت و کیفیت عملیات مسلحانه و قربانیانی که تا کنون و بخصوص از شهروندان عادی گرفته گواه شباهت های ماهوی این دو گروه است.

نوشته شباهت های ساختاری و محتوایی بوکو حرام با سازمان مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مجاهدین در تقبیح عملکرد جمهوری اسلامی در جنگ با عراق همیشه بر این ادعا پای فشرده که جمهوری اسلامی بر خلاف کنوانسیون ها و پروتکل های بین المللی از کودکان چهارده پانزده ساله برای داغ کردن تنور جنگ سوء استفاده کرده است. مجاهدین سالهای متمادی از این موضوع برای محکوم کردن جمهوری اسلامی در جامعه بین الملل استفاده کرده اند. ادعای درستی که اما فقط متوجه جمهوری اسلامی نموده و روی آن مانور می دادند؛ در حالی که به شهادت اعضای جداشده سازمان همین رفتار را به شکل مشمئزکننده ای در مورد کودکان اعضای خود انجام داده است. عکس ها و شهادت نامه اسماعیل یغمایی بر این حقیقت تلخ گواهی می دهد که مجاهدین نه تنها کودکان را وجه المصالحه کینه توزی های خود با جمهوری اسلامی کرده که بدتر از آن به عنوان گروگان مورد بهره برداری قرار داده اند. البته این موضوع تازه کشف شده ای نیست. اما آنچنان که در نامه یغمایی و همچنین گزارش تازه ایرج مصداقی از مناسبات درونی سازمان افشا شده، ابعاد و دامنه تازه ای به خود گرفته است. اسماعیل یغمایی در خصوص سوء استفاده سازمان از فرزندش می نویسد:

“امیر یغمائی در سال هزار و سیصد و شصت ودو در پاریس متولد شد. بجز سالهای اول و دوم اکثریت اوقاتش را مثل فرزندان مجاهدین در مهد کودک و در پانسیون گذرانید. پس از حمله اول آمریکا به عراق در سن شش هفت سالگی با کاروان صدها کودک و در زیر بمباران روانه غربت شد و تحت حمایت خانواده شریف آزرش در سوئد قرار گرفت. پس از بریدن و جدائی من از مجاهدین و اقامت من در پاریس او به پاریس آمد و در کنار من یکسال زیست. تلاشهای مادرش و کوششهای مجاهدین در گسیل کردن نوجوانان به عراق و ساختن رزمنده از آنان و نیز وضعیت مشکل زندگی من موجب شد در چهاره ژوئیه ۱۹۹۸ روانه عراق شود. در سن چهارده سالگی او با سی کیلو وزن سلاح کلاشینکف به دوش انداخت و ادامه داد و حمله دوم آمریکا به عراق را از سر گذراند و در سال۲۰۰۴ اعلام جدائی و ترک مجاهدین و بریدن از آنان را نمود و در کمپ تیف در حصار ماند. دو سال شرایط دوزخی این کمپ را تحمل کرد تا سر انجام از معدود کسانی بود که موفق شد از آنجا نجات یابد و به اروپا باز گردد. این سرنوشت یک تن از کودکانی است که بیست و دوسال از عمر خود را در توفان و رنج گذراندند و من هنوز وجدان معذب خود را با خود دارم که چرا بخاطر احترام به مادرش مانع آن نشدم تا یک نوجوان چهارده ساله برود و سلاح بر دوش افکند. در قاموس مجاهدین احتمالا سن رزم از سن علی اصغر شهید در کربلا شروع میشود ولی در قاموس بشریت کنونی و قوانینش فرستادن یک کودک چهارده ساله به صفوف سربازان جرم است. بگذرم…”

این ها که بر امیر رفته فقط مربوط به کودکی و نوجوانی او است و اما همچنان هدف کینه و بغض رجوی است. او به تاوان اینکه در بلوغ فکری از مجاهدین جداشده از حق دانستن اینکه مادرش زنده یا مرده است محروم است. او به جرم و گناه انتخاب یعنی همان حقی که جمهوری اسلامی را بابت نادیده گرفتن آن سالها مذمت و نکوهش و محکوم می کند، باید همزمان هم طعن و نفرین و نفرت رجوی را تحمل کند و هم نداند مادرش در چه وضعیتی است.

اگر به زعم رجوی جرم و اتهام جمهوری اسلامی استفاده از جان کودکان و نوجوانان بوده، رفتار او اما آنقدر کینه جویانه و نفرت انگیز است که سایه خود را حتی پس از مرگ از سر قربانیان بر نمی دارد. در گزارش ایرج مصداقی در این رابطه آمده است:

“آسیه رخشانی یکی از کودکانی است که در ۱۵ سالگی از آمریکا به اشرف برده می شود. او خطاب به نیروهای عراقی می گوید: … به عنوان یک مجاهد می گویم که حتی اگر حملاتی صدبار بالاتر از ۶ و ۷ مرداد بشود، باز بیا بیا می گویم و می گوییم و اصلا ما برای همین آمدیم، برای جنگ آمدیم … بنابراین الان وقت جنگ است و اگر در این میان شهادت و یا هر آزمایش و ابتلایی نصیبم شد، صدبار بیا بیا می گویم چون برای همین آمدم و شهادت اصلا خودش بالاترین افتخار است.” به دنبال تبیین گفته های او که از پانزده سالگی در انقلاب ایدئولوژیک شرکت داده شده نیستم تنها می گویم آسیه متولد ۱۳۶۲ طبق اطلاعات منتشر شده از سوی مجاهدین در سال ۱۳۷۷ هنگامی که پانزده ساله بود به اشرف برده شد. این بر خلاف کلیه کنوانسیون ها و پروتکل های بین المللی مربوط به عدم بکارگیری کودکان در محیط های نظامی و عدم تسلیح آنان است. او در فروردین ۹۰ در اشرف به خاک افتاد. آسیه تنها نبود. مجاهدین در سال های ۱۹۹۷ و ۱۹۹۸ طی یک بسیج همگانی و فشرده تعدادی از کودکان را که بخشی از آنها مدتها هویت حقوقی نداشتند و در سنین ۱۵ تا ۱۷ سالگی به سر می بردند به عراق منتقل کردند. زندگی آنها یکی داستانی است پر آب چشم.”

ایرج مصداقی به نمونه های دیگری با آدرس و نام اشاره می کند. از جمله زهیر ذاکری که در ۱۴ سالگی مسعود رجوی سلاح کمری اش را به عنوان تشویق به او هدیه می دهد و به پدر او می گوید از قول من روی او را ببوسد.

نمونه دیگر غلامرضا یارسه نیا است. متولد ۱۳۵۲ که در سال ۱۳۶۶ وارد یکان های رزمی مجاهدین می شود و در عملیات مرصاد کشته می شود.

نوشته امیر یغمایی نمونه ای از دهها کودک قربانی در تشکیلات رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

همان زمان که رجوی (۵ دی ۹۱) یک تنه وارد معرکه انتقام گیری از جداشدگان و بطور مشخص از آقای حسین نژاد و آن هم با آن اتهامات زشت و شنیع شد، و کلیه اعضای سازمان را به ادامه همین رویه تهدید و گفت:

“کسانی که روزگاری با ما بوده و یا در اشرف خوش نشین بوده اند، هر کدام را که بخواهید و هر زمان که لازم باشد عاری از هر گونه ملاحظه و مراعات، حتی در قبیح ترین صورآن، به مردم ایران گزارش می دهم و در معرض قضاوت عموم خواهم گذاشت.”

نگارنده ضمن اطلاق خودزنی و رسوایی به این اقدام برای ام مثل روز روشن بود این خودزنی و رسوایی در فضای پیرامونی اعم از حامیان یا منتقدان و مخالفان رجوی پژواک و انعکاس سهمگینی بجا خواهد گذاشت؛ به این معنی که چشم های بسیاری را متوجه عمق کینه توزی و چهره کریه و شیطانی رجوی خواهد کرد. در یکی از آن یادداشت ها تاکید کردم:

“رجوی بی آبروتر از آن است که بتواند آبرو و حیثیت کسی را به چالش بکشد. آنهایی که آماده جداشدن و رهایی از منجلاب رجوی هستند باید این تهدید را به فرصت تبدیل کنند. باید ثابت کنند برای تهدیدهای رجوی پشیزی ارزش و اعتبار قائل نیستند. جداشدگان باید با براه انداختن کمپین و فراخوان فعالان سیاسی خوش بین و اغواشده را در رابطه با رویکرد وقیحانه رجوی در قبال جداشدگان و کسانی که قصد جدایی دارند، به چالش و نظرخواهی بکشانند. باید فعالان سیاسی را به موضع گیری در قبال این رویکرد شیطانی موظف کنند. باید با واکاوی درباره پیشینه و مابه ازاهای چنین تشبثاتی رجوی را رسواتر کرد.”

همانجا تاکید کردم رجوی وارد بازی دو سر باخت شده است و در اثبات آن تاکید کردم:

“باید تلاش کرد تهدیدهای وقیحانه و نفرت آمیز رجوی را به فرصتی برای افشای هر چه بیشتر او و در نهایت به دلیل و انگیزه های عینی برای کسانی تبدیل کرد که هنوز برای شناخت ماهیت ضدانسانی و جرثومه ای مثل رجوی و اتخاذ تصمیم برای خروج  از چنین منجلابی در شک و تردید هستند. جداشدن از چنین منجلابی بنابر ماهیت منزجر کننده و کثیف اش حتمن که بایستی با تحمل هزینه هایی که رجوی تهدید و تحمیل می کند، همراه باشد؛ که اگر غیر از این باشد معنی اش این می شود که رجوی در اتخاذ سازوکارهای فرقه ای اش برای برده کشی افراد موفق است. برای فعالان سیاسی و انسان های آزاده ای که رجوی را در همه ابعاد غیر انسانی و ضداخلاقی شناخته، تهدیدهای او می تواند که حس همدردی و نوع دوستی بیشتری را نسبت به افراد جداشده و کسانی که در آینده و به دلیل خروج از تشکیلات او در معرض اتهاماتی چنین وقیحانه قرار خواهند گرفت، برانگیزد.” تهدیدهای وقیحانه رجوی را به فرصت تبدیل کنیم.

بازتاب اولیه و البته خیلی سریع و غیرمنتظره آن خودزنی نوشته های آقای علی ناظر و بخصوص آخرین آن … که به منزله تعیین تکلیف یکسره با رجوی بود. و حالا در ادامه شاهد واکنش آقای ایرج مصداقی به این خودزنی هستیم. پیش تر روی این نکته تاکید کنم که به استناد گزارش ۹۲ آقای مصداقی بسیار شک و تردیدهایی که در خصوص ادامه وابستگی ایشان به مجاهدین در طی چند سال گذشته وجود داشت از جمله برخی ابهاماتی که همین قلم به آنها اشاره می کرد، چندان بیراه نبوده، در خصوص دلایل و زمینه های این تردیدها آقای مصداقی به تفصیل توضیح داده اند و فعلا موضوع ما نیست. اما به هر حال نمی توان انکار کرد که گزاش ۹۲ تمامی شک و تردیدها را مرتفع کرده است.

بعلاوه ذکر این نکته هم ضروری است که این گزارش قرار بوده در ماه بهمن ماه ۹۱ منتشر شود، اما چنانچه آقای مصداقی اشاره می کند به دلایلی که توضیح دادن آن را به بعد موکول کرده است. معنی اش این است که می شود گزارش ۹۲ ایشان را در ادامه واکنش های قابل پیش بینی به پیام ۵ دی رجوی ارزیابی کرد. در گزارش ۹۲ آقای مصداقی حرف و نکته و حاشیه و البته برخی سوالات و ابهامات نیز وجود دارد که امیدوارم به مرور به آنها پرداخته و آقای مصداقی نسبت به رفع آنها اهتمام نشان بدهند.

اما صرفنظر از محتوای گزارش ۹۲ آقای مصداقی و نقدهایی که ایشان متوجه سازمان و رجوی کرده باید تاکید کنم چالش آقای مصداقی با رجوی به دلیل ماهیت پسامدرنی در میان نقدهایی که در طی سه دهه گذشته و بخصوص در این ده سال به رجوی شده یگانه و منحصر به فرد است. این جنبه را بیشتر می توان در موضوع چالش های جنسی ردیابی کرد. توضیح نگاه پسامدرنی آقای مصداقی را به آینده موکول می کنم. اما فعلا به این بسنده می کنم که گزارش آقای مصداقی به زلزله ای می ماند که پس لرزه های آن بسیار مهیب تر از خود زلزله خواهد بود.

نوشته گزارش ۹۲ آقای مصداقی، زلزله ای برای رجوی؟!! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به گمانم نوشته های امثال آقای اسماعیل وفا یغمایی و سکوت ناگهانی امثال آقای ناظر پس از آن تب تند در بزنگاهی که به زعم مجاهدین و ظاهرا همه چیز حکایت از پیروزی های چشمگیر سیاسی دارد، نیاز به تامل بیشتر دارد. واقعیت این است که مجاهدین هرگز تصور نمی کردند کسی مثل آقای یغمایی پس از آن همه سال سکوت و انفعال و انزوا و … آن هم درست در زمانی که به تصورشان دهان یکی از مطرح ترین مخالفان خود را بسته، به ناگاه او را در میانه کارزار افشاگرانه سیاسی – ایدئولوژیک – فرقه ای ببینند. از این حیث به نظر می رسد آقای یغمایی و پس از آن همه سال سکوت و بی تفاوتی دارد جبران مافات می کند؛ از این جهت که می بیند که هر چه به جلو میرویم شرایط حساس تر و اهمیت آنچه در پستوی ذهن بایگانی کرده بیشتر جلوه می کند؛ بعلاوه می بینند امروز مجاهدین حتی به متهم کردن منتقدین خود به مزدوری جمهوی اسلامی هم رضایت نمی دهند و صراحتا می گویند هر که با ما نیست بر ما است! این رویکرد رسانه ای مجاهدین در مقایسه با آنچه رجوی پیشتر و به هنگام اعلام موجودیت جبهه همبستگی اش با محوریت وحدت حول سرنگونی مطرح کرده بود، در تضاد صدوهشتاد درجه ای است؛ اما وقتی رسانه های سازمان با این صراحت عنوان می دارند که: ” کسانی که به مجاهدین نمی پیوندند به مردم خودشان خیانت می کنند.” (از بیانات خاچاطوریان موزیسین حامی مجاهدین در سیمای آزادی ۸ اردیبهشت ۹۲) به واقع اعتراف می کنند که از آن تنور جبهه همبستگی نه تنها نانی داغ نشده که انگار نه خانی آمده و نه خانی رفته باشد.

خوب با این حساب می شود نتیجه گرفت اوضاع واقعی مجاهدین در مقایسه با آنچه سعی می کند بنماید فاصله اش میان ماه من و ماه تابان است. یادداشت اخیر آقای یغمایی با عنوان دردناک، مضحک و خطرناک در تاکید چنین وضعیتی بسیار حائز اهمیت می نماید. این که آقای یغمایی در چنین بزنگاهی بر خود وظیفه می دانند مجاهدین را از منظر بدیهی ترین و پیش پا افتاده ترین پرنسیب های دمکراتیک به نقد بکشند، شاید به زعم برخی مته به خشخاش گذاشتن باشد؛ اما حقیقت این است که این چالش و نوع نگاه مجاهدین نه تنها به منتقد خود که به غیر خودی و حتی کسانی هم که مثل مجاهدین سودای سرنگونی دارند، اما نمی خواهند هژمونی مجاهدین را بپذیرند یکسان و یک کاسه است. این رویکرد حذفی نه مربوط به امروز و دیروز که به روزهای اولیه سقوط شاه در ایران و به فاز به اصطلاح سیاسی مجاهدین بر می گردد. به روزگاری که به استناد خاطرات امثال حاج سیدجوادی و همسرش مجاهدین حتی از امثال او که در آن زمان قطب روشنفکری و نماد ژورنالیست معترض بودند، جز با نگاه از بالا و عاقل اندر سفیه رضایت نمی دادند! به یک معنی رویکرد مجاهدین به جریان های موازی منتقد و مخالف جمهوری اسلامی منطق یا با ما یا بر ما بود. آنچه از دل این تفکر بیرون می آید نمی تواند فراتر از این باشد که جداشدگان خود را به مدفوع تشبیه کند.

بر خلاف آنچه آقای یغمایی متصور هستند که هر جریان سیاسی به طور طبیعی ریزش دارد، و این به اراده و قدرت تصمیم گیری فردی مرتبط است، اما رجوی این نتایج را نه از منظر طبیعی که از توهمات بازتولید شده متدلوژی خود استخراج می کند. این که آقای یغمایی مدام از رویه اتهام زنی و حذف و ترور و لجن مال کردن با عنوان دردناک و مضحک و خطرآفرین نام می برند، می دانند که این رویه محصول یک نگرش و هستی شناسی است. این که رجوی همه منتقدین و مخالفان خود را به طرف جمهوری اسلامی هل می دهد و متهم به مزدوری می کند، به این خاطر است که نمی خواهد مقوله نقد و انتقاد و در نهایت مخالف را به رسمیت بشناسد. به رسمیت شناختن منتقد و مخالف با مجاهدین نسبت جن و بسم الله را دارند. هم را نفی و نقض می کنند. وقتی رجوی می گوید شک پایه خیانت است، در تقابل با این حرف حق است که شک مقدمه یقین است؛ از این معادله ساده می شود نتیجه گرفت حساسیت رجوی روی عنصر جدا شده و حتی بریده از مبارزه به این دلیل که ابتدا به ساکن موجودیت او را زیر سوال می برد تا چه اندازه می تواند دردسر ساز باشد. و به همان اندازه در خصوص کسانی که از تشکیلات فرار می کنند، می تواند بطور مضاعف تولید بحران و چالش بکند. این که می بینیم رجوی کینه خاص و مضاعفی به روشنفکر و پدیده روشنفکری دارد و اتفاقا با همین اتهام روشنفکری بسیاری را در درون خفه کرده به این دلیل است که می داند روشنفکر ادعا دارد؛ آن هم داعیه رهبری. به سادگی زیر بار نمی رود. ذهن اش به دلیل تعاملات بی وقفه با واقعیت های پیرامون سوال تولید می کند. و اگر پاسخ مناسبی برای سوالات اش نیابد حالا هر چقدر هم ارادت قلبی به رجوی داشته باشد، بالاخره باید با خودش کنار بیاید. و وقتی نمی تواند خودش را توجیه کند ناگزیر وضعیت را پس می زند.

آقای یغمایی به نکات درستی اشاره می کند، روی خطرات این تفکر به خوبی تامل می کند، اما مسئله اینجا است که چرا امثال او بیشتر به آنچه می بینند نقد دارند. در حالی که نقد به مجاهدین پیش از این که از نقد به رفتار آنها موضوعیت پیدا کند، باید از ریشه ها شروع شود. این ریشه ها را اتفاقا مدام رجوی گرا و آدرس می دهد. می گوید بروید تبیین جهان را بخوانید. درست هم می گوید به این خاطر که رجوی هر چه می کند پیشتر درباره مکانیسم و انگیزه و سازوکارهای اش در تبیین جهان توضیح داده است. اصرار نگارنده بر این است که امثال آقای یغمایی با توجه به اینکه تجربه و سابقه طولانی به عنوان عضو تشکیلاتی دارند و بهتر از ما می دانند و می توانند این معلول ها را شناسه و نقد کنند به جای پرداختن به این روبناها بطور دقیق تر و کلاسیک روی همان نشانه های مورد تاکید رجوی یعنی تبیین جهان تامل و تعمق کنند.

نوشته از نقد به رفتار تا نقد به متدلوژی مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این روزها بازگشایی دفتر مجاهدین در واشنگتن در کانون توجه مخالفین و موافقین سازمان قرار گرفته است. آنچه بدیهی است این که زمان نقدهای کلاسیک به سازمان و نبش قبر مواضع ایدئولوژیکی مجاهدین در خصومت با آمریکا و مقایسه آن با نخوتی که از این پیروزی دچار شده، گذشته است. همچنان که پافشاری روی ماهیت تروریستی مجاهدین به آمریکایی ها و حتی نقد مواضع و عملکرد متناقض آنها در قبال مصادق تروریسم. نقطه اکنون بدون تردید نقطه عبور مجاهدین از مواضع ایدئولوژیکی گذشته (البته بطور تاکتیکی که در این باره پیشتر توضیح داده ام،) و همزمان عبور آمریکا از عملکرد گذشته مجاهدین به مثابه یکی از کینه توزترین گروه های چپ گراست. این که این همزمانی الزاما به معنی نزدیکی تماتیک و سیستماتیک آمریکا و مجاهدین خواهد بود و یا اینکه مجاهدین کماکان در جاده یکطرفه برای جلب اعتماد آمریکا در حرکت خواهند بود، علی ایحال پاسخ سرراست و صریحی نمی توان داد؛ این را پیش از ما حامیان آمریکایی مجاهدین که بیشترین تلاش را برای نزدیکی آمریکا به مجاهدین نموده، گواهی می دهند؛ و معنی اش این است که بر خلاف تبلیغاتی که مجاهدین براه انداخته بازگشایی دفتر مجاهدین نه تنها تهدیدی محسوب نمی شود که بر عکس می تواند به فرصت و امکانی برای افشای وابستگی بیشتر مجاهدین به همان عنوان صاحبخانه همیشگی مجاهدین یا در اصطلاح رجوی عنصر خارجی تبدیل شود. از این منظر نباید و نمی توان براه افتادن دفتر و دستک مجاهدین در چندصدمتری کاخ سفید را توفیقی برای آنها تلقی کرد؛ همچنانکه سه دهه پیش وقتی مجاهدین به عراق و زیر چتر صدام رفتند نه تنها هیچ اتفاق تعیین کننده ای رخ نداد که منجر به تشدید بی اعتمادی و تنفر مردم از مجاهدین شد. به گمانم مجاهدین بهتر از هر کس به این امر واقف هستند.

اما مسئله اینجا است مسیری که مجاهدین از سالیان دور انتخاب کرده اند در هیچ نقطه ای به مردم و داوری آنها پیوند نمی خورد. به این دلیل که اساسا وقعی به مردم و قضاوت شان گذاشته نمی شود. دلیل اش این است که در ارزیابی مجاهدین از آینده اگر فی الواقع مردم نقش و جایگاهی می داشتند از اساس دخیل بستن به عنصر خارجی و آمریکا معنایی نداشت. این که مجاهدین یکسره می گویند آمریکا باید آنها را به عنوان آلترناتیو و نماینده مقاومت ایران به رسمیت بشناسد، و در جهت سرنگونی در کنار مردم و مقاومت ایران باشد، برای خالی نبودن عریضه است؛ والا آلترناتیوی که به حق نماینده مردم باشد و آن مردم هم از حاکمیت آن گونه که ادعا می شود متنفر باشد و حاکمیت هم درون آنگونه دچار شقه و شکاف باشد، معلوم نیست چه حاجت به حمایت و دخالت عنصر خارجی است! رجوی سالها است می خواهد این معادله ساده را که چرا چنین وضعیت ادعایی در داخل ایران همچنان به نفع حاکمیت جمهوری اسلامی و بر ضد مجاهدین ادامه دارد توجیه و تئوریزه و بواقع پیچیده نمایی کند و آن را به هزار بهانه و عامل به پای معادلات و محاسبات بین المللی یا آنگونه که خودش ادعا می کند به پای مماشات غرب و آمریکا با جمهوری اسلامی بنویسد. این در حالی است که آمریکا و غربی ها طرف اصلی دعوای با ایران هستند. به یک معنی آیا آمریکا و غربی ها عقل شان به تحلیل های رجوی از اوضاع داخلی ایران قد نمی دهد؟ یا اگر عقل شان قد می دهد حتمن این را فهمیده اند که نسخه این اوضاع مجاهدین نیستند؛ و البته پیش از آنها خود مجاهدین هم می دانند که غربی ها و آمریکا دقیقا از چنین موضعی به آنها تن نمی دهند.

این که می گویم آمریکا از مواضع گذشته اش در قبال مجاهدین عبور کرده الزاما به این معنی نیست که چشم انداز این نقطه عبور و عزیمت به سمت نزدیکی و وحدت استراتژیکی آمریکا با مجاهدین پیش خواهد رفت، همچنانکه معتقدم آن نقطه عزیمت مجاهدین از مواضع گذشته شان در قبال آمریکا الزاما به این معنی نیست و نخواهد بود که آنها به استحاله ایدئولوژیکی و استراتژیکی تن داده باشند. در واقع این نقطه تلاقی فرضی را به نوعی می توان در راستای یک ناگزیری و با هدف مشاهده و اهمیت واکنش های دشمن مشترک ارزیابی کرد. این که می بینیم برخی در ایران عجولانه و خودسرانه در این خصوص اظهار نظر می کنند، باید اذعان کنیم این موضع گیری ها اصلا در محاسبات آمریکا هیچ دخل و تاثیری ندارد. اینها در عالم سیاست مصداق همان دیدن مو و پیچش مو است. والا مواضع آنگونه برخی مقامات در رابطه با باز شدن دفتر مجاهدین در آمریکا کاربرد و اهمیتی ابزاری – رسانه ای و در جهت منافع خاصی است که توضیح اش برای اهل سیاست در متن این موضع گیری ها مستتر است.

این هم که برخی می گویند مجاهدین از حالا در انتظار انتخابات چهار سال آینده و روی کار آمدن جناح کبوتربازها برای صلح و آشتی رسمی هستند، اولا خود این ادعا فی النفسه نقض غرض است از این جهت که التهاب رجوی برای سرنگونی خیلی بیشتر و جدی تر از آن است که به چنین چشم انداز دور و غریبی رضایت بدهد یا حداقل در ظاهر امر اینچنین است؛ به این دلیل که در ارزیابی رجوی تحولات آینده در ایران شتابی به مراتب تندتر از آن خواهد داشت که بتواند خود را به انتخابات آینده ریاست جمهوری در آمریکا دلخوش کند! هر چند در واقعیت امر چاره ای جز این نخواهد داشت. واقعیت امر این است همانگونه که مجاهدین به نسبت و رابطه خود با آمریکا از دریچه منافع ایدئولوژیکی و استراتژیکی نگاه می کنند، آمریکا هزار مرتبه بیشتر از این منظر به مجاهدین نگاه می کند. بر همین اساس اهمیت ابزاری و سیاسی مجاهدین برای آمریکا پیش از هر ادعایی به وزن واقعی آنها در معادلات آینده بستگی خواهد داشت. این کریدیت هم نه بر اساس قابلیت هایی از آن جنس که برخی مقامات آمریکایی درباره اش صحبت کرده اند، که بر اساس وزن اجتماعی واقعی تعیین خواهد شد. این که در آینده مجاهدین می توانند دارای چنین کریدیتی بشوند یا خیر، به زعم آمریکایی ها حضور مجاهدین در چندصدمتری کاخ سفید می تواند به عنوان گامی برای این مهم باشد.

نوشته نقطه عبور مجاهدین و آمریکا از گذشته اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته جداشدگان از رجوی، حدیث مکرری که کهنه نمی شود!! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته آیا مجاهدین به اهرم فشار آمریکا علیه ایران تبدیل می شوند؟! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته حمایت مجاهدین از تروریسم در تعارض با اصول بین الملل اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.