نوشته جان و عمر سه هزار نفر از گروگان های کمپ اشرف و لیبرتی بازیچه خودخواهی های رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته مجاهدین اطلاعاتشان را از موساد گرفتند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

National Journal Group Inc -19 January 2008

http://nationaljournal.com

نویسنده: Julie Kosterlitz

مجاهدین خلق روی کاغذ مانند گروهی هستند که حکومت امریکا مایل به بهره برداری از آن است ایرانی ها تبعیدی که خوب سازمان یافته و در اروپا و عراق متمرکز است و در دشمنی واشنگتن با حکومت اسلامی ایران سهیم هستند. این گروه که نامش به مبارزان آزادی خواه ترجمه می شود ، پارلمان تبعیدی خود را داراست ؛ شورای ملی مقاومت ایران و می گوید که از حکومتی سکولار، دمکراسی ، حقوق بشر و حقوق زنان حمایت می کند.
اما ، در عمل این گروه کمبودهای بزرگی برای متحد دولت امریکا بودن ، دارد. در طول دهه ی گذشته وزارت امورخارجه ی امریکا مجاهدین را به عنوان سازمان تروریستی خارجی در فهرست خود قرار داده و هم اعلام کرده است که گروه ویژگی های فرقه گون دارد.
مجاهدین تا کنون تلاش پرشوری برای تشویق امریکا جهت حذف نام گروه از فهرست ترور کرده اند. اما اجرای همین موضوع ملزم به دستور وزیر امور خارجه یا حرکت کنگره است.
هر چند که گروه نمی تواند مستقیماً به مشکل خود بپردازد ، در چندین سال گذشته دو مقام سابق و دائمی حکومت امریکا به طور عمومی به حمایت و جلب توجه برای مزایای مجاهدین می پرداختند. و معتقد بوده اند که ایالت متحده باید این گروه را از فهرست خارج کند. در حال حاضر مؤثرترین و عالی رتبه ترین این مدافعان رهبر سابق اکثریت خانه نمایندگان به نام دیک آرمی است که مشاور ارشد خط مشی در شرکت قانونی و لابی گر دلا پایپر است. سال گذشته دیک آرمی در ضمن مقالاتی که برای روزنامه های واشنگتن نوشت اصرار داشت که وزارت خارجه نام مجاهدین را از فهرست حذف کند. او در ماه جولای در نشریه ی هیل نوشت : هیچ گاه این مثل قدیمی که دشمن دشمن من دوست من است تا این حد صحیح نبوده است که در مورد مجاهدین خلق. و در ماه دسامبر در واشنگتن تایمز نوشت : وزیر امور خارجه می تواند و باید با یک ضربه ی خودکار مجاهدین خلق و شورای ملی مقاومت ایران را از فهرست تروریست های خارجی حذف کند.
در سال 2006 ، دلا پایپر و گلوبال آپشنر یک شرکت مدیریت بحران ، یک گزارش 232 صفحه ای همراه با مقدمه ای از آرمی و نیل سی – لیوینگستون منتشر کرد که هدف آن تکذیب اظهارات حکومت امریکا علیه مجاهدین خلق و درخواست پایان دادن به حضور آن در فهرست تروریستی بود. مدافع عمومی دیگر مجاهدین ریموند تنتر است ، او در زمان دولت ریگان عضو ارشد شورای امنیت ملی بود و هم اکنون استادیار دانشگاه جرج تاون است. در سال 2005 تنتر یکی از بنیان گزاران موسسه ی غیرانتفاعی کمیته خط مشی ایران بود. این مؤسسه نام تعدادی از مأموران سابق اطلاعاتی ، نظامی و اجرایی در فهرست خود دارد و رسالت خود را ارتقاء نقشی مرکزی برای اپوزسیون ایرانی در جهت ایجاد تغییر دمکراتیک در ایران توصیف می کند. انتشارات ، همایش ها و نشست های کنگره ای این کمیته معمولاً شامل اصرار بر حذف نام مجاهدین از فهرست تروریستی و همچنین ملاقات و کمک مالی به گروه ، می شود.
مجاهدین خلق در دهه ی 60 میلادی به عنوان گروهی ضد شاه آغاز به کار کرد. هنگامی که در دهه ی 70 اعضای گروه چندین تن از مشاوران امریکایی شاه را به قتل رساندند ، گروه در سمت مخالف امریکا قرار داشت. در این سه دهه یعنی از هنگامی که ایران تبدیل به دولتی اسلامی شد ، وزارت کشور می گوید که مجاهدین حملات خشونت آمیز بسیار در کشور به راه انداخته اند و این گروه هنوز ظرفیت و اراده ی ارتکاب به حرکات تروریستی در اروپا ، خاورمیانه ، ایالت متحده و کانادا را داراست. طی این سال ها ، مجاهدین خلق هر از چند مدت ایدئولوژی خود را از نو ابداع کرده است که امروز مخلوطی از عناصر مارکسیسم ،اسلام و فمینیسم است.
یک زن و شوهر کاریزماتیک گروه را هدایت می کنند : مسعود رجوی که کجایی اش معلوم نیست ،رهبر نظامی است و مریم رجوی شاخه ی سیاسی را از فرانسه هدایت می کند. حد و اندازه ی مجاهدین خلق نیز ناشناخته است. اما شورای روابط خارجی تخمین می زند که این گروه حدود ده هزار عضو در سراسر جهان داشته باشد. در سال 2005 ، دیدبان حقوق بشر گزارشی را منتشر کرد که به جزئیات اعتراضات شماری از اعضای سابق گروه می پرداخت، آن ها هنگامی که عضو گروه بودند به لحاظ فیزیکی و روانی مورد سوء استفاده ی گروه قرار گرفته بودند. وزارت خارجه می گوید که اعضا که متحمل شست و شوی مغزی و غسل های ایدئولوژیک هفتگی می شوند ، از فرزندان کوچک خود جدا شده و اکنون باید طلاق ابدی بگیرند.. یعنی یا مجرد بمانند و یا همسر خود را طلاق دهند – حمله ی امریکا به عراق در سال 2003 به مجاهدین صدمه وارد کرد. مجاهدین در عراق پایگاه های عملیاتی برقرار کرده بودند. چون صدام حسین در ایران سال ها از لحاظ نظامی و مالی این گروه را پشتیبانی می کرده است و وزارت خارجه می گوید که مجاهدین خلق شروع کردند به استفاده از سازمان های پیشرو خود جهت تحریک هموطنان ایرانی در خارج از کشور و گرفتن کمک مالی.
ارتش امریکا سربازان پیاده گروه را خلع سلاح کرد و اکنون حدود 3500 تن از آن ها تحت کنوانسیون ژنو به عنوان افراد حفاظت شده نگهداری می کند. عضو ارتش مؤسسه ی بوکینگ به نام پیتر رادمن که در سال 2006 معاون وزیر دفاع بود می گوید : ما آن ها را نمی پذیریم اما نمی دانیم چگونه پراکنده شان کنیم.
حامیان مجاهدین اظهار می کنند که گروه خشونت را کنار گذاشته و هیچ تهدید تروریستی به شمار نمی رود و در واقع جایگزینی مناسب برای حکومت مذهبی در تهران است. آن ها می گویند که قرار گرفتن گروه در فهرست تروریستی بیهوده بوده که واشنگتن این کار را برای دل جویی از حکومت ایران انجام داده است.
علی رضا جعفرزاده نماینده ی سابق شورای ملی مقاومت در واشنگتن که اکنون خود را مشاور و مفسر در فاکس نیوز توصیف می کند ، می گوید : حکومت امریکا در هر لحظه می تواند این تصمیم را بگیرد و مجاهدین را مجاز بشناسد. جعفرزاده سیاست ها را برای عدم اجرای واشنگتن سرزنش می کند و می گوید که مجاهدین خلق حدود 80 درصد منابعش را برای مقابله با پیامدهای قرار گرفتن در فهرست ترور صرف می کند.
حامیان مجاهدین اظهار می کنند که گروه اطلاعات حیاتی درباره ی برنامه ی هسته ای پنهانی ایران در سال 2002 و همچنین حملات تحت پشتیبانی ایران علیه سربازان امریکایی در عراق ، فراهم کرده است. هر چند که در سال 98 بیش از 220 تن از اعضای کنگره نامه ای را در اعتراض به تروریست شناخته شدن مجاهدین امضا کردند، اما مبارزات محلی مجاهدین به این موضوع تاکنون با شکست مواجه شده است و تلاش های قانونی برای حذف نامش از فهرست راه به جایی نبرده است. علیرغم سخت گیری دولت بوش علیه تهران ، اقبال سیاسی مجاهدین امریکا در سال های اخیر کاهش یافته است. شورای ملی مقاومت که روزی اجازه داشت دفتر خود را نگه دارد ، لابی گری استخدام کند، کنفرانس مطبوعاتی برگزار کند و معمولاً در ایالت متحده عمل کند، در اواخر سال 2003 پیرو سخت گیری های دولت ، دفترش در وزارت دادگستری را بست اما هنوز هم برخی حامیان کنگره ای دارد که از سوی زوج عجیب و غریب باب فیلنر و تام تانکردو هدایت می شوند.
و سپس آرمی است که داستانش به عنوان مدافع مشهور مجاهدین مرموز است. در گزارش سال 2006 خود آرمی و لیوینگستون حمایت خود را از تغییر دولت در ایران از طریق حمایت فعالانه از گروهی مانند مجاهدین خلق، اعلام کردند اما گفتند که نه مجاهدین و نه شورای ملی مقاومت هیچ هدایت ، کنترل و کمک مالی برای این گزارش فراهم نکرده اند. مقاله ی آرمی در سال 2007 نیز ادعای مشابهی داشت. مقاله ی دسامبر 2007 آرمی را فقط به عنوان رئیس بنیان کارکردهای آزادی یک گروه وکالت آزاد ، معرفی کرد. دلا پایپر در طول چهار سال و نیم گذشته 860 هزار دلار از سعید قائمی گرفته است. این شرکت سعید قائمی را به عنوان تاجری ایرانی – امریکایی که رابطه ی نزدیکی با جامعه ی ایرانی – امریکایی ایالات متحده دارد و برای پیشبرد حقوق بشر و دمکراسی در ایران تلاش می کند.می شناساند در حالی که گزارش های عمومی سعید قائمی را به عنوان دلال ماشین ها ی دست دوم در منطقه ی دنور معرفی می کند اما جست و جوی اینترنتی هیچ اطلاعاتی درباره ی فعالیت سیاسی وی با جامعه ی ایرانی – امریکایی به دست نمی دهد و جالب این که هنگامی که نشنال ژورنال با وی تماس تلفنی برقرار کرد و از وی درباره ی استخدام آرمی و دلا پایپر پرسید ، قائمی گفت که سرش شلوغ است و بعداً تماس خواهد گرفت. او نه به آن تماس و نه به تماس های بعدی پاسخی ندارد.
برادر قائمی؛ مهدی قائمی – مدیر و دلال مشاور املاکی در منطقه دنور- حامی فعال مجاهدین در طول سالیان طولانی بوده است. او خود را به عنوان رئیس گروه ایرانی – امریکایی های مقیم کلورادو معرفی می کند. در طول سه سال گذشته تیم قائمی جهت برگزاری چندین همایش در حمایت از مجاهدین همکاری داشته است، از جمله مراسم جمع آوری پول در ژانویه سال 2004 که بحث برانگیز بود و منتهی به بسته شدن حساب های اسپانسر اصلی مراسم از سوی اداره ی خزانه داری شد. در سال 2007 وی 8000 دلار برای فیلنر تهیه کرد که به پاریس سفر کند و در گردهمایی مجاهدین سخنرانی کند. گروه کلورادو وب سایتی دارد که اخباری درباره ی مجاهدین و اعدام های مخالفین توسط دولت ایران درج می کند. اما نشنال ژورنال هیچ اطلاعاتی درباره ی مجاهدین و اعدام های مخالفین در ایران درج نمی کند. در تماس تلفنی با تیم قائمی ، وی گفت که برادرش ، سعید ، عضو جامعه ی ایرانی – امریکایی کلورادو نیست. او به دیگر سازمان های کوچکی اشاره کرد که به طور ویژه ی روی پروژه هایی مانند حقوق زنان و حقوق اقلیت های مذهبی در ایران از جمله مسیحیان و یهودیان، کار می کنند. او ادامه داد : ایالات متحده نیاز ی ندارد که سرباز بفرستد یا یک دلار خرج کند. تا حاکمان ایران را شکست دهد ، اما فقط باید نرمش با دولت ایران را پایان دهد و نام مجاهدین را از فهرست خارج کند. گزارشات افشا شده از لابی های مجاهدین نشان می دهد که سعید قائمی در نوامبر 2004 دلا پایپر را به خدمت گرفته و در نیمه ی اول 2005، آرمی به این تیم پیوست. در این مدت این تیم در کنگره ،وزارت دفاع وزارت امور خارجه ، و ادارات خزانه داری و شورا ی امنیت ملی لابی داشته است.
نشنال ژورنال بارها با دفتر آرمی برای گرفتن نظر و اطلاعات وی درباره ی این که چگونه حامی مجاهدین شد ، تماس گرفت. دفتر وی همه ی تماس ها را به سخنگوی دلاپایپر ارجاع داد که وی هیچ اطلاعاتی ارائه نداد.
سال گذشته ، آرمی و لابی گرهای دیگر نیز به نفع قائمی کار کرد و از وزارت خارجه خواست که نیروی قدس سپاه پاسداران جمهوری اسلامی را نیز به عنوان سازمان تروریستی خارجی بشناسد.کمی بعد از اقدامی گسترده علیه ایران و نیروی قدس در پاییز گذشته ، وزیر امورخارجه ی کندولیزارایس نیروی قدس را به عنوان گروه تروریستی در فهرست قرار داد. همچنین دلا پایپر برای پیمان حقوق بشر ایران در سال 2007 در سنا لابی دارد. این پیمان همراه با چیزهای دیگری ،حمایت امریکا از گروه های اپوزیسیون ایران را گسترش می دهد تا کسانی که خارج از ایران هستند را نیز شامل شود و نمایندگی از وزارت خارجه بگیرد تا به این گروه ها دسترسی داشته باشد و تنتر نیز مانند دیگر مدافعان گروه می گوید : از گروه حمایت می کنم زیرا این گروه تنها سازمان اپوزیسیونی است که واقعاً دولت اسلامی تهران را نگران می کند. من تمام اپوزسیون ها را بررسی کرده ام و دریافته ام که ایران به مجاهدین 350 درصد بیش تر از بقیه ی گروه ها توجه دارد. من این جا نیستم که از گروه هایی که در فهرست تروریستی هستند دفاع کنم. من یک امریکایی هستم که در جهت حفظ امنیت ملی امریکا در خارج از کشور وبرای نجات جان انسان ها تلاش می کنم.
کمیته ی خط مشی ایران که از طریق مالیات ها حمایت می شود در مدت کوتاهی مبلغ پول هنگفتی جمع آوری کرده است. در آخرین پرونده ی سرویس درآمدهای اینترنتی درآمدهای گزارش شده ی گروه بالغ بر 917 هزار دلار بوده است. که از این مبلغ حدود 102 هزار دلار حقوق تنتر بوده است و دیگر مدیران گروه بروس مک کولم و چاک ناش به ترتیب 32 هزار دلار و 21 هزار دلار گرفته اند. تنتر می گوید که گروه از طریق وب و همایش ها پول جمع می کند. وی گفت: هر بار که من برای گروهی اسرائیلی خواه و یا گروهی ضد رژیم ایران سخنرانی می کنم صدها نفر جمع می شوند و اگر در اروپا باشم هزاران نفر. او گفت که میانگین کمک های مالی کم تر از هزار دلار است اما برخی از این کمک ها مبالغ 6 یا 7 رقمی بوده اند که از سوی دانشجویان سابقش که اکنون در وال استریت کار می کند و وی را به یاد دارند ، اهدا شده اند.
تنتر افزود که او برای آغاز به کار گروه روی پول باز نشستگی اش حساب کرده است.
قانون ایالات متحده هر کسی را در سراسر امریکا یا تابع قوانین امریکا از تهیه ی منابع یا حمایت مادی برای یک سازمان تروریستی خارجی باز می دارد. ( بر طبق قوانین اداره خزانه داری که دفتر کنترل حساب های خارجی آن بر تحریم ها نظارت دارد ، اما این تحریم های مالی شهروندان امریکایی را از بیان دیدگاه هایشان درباره ی موارد تحریم اقتصادی – شامل تروریست شناخته شدن مجاهدین هم می شود – برای کنگره یا شاخه ی اجرایی باز نمی دارد)
بیل لیوینگستون، که به همراه برادرش نیل روی گزارش 2006 کار کردند ، می گوید که مولفین اطمینان حاصل کردند که گزارش قوانین اداره ی خزانه داری را نقض نکند.
تنتر گفت :’’ First Amendment از دیک آرمی برای شناساندن عقایدش حمایت می کند و از رسالت کمیته ی خط مشی ایران نیز برای یافتن گزینه هایی در جهت نیرومندتر کردن دیپلماسی به سمت ایران حمایت می کند.’’ او وکیلی را استخدام کرده است که تخصصش قوانین سری خزانه داری است و شدیداً معتقد است که گروهش سعی می کند که بررسی های دقیقی روی پول های ما به عمل اورند تا اطمینان حاصل کند که هیچ پولی از گروه های ممنوعه نمی گیریم. تنتر همچنین اشاره می کند که چند تن از مشاوران و مدیران گروهش مأموران نظامی و اطلاعاتی بازنشسته هستند که با شفاف سازی امنیتی آن ها هیچ کاری در جهت به مخاطره انداختن امنیت ملی نمی کنند. تأثیر تلاش های آرمی و تنتر روشن نیست. به علاوه تلاش های مجاهدین برای حذف برچسب تروریستی در اروپا نتایج بهتری نسبت به این جا [امریکا] داشته است. گروه در گرفتن حکم دادگاه برای دستور دادن به اتحادیه ی اروپا جهت برداشتن محدودیت از حساب های گروه موفق شده است و بریتانیای کبیر نیز باید نام آن ها را از فهرست تروریستی خارج کند. حکومت بریتانیا می گوید قصد تجدید نظر دارد. هر چند که وزارت امور خارجه ی امریکا در اواخر سال جاری باید فهرست تروریستی را از نو منتشر کند اما حامیان گروه بیم دارند که این تصمیم جو سیاسی که کم تر با هدف آن ها هم سو است را در پی داشته باشد. افراطی های دولت که زمینه را به پراگماتیست ها باخته اند با انتشار گزارش اخیر نهادهای امنیتی ( که می گوید ایران از سال 2003 برنامه ی سلاح هسته ای را متوقف کرده است – نتیجه ای که مجاهدین با آن مخالف هستند ) حتی کم اثرتر هم شده اند. تنتر می گوید: این دولت به اصطلاح سر سخت [بوش] بیش تر علاقه دارد که به چانه زنی هایی که اروپا با ایران دارد ضربه بزند. تنتر و دیگر حامیان مجاهدین حتی معتقدند که اگر روابط با تهران بدتر شود ، پیش بینی مجاهدین احیا خواهد شد.
جامعه ی نومحافظه کاران ،یعنی جایی که مجاهدین در گذشته حمایت شان را می یافتند ، شدیداً تقسیم شده است. زیرا انتقادها به اندازه ی حامیان حاضر در انتشارات محافظه کار هیاهو به پا می کنند.
رادمن که خود را یکی از مخالفان سرسخت تهران می داند ، می گوید : گمان نمی کنم که هیچ دولتی بخواهد با آن ها رابطه داشته باشد. همه آن ها را انکار کرد ه اند. مجاهدین کسانی نیستند که ما بخواهیم با آن ها کار کنیم.

نوشته یک هفته در هیل: لابی و قانون برای جلب توجه تروریست ها اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

پدیده ای با این حجم از تاثیرگذاری و اهمیت بدون شک از چشم فرقه ها پنهان نمی ماند. این ابزارها به همان اندازه که قادر به دفع شرارت فرقه ها هستند به همان میزان قادرند به رشد کمی آنها کمک کنند. بنابراین پدیده رسانه (در اینجا مقصود از رسانه بر اساس یک توافق اجمالی به همه ابزارهای اطلاع رسانی آن گونه که پیشتر نمونه های آن مورد اشاره گرفت، می باشد) در مناسبات فرقه ها بسته به میزان تسلط و مجاب کردن آنها با ابزارهای تطمیع، تهدید، و… اعمال می شود، از یک سو می تواند به ابزار جذب و به همان نسبت می تواند باعث افشاگری و دفع فرقه ها از جامعه شوند. این موضع گیری ها بسته به قدرت و حوزه مانور و سایر ابزارهای مکمل از جمله نفوذ در قدرت و پشتوانه های مالی، نفوذ در پاره ای رسانه ها و سمپات کردن آنها و در پاره ای از مقاطع تاسیس شبکه های تلویزیونی و انتشار مطبوعات ارگانی از یک سو، و از سوی دیگر عدم تاثیرپذیری این ابزارها از فشارهای فرقه ای، بازده های متفاوتی برای فرقه ها داشته باشند. با این حال فرقه ها ترجیح می دهند به دلیل نقش ویژه و موثر رسانه ها تا حد امکان با نفی موضوعیت تعامل و ارتباط و اطلاع رسانی، قید انتفاع از آنها را به جهت هزینه های غیر قابل جبران آن بزنند. اگر چه در حال حاضر امکان استفاده فرقه ها از وسایل ارتباط جمعی و رسانه ها در اشکال مختلف ضعیف می نماید، اما در پاره ای از فرقه های مشخصا سیاسی، استفاده ابزاری از این امکان مشهود است. آنچه در این مختصر به آن پرداخته می شود، برخوردهای دفعی و تخریبی فرقه ها نسبت به رسانه ها و کلیه امکانات اطلاع رسانی با لحاظ گستره و اشکال متنوع مورد اشاره است.

اگر همه فرقه ها را با شاخص ایزولاسیون و انزوای عامدانه آنها بشناسیم، در این صورت اطلاق مجاب سازی اجتماعی به مثابه وجه اشتراک فرقه ها عام ترین تعبیر برای این شاخص خواهد بود. پیشتر در تحلیل مکانیزم مغزشویی و کنترل روانی و فکری افراد در فرقه ها به ضرورت قطع تعاملات و روابط با افراد غیر فرقه پرداخته شد. وجهی از این تغییر رویه با قطع رابطه و از جمله برخوردهای معمولی و روزانه تحصیل می شود. اما مکانیزم های ارتباط در عصر حاضر از جهات مختلفی قادرند به مراتب افزونتر و موثرتر از تعاملات روزانه در تربیت افراد نقش تخریبی و یا حداقل خنثی کننده داشته باشند. از این رو موضع فرقه ها در برخورد با این ابزارها و امکانات عمدتا دفعی و تخریبی است. از آنجا که فرقه ها قادر و قائل به تفکیک و مرزبندی با موضوع رسانه به عنوان خوب و بد نیستند، لاجرم به نفی و حذف هر گونه استفاده از آنها فرمان می دهند. کارکرد اهمیت رسانه ها جدای از فرقه ها در روابط میان دولتها و مردم، مردم با مردم نیز نقش موثر دارند. اورول نقش رسانه ها را در مجاب کردن جامعه به تمکین در مقابل خواست و اراده دولت و قدرتمندان سیاسی این گونه استدلال می کند:

“اگر دولت بتواند تمامی رسانه ها و ارتباطات بین اشخاص را کنترل نموده و همزمان شهروندان را مجبور نماید تا از زبان خاص کنترل شده سیاسی استفاده نمایند، تفکر مستقل را می تواند مسدود نماید. اگر فکر بتواند به کنترل در آید، بنابراین از اعمال شورش گرایانه در برابر رژیم می توان اجتناب کرد.” (1)

نبوغ اورول در درک این مهم نهفته بود که او ترکیبی از روش های اجتماعی و روانی از جمله اعمال قدرت و سازماندهی بر روی رسانه ها را از متد تحمیلی، اسلحه روی پیشانی ساده تر، مؤثرتر، و ارزان تر ارزیابی می کرد.

کنترل محیطی که عمدتا بوسیله اعمال زور یا شیوه های متنوع دیگر از جمله کنترل فضای زیستی که با منع کردن اعضاء از ارتباط با خویشان و آشنایان خارج از گروه و مطالعه هر چیزی که به تأیید سازمان نرسیده بارز می شود، بطرز شایانی به مهار تاثیر رسانه ها منجر و به این وسیله حجیم ترین و موثرترین ابزار روشنگری در عصر حاضر خنثی و بی اثر می شود. با اعمال این شیوه ها به اعضای فرقه ها القاء می شود که به اطلاعات رسانه ها اعتنا نکنند، گوش ها و چشم هایشان را در برخورد با این پدیده ها ببندند و بطور کلی آنها را در جبهه دشمنان خود تلقی کنند. تاثیر این شیوه ها به حدی است که سران فرقه های سیاسی و چپ قادرند اتفاقات و حوادث تاریخ ساز از جمله تخریب دیوار برلین را ناشی از دسیسه و نیرنگ رسانه های دنیای سرمایه داری توصیف کنند. این روش ها عموما در فرقه های سیاسی و با گرایشات چپ گرایانه مرسوم است. سینگر در کتاب خود به ده ها نمونه از این شگردها اشاره دارد و بطور مشخص درباره یکی از با اهمیت ترین آنها می نویسد:

“رهبران فرقه ها می گویند هر چه در رسانه ها گزارش می شود یا می بینند یا می شنوند اعتماد نکنند. برای مثال، یک فرقه سیاسی دست چپی مطرح می کند که دیوار برلین برپاست و رسانه های “بورژوا و کاپیتالیست” می خواهند مردم طور دیگری فکر کنند تا کمونیسم را بی اعتبار نمایند.” (2)

به این ترتیب فرقه ها عمدتا از طریق نفی و جبهه گیری در قبال رسانه از میزان تاثیرپذیری اعضای شان می کاهند و در نهایت آن را به صفر تقلیل می دهند. گذشته از این موارد فرقه ها با اعمال شیوه های تهدید و ارعاب و در پاره ای موارد حتی استفاده از شکاف های قانونی و ابزارهای موجه موفق به اعمال این شیوه ها می شوند. فرقه ها از اهرم ترس نیز برای تاثیرگذاری و منفعل کردن رسانه ها، نویسندگان، مطبوعات و… استفاده می کنند. سینگر در کتاب خود به موارد مطالعه شده و موثقی از این شیوه ها می پردازد که غافلگیرکننده است. از جمله تهدید بوسیله رها کردن مار در خانه یک محقق در امور فرقه برای جلوگیری از انتشار کتاب او که درباره فرقه ها به رشته تحریر درآورده است. سینگر درباره نمونه های دیگر می نویسد:

“یک دبیر خبری روزنامه منطقه ای بعد از اینکه یک مقاله در خصوص یک فرقه محلی نوشته بود مورد اذیت قرار گرفت. او و خانواده اش مجبور شدند بعد از 72 ساعت تلفن های مستمر از طرف اعضای فرقه محل زندگی خود را ترک نمایند.” (3)

پیشتر به این اشاره کردم که فرقه ها در صورت داشتن توان و امکانات مالی و… اقدام به اطلاع رسانی و ایجاد شبکه های رسانه ای می کنند و در این شرایط از مردم می خواهند تا به جای مراجعه به رسانه های آزاد و اخذ اطلاعات مستقیما به منابع خود فرقه ها مراجعه کنند. سینگر درباره کمیت و کیفیت این روش ها می نویسد:

“فرقه ها راه های زیادی برای محدود کردن و به کنترل در آوردن اطلاعات عموم نسبت به خودشان پیدا کرده اند. برخی گروه ها بروشور، بیانیه مطبوعاتی، و مطالب و موضوعات کتبی توضیحی در خصوص گروه مربوطه، که اغلب توسط مؤسسات متبحر روابط عمومی طراحی و تهیه شده اند ارائه می دهند. در اساس، این مطالب را اینطور القا می کنند که “شما لازم نیست بیشتر بگردید. اینجا گفته شده است که ما چه کسانی هستیم. اینجا تمام آنچه نیاز دارید بدانید تا ما را بطور کامل درک کنید وجود دارد. این مطلب را گرفته و استفاده نمائید. همه چیز عالی خواهد شد.” برداشت کلی این است که مطلب ارائه شده غیر مغرضانه و نسبتا جامع می باشد.” (4)

در بخش دوم این مقال به بررسی شیوه های برخورد فرقه ها و مشخص تر سازمان مجاهدین خلق به عنوان یکی از فرقه های چپ گرا خواهیم پرداخت.

ادامه دارد…

منابع

1-فرقه ها در میان ما. نوشته مارگارت سینگر. مقدمه اول.

2- همان. بخش هشتم تم لیفتون.

3- همان. بخش ارعاب خبرنگاران و گزارشگران و نویسندگان.

4- همان. بخش سوء استفاده از تصویر مردمی فرقه ها.

نوشته فرقه ها و مجاهدین، رسانه ها و اطلاع رسانی – ۱ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مجاهدین خلق گزارش میدهند که رژیم ایران «پمپاژ آبرسانی » اردوگاه «اشرف» را منفجر کرده اند. هرچند در این مورد هیچ مدرکی ارائه نمیدهند وهرچند دور از ذهن هم نیست که رژیم ایران دست به چنین عملی زده باشد ولی یک سوال ساده مطرح میشود: چرا مجاهدین خلق با توجه به تجربه ای که در گذشته در این زمینه به گفته خود داشته اند هیچ گونه محافظتی برای این نقطه مهم برای اردوگاه خود نداشته اند؟ وآیا این قابل باور است که آنها برای این نقطه حیاتی اردوگاه اشرف محافظتی بکار نبرده باشند؟جزئیاتی از این انفجار در رسانه ها گونه ای منتشر نشده است که بتوان واقعا یک نظر کارشناسانه را قبول یا رد کرد. ولی باید این نکته را از ذهن دور نداشت که خود رهبری مجاهدین در شرایط فعلی منافع مشخصی ا زاین انفجار میتوانند دنبال کرده باشند. برای این که مساله روشن تر شود بایستی که وضعیت مجاهدین خلق را در عراق در نظر گرفت که در چه نقطه ای قرار دارند. آنها از یک طرف از طرف خانواده های افراد مستقر در اردوگاه اشرف تحت فشار میباشند بویژه از طرف خانواده محمدی که حتی باعث حملات فیزیکی از طرف افراد وابسته به مجاهدین به آنها در عراق شده است. مجاهدینی که سعی میکنند چهره خشونت طلب خود را در زیر لبخندهای ملیح خانم رجوی پنهان کنند در مقابله خواسته وپایداری خانواده محمدی در عراق برای باز پس گرفتن فرزند خود سمیه کم آورده اند و مجبور به نشان دادن چهره خشن خود در مقابل خواسته به حق آنها شده اند. از طرف دیگر مجاهدین خلق تحت فشار دولت عراق و ایران برای خروج از عراق میباشند و از طرف دیگر نیز با انفجار درونی در اردوگاه اشرف که استراتزِ جنگی آنها با شکست روبرو شده است وا حتمال وجود یک جنگ بین ایران وآمریکا که مجاهدین امید به سوار شدن برروی آن را داشته ودارند ضعیف تر میشود. دراین شرایط است که مجاهدین خلق نفع بسیاری برای یک نوع مظلوم نمایی وتبلیغات برای رفع وانحراف افکار عمومی در این مورد دارند. ونباید فراموش کرد که مجاهدین خلق همانند رژیم دارای تاکتیک های مفروضی است از جمله شباهت تاکتیکهای رژیم و مجاهدین میباشد. مثلا رژیم ایران انفجار در حرم امام رضا مشهد را خود به گفته کسانی مانند گنجی بعهده داشتند ولی آنرا به مجاهدین نسبت میدادند ودر جهت بهره برداری سیاسی از این مسله بوده اند در همین رابطه است که مجاهدین با یک خود زنی نیز میتوانند در جهت بهره برداری برای انحراف افکار عمومی به سوی رژیم واز طرفی مظلوم نمایی بیشتر برای ایجاد جو ترحم درعراق و در سطح بین المللی وهمچنین ایجاد یکپارچگی بیشتر در درون صفوف خود به این اقدام خودزنی دست زده باشند. البته این یک احتمال است وبهیچ روی به عنوان یک فرض صددرصد مطرح نمیشود. ولی رهبری مجاهدین خلق چنین پتانسیلی را داراست که دست به چنین عمل خود زنی در استراتزی «خود کشی دستجمعی» دست بزند. فراموش نباید کرد که روزی مجاهدین در اوایل اشغال عراق از زبان سران خود مرتبا اعلام میکرده اند که «ما در عراق بدنیا نیامده ایم که د رآنجا هم بخواهیم بمانیم» ولی ظاهرا یک تغییر استراتزِی داده شده و همان سخن قدیم مسعود ر جوی دنبا ل شد که «ما در عراق حق آب وگل داریم».در چنین شرایطی است که مجاهدین به گونه ای که اخبار از درون اردوگاه اشرف درز میشود در ذهن رهبران خود استراتزی «خود کشی جمعی » در صورت مورد تهدید اخراج قرار گرفتن در ذهن دارند ولی در عمل تا چه حد میتوانند آنرا پیاده کنند را باید در عمل دید. ولی آنچه که مسلم است رهبران مجاهدین برای جان انسانها ارزشی قائل نیست بطور ی که بسادگی در گذشته نیز خود سوزی های جمعی را در خیابانهای اروپا سازماندهی کرده بود.پس باید گفت که خود زنی در استراتژی «خودکشی دستجمعی» میتواند یک یاری رسانی از طرف خود رهبری مجاهدین برای منافع گذرا ولی مهم در شرایط فعلی باشد.باید مجاهدین را مانند بازیگرانی در فوتبال دید که هر لحظه به سوت پایان بازی خود را نزدیک میبیند که شکست بازی نتیجه برای آنهاست وبرای کشاندن به وقت اضافی سعی میکنند که بازی را متوقف کند ووقت اضافی برای خود بخرد تا آن بازی را حتی به توقف بکشانند. ولی واقعیت برای رهبری مجاهدین هرروز نزدیک تر میشود وباید در آِینده بیشتر از این در انتظار مارهایی باشیم که از آستین رهبری مجاهدین خارج شود چون تنگناها برای رهبری مجاهدین هرروز پیچیده تر وسخت میشود.

نوشته تاکتیک خود زنی در کادر استراتژی «خودکشی دست جمعی» اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این مطلب و مطالب مشابه آن نه تنها باعث دفاع از فرقه نمی شود بلکه همان هواداران اندک اجباری را هم از آن ها می گیرد، چرا که در فرقه ای که خانواده تا به این اندازه منفور شمرده می شود که ازدواج ممنوع است،در فرقه ای که زن و شوهر را مجبور می کنند تا به همدیگر سیلی بزنند، در خانواده ای که کودکان را از والدینشان جدا می کنند و به بیگاری می کشند، در فرقه ای که هر گونه احساس و عواطف انسانی سرکوب می شود، چه جای سخن گفتن از عاطفه و احساس! آیا غیر از این است که چون فرقه ی رجوی هیچ حرفی برای دفاع از خود نداشته روی نکته ای دست می گذارد که کاملاً واضح در تضاد با ارزش های ضد ارزش خودشان است! حال بگذریم از این که اقدامات پدر سمیه دقیقاً از عاطفه ی عمیق پدری سر چشمه می گیرد و این که او تمام این تلاش ها را به دلیل نگرانی های پدرانه اش می کند.

نکته ی دیگر این که فرقه ای که ادعای داشتن عقاید عمیق اسلامی را دارد و می خواهد راه امام حسین را ادامه داده و از یاران صدیق امام عصر باشد چگونه اصل اساسی دین اسلام یعنی احترام به والدین را نادیده می گیرد و اجازه می دهد که سمیه محمدی با والدینش این گونه برخورد کند؟! (البته به فرض این که بپذیریم سمیه محمدی از سوی فرقه هیچ اجباری برای نوشتن این مطالب نداشته؟!)انتشار چنین مطالبی از سوی فرقه ی رجوی درست مثل گل زدن به دروازه ی تیم خود است. چرا که آن ها این گونه بیش از پیش خود را رسوا کرده و تناقض ها و تضادهای موجود در گفتار و کردار رهبران فرقه را بیش تر به نمایش می گذارند و هر روز یک قدم بزرگ به شکست نزدیک تر می شوند! و این نهایت درماندگی رجوی و یارانش را به نمایش می گذارد، چرا که اگر وسیله و حرفی برای دفاع از خود داشتند حتماً از آن استفاده می کردند تا این گونه با بیان چنین تناقضاتی رسوا نشوند!

سمیه محمدی اولین قربانی تضادها و تناقض های فرقه ای و خودخواهی ها و قدرت طلبی های مسعود و مریم نیست اما امیدواریم که جزء آخرین قربانی ها باشد!!

نوشته فرقه ی رجوی و سخن از عاطفه و احساس اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

توپخانه دروغ پرداز رجوی در طی این دو هفته اخیر زمین وزمان را بهم بافته است که تلاشهای پدر و مادر ی دردمند رارا تخطئه کنند.

پدرو مادری که چند سال التماس و در خواست شان برای انتقال دختر شان که در زیر سن قانونی به اشرف برده شده است در گوش این بی "عاطفه ها " ر رجوی صفت که برای مردم ایران شوم " اقبال " بوده اند قرونرفت و در دل سیاهشان اثری نداشت.

مجاهدین که خوب می دانند این حقه بازی ها و درغ پردازی های آنان در نزد مردم ایران حنائی ندارد دست بدامان حامیان سنی و بعثی های عراقی خودشده اند.آنها از طرف 500 وکیل، هزار شیخ و ووو… اعلامیه های حمایت و محکومیت صادر می کنند.. در کشوری که سگ صاحبش رانمی شناسد _ حتی مسعود رجوی که سالهاست پس از مردن صاحبش صدام، نمی داند که برای چه کسی دم تکان بدهد. و صاحب جدیدش را از نزدیک نمی شناسد، امکان تحقیق و اعتبار این حامیان بسیارکم است. یکی از این اعلامیه ها

خالد عیسی طه رئیس کانون وکلای بدون مرز می باشد. هر چند اسم وی درلیست هیئت مدیره وکلای بدون مرز در انگلیس نیست. اسم رئیس سازمان وکلای بدون مرز در وب سایت سازمان خانم کریستینا.م.استور م اعلام شده است. نام خالد عیسی حتی عضو هیئت مدیره هم نیست فعالیت های عمرانی در عراق مجالی برای این کارهای انسانی برای وی نگذاشته است.

http://www.lawyerswithoutborders.org/main_site/index.php?page=boardTahoma; >

و اما این خالدطه از ان حقوقدانان انقلابی مانند مجاهدین هست.خالد طه

با وقاحت مجاهدی با افتخار اعلا م می کند که از مشاوران وزارت خوش نام "پنتاگون "– که مجری شکنجه در عراق و زندان ابو غریب و گوانتاناما بی می باشد- هست وی خود را عضو حلقه پل برمر او لین مسول امریکا در عراق که میلیار د ها دلار پول نفت عراق را به گفته امریکائیان حیف و میل کرد و با یک دوست عراقی به آمریکا برگشت.

خالد طه که هم از توبر ه می خورد و هم از آخور. و ی از شرکای ساختمان سازی بابلیون در عراق که در سال 1996 در عراق تاسیس شده است و نمی تواند رابطه کاری با حزب بعث و دیکتاتوری صدام نداشته است و در حال حاضر نیز به عنوان مقاطعه کار اجرای طرحهای چند میلیون دلاری توسط وزارت دفاع آمریکارا به عهده دارد که با افتخار از رشد این شرکت بعد از آزادسازی عراق توسط نیروهای آمریکائی یا د می کند

http://www.tahagrp.com/sbabylon.htmlTahoma; >

صرف از نظر ازبی اعتبار و کم اهمیتی این اعلامیه ها، در یک نکته جای هیچ تردیدی نیست که هیچ نیرو و جریان سیاسی ایرانی داخل و یا خارج از کشور نیست که از مجاهدین و دروغ پردازی های آنها حمایت کنند.

به عبارتی مجاهدین سالهاست که از یک نیروی مبارز ایرانی به یک نیروی خارجی و عراقی استحاله شده اند و تبدیل به جریان سیاسی عراقی و عربی شده اند که نبضشان برای صدام و سنی های عراق که از صدام حمایت می کردند می زند. مجاهدین به هیچ وجه در بین مردم ایران اعتباری ندارند و نفش انان د رراستای منافع فشر خاصی از عراقی هاست و ربطی به مبارزات مردم ایران ندارد.

اتهامات مجاهدین در مورد توطئه و مزدوری جدا شدگان و خانواد ه ها ی اعضا گرفتار در اشرف که با جزئیات گفته می شود دقیقا دلیل بر دروغ بودن آن هست زیرا درزمانی که مجاهدین به این خبر برای فعال شد ن خود استناد می کنند. کاری سالها برا ی کسب اطلاعات در مورد جمهوری اسلامی از آن استفاده می کرده اند نشان از در ماندگی سیاسی و ورشکستگی آنان دارد.

یوسف رادنیا، لندن، هفتم فوریه 2008

نوشته اتهامات بی پایه سازمان مجاهدین خلق عرا ق و حمایت های بی مایه تر اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خبر اولی خوشحال کننده ومسرت بخش در عین حال نفس گیر که مخاطب اولیه آن همه جداشده ها وهمه اسیران بناچار گرفتار آمده در پادگان اشرف بود.خبر حکایت از سرشاخ شدن خانواده محمدی با هیولای بدخیمی بنام فرقه رجوی درخاک عراق بود؛که هنوز هم ادامه دارد.

(قلیان عواطف پاک مادر وپدری فداکارآنان را برای نجات جگرگوشه وعزیز دلبند خود سمیه راهی سرزمین مرگ وکشتار کرد تا در همهمه مرگ؛ زندگی را به دخترشان هدیه کنند ؛دعای خیر همه زنده اندیشان؛عواطف همه پدر ومادران بیخبر از فرزندان،شوق امید در چشمان همه نوجوانان اسیر در پادگان اشرف؛ودرود وسلام همه خانواده ها بدرقه راهشان شد.)

خبر دوم اما خیلی خوشحال کننده نبود وحکایت از سرگشتگی وآوارگی نفرات جداشده از فرقه که در کمپ تیپف تحت کنترل نیروهای آمریکایی قرارداشتند میکرد.

اخبار اولیه به نقل از اطلاعیه های تعدادی از سایتها حاکی از اقدام نیروهای آمریکایی درانحلال کمپ تیپف و وادار نمودن نفرات کمپ به خروج از ازکمپ ویا رها کردن آنها در بیابانهای اطراف خالص بود.

هرچند در دلسوزی همه کسانی که اخبار کمپ تیپف رابدینگونه منعکس کرده اند هیچ شکی نیست ونیت خیر ایشان روشن است ؛اما برای کمک به نفرات جداشده در عراق با جار وجنجال کردن وصرف دادن اطلاعیه واعلام لیست احتمالی ایشان؛ ودر مواردی اخبار غیر موثق نه تنها کمکی به این عزیزان نمیکندد بلکه میتواند موجب سرگشتگی بیشتر این افراد وحتی سوء استفاده فرقه رجوی گردد.

علیرغم برخی اطلاعیه ها هیچک از نفرات تیپف به اجبار یا اصرار نیروهای آمریکایی از کمپ خارج نشده اند وآمریکائیها کمپ را منحل نکرده اند وهمه نفراتی که از تیپف خارج شدند به درخواست خود ودر حضور نماینده صلیب سرخ؛ هم مسئولیت جانی وهم مسئولیت مالی خود را بعهده گرفتند واز کمپ تیپف خارج شده اند وباز بر خلاف ادعای یکی ازاطلاعیه ها از ینگه دنیا هیچیک از نفرات کمپ تیپف در سالهای گذشته(بیش از ۴۰۰نفر) بر خلاف میل خود به ایران نرفته اند.

کما اینکه هیچیک از این افراد برعکس اطلاعیه مذکورسابقه چندین ساله کار سیاسی ندارند زیرا جملگی آنان سالیان سال است که از دنیای سیاسی خارج شده وتحت شرایط کاملا بسته فرقه ای زندگی کرده اند وهیچ سابقه کار سیاسی را در پرونده خود ندارند.

متاسفانه علیرغم حضور سالیان این افراد در خاک اروپا وامریکا هنوز تصور میکنند دنیا بین فرقه مجاهدین ورژیم تقسیم شده است وقوانین را با فیلتری از این دو گونه تفکرتفسیر میکنند.

اگر تصور کنیم برای کمک به نفرات تیف اطلاع رسانی به مجامع حقوق بشری ؛صلیب سرخ ودیدبان حقوق بشر کافی است در خوشبینانه ترین وجه آن به بیراهه رفته ایم زیراامروز دیگر هیچ ارگان حقوق بشری در دنیا یافت نمیشود که از سرگذشت افراد جداشده بیخبر باشدو شناخت کافی از فرقه رجوی نداشته باشد واین میسر نمیشد الا اینکه افراد جداشده از فرقه دست بکار میشدند وخوشبختانه شدند وگزارش دیدبان حقوق بشر از زبان نفرات جداشده از فرقه منتشر شد.

بعد ازاین گزارش سیر سعودی سقوط فرقه تسریع شد ؛فرقه رجوی درلیست تروریستی هیچ کشوری قرار نمیگرفت چنانچه افراد جداشده علیه فرقه رجوی اقدام نمیکردند؛ کما اینکه تاکید اینبار گزارش وزارت خارجه امریکا مبنی بر فرقه ای بودن این سازمان را باید در تلاش همین افراد جستجو کرد.

امروز هم دلسوزی وکمک برای نفرات تیپف فقط وفقط از عهده افراد جداشده از فرقه که در اروپا وسایر کشورها مستقر شدند عملی است ونه کسی دیگر؛زیراما هستیم که شرایط روحی وروانی وفشارهای ناشی از حضور در مناسبات فرقه ای را میتوانیم درک و لمس کنیم ؛ما خود روزی در چنین شرایط دشوار ی زندگی میکردیم وچشم امید به کسانی داشتیم که میتوانستند شرایط آنروز ما را درک کنند.

وامروز هم نه آمریکائیها ونه هیچ سازمان خیریه دیگری قادربه درک شرایط این عزیزان نیست الا نفرات جداشده؛یا حداقل هیچیک از این سازمانهای خیریه ای به تنهایی وبدون حضور جداشده ها نمیتوانند کاری برای نفرات تیپف یا پادگان اشرف انجام بدهند.

اما برای کمک به این دوستان ابتدا باید شرایط را فهمید وواقعیت موجود را برسمیت شناخت تا بتوان یک راه حل متناسب با شرایط واقعی پیدا کرد.

۱-سرنوشت نفرات محصور در پادگان اشرف به سرنوشت نفرات تیپف گره خورده است هر سرنوشتی که این عزیزان پیدا کنند تاثیر مستقیم روی اقدام عملی نفرات گرفتار در پادگان اشرف میگذرارد ؛چنانچه موفق به خروج از عراق شوند دیوارهای استالینی پادگان اشرف فرو میریزد وموجب نجات آنان از زیر سیطره فرقه رجوی میشود.

۲-هیچیک از نفرات موجود در عراق که در پادگان اشرف یا در کمپ تیپف هستند از سوی کشورهای اروپایی یا آمریکایی بعنوان پناهنده سیاسی مورد پذیرش قرار نمیگیرند زیرا سالیان است که سازمان مجاهدین در لیست تروریستی اروپا وامریکا قراردارد در نتیجه بعد از سقوط صدام وثبت کلیه نفرات موجود در عراق ؛به هیچیک از این افراد مستقیما پناهندگی از هیچ نوعی اعطا نمیشود.

۳-از نظر دولت عراق مجاهدین خوب وبد ندارند وهمه آنها دوشادوش نیروهای صدام درسرکوب انتفاضه عراق شرکت داشته اند وهیچ تمایلی برای کمک مستقیم به افراد جدا شده نیز وجود ندارد.

۴-ازنظر آمریکا این کارت(مجاهدین) رااگر بتواند در بازی در پشت میزمذاکره با دولت ایران استفاده کند وگرنه جماعتی که سالیان تحت آموزشهای فرقه ای تروریستی قرار داشته است میباید در یک محیط قرنطی شده مانند عراق ودر یک محوطه بسته(پادگان اشرف)؛ دوران گذار به پیری خود راکاملا سپری کند ؛ چه در اینصورت بدون پرداخت هیچگونه هزینه سیاسی ونظامی؛ شاهد زوال تدریجی وقطعی این جریان فرقه ای تروریستی میشود.

۵-کلیه افراد حاضر در کمپ تیپف خواهان رفتن به یک کشوری غیر از ایران هستند ؛وگرنه طی سالیان گذشته این امکان وجود داشته است وتعدادبالغ بر۴۰۰نفر طی سالیان گذشته بدون هیچ مشکلی به ایران رفته اند.

چگونه کمک کنیم:

راه کمک به این عزیزان را خانواده محمدی نشان دادند وباز هم این خانواده جداشده ها ونفرات جداشده هستندکه میتواننداین بن بست را به یک شاهراه خروج نفرات جداشده ونفرات محصور در اشرف تبدیل کنند.

برای این منظور هر کسی در هر کشورچنانچه خانواده ای از جداشده ها ویا خانواده ای که کسی از خانواده اش در عراق گرفتار است را میشناسد پیشنهاد به رفتن به عراق بدهد.

باطل سحر تمام فرقه ها ارتباط اعضاء با کانون گرم خانواده است ودر این مسیر فرقه رجوی صدبرابر آسیب پذیرتر است.

کانونهای جداشده ها در اروپا؛چه بصورت مستقل وچه بصورت متمرکز وبا همدیگربا هماهنگی دولت عرق در (بغداد) وکردستان عراق که سابقه کمک به افراد جداشده در این منطقه وجود دارد ؛ اقدام به دایر نمودن یک دفتر ومکانی برای پیگیری کار این خانواده ها ورسیدگی به نفراتی که اقدام به خروج از کمپ ویا پادگان اشرف میکنند.

برای این منظورمیتوان از نفوذ افرادی مانند دکتر نوریزاده که سابقه کمک در این مناطق را دارند بهره مند شد ودر این مسیر است که میتوان از کمکهای دیگر ارگانها مانند صلیب سرخ؛ یونیسر ؛وحتی کمکهای سایر انجمنهای خیریه ای در عراق در جهت خروج این نفرات بهره مندشد.

برای این منظور باید به یاری خانواده محمدی شتافت واز اقداماتی که آقای خدابنده برای کمک به نفرات تیپف وپادگان اشرف صورت داده است نهایت استفاده را نمود

راه نجات این عزیزان حضور جداشده هایی است که این مسیر دشوار را طی کرده اند واکنون در کشورهای اروپایی مشکل اقامتی آنان حل شده است ومیتوانند بصورت داوطلبانه به کمک این عزیزان بروند.

به امید موفقیت این عزیزان

عباس صادقی

۳۰.۰۱.۲۰۰۸Tahoma; >

نوشته کمک به نفرات تیف چگونه اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

همانگونه که همگان می دانند بیش ازچهارسال است که از مسعودرجوی رهبرفرقه مذهبی تروریستی مجاهدین سابق خبری نیست وایشان طی این مدت درهیچ کجا ظاهرنشده و تنها چند بار ازمخفی گاه خود پیام های برای افراد شدیدا فرقه زده ارسال نموده تا آن درماندگان پریشان وواخورده را همچنان درقید فرقه ازهم پاشیده نگاه دارد….

ولی براستی مسعود شیاد درکجاست؟ برای پاسخ بدین سئوال چند گمانه زنی رامی توان مدنظرقرا رداد.

الف- مسعود رجوی درعراق وتحت نظر وبازداشت نیروهای امریکایی قراردارد.

ب- مسعود رجوی ازعراق گریخته و بصورت قاچاقی دریکی از کشورها مخفیانه زندگی می کند.

پ- مسعود رجوی بیمار ورو بمرگ است و در کشورعراق در مخفی گاهی با امکانات پزشکی ازاو نگاهداری می نمایند.

ت- ودر آخراینکه او واقعا مرده است واین پیام ها رادیگران بنام او جهت جلوگیری ازپاشیدگی کامل فرقه صادر می نمایند و سناریوی تازه چنین پیش می رود که کم کم مریم عضدانلو بتواند جایگاه اورا پرنماید.

الف- از آنجایی که امریکا و اروپا این تشکیلات را یک سازمان تروریستی دسته بندی نموده لذا امریکایی ها که از مسئولیت او دراداره این تشکیلات فرقه ای تروریستی آگاه هستند اورادربازداشت خودقرارداده اند تا ضمن مراقبت از او بتوانند درصورتیکه سیستم قضایی عراق حکم دستگیری و محاکمه اورا صادر نمود اواربرای محاکمه دراختیار دادگاههای عراق قراردهندو طبعا هم اکنون تلاش هایی برای تحت تعقیب قراردادن او توسط سیستم قضایی عراق دردست اقدام است که دراین صورت دیری نخواهد پائید که کیفرخواستی سنگین برای این جنایتکار ودیگرسرکردگان این تبهکاران تدوین خواهد گردید.

ب- مسعود رجوی ازعراق گریخته ودر گوشه ای پنهان شده است ومنتظرتحولاتی است تا خودرا نمایان نماید واین تحولات می تواند تلاش فرقه برای بیرون کشیدن نام این تشکیلات ازلیست تروریستی اروپا وامریکا ودیگرکشورها باشد ویا اینکه سناریوی حمله به ایران دردستو کار قرارگیرد و تا او بتواند ازاین فرصت جهت بیرون آمدن ازمخفی گاه خود استفاده نماید….. این سناریو کامل نیست چراکه حمله به ایران اگرهم دردستور کارقرارگیرد بدون شک یک حمله مقطعی وسریع وکوتاه مدت است که شاید تنها حاصلش مقداری زیان مادی وتلفات انسانی برای رژیم درایران باشد وگرنه نه می تواند باعث فروپاشی رژیم گردد ونه اینکه برنامه های تسلیحات اتمی رژیم را برای همیشه متوقف نماید.

بنابراین طبق معمول تحلیل های مسعود شیاد با باقعیت ها خوانایی ندارد و لذا ماندن او درمخفی گاه هم باید تاهمیشه ادامه داشته باشد… فراموش نکنیم که گزینه نظامی علیه فعالیت های مخفیانه هسته ای رژیم بعدازگزارش منابع اطلاعاتی امریکا دیگر روی میز قرارندارد و امریکا بارها برحل مسالمت آمیز مسئله تاکید نموده است…. بنابراین شرطبندی وتعهد دوساله این شیاد هم مانند بقیه تخیلات ماخولیایی اش به بارنخواهد نشست….

پ- از آنجائیکه مرگ ایدئولوژیکی رهبران فرقه بسیار مهم تراز مرگ فیزیکی آنهاست لذا ممکن است مسعود رجوی دراثرنتیجه این همه شکست وخیانت وخباثت وتبهکاری به یک نوع بیماری روانی و یا سکته مغزی دچارشده باشد و لذا دیگردست اندرکاران فرقه برای جلو گری ازفروپاشیدگی کامل فرقه درمخفی گاهی ازاومراقبت می نمایند و دراین مدت به فکراجرای سناریوی تازه ای نیز هستند تا درصورت ضرورت ناتوانی اورادرتداوم رهبری فرقه اعلام و ارتش آزادی!!.سازمان را منحل اعلام نمایند تا با تشکیلاتی تازه بتوانند ضمن حدف این موجود دیوانه و روان پریش ازصحنه و مقصرشناختن او درهمه خیانت ها وجنایت ها پایه های یک تشکیلات نوین را بدورازوابستگی به گذشته تلخ وخفت بار مجاهدین اعلام نمایند طبیعی است که مریم عضدانلو قاجار اولین گزینه برای این تشکیلات تازه می تواند باشد…..بهرروی مسعود روجوی شیاد دچارمرگ شخصیتی شده است وبود و نبود فیزیکی او چندان تفاوتی درحل مسائل بیشمار و جنایات وخیانت ها و رذالت های این فرقه تبهکار تروریستی-مذهبی ندارد.

ت- وگمانه زنی آخراینکه مسعود رجوی شیاد واقعا مرده است (مرگ فیزیکی) واز آنجایی که مرگ یک رهبرفرقه با ازهم پاشی کامل فرقه مواجه خواهد بود لذا این باقی ماندگان فرقه در انتظارفرصتی هستند تا این واقعیت رااعلام نمایند وچون این کار درهرصورت باعث نابودی کامل این بینش فرقه ای وازدست رفتن تخیلات ماخولیایی این تشکیلات تروریستی- مذهبی خواهد شد لذا آنها چشم براه فرصت هایی هستند تا بتوانند قبول این مرگ رابرای فرقه زدگان توجیه پذیر نمایند..!.

…………………………به باورمن پنهان شدن مسعود رجوی نمی تواند بیرون ازاین گمانه زنی هاباشد….. گرچه معتقدم مسعود شیاد ودجال این تروریست مذهبی سالهاست مرده است و وجودخارجی ندارد واگراحتمالا زنده هم باشد سرانجام چنان تلخی درانتظار اوست که من پیشنهاد می کنم او ودیگرفرقه زده گان برای آسوده شدن و درامان ماندن از این آینده دشوار مانند فرقه فرزندان خورشید دست بخودکشی جمعی بزنندTahoma; >

نوشته مسعود رجوی، رهبرفرقه مجاهدین، درکجاست اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اجازه نمی دهیم مجاهدین خلق وارد قندیل شوند.

رئیس پارت چارسر دمکرات کردستان در مصاحبه ای اختصاصی با میدیا درباره احتمال انتقال مجاهدین خلق به کوه های قندیل طبق توافق این گروه با امریکایی ها گفت: هرگز اجازه نمی دهیم که مجاهدین وارد قندیل شوند.
دکتر فایق گلپی گفت به دو دلیل هرگز اجازه نخواهیم داد که مجاهدین خلق وارد قندیل شوند.اول به این دلیل که سازمان نام برده درگذشته مواضع خصمانه ای در مقابل نهضت های کردی در کردستان عراق داشته است و هم پای رژیم بعث در مناطق خانقین، کلار و دیگر مناطق علیه پیشمرگان کرد و مردم جنگیده است، ثانیاً به دلیل نرمی سیاست جمهوری اسلامی ایران نسبت به اقلیم کردستان عراق ،چرا که ایران در خیلی موارد بهتر از ترکیه ( نسبت به کردستان عراق ) موضع گیری کرده است و به طور رسمی مسئله فدرالی برای این اقلیم را قبول کرده و در این منطقه و در شهرهای اربیل و سلیمانیه کنسولگری افتتاح کرده است.
گلپی گفت: مسئولین ما از جمله رئیس جمهور عراق و رئیس اقلیم کردستان که کرد هستند در سفرهایشان به ایران به طور رسمی مورد استقبال قرار می گیرند و همچنین سفیر ایران در عراق بارها با رئیس اقلیم دیدار کرده است. این بدین معنی است که در مناسبات خود با ایران باید دقت نظر داشته باشیم و به مجاهدین خلق اجازه ندهیم که در این منطقه بر ضد ایران تحرک داشته باشد. 

نوشته مصاحبه دکتر فایق گولپی با هفته نامه میدیا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته بی آبرویی وافشاگری حسن داعی لابی جنگ طلب مجاهدین در پالتالک اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ایران هرگز برنامه ی تسلیحات هسته ای اثبات شده ای نداشته است. هرگز. این واقعیت نامناسب اتهام را به موضع دولت بوش در برابر ایران وارد می کند.
گزارش نهادهای اطلاعاتی ایالات متحده که در اواخر 2007 منتشر شد دولت بوش را حسابی گیر انداخت. بوش که در این وحشت گیرافتاده ،ناامیدانه به این ایده چنگ انداخته که برنامه ی سلاح های هسته ای روزی وجود داشته است. هرچند که گزارش هیچ گواهی بر وجود برنامه ی هسته ای به عنوان حقیقتی اثبات شده ارائه نمی دهد…
در فوریه ی 2003 گروهی به نام مجاهدین خلق که در فهرست سازمان های تروریستی خارجی وزارت خارجه ی امریکا قرار دارد وجود تسلیحات هسته ای در ایران را برای واشنگتن افشا کرد. این گروه که در سال های پس از انقلاب اسلامی ایران در 1979 از این کشور اخراج شد در عراق تحت حمایت صدام حسین اقامت گزید. مجاهدین گاهی به عنوان سازمانی اسلامی – مارکسیست که خود را وقف براندازی رژیم ایران کرده است شناخته می شوند. این سازمان در متقاعد کردن قانون گذاران امریکا جهت حمایت از هدف خود تلاش بسیار کرده است. نمایندگانی از کانزاس مانند براون بک ، فلوریدا ،ایلینا رز لهتینن از اهداف مجاهدین حمایت کرده اند و نومحافظه کارانی چون پاتریک کلاوسون و دانیل پایپز برای بیرون آوردن نام گروه از فهرست تروریستی در جهت استفاده از گروه مجاهدین برای تغییر رژیم در ایران ،در لابی های خود تلاش های بسیاری کرده اند.
متعاقباً دولت بوش ادعا کرد که ایران برنامه ی هسته ای خود را برای چند دهه پنهان کرده و روندی را در جهت تعطیلی همه ی برنامه های هسته ای خود آغاز کرد.
در واقع پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای به همه ی کشورها حق سلب ناشدنی می دهد که برنامه ی هسته ای صلح آمیز داشته باشند. به علاوه ، هیچ کشوری را ملزم به گزارش تسهیلاتش به آژانس بین المللی انرژی اتمی نمی کند…
تنها نتیجه ی مثبت این، احتمالاً این است که دولت بوش ممکن است بالاخره بپذیرد که اختلافات با ایران تنها با گفتگو با سران جمهوری اسلامی قابل حل است. از سرگیری روابط دیپلماتیک ،حتی در سطح پایین، روند کاهش فضای دشمنی ای که ایجاد شده است را در پی خواهد داشت…

نوشته ایران هرگز برنامه ی تسلیحات هسته ای اثبات شده ای نداشته است اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.