اخیراً اعضای هیئت اعزامی انجمن دفاع از قربانیان تروریسم به پنجاه و هشتمین اجلاس شورای حقوق بشر طی بیانیه‌ای در جلسه گزارشگر تروریسم سازمان ملل متحد، به حمایت دولت‌های غربی از گروه‌های تروریستی اعتراض کردند. انجمن دفاع از قربانیان تروریسم، اعضای هیئت اعزامی ایران خواستار ارائه گزارشی از سوی بن سائول، گزارشگر تروریسم درباره آسیب‌های تروریسم به مردم ایران شد.

در بخشی از این بیانیه آمده‌است، “در عصر حاضر، تروریسم به یکی از شرورترین و مشهودترین تهدیدات زندگی انسانی و صلح جهانی تبدیل شده‌است. نکته نگران‌کننده‌تر این است که گروه‌های تروریستی از قبیل سازمان مجاهدین خلق ، گروه تروریستی تندر و الاحوازیه با حمایت دولت‌های همچون فرانسه، سوئد، آلمان، آلبانی، هلند، بلژیک، ایتالیا و کانادا توانسته‌اند به فعالیت‌های خود ادامه دهند و تحت پوشش نهاد‌های ظاهراً قانونی، به خسارات انسانی دامن بزنند و این دولت‌ها نیز جریانات تروریستی را نه به عنوان تهدید، بلکه فرصتی برای سود بیشتر می‌بینند.” این هیئت همچنین در ادامه ملاقات‌های خود در حاشیه این اجلاس، با گزارشگر ویژه قربانیان تروریسم دیداری داشت.

تعداد شهدای ترور در ایران حدوداً ۲۳ هزار نفر تخمین زده می‌شود که اکثر آنها توسط سازمان مجاهدین خلق به شهادت رسیده‌اند. طبق آمار‌هایی که اخیراً منتشر شده ۶۵۰ زن و دختر، ۱۳۶ کودک در سن زیرمدرسه، ۴۵۰ فرد سالخورده با سن بیش از ۶۰ سال، ۱۰۰ مقام سیاسی، ۸۰۰ کشاورز و ۶۵۰ کارگر، بخشی از شهدای ترور را تشکیل می‌دهند.

این روز‌ها در حالی سرکردگان و اعضای گروه تروریستی مجاهدین خلق در امنیت کامل بین اروپا و امریکا در رفت و آمد هستند که طبیعتاً اگر یک درصد از جنایاتی را که ایران و همچنین عراق مرتکب شده‌اند، در یکی از کشور‌های غربی یا متحدان آنها مرتکب شده‌ بودند، نمی‌توانستند بدون تصور پهپاد‌ها و بمب‌های غربی‌ها بر بالای سر خود شب را به روز برسانند.

کشور‌هایی که مجاهدین خلق را تروریست می‌دانند

در حال حاضر، به غیر از ایران و عراق، هیچ کشوری به طور رسمی و علنی سازمان مجاهدین خلق را به‌عنوان یک گروه تروریستی طبقه‌بندی نمی‌کند، یا دست‌کم اطلاعات موثق و به‌روز در این زمینه نشان‌دهنده چنین موضعی نیست. به غیر از ایران که از دهه ۶۰ سازمان مجاهدین خلق را یک گروه تروریستی می‌داند عراق نیز به دلیل اقدامات این گروه در زمان صدام و به خصوص جنایات آنها علیه کردها، عراق این گروه را به عنوان یک سازمان تروریستی و بی‌ثبات‌کننده تلقی کرده و می‌کند.
هر چند اکنون فقط ایران و عراق مجاهدین خلق را سازمان تروریستی می‌شناسند، ولی نکته جالب این است که این سازمان تا سال ۲۰۱۲ نیز در فهرست گروه‌های تروریستی خارجی ایالات‌متحده امریکا قرار داشت، اما پس از لابی‌گری گسترده توانست از این فهرست خارج شود و اکنون با عنوان MEK در امریکا به‌عنوان یک گروه اپوزیسیون ایرانی شناخته می‌شود. اتحادیه اروپا نیز تا سال ۲۰۰۹ مجاهدین خلق را در فهرست تروریستی خود داشت، اما در این سال به بهانه تصمیم دادگاه‌های اروپایی مبنی بر اینکه شواهد کافی برای ادامه این طبقه‌بندی پیدا نشده‌است! و در حالی که نه در مدیریت و نه در رفتار این گروه تغییری ایجاد نشده‌بود، آن را از لیست گروه‌های تروریستی خود حذف کرد. کانادا نیز تا سال ۲۰۱۲ این گروه را در فهرست تروریستی داشت، اما پس از آن همسو با تصمیم امریکا و اتحادیه اروپا، به عنوان دنباله رو آنها این گروهک را از فهرست خارج کرد.

بهانه‌های خروج مجاهدین خلق از لیست تروریست‌ها

غربی‌ها همواره تلاش داشته‌اند تا حمایت خود را از سازمان تروریستی مجاهدین خلق به بهانه مختلفی توجیه کنند، از جمله این بهانه اصطلاحاً تغییر استراتژی این سازمان گفته‌شده و ادعا می‌کنند این سازمان از سال ۱۳۶۸ اعلام کرد که مبارزه مسلحانه را کنار گذاشته و به فعالیت سیاسی و تبلیغاتی روی آورده‌است؛ دروغی که البته مردم ایران همواره آن را با پوست و گوشت خود تجربه کرده‌اند و ترور شهید صیاد شیرازی یا شهید لاجوردی از جمله ترور‌های اخیر این سازمان محسوب می‌شوند که نشان می‌دهد این سازمان نه‌تنها هیچ‌گاه استراتژی خود را عوض نکرده، بلکه جنایتکاران سابق نیز در این سازمان هنوز در حال زمامداری این گروه هستند.

از دیگر دلایلی که ساده انگارانه که برای خروج این گروه از لیست تروریستی گفته می‌شود، فشار سیاسی و لابیگری حامیان سازمان مجاهدین خلق در غرب، به ویژه در امریکا است که با استفاده از روابط سیاسی و حمایت مالی، خود موفق شدند تصویر این گروه را از یک سازمان تروریستی به یک جنبش اپوزیسیون تغییر دهند. البته مشخص است که در فضای سیاسی دنیا این نیز تنها بهانه‌ای برای کم کردن فشار افکار عمومی در مورد سیاست‌های دوگانه غربی‌ها در مورد این تروریست‌ها وگرنه به کرات دیده شده غربی‌ها زمانی که به یک سازمان تروریستی نیاز داشته باشند، حتی آن را ایجاد می‌کنند تا مانند القاعده برای آنها خوش خدمتی کند و وقتی که تاریخ مصرف آنها تمام شد یا مخالف آنها شد، در پی حذف آنها برمی آیند. سازمان مجاهدین خلق نیز که از دیرباز در خدمت منافع غربی‌ها و به ویژه ایالات‌متحده علیه انقلاب اسلامی ایران در حال فعالیت بوده دور از ذهن نیست که به راحتی بتوانند از لیست تروریست‌های غربی‌ها خارج شود. شاید بتوان گفت مسئله اصلی در خصوص خروج این گروه از لیست تروریست‌ها اولویت‌های ژئوپلیتیک غربی در مورد سازمان مجاهدین خلق است که به عنوان ابزاری برای فشار بر ایران از آنها استفاده می‌کنند و این موضوع انگیزه‌ای برای حذف برچسب تروریستی از آنها بوده‌است.

عواقب حمایت از گروه‌های تروریستی

بهانه تراشی مختلف غربی‌ها برای حمایت از گروه‌های تروریستی مانند مجاهدین خلق در حالی است که این حمایت‌ها به شکل معمول می‌تواند عواقب گسترده و چندجانبه‌ای برای دولت‌ها به دنبال داشته‌باشد، البته معلوم است که این عواقب بسته به شرایط سیاسی، اقتصادی و اجتماعی هر کشور متفاوت است، اما به طور کلی می‌توان آنها را شامل انزوای بین‌المللی، از دست دادن مشروعیت، افزایش تنش‌های منطقه‌ای، تحریم‌های اقتصادی، کاهش سرمایه‌گذاری، بازگشت تروریسم به داخل کشور یا افزایش تهدیدات داخلی دانست.

از سوی دیگر این اقدامات پیگرد‌های حقوقی در حوزه بین‌المللی نیز در پی دارد که از جمله آنها این است که مقامات دولتی ممکن است به اتهام حمایت از تروریسم تحت تعقیب دادگاه‌های بین‌المللی مانند دیوان کیفری بین‌المللی ICC قرار گیرند و همچنین کشور‌هایی که قربانی اقدامات تروریستی می‌شوند، ممکن است از دولت حامی در مجامع قانونی شکایت کنند و خواستار غرامت شوند. از منظر حقوق بین‌الملل، حمایت از گروه‌های تروریستی به‌عنوان یک عمل غیرقانونی تلقی می‌شود و می‌تواند عواقب جدی برای دولت‌ها به همراه داشته باشد. این موضوع در چارچوب قوانین بین‌المللی، از جمله منشور سازمان ملل متحد، کنوانسیون‌های ضد‌تروریسم و رویه‌های قضایی بین‌المللی بررسی می‌شود.
نه‌تنها حمایت از گروه‌های تروریستی که علیه کشور‌های دیگر اقدام می‌کنند، می‌تواند به‌عنوان نقض منشور سازمان ملل متحد تفسیر شود، بلکه دولت حامی ممکن است به عنوان “دولت متخاصم” شناخته شود و با اقدامات متقابل قانونی یا حتی نظامی (در صورت تأیید شورای امنیت) مواجه گردد.
همچنین طبق اصول حقوق بین‌الملل (مانند پیش‌نویس مسئولیت دولت‌ها که توسط کمیسیون حقوق بین‌الملل در سال ۲۰۰۱ تدوین شد)، اگر دولتی به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم (از طریق تأمین مالی، تسلیحاتی، یا پناه دادن) از تروریسم حمایت کند، مسئول اقدامات غیرقانونی آن گروه شناخته می‌شود. این مسئولیت می‌تواند به الزام پرداخت غرامت به دولت‌های آسیب‌دیده یا قربانیان منجر شود.

شورای امنیت سازمان ملل متحد به تنهایی تحت فصل هفتم منشور تیز می‌تواند تحریم‌هایی علیه دولت‌های حامی تروریسم اعمال کند. این تحریم‌ها شامل محدودیت‌های اقتصادی، تسلیحاتی و دیپلماتیک است. در موارد شدید، شورای امنیت می‌تواند مجوز استفاده از زور علیه دولت حامی را صادر کند، هر چند این امر به ندرت رخ می‌دهد و به اجماع سیاسی بستگی دارد.
کنوانسیون‌هایی مانند “کنوانسیون جلوگیری و مجازات جرائم علیه اشخاص مورد حمایت بین‌المللی” (۱۹۷۳) و “کنوانسیون بین‌المللی برای سرکوب تأمین مالی تروریسم” (۱۹۹۹) دولت‌ها را ملزم می‌کنند از حمایت از فعالیت‌های تروریستی خودداری کنند. دولت‌هایی که این تعهدات را نقض کنند، ممکن است با فشار برای استرداد متهمان، محاکمه در دادگاه‌های بین‌المللی، یا تحریم‌های چندجانبه مواجه شوند.

در مجموع از نظر حقوق بین‌الملل، حمایت از تروریسم نه‌تنها نقض تعهدات بین‌المللی است، بلکه می‌تواند دولت حامی را در معرض مسئولیت حقوقی، تحریم‌ها و حتی مداخله قانونی یا نظامی قرار دهد. حال در شرایطی که این عواقب به منظور بازدارندگی و حفظ نظم جهانی طراحی شده‌اند و با وجود اعترافات مکرر سازمان تروریستی مجاهدین خلق به اعمال تروریستی باید دید آیا آقای گزارشگر اقدامی در جهت شناسایی این سازمان و دیگر سازمان‌های تروریستی که در چتر حمایتی غربی و به خصوص امریکا قرار دارند به عنوان گروه‌های تروریستی انجام خواهد داد.

نوشته آقای گزارشگر، از تروریست‌های مجاهدین خلق چه خبر؟! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دکتر رضا رئیس‌طوسی، عضو برجسته و بازنشسته هیات علمی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، پژوهشگر و کنشگر اجتماعی درگذشت. جدای از آثار و کتاب‌های فراوانی که از ایشان برجای مانده است، دکتر رئیس طوسی کنشگری سیاسی و اجتماعی بود و برای احقاق حقوق مردم و تحقق آرمان‌های انسانی همچون عدالت و آزادی در جامعه تلاش فراوان کرد. او از مبارزان قبل از انقلاب علیه نظام شاهنشاهی بود.

رضا رئیس طوسی از اعضای اولیه سازمان مجاهدین خلق بود که بعد از گذراندن دوره آموزش های نظامی و سازماندهی مخفی در مصر، تجارب و آموزش های کسب شده را به اعضای داخل و از جمله محمد حنیف نژاد منتقل کرد و به آموزش سازماندهی مخفی به کادرهای اولیه پرداخت. اولین جزوات آموزش سازماندهی و نظامی توسط وی و گروه مرتبط با او تهیه و به ایران منتقل شده بود.

رئیس طوسی به همراه حمید نوحی، و حسین رفیعی، در انجمن های دانشجویان مسلمان در اروپا و آمریکا در زمینه فعالیت های سیاسی و تبلیغی ،جذب نیرو و امکانات اقدامات فراوانی قبل و بعد از انقلاب انجام و هیئت مؤسس انجمن ها را تشکیل می دادند. آنها همچنین پاسخ به بیانیه اعلام مواضع در تغییر ایدئولوژی سال ۵۴ را در خارج از کشور منتشر ساختند.

نخستین جدائی عمده و اساسی از سازمان مجاهدین خلق بعد از انقلاب اسلامی، در سال ۱۳۵۹ اتفاق افتاد که سه تن از اعضای قدیمی سازمان یعنی رضا رئیسی (رئیس طوسی)، حمید نوحی و حسین رفیعی طی اطلاعیه ای به تاریخ ۱۱ تیر ماه ۵۹ علنا از این فرقه جدا شده و سپس بعد از واکنش های غیراصولی سازمان مجاهدین خلق موسوم به منافقین، دلایل خود را در کتابی با عنوان “روند جدائی” اعلام کردند.

رئیس طوسی بعد از انقلاب راه تدریس و دانشگاه را در پیش گرفت و به استخدام هیات علمی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران درآمد. سه اثر او شامل کتاب های نفت و بحران انرژی، زمین سوخته دیپلماسی بریتانیا در سیستان، و زوال نظام اجتماعی و فروپاشی دولت قاجار، از آثار ارزشمندش به شمار می روند. کتاب سوم یعنی زوال نظام اجتماعی و فروپاشی دولت قاجار، تماما بر اساس اسناد آرشیو وزارت خارجه بریتانیا تدوین شده و از این نظر نقش استعماری انگلیس در تجزیه و انحلال سلسله قاجار بسیار خواندنی است.

رئیسی در پشت جلد کتاب به نقل از لرد کرزن در باره امتیازی دولت ناصرالدین شاه قاجار در سال 1251 به بارون رویتر داد آورده است: “این کامل ترین و عجیب ترین واگذاری کل منابع طبیعی صنعتی یک کشور به فردی خارجی است که کسی در تاریخ خواب آن را نتواند دید، چه رسد به آن که عملا امضا شده باشد.” “این کتاب روایت زوال دولت قاجار در دهه های آخر عمر آن و نبرد چند جانبه ای است که در این دوره بین دو قدرت بزرگ استعماری روسیه و انگلستان، اقشار فقیر و میانی شهر و روستا ، روسای ایل های بزرگ، درباریان و علما درگرفت و زمینه های انقلاب مشروطه را فراهم کرد.”

در بسیاری از موارد مقالات ایشان در نشریه چشم‌انداز ایران منتشر شده است. همچنین برخی رساله ها و پایان نامه های دانشجویان از 39 مورد به شرح زیر هستند:

– تامین نیازهای نفتی و سیاست های متحده ژاپن در قبال بحرانهای خلیج فارس، نسرین دخت نصرت، رضا رئیس طوسی، کارشناسی ارشد،

– تشدید فشار آمریکا و استراتژی های بازدارنده ایران، علی باقری دولت آبادی، رضا رئیس طوسی، دکتری، 1387/6/13

– امنیت انرژی در خاورمیانه و تاثیر آن بر توسعه اقتصادی آسیا و اقیانوسیه، هنلیتو سویلیا جونیور، رضا رئیس طوسی، دکتری، 1386/12/11

– سیاست انرژی ایالات متحده و کاهش قدرت اوپک در بازار جهانی نفت دهه 80 م. و اوایل دهه 90 م.، فروغ گلستانی، رضا رئیس طوسی، کارشناسی ارشد، 1386/08/07

– اوپک و بازار جهانی نفت، حمیدرضا قوام ملکی، رضا رئیس طوسی، کارشناسی ارشد، 1386/07/09

– سیاست خارجی آمریکا و گسترش نوبنیادگرایی اسلامی پس از دهه 1990، محمدصادق جوکار، رضا رئیس طوسی، کارشناسی ارشد، 1386/06/25

– نفت خلیج فارس و استراتژی امنیت ملی ایالات متحده 2005 – 2000، مسعود موسوی شفائی، رضا رئیس طوسی، دکتری، 1386

– کارکرد بازار بین المللی نفت و عدم کارایی تحریم نفتی ایالات متحده امریکا علیه جمهوری اسلامی ایران، علیرضا اقلیم، رضا رئیس طوسی، دکتری، 1386

– نفت خلیج فارس و استراتژی امنیت ملی ایالات متحده 2005- 2000، مسعود موسوی شفائی، رضا رئیس طوسی، دکتری، 1386
خبرگزاری خبرآنلاین درگذشت این عضو برجسته جامعه عملی کشور را به عموم دانشگاهیان و خانواده ایشان تسلیت می گوید.

نوشته درگذشت رضا رئیس‌طوسی از اعضای اولیه مجاهدین خلق و نویسنده کتاب روند جدایی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در همین رابطه ابراهیم خدابنده، یکی از اعضای جداشده‌ی سازمان مجاهدین خلق و مدیرعامل کنونی “انجمن نجات“1 به نقل از یکی دیگر از اعضای جداشده‌ مجاهدین به خبرآنلاین می‌گوید: “مسعود رجوی در یک نشست ضارب را معرفی کرد و او که قد بلندی داشت و لاغراندام بود به شرح اقدام خود با جزئیات پرداخت؛ که چند روز به عنوان رفتگر در محل کار می‌کرد و خانه و رفت و آمد سردار را تحت نظر داشت و از فقدان تمهیدات امنیتی تعجب می‌کرد.”

پرویز حیدرزاده عضو جداشده‌ دیگر سازمان مجاهدین خلق نیز در یادداشتی که به‌تازگی برای انجمن نجات فرستاده ابعاد تازه‌ای از این جنایت را روشن و نام و جای ضارب را افشا کرده است. متن یادداشت او به این شرح است:

من پرویز حیدرزاده می‌خواهم گواهی بدهم که تمام عملیات و ترورهایی که در داخل کشور انجام می‌گرفت توسط تیم‌های عملیاتی سازمان از عراق به داخل کشور اعزام می‌شد و بعد از پایان کار اطلاعیه‌ای به اسم ستاد اجتماعی داخل کشور که مسئول وقت آن زمان حشمت حصاری بود تهیه و بیرونی می‌شد که دروغی بیش نبود، چون سازمان در درون کشور هیچ نیروی عملیاتی نداشت.

سازمان مجاهدین بعد از شکست در عملیات فروغ جاویدان در تابستان سال 1367 که بیش‌ترین ضربه را توسط صیاد شیرازی دریافت کرده بود کینه‌ زیادی نسبت به ایشان پیدا کرد. البته بعد از سرنگونی صدام فیلم‌های هم‌کاری گسترده‌ ارتش صدام با سازمان به‌خوبی نشان داد که هم‌کاری در بالاترین سطح مابین دو طرف وجود داشته است. در همان نشست‌ها بود که ترور سپهبد صیاد شیرازی توسط صدام به سازمان مجاهدین سپرده شد. چون ارتش صدام در جنگ عراق علیه ایران ضربات سختی توسط ایشان دریافت کرده بود و به همین خاطر ترور صیاد شیرازی در دستور کار قرار گرفت.

از آن‌جایی که نیروهای سازمان می‌توانستند به‌راحتی در داخل کشور تردد کنند و فارسی صحبت می‌کردند زیاد به چشم نمی‌آمدند و برای این منظور یک تیم ترور انتخاب شد و با گذراندن آموزش‌های لازم در اشرف به داخل کشور اعزام شدند.

من ابتدا نام فرد عملیاتی را نمی‌دانستم تا این‌که یک روز در آلبانی وقتی با غلامرضا شکری مشغول صحبت بودیم به من گفت که رضا نادری عامل ترور صیاد شیرازی بوده است او با فرد دیگری که اکنون نامش یادم نیست به تهران اعزام شدند البته رجوی بعد از ترور صیاد شیرازی در نشستی عنوان داشت که افراد عملیات‌کننده با لباس رفتگری در قلب تهران این کار را انجام دادند.

بعد از ترور صیاد شیرازی برای این‌که خودش را از اتهام ترور مبرا کند عنوان داشت نیروهای ستاد اجتماعی داخل کشور دست به ترور صیاد شیرازی به خاطر سرکوب در عملیات فروغ جاویدان زدند ولی ما در اشرف می‌دانستیم که تمام تیم‌های ترور از داخل اشرف اعزام می‌شوند و ستادی به اسم اجتماعی موضوعیتی نداشته و فقط اطلاعیه تولید می‌کند.

من در آلبانی متوجه شدم رضا نادری به خاطر جنایتی که انجام داده نور چشم مسئولین سازمان می باشد و هر چیزی که می‌خواهد در اختیارش قرار می‌دهند و اکنون در کمپ مجاهدین در آلبانی با او کاری ندارند او مشغول بدن‌سازی است و ورزش می‌کند چون می‌داند که نمی‌تواند از سازمان خارج شود.

در آلبانی هم شاهد بودیم که به او بیش‌تر از دیگران پول برای خرید می‌دادند و برادرش علی نادری هم در موضع ام قدیم مسئولیت دارد و هر دو در کمپ مانز آلبانی حضور دارند.

حال رجوی هر چقدر می‌خواهد عنوان کند که تمام ترورها و عملیات خمپاره‌زنی در داخل کشور توسط ستاد اجتماعی در داخل کشور انجام می‌گرفت! که دروغی بیش نیست چون این ستاد در اشرف عراق وجود داشت و اطلاعیه‌ها در آن‌جا نوشته شده و در قرارگاه باقرزاده با حضور مسعود رجوی عملیات‌های ترور جشن گرفته می‌شد.

این نمونه‌ی کوچکی از ماهیت تروریست بودن رجوی‌ها می‌باشد و در هر دادگاهی قابل پیگیری است.

1- “انجمن نجات” توسط جمعی از اعضای سابق مجاهدین به منظور نجات افرادی که هنوز در اسارت ذهنی و حتی عینی این سازمان‌اند و کمک به خانواده‌های رنج‌کشیده‌ آنان تاسیس شده است.

نوشته نام و جای ضارب صیاد شیرازی افشا شد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

یکی از شاهدان عینی که از جوانان همسایه بود، به خبرنگار کیهان گفت: “سرلشکر همیشه بدون محافظ و با اتومبیل که خود آن را هدایت می‌کرد، رفت و آمد می‌کرد و امروز نیز ساعت ۶ و ۳۰ دقیقه‌ی بامداد در حالی که با یک اتومبیل تویوتا سفیدرنگ قصد داشت از منزل خارج شود، هدف سه گلوله‌ی کلت قاتل قرار گرفت و به شهادت رسید.” او در پاسخ به این‌ پرسش که آیا به مورد مشکوکی برخورده‌اند یا خیر گفت: “دیروز مرد جوانی در لباس رفتگر شهرداری که برای اولین بار در این محل دیده شده و مرتباً از مقابل منزل شهید عبور می‌کرد شک کرده بودم.” (کیهان، ۲۱ فروردین، ۷۸)

نفری که این کار را کرد به سلامت برگشت

در ظهر روز ترور شهید صیاد شیرازی، نشریه”مجاهد” ارگان سازمان مجاهدین خلق که در عراق تهیه و در لندن به چاپ می‌رسید، تیتر زد: “سرلشکر بسیجی صیاد شیرزی کیفر یافت” و گزیده‌ای از سخنان ایشان را که در مرداد سال ۷۷ درباره‌ی عملیات مرصاد از تلویزیون پخش شده بود منتشر کرد.

فردای آن روز نیز خبرگزاری جمهوری اسلامی خبر داد که “گروه تروریستی مجاهدین خلق” در ظهر روز ترور مسئولیت آن را بر عهده گرفته است. “یک سخن‌گوی تروریستی مجاهدین خلق در تماس با خبرگزاری فرانسه در نیکوزیا مسئولیت این جنایت را بر عهده گرفت. شبکه‌ی تلویزیونی ای‌.ان‌.ان نیز از منابع خبری خود گزارش داد که گروه مجاهدین خلق مسئولیت ترور سپهبد علی صیاد شیرازی را بر عهده گرفته است.” (اطلاعات، ۲۲ فروردین ۷۸، ص ۲)

ابراهیم خدابنده، یکی از اعضای جداشده‌ی سازمان مجاهدین خلق و مدیرعامل کنونی انجمن نجات در گفت‌وگو با خبرآنلاین درباره‌ی عاملین این ترور می‌گوید: “من آن زمان در عراق و در نشست مسعود رجوی بودم. مسعود رجوی همان زمان با جزئیات آن را شرح می‌داد. بعدا هم گفت که نفری که این کار را کرد به سلامت برگشت و الان در قرارگاه اشرف است. البته سازمان اطلاعیه هم داد.”

ابراهیم خدابنده، یکی از اعضای جداشده‌ سازمان مجاهدین خلق و مدیرعامل کنونی انجمن نجات درباره‌ی عاملین ترور صیاد شیرازی می‌گوید: “من آن زمان در عراق و در نشست مسعود رجوی بودم. مسعود رجوی همان زمان با جزئیات آن را شرح می‌داد. بعدا هم گفت که نفری که این کار را کرد به سلامت برگشت و الان در قرارگاه اشرف است. البته سازمان اطلاعیه هم داد.”

تقاصِ مرصاد

خدابنده‌ در توضیح دلایل این ترور، آن را تقاص مسعود رجوی می‌داند از صیاد شیرازی به خاطر نقش پررنگش در عملیات “مرصاد”؛ عملیاتی که در ۱۱ سال پیش از آن (تابستان ۱۳۶۷) در پاسخ به عملیات “فروغ جاویدان” مجاهدین خلق که قصد داشتند به قول پیشوای‌شان ۴۸ ساعته به تهران برسند، به فرماندهی صیاد شیرازی انجام شد و طی آن مجاهدین شکست سختی خوردند؛ بیش از دو هزار نفر تلفات دادند و ۵۳۱ تن از آنان نیز به اسارت نیروهای ایرانی درآمدند. خدابنده می‌گوید:

“مسعود رجوی به خاطر عملیات مرصاد کینه‌ی عمیقی از شهید صیاد شیرازی داشت و او را عامل اصلی شکست می‌دانست. عملیات [ترور صیاد شیرازی] را هم به اسم طاهره طلوع گذاشته بودند که از کشته‌شدگان مرصاد بود. روشی که سازمان در این عملیات به کار گرفت درست همان روشی بود که داعش شهر حلب در سوریه و شهر موصل در عراق را تصرف کرد؛ اما سازمان نتوانست کرمانشاه را تصرف کند. اگر می‌کرد بازپس‌گیری کرمانشاه به قیمت تلفات زیاد بود. در این‌گونه موارد ارتش کلاسیک و توپخانه و آتشباری و پشتیبانی هوایی کاری از پیش نمی‌برند. راه‌حل شهید صیاد شیرازی وارد کردن داوطلب از بسیج و استفاده از کلاش و بی.‌کی.‌سی و آر.پی.‌جی و کمین بر سر راه در چهارزبر [از توابع بخش ماهیدشت کرمانشاه] بود که سازمان را متوقف کرد. بعدا تجارب و روش شهید صیاد شیرازی برای مقابله با داعش در سوریه و عراق به کار گرفته شد. افراد داوطلب به صورت کاملا سبک وارد شدند یعنی به همان شیوه‌ی داعش با آن‌ها مقابله شد. ارتش‌های کلاسیک سوریه و عراق در برابر داعش کاملا عاجز بودند.”

رجوی همکاری صدام را هم جلب کرد

این عضو جداشده‌ی مجاهدین خلق می‌گوید، رجوی برای جلب همکاری صدام برای این ترور او را نیز فریب داده است: “مسعود رجوی برای این‌که صدام حسین را به همکاری وادار نماید به او اطلاعاتی ساختگی داد که گویا اقدام به ترور پسرش از جانب شهید صیاد شیرازی بوده است و به این ترتیب همکاری صدام را هم در این رابطه جلب نمود.”

ضارب هم‌چنان در سازمان است

خدابنده در پاسخ به این پرسش‌ها که این انتقام پس از ۱۱ سال چه دستاوردی برای مجاهدین داشت و ضارب چه کسی بود می‌گوید: “محمد محدثین که مسئول من بود گفت که این ترورها (شهید صیاد شیرازی و شهید لاجوردی) ارزش نظامی و استراتژیک ندارند ولی دل برادر (مسعود رجوی) خنک می‌شود. مسعود رجوی از شهید لاجوردی هم کینه داشت چراکه او را مسئول تواب شدن بسیاری در زندان‌ها می‌دانست. فرمانده عملیات در عراق هم زهره قائمی بود که بعدها کشته شد. ضارب هم‌چنان در سازمان است که متاسفانه اسمش را نمی‌دانم.”

فهیمه نظری

نوشته ابراهیم خدابنده: ترور صیاد شیرازی ارزش نظامی برای عاملان نداشت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

کافه خبر

نوشته پشت پرده اقدام مجاهدین خلق برای جلوگیری از ریزش اعضا در آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

هاشم عینی از خانواده های اسرای در بند فرقه مجاهدین خلق، در گفت‌وگو با خبرآنلاین، درباره برادرش حسین عینی گفت: برادرم 35 سال است در فرقه مجاهدین خلق اسیر ذهنی و فکری است و هیچ تماسی با او نداشته ایم و خبر مستقیمی از او به دستمان نرسیده است. فقط در فیلم‌هایی که در سایت مجاهدین خلق پخش شده است او را دیده ایم و چندباری هم مصاحبه کرده است.

او در ادامه درباره نحوه جذب برادرش به فرقه مجاهدین بیان کرد: زمان جنگ تحمیلی در سال 1367 اسیر شد و از این طریق در عراق جذب مجاهدین خلق شد. چند باری به بغداد و جلوی در قرارگاه اشرف مراجعه کردیم اما متأسفانه اجازه ورود نمی دهند. تا هزارمتری قرارگاه رفتیم اما اجازه بیشتر نزدیک شدن ندادند. گفتیم نمی خواهیم او را ببریم و فقط می خواهیم او را ببینیم اما اجازه ندادند حتی صدایش را بشنویم یا تماس تصویری با او برقرار کنیم. در عصر ارتباطات که مردم از گوشه گوشه دنیا با یکدیگر تماس می گیرند 35 سال است که از برادرم هیچ گونه خبری نداشته ایم.

عینی توضیح داد: پدر و مادرم از غصه برادرم دق کردند. برادرم زمانی که رفت مجرد و 19 ساله بود. او پاره تن من است. سواد درستی نداشت و گول این فرقه را خورد و ندانسته به کشور خیانت کرد. شرایط جنگی بود و خیلی ها مثل او اسیر این فرقه شدند.

او درپاسخ به اینکه می خواهی چیزی خطاب به برادرت بگویی، گفت: می خواهم بگویم هنوز دوستش داریم و در قلب ما جا دارد. وطن بعد از ناموس عزیزترین دارایی آدم ها است. او زمانی که اسیر این فرقه شد سن کمی داشت و آدمی نبود که بخواهد سیاسی باشد. گول خورد و همه خانواده را در این سال ها با این کارش عذاب داد. 4 برادر و 2 خواهر هستیم که برادر کوچکم وقتی به دنیا آمد که حسین نبود و اصلا او را ندیده است. همه برای دیدن او با انجمن نجات رفته ایم اما موفق به دیدن او نشدیم. فقط در پادگان را دیدیم و برگشتیم و تنها داغمان تازه شد.

عینی در ادامه درباره اقدامات انجمن نجات توضیح داد: انجمن نجات چندین سال است با ما و دیگر خانواده های اسیران فرقه مجاهدین خلق در ارتباط است. اطلاع رسانی درباره اخبار را انجام می دهد و کانونی برای جمع کردن خانواده های اسرا است. این دردی است که نمی شود به کسی گفت و باید رازی باشد که در دلت نگه داری و به فامیل و دوست و همسایه نگویی. دوست صمیمی من که 30 است با هم رفاقت داریم خبر ندارد و دلم نمی خواهد بداند. چون گفتنش برایم مایه افتخار نیست. انجمن نجات باعث شد همدردان خودمان را ببینیم و این دیدارها یک طوری تسلای دلمان باشد. وقتی با خانواده ها دیدار کردیم متوجه شدیم از ما بدتر هم وجود دارد و هم دردهای خودمان را پیدا کردیم.

او همچنین درباره اینکه درِ پادگان اشرف باز شده است، گفت: این اواخر شنیدیم به دولت آلبانی ثابت شده است که حرف های ما در طول این سالها درست بوده است؛ سالها بود می گفتیم فرقه رجوی تروریست است و اعمال انسانی ندارد. وقتی برای خانواده هیچ ارزش و حرمتی قائل نیستند بنابراین برای هیچ چیز دیگری هم ارزش قائل نخواهند شد. خانواده هایی را دیدم که زن و شوهر اسیر فرقه رجوی شدند و طلاق اجباری گرفته اند. فرزندانشان را به افراد دیگری داده اند که بزرگ کنند. این بزرگ ترین جنایت است.
عینی تاکید کرد: امیدوارم اتفاقات خوبی رخ بدهد. انتظار داریم دولت آلبانی در نزدیکی قرارگاه، پلیسِ مستقر داشته باشد. سن و سال خیلی از اسرا بالا رفته است و خانواده ها نگران سلامتی آنها هستند. هر خبری که می شنویم دلمان می لرزد که مبادا برای برادرم اتفاقی افتاده باشد.

او در پاسخ به این پرسش که فکر می کنید برادرتان هم دوست دارد به ایران برگردد، گفت: به هرحال 35 سال است او را شست و شوی مغزی داده اند و دائم درباره ایران به او خبرهای ناامیدکننده داده اند. به آنها می گویند خانواده شما اعدام شده اند. حتی شنیده ام به برادرم گفته اند در زلزله رودبار که قزوین هم درگیر شد خانواده تو از بین رفته اند. اگر خبرهای خوب به او برسد دوست دارد برگردد. می خواهم خودش را از قید و بند اسارت نجات بدهد و باقی عمرش را آزادانه زندگی کند.

عینی در پایان گفت: به دعوت انجمن نجات برای تجمع مقابل سفارت ترکیه رفتیم. از دولت آلبانی می خواهیم آنجا پلیس مستقر و امنیت برقرار شود. دوربین هایی باشد که شبانه روز داخل قرارگاه را چک کند و هرخبری شد به بقیه اطلاع بدهند. خیلی از اسرا در این قرارگاه کشته شده اند؛ فرقه رجوی سابقه آدم کشی دارد.

نوشته برادر حسین عینی: به برادرم گفته‌اند خانواده‌اش را در ایران کشته‌اند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.