نشست نظامی ؛ بعث و مجاهدین

 موضوع بعدی نشست، مسئله جنگ و رابطه با عراق بود بعد از این که علائم قریب الوقوع بودن جنگ را بر شمرد؛ گفت: پیغام آمده بود که بروند ملاقات که وقتی رفته بودند صدام نبود ولی عزت ابراهیم ؛ طارق عزیز و وزیر اطلاعات بوده اند.

در آن نشست عزت ابراهیم موضع رژیم صدام را مطرح می کند که قصد دارند در مقابل آمریکا ایستادگی کنند. انبوهی نیز خالی بندی کرده بود که مثلاً چه طرح های نظامی داریم که جلو آن ها را بگیریم ولی حرف اصلی این بود که چون به لحاظ نظامی در یک جنگ کلاسیک نخواهیم توانست جلو آمریکا دوام بیآوریم حدود 7 میلیون نفر را مسلح کرده ایم و داریم برای جنگ چریکی از مدت ها قبل آماده می شویم.

(در برخورد روزمره با مردم عراق و رژیم صدام و ارتش او قابل فهم بود که تمامی آن ها صد درصد حمله را محتمل می دیدند و داشتند برای آن آماده می شدند اما آقای رجوی اصرار داشت که خیر احتمال کم است!؟)

عزت ابراهیم اضافه کرده بود: " گذشته از تمامی اقدامات عمومی خود می خواهیم سلاح، مهمات، سازماندهی و طرح آماده کنیم، در اساس نیز روی حزب و…. حساب باز کرده ایم و مردم را نیز مسلح کرده ایم. اما حرف همان کار چریکی بود که بحث تامین سلاح، پول و سازماندهی آن بود و عدم تمرکز و…"

لابه لای حرف ها از این که در این مدت در حال انجام آن بوده اند آن ها را مورد تمجید قرار می داد. که دوستان ِ صاحبخانه هستند و پای آن ایستاده اند. اما در مورد سازمان از قول صدام به او گفته بود که ایشان سلام رساندند و گفتند که شما مختار هستید هر کاری خواستید بکنید ولی خوشحال می شویم در کنار ما باشید. ما تا توان داریم از شما دفاع خواهیم کرد و حفاظت شما با دولت است. اما اگر اوضاع به هم ریخت شما باید خودتان مواظب خودتان باشید. مسعود خان مطرح کرده بود که انشاالله پیروز می شوید و نیازی به کار دیگری نیست و نباشد!!

در این نشست وقتی دوباره مسئله پول و امکانات را شده بود، عزت ابراهیم گفته بود که متأسفم ما همه ی منابع خودمان را نیاز داریم و جواب رد داده بودند. تا از این طریق عدم رضایت خودش را برساند. در ضمن،ملاقات نیز در مراکز شناخته شده ی رسمی نبوده است و آن ها را (اکیپ مسعود خان) چندین بار خودرو نفرات همراه شان را عوض می کنند و دست آخر در محل نا مشخص ملاقات را انجام میدهند. حتی نفرات مسعود را نیز نمی برند (منظور حفاظت و…) می گفت هم عزت ابراهیم و هم طارق عزیز همه خسته به نظر می رسیدند و معلوم بود که مستمراً در حال کار و تردد هستند و مانند افرادی که در جائی مستقر باشند نبودند. نکته بسیار مهمی که در خاتمه نشست گفته بودند این بود که در این جنگ مطلقاً حق نزدیک شدن به مرز را ندارد. و نباید تحرک نظامی انجام دهد. به ویژه قبل از جنگ که باعث تحریک آمریکا گردد. که بحث شده بود و در نهایت قبول کرده بود که همان مواضع دفاعی در اطراف اشرف را قبول کرده بود چون مختصات آن به سازمان ملل و آمریکا و انگلیس و… داده شده بود. اما برای مسعود روشن کرده بود که حق حرکت به سمت ایران را ندارد. بعدها نیز که جنگ شروع شد کنترل مخابرات و ارتش (نماینده آن ها) که همراه ما بودند تماماً بر این استوار بود که حرکتی سمت مرزها نباشد.

رجوی گفت: ما نباید بگذاریم که عراق بفهمد که قصد حمله داریم البته این را برای گول زدن حاضرین در جلسه که ما بودیم می گفت " چون هر کودکی می دانست با وضعیتی که ارتش قراضه ی او داشت حتی به مرز نمی رسد چه برسد به حمله، نه فقط سلاح و کمبود مهمات و تجهیزات بلکه به لحاظ نیروئی، نیروها صدبار بدتر از سلاح های پوسیده بودند و کاملا مضمحل شده بودند. مهم تر این که حتی اگر تمامی ارتش در نقطه 100 بود، بدون پشتیبان ؛ برای یک کار نظامی جدی و نه خودکشی!، مطلقاً شانسی وجود نداشت، بهتر از همه نیز خود دون کیشوت این را می دانست!. در واقع این آخرین ملاقات با مقامات رژیم صدام بود که قبل از خارج شدن او گزارش شد چون معمولاً ملاقات های او در یک سطح شخصی گزارش می شد یا حضوراً و یا اگر عملی نمی شد گزارش ملاقات خوانده می شد.

استراتژی سرگردان

بحث بعدی طرح نظامی در صورت شروع جنگ بود. ابتدا یک گزارش پوشالی از وضعیت آمادگی های نظامی از فرماندهان انتخابی خودش گرفت و کاسه لیس ها نیز پای میکروفون رفتند و مطالبی برای کمک به شیادی ایشان زدند که آماده هستیم در بحث نظامی ابتدا مطرح کرد که چون این جنگ، جنگ ما نیست و ما با یک طرف جنگ داریم آن هم جمهوری اسلامی است بنابراین تقصیری نداریم.این که در چنین شرایطی قرار گرفته ایم ربطی به خط و خطوط استراتژیک – نظامی – سیاسی ما ندارد. مسئله ای است خارج ازسیاست های ما ؛ حرکت های ما که منجر به بروز چنین شرایطی نشده است. (اما نمی گفت در عراق چه غلطی می کنی مگر استراتژی تو پایه اش عراق نیست؟ مگر تو این پایه را طراحی نکرده ای؟ مگر وقتی گفتند که از فرانسه اخراج شده ای صد بار در بوق و کرنا نکردی که خیر این تصمیم ما بوده از سال ها قبل که به عراق برویم….) پس بی طرف باقی می مانیم و دنبال کار اصلی خودمان هستیم یعنی جنگ با ایران.به همین مناسبت، اولاً در تمامی تحرکات، تمامی تماس های با عراق نباید بوئی ببرند که ما قصد داریم چه کار کنیم. طرح این بود که: دارای سه مرحله است مرحله اول باید در مواضع اولیه موضوع اختفاء بگیریم یعنی تمامی سلاح ها و مهمات و نیرو را در محل هائی که از قبل همه رفته و شناسائی کرده و آماده کرده بودیم موضع مخفی اتخاذ کنیم. این مرحله برای پاسخ به بمباران ها و جلوگیری از وارد شدن صدمات نظامی است در این مرحله سران دستگاه نظامی یکی یکی می آمدند و گزارشی از آماده بودن محل اختفاء را گزارش می کردند. " ما خودمان که موضع را آماده کرده بودیم در واقع در کل یک دایره بزرگی بود که در اطراف اشرف کشیده شده بود و یگان های نظامی در این دایره مستقر بودند. آمادگی ها نیز شامل شناسائی محل مناسب برای اختفاء سلاح های سنگین مانند تانک ها، توپ ها، زرهی ها، و خودروها و البته افراد بود که از موضع موقعیت نظامی و داشتن جان پناه مناسب مانند درون شیارها و… قرار می گرفت.

گزارشی هم خود مسعود از بمباران های غارهای تورا بورا می داد (برای دل خوشی دیگران) که می شود مخفی شد و بمباران های مهیب آمریکا نیز تأثیری ندارد. ؛ بعد برای این موضع اختفاء ‌مواضع دفاعی،به طور خاصی برای تانک ها و نفربرها حفر می شد که در صورت لزوم این سلاح ها از موضع اختفاء خارج شده و در خط الرأس ها در موقعیت شلیک به سمت مقابل قرار بگیرند. این مواضع درست در کنار موضع اختفاء بود. سازماندهی مناسب این کار نیز شده بود که جای هر سلاح و نفربر و… کجاست و همه نیروهای درگیر را برده بودند و نشان داده بودند که مثلاً محل شما این جاست. میدان و یا تقسیم زاویه آتش این است مواضع روبرو چیستند و کلاً شناسایی و توجیه نظامی بوده است این کار فقط در سطح فرماندهان انجام شده بود و اکیپ های مهندسی که باید مواضع را آماده می کردند کارها نیز در طی شب انجام شده و تلاش می شد تحرکات به حداقل برسد. مواضع با ارتفاعات حمرین مشرف به قره تپه بود این دایره شعاعی برابر30 کیلومتر داشت که قطر60 کیلومتری دایره برای دفاع از کلیت اشرف بود ولی گفته نمی شد. این مرحله ی اول که اختفاء نام گذاری شده بود برای زمان بمباران ها بود. مرحله دوم مرحله تدافع بود. یعنی در صورت این که با وجود اعلام عدم مداخله و بی طرفی مورد تهاجم قرار گرفتیم به طور خاص در صورت مداخله ی ایران و عبور از مرز در شرایط اوضاع به هم ریخته عراق و خارج شدن کنترل از دست رژیم صدام ضروری است که در مواضع دفاعی مستقر شویم تا بتوانیم از خودمان دفاع کنیم. همان طور که در بالا آمد مواضع دفاعی عمدتاً در نزدیک مواضع اختفاء بود اما این دایره در مجموع محورهای پیشروی سمت اشرف را کنترل می کرد. ما که در محور " شمال غربی " جاده قره تپه به فرودگاه شمال اشرف از فرودگاه متروکه عراق در جریان آماده گی های خودش روی همه باندهای آن خاکریز زده بود که نیروهای آمریکائی نتوانند از آن برای فرود استفاده کنند و یا هلی برد کنند. این فرودگاه در 20 کیلومتری شمال اشرف قرار داشت. یگان های دیگری روی جاده یا محور خانقین به اشرف مستقر بودند چون قرارگاه های آن ها بعد از سد حمرین بود و درپادگان های سپاه دوم عراق (فیلق 2) مستقر بودند. در آن سوی سد روی جاده خانقین – در عقوبه مستقر بودند و یا مواضع دفاعی آن ها در آن جا قرار داشت تعدادی برروی محور خالص به اشرف مستقر بودند یگان هایی نیز روی ارتفاعات حمرین روی جاده کرکوک- خالص روی هر محور نیز مجموعاً 3 یگان نظامی با آرایش دو یگان در جلو و یک یگان در عمق مستقر بودند. که یگان عمق کار یگان پشتیبانی را انجام می داد و یا قرار بود انجام دهد. مرحله سوم نیز مرحله تهاجم بود که اولاً شرایط آن را به هم ریختن اوضاع عراق، یعنی نبودن نیروی عراقی بازدارنده جدی عنوان کرد. چون بحث می شد که اگر حتی نیروی مختصری باشد یا باید برود کنار و یا کنار زده خواهد شد و اصل به رفتن است از طرفی نیز ربط به برخورد آمریکا داشت که این نیز باعث می شد که آیا آمریکا اجازه این کار را می دهد یا جلوگیری می کند و در این مرحله موضوع بحث آمریکا و مسئله احتمالات مختلف در برخورد با او مطرح می شد که یک جنبه ی نظامی داشت و یک جنبه ی سیاسی.

داوود باقروند

نوشته خاطرات و تحلیلی جامع از شرایط مجاهدین ۵ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

پروسه ی دوساله:

ترک قرارگاه ها و آمدن به اشرف

حدود سپتامر2002 که 6 ماه قبل از شروع جنگ بود و مباحث مربوط به شروع جنگ در سطح بین المللی بالا گرفته بود، سازمان در راستای اجتناب از درگیری همه ی پایگاه هایش در سطح عراق را تقریباً جمع کرده و در اشرف متمرکز گردید. قبل از این کار مسائل سیاسی مربوط به تضاد آمریکا و عراق در سطح بین المللی و به طور خاصی مخالفت اروپا (فرانسه و آلمان و…) با آمریکا برسر شروع جنگ دنبال می شد، در این رابطه نیز در سطوح بالای سازمان و به طور خاصی توسط خود مسعود (رجوی) تلاش بر این بود که تا می تواند مسئله جنگ را کم رنگ جلوه دهد به همین دلیل نیز در همه ی تحلیل هائی که در سطوح پائین ارائه می شد تماماَ روی عناصر و اخباری تاکید می شد که عدم وقوع جنگ را برجسته کرده و یا به نقش اروپا و تضاد کشورهای عربی با شروع جنگ، بها ی زیادی داده می شد. از طرفی نیز بازهم برای پوشاندن نیات ناپاک خودشان تحولات نظامی منطقه را سانسور می کردند و یا به آن در صورت مطرح شدن در اخبارهم هیچ بهائی نمی دادند و در موردش صحبت نمی شد. در مورد نقطه ی عراق در مقطع جنگ توسط رجوی مطرح می شد که الان سال 1990 میلادی نیست که عراق در کویت باشد و به لحاظ بین المللی در انزوا قرار داشته باشد. و کلیه دول علیه او بسیج شده باشند، در صورتی که در این دوره بر عکس با توجه به این که عراق بازرسان را پذیرفته است و بازرسی ها ادامه دارد. گزارشات بازرسان انرژی اتمی نیز در مورد عراق مثبت بوده است و از طرفی نیز چون اروپا مخالف جنگ و در مقابل آمریکا در رابطه با مسئله عراق است و از طرف دیگر کشورهای منطقه حتی ترکیه که متحد آمریکا بوده است در رابطه با استفاده از پایگاه نظامی اینچرلینگ جواب های کاملاَ مثبتی نمی دهد و مخالفت خود را با جنگ اعلام کرده و می کند.

و حتی در درون دولت آمریکا و کشورآمریکا نیز یک دست نیستند. حزب دمکرات آمریکا با جنگ مخالف است. در درون دولت، کالین پاول طرف دار ارجاع مسئله ی عراق به سازمان ملل است چیزی که اروپا می خواهد، ومشاهده می شود که این بار برعکس سال 1990 میلادی که عراق در انزوای کامل بود و آمریکا همه را با خود علیه عراق توانسته بود متحد کند، در سال 2002 این آمریکاست که منزوی است. ضمن این که در افغانستان نیز درگیر است و نتوانسته است از عملیات نظامـی خود در افغانستان در به دام انداختن بن لادن پیروزی کسب کند و افکار عمومی آمریکا نیز روی این مسئله حساس شده است بنابراین جنگی نمی تواند صورت بگیرد و آمـریکــا از سـر این همه مسائل سیاسـی– داخلی و بین المللی نمی تواند بگذرد بـه ویژه کـه هیچ سلاح اتمی و یا موشک های دور برد غیر مجاز نیز در عراق کشف نشده است.

در این دوره بازدیدی از قرارگاه های سازمان نیز در شُرف انجام بود. چه زمانی که در کل عراق پراکنده بودیم که برای هر قرارگاه یک نفر روابط خارجی و یک نفر مترجم توسط مسعود و مریم توجیه شدند که من نیز جزء نفرات قرارگاه بصره بودم.در آن توجیه این مطالب برجسته تر می شد که اولاً برخورد ما باید با بازرسان بسیار دوستانه و مؤدبانه باشد.از طرفی نیز نباید طوری برخورد کنیم که فکر کنند می توانند سرشان را انداخته پائین و بیایند داخل قرارگاه ها، باید آنها را دم درب نگه داشت و مطرح کرد که باید اطلاع بدهیم و اجازه بگیریم، در این مدت نیز برای این که دچارمشکل نشوند آن ها را در ساختمان های ورودی قرارگاه دعوت به استراحت کرده و از آن ها به خوبی پذیرائی می کردند. "علت این توجیه این بود که یک بار که به اشرف مراجعه کرده بودند و معطل شده بودند از طرف رئیس هئیت بازدید کننده از طریق تلفن ماهواره ای که این هئیت همواره با خود داشتند با نیویورک تماس گرفتند و مستقیم به رئیس آژانس گزارش کرده بودند که نمی توانند وارد شوند و عراقیان نیز گفته اند که در مورد اشرف نمی توانند کاری بکنند. چون ظاهراً عراق به هئیت بازرسان انرژی اتمی گفته بود که در مورد قرار گاه های سازمان طرف حساب خودشان هستند. این واقعه باعث شد که از نیویورک در جریان همان تماس فرمان صادر شود که باز گردند و بازدید انجام نشد و همین مسئله در گزارش سازمان انرژی اتمی سازمان ملل عیناً منعکس شد که به چند محل در عراق نتوانستیم برویم از جمله سایتی مربوط به مجاهدین و همین مسئله باعث شد که عراقیان زیاد خوشحال نشوند،که در گزارش مسئله ای منفی از جانب مجاهدین وارد شده است." به همین دلیل بود که در فاصله ی این بازدید که منجر به بازگشتن آن ها شد تا صدور گزارش نهائی سازمان انرژی اتمی قرار بود از همه ی قرارگاه های سازمان بازدید شود. مسعود و مریم که البته همواره در ستاد رهبری حضور داشتند این نشست توجیهی را گذاشتند. که از تکرار این مسئله در قرارگاه های دیگر جلوگیری کنند. در این جلسه توجیهی من خودم به عنوان زبان دان حضور داشتم و البته علت دیگرحضورم این بود که چندین سال بود به این دلیل که گفته بودم خاتمی در انتخابات رأی آورده و ما در این مسئله عقب افتاده و او جلو افتاده است مرا به شدت زیر انواع فشارها برده بودند و در تمام سطوح بالاعلیه من زده بودند و مرا خاتمی چی می خواندند. طوری که من با محمود عطائی (عضو ستاد ارتش و رئیس پیشین ارتش) که پشت من نماز می خواند و رابطه ی خوبی با من داشت بعد از نوشتن این گزارش از موضع عضو شورا در مورد خاتمی هرگاه مرا می دید راهش را کج می کرد و می رفت که در نهایت بعد از چند سال که خود مسعود روزانه می آمد و در تلویزیون برای به اصطلاح خنثی کردن خاتمی مصاحبه می کرد. در درون تشکیلات نیز تمام کارها تعطیل شد و نشستی سیاسی برای خنثی کردن خاتمی و این که این رأی 20 میلیونی ساختگی است و خاتمی فلان فلان نیست بلکه فلان فلان است گذاشته شد و فهمیدند که تمام تشکیلات همان حرفی را که من از موضع شورا و یک مسئول در تشکیلات زدم دارند و درست هم هست بعد از این که طی نشستی مجبورم کردند که بگویم که بله من خاتمی چی هستم." چون می گفتند که این حرف های تو حرف های خاتمی چی است و گفتم بله من هستم. مرا برده بودند که مسعود و مریم با من آشتی کنند. چون از آن زمان مرا به نشست های خصوصی نمی بردند. حتی در این محدوده مسئولیت هایم را کم کردند و نفرات تحت مسئولم را گرفتند که آن ها را خاتمی چی نکنم. یک دلیل دیگری که او مرا پذیرفت این بود که فکر می کرد که جریان بازرسی ها صد در صد به نفع عراق تمام خواهد شد و عراق از زیر بار تحریم خارج خواهد شد و در نتیجه سازمان رو خواهد آمد و سلاح خاتمی از کار خواهد افتاد بدین معنی که با خارج شدن عراق از تحریم ایران کانون بحران و تنش درمنطقه می شود پس خاتمی که برای تنش زدائی آمده است برعکس نتیجه می گیرد. سازمان از این طریق از جزام عراق خارج می شود و در واقع می خواست این قدرت نمائی زود رس را نیز در مقابل من بکند. که دیدی که خاتمی که آمده بود مجاهدین را خنثی کند نشد، ضمن این که شب قبل از آن هم در طی نشستی ریخته بودند سرم که بگو خاتمی چی هستی. که هم جلو پائین تر ها مرا خراب کنند و اگر فردا حرفی زدم بگویند او خاتمی چی بود و… و هم این که خوب قدرت نمایی پوشالی خودش را بکند. اما در نهایت همان طور که اشاره شد آن بازگشت بازرسان در اشرف از درب قرارگاه منجر به این شد که کلاً در بازدید از قرارگاه ها تجدید نظر کند و از بصره نیز که قرارگاه ما در آن جا بود بازدیدی نشد. مدتی بعد از این جریانات در حدود 6 ماه قبل از شروع جنگ عراق و آمریکا بود که به قرارگاه ها دستوردادند که کلیه وسایل خود را جمع کرده و در اشرف مستقر شوند. این مسئله خودش به تنهائی باعث تنش دردرون تشکیلات می شد. به دلیل این که اشرف مدت ها بود که متروکه شده و نیروها در قرارگاه های پراکنده در عراق مستقر بودند امکانات استقراری اشرف از بین رفته بود حتی خیلی از قرارگاه ها برای راه اندازی قرارگاه های به اصطلاح مرزی خودشان (در ارتش این اصطلاح جاری بود که به قرارگاه های پراکنده در عراق، قرارگاه های مرزی آن ارتش می گفتند و هر ارتش یک محلی در اشرف داشت. تا مدت ها این مکان قابل استفاده و نگهداری بود ولی بعدها مطرح گردید که چرا تمایل داریم در اشرف باشیم و این نشان بریدگی نیروهاست پس باید شرایط آن ها را سخت نگهداریم تا نبرند بنابراین ازآن زمان ارتش ها دیگر نه تنها ساختمان های اشرف را نگهداری نکردند بلکه هر چه امکانات بود کندند و بردند به قرارگاه ه های مرزی) حتی سوله و خوابگاه های فلزی بسیار بزرگ و دو طبقه را از اشرف کنده و بردند. همین مسئله بود که وقتی موضوع رفتن و استقرار در اشرف مطرح شد همه به شدت واکنش نشان می دادند و همه ناراضی بودند می دانستند این کار یعنی رفتن به اشرف شروع انبوه بیگاری کشیدن از نیروهاست آن هم به بهانه ی بازسازی و راه اندازی اماکن آن هم زیر آفتاب 60-65 درجه سانتیگراد و هر شب نیز باید بیایند پاسخ دهند که چرا در زیر این همه فشار مثلاً از ذهنشان گذشته است که خسته شده اند!! یا چرا آمده ایم اشرف چرا این قدر از ما بیگاری می کشید یا چرا بد و بیراه گفته است!!. و انبوه آدم های عروسکی نیز سرآنها داد بزنند که فلان فلان شده چرا از فرامین رهبری و شورای رهبری تمام و کمال اطاعت نمی کنی؟!!! و انبوه مزخرفات دیگری که باید می شنیدند. و بدتر این که می دیدند که رده های بالاتر سر سوزنی کار نمی کنند و به خودشان خستگی نمی دهند و فشار نمی آوردند. اما تا می خواستند در هنگام کار در نشست های شبانه تحت عنوان عملیات جاری روی نیرو فشار می آوردند که بسیاری نیز زنجیر پاره کرده و کنترل خود را از دست می دادند و یا در بهترین شکل از آن جلسه یا دادگاه بیرون می زدند و یا شروع می کردند به پاسخ دادن به فحاشی های دیگران. علت این که می گویم دادگاه، این است که فرد در حقیقت در این جلسه خودش، خودش را به اجباربه دادگاه می کشاند ودیگران حکم را اجرا می کنند. باید اتهامات خودش را بخواند (تحت عنوان خواندن فاکت های خودم) باید خاطر نشان کنم که وقتی موضوع نقل و انتقال از قرارگاه های مرزی به اشرف مطرح گردید علت جنگ عراق گفته نشد. تا مبادا فضای نیروها متشنج شود. از طرفی نیزمی دانستند که مقاومت و مخالفت شدیدی هست بنابراین برای این که مسئله ی جنگ و ترس از آن باعث شدت مخالفت ها در درون تشکیلات و در نتیجه افزایش فرارها نشود این مسئله مطرح نشد. ابتدا نیز کلیه وسایل و تجهیزات تخلیه نگردید که نیروها متوجه نشوند چه کاری در حال انجام است و آن ها را در اشرف متمرکز می کنند و در واقع به قتل گاه می روند چون در جنگ عملاً همین شد همه متمرکز در اشرف توسط بمب افکن های آمریکایی و انگلیسی بمباران شدند و کشته ها داده شد. یک علت مهم دیگر از تمرکز در اشرف کنترل بر نیروها بود که در صورت به هم خوردن اوضاع، نیروها فرار نکنند و تشکیلات از هم نپاشد. علت دیگر و شاید مهم تر این بود که به دلیل ناامن شدن عراق و غیر قابل پیش بینی بودن شرایط نظامی – امنیتی و… (که البته با نیروها اصلاً مطرح نمی کردند) این بود که نیروها را در اشرف متمرکز کنند که از رهبری دفاع کنند و این در صورتی بود که تهدید نظامی و با تهدید امنیتی پیش می آمد. در واقع همه ی نیروها پیش مرگ رهبری قلمداد می شدند و هیچ کنترلی بر سرنوشت خود نداشتند. آن ها مانند برده ها از یک قرارگاه به قرارگاه دیگرو از یک کار سخت به کار سخت دیگر کشانده می شدند. و همه ی این شرایط را مطلقاً در جریان نبودند که چرا؟ و چه در انتظار آن هاست. و اگر کسی جرأت می کرد سؤال کند در نشست های دسته جمعی می ریختند سر نفر که باید خودش غلط کردم را بگوید که جرأت کرده و جسارت به خرج داده و اعتراض کرده است و دیگر این کار را نمی کند و نخواهد کرد.

ادامه دارد…

نوشته خاطرات و تحلیلی جامع از شرایط مجاهدین ۱ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.