مقاله او در واقع پاسخی است به یکی از هواداران مجاهدین خلق که ادعا کرده است مجاهدین خلق تغییر کرده اند و دیگر سوابق تروریستی خود را تکرار نمیکنند. فلدستاین در پاسخ تلاش میکند ضمن مرور سوابق مجاهدین خلق اذعان کند که مجاهدین خلق هیچ مشروعیت سیاسی و اجتماعی برای ایرانیان ندارند و این “مامور” مجاهدین برای تطهیر سوابق خونین سازمان کارفرمایش، در حقیقت خود را میفروشد.

جاناتان فلدستاین یهودی آمریکایی الاصل ساکن اسرائیل

این نویسنده صهیونیست، فلدستاین مقاله را با پرسشی درباره این عامل مجاهدین شروع می‌کند و پاسخی جامع به آن می‌دهد که تامل برانگیز است:

این “مامور” کیست که خود را می‌فروشد، چرا می‌فروشد و چرا اهمیت دارد؟

سازمان مجاهدین خلق ایران یکی از معروف‌ترین و بحث‌برانگیزترین گروه‌های اپوزیسیون ایرانی است. این سازمان که در سال ۱۹۶۵ تأسیس شد، از یک جنبش انقلابی مارکسیستی به رهبری دانشجویان به یک سازمان تبعیدی که طرفدار تغییر رژیم در ایران است، تکامل یافت. تاریخ آن مملو از رویارویی‌های خشونت‌آمیز، تبعید اجباری، و روابط عمومی و لابی‌گری بین‌المللی قوی است. سازمان پوششی آن، شورای ملی مقاومت ایران، به دنبال پاستوریزه کردن ریشه‌های تروریستی خود و قالب کردن خود به عنوان یک بازیگر مشروع در چشم‌انداز وسیع‌تر ایران است.

مجاهدین خلق و شورای ملی مقاومت یکی هستند، با رابطه‌ای تنگاتنگ. آنها به جای یک اپوزیسیون مشروع، نماینده‌ یک گروه تروریستی ناراضی و منزوی – و با بودجه‌ بسیار خوب – هستند. مجاهدین چیزی بیش از گرگ‌هایی در لباس گرگ‌های مختلف نیستند. متأسفانه، بسیاری از مقامات غربی به معنای واقعی کلمه در جیب آنها هستند و دیگرانی مانند این”مامور” ، در لیست حقوق‌بگیران مجاهدین هستند.

وقتی از اتحاد سرخ-سبز صحبت می‌شود، مجاهدین خلق/شورای ملی مقاومت تجسم آن است. آنها اسلام رادیکال را با ایدئولوژی انقلابی مارکسیستی ترکیب می‌کنند. مجاهدین خلق همیشه بر مبارزه‌ مسلحانه علیه ظلم و ستم برای دستیابی به اهداف خود تأکید داشتند. مسعود رجوی در اواخر دهه‌ی 1960 به آنها پیوست و پس از اعدام بنیانگذاران و دیگر رهبران توسط رژیم شاه، به رهبری آنها رسید.

در انقلاب اسلامی 1979، مجاهدین خلق از آیت‌الله روح‌الله خمینی حمایت کرد. این گروه به دلیل موضع ضد سلطنتی و قدرت سازمانی خود محبوبیت پیدا کرد. اما آنها با “رهبر معظم انقلاب” اختلاف پیدا کردند و پس از درگیری‌های خشونت‌آمیز با سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، به ترور در داخل ایران روی آوردند که منجر به سرکوب وحشیانه اعضا و هوادارانشان شد. رهبران آن برای محافظت از خود از ایران فرار کردند.

رجوی به پاریس گریخت و شورای ملی مقاومت را به عنوان بخشی از شبکه زیرزمینی تبعیدی خود تأسیس کرد. این گروه در سال ۱۹۸۶ به عراق نقل مکان کرد و در طول جنگ ایران و عراق با صدام حسین متحد شد. این امر و شرکت در کشتار ایرانیان به منظور اجرای اهداف تروریستی خود، بسیاری از ایرانیان را از مجاهدین بیگانه کرد و اتهامات همکاری با دشمن قسم خورده صدام را دامن زد. هنوز هم، سازمان مجاهدین خلق به شدت منفور است و بسیاری از ایرانیان با نفرت و به عنوان خائن به آن نگاه می‌کنند.

در طول دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰، مجاهدین خلق توسط ایالات متحده، بریتانیا، اتحادیه اروپا و کانادا به عنوان یک سازمان تروریستی معرفی شد. اما پس از آنکه در اوایل دهه ۲۰۰۰ ظاهراً خشونت را محکوم کردند، بدون هیچ اقدام تروریستی تأیید شده‌ای که بیش از یک دهه مسئولیت آن را بر عهده بگیرند، غرب آن را از فهرست گروه‌های تروریستی خارج کرد. این تصمیمات عمدتاً ناشی از ملاحظات ژئوپلیتیکی و چالش‌های موجود در جابجایی اعضای مجاهدین خلق از عراق به آلبانی بود. به هر حال، هیچ کس یک گروه تروریستی را در حیاط خلوت خود نمی‌خواهد، بنابراین یک پوشش ضخیم از ماست مالی، یک کمپین روابط عمومی شیک و اعلامیه‌های بین‌المللی “اصلاحات” آنها را ناگهان خوشایند کرد. همسایگان خوب.

اما این تغییر موضع بیش از آنکه واقعاً ناشی از کنار گذاشتن تروریسم باشد، محصول لابی‌گری شدید با بودجه کافی و یک طرح رسانه‌ای ساختگی مانند آنچه “مامور” آنها در آن دخیل است، بود. تکرار این نکته خالی از لطف نیست که هیچ نمونه شناخته شده‌ای از گروه‌های تروریستی اسلامی که واقعاً ایدئولوژی یا استفاده از ترور برای دستیابی به اهداف خود را محکوم کرده باشند، وجود ندارد. خوک‌های در حال پرواز و جهنمی که بر فراز آن یخ زده، استعاره‌های مناسبی هستند.

امروزه، هواداران مجاهدین خلق/شورای ملی مقاومت، مریم رجوی، همسر مسعود، را می‌پرستند. او دو دهه است که مفقود شده و فرض بر این است که مرده است. آنها سخنان او را به عنوان وحی الهی و طرح ده ماده‌ای او برای ایران را از کوه سینا {جایی که ده فرمان بر حضرت موسی نازل شد} می‌دانند. در ظاهر، آنها ادعا می‌کنند که از طرحی برای ایران حمایت می‌کنند که ریشه در دموکراسی سکولار، برابری جنسیتی و بدون سلاح هسته‌ای دارد. اما ایرانیان داخل ایران و خارج از کشور را دنبال کنید، و اغلب آنها را در حال تمسخر و بی‌اعتبار کردن مجاهدین خلق/شورای ملی مقاومت و رجوی خواهید یافت.

اتهامات بیشتر در مورد فرقه‌وار بودن مجاهدین خلق/شورای ملی مقاومت در یکنواختی مطلق “تفکر” آنها منعکس می‌شود، به طور خلاصه، گویی همه از روی یک متن می‌خوانند، تا در واقع، شستشوی مغزی داده شده باشند.
پس از یک برخورد شخصی که به یک مناظره داغ روی آنتن با یکی از سخنرانانشان که توسط “مامور” منصوب شده بود، تبدیل شد، وقتی شنیدم که “مامور”، آنها را تبلیغ می‌کند، با او مقابله کردم: “شنیدم که شما برای شورای ملی مقاومت تبلیغ می‌کنید. درست است؟” معمولاً یک متخصص روابط عمومی به مشتریان کمک می‌کند تا نکات اصلی صحبت را ادراک کنند. در این مورد، “مامور” توسط مشتری در دام افتاد. پس از اینکه او به این موضوع اعتراف کرد، هول شد و گفت که آنها تروریست‌های “سابق” هستند، انگار که آهنگ ضد جنگ جان لنون را می‌خواند و اصرار داشت که “مردم تغییر می‌کنند”.

من که قبلاً با این “مامور” ارتباط حرفه‌ای داشتم، او را به چالش کشیدم: “دقیقاً یادم هست وقتی با من تماس گرفتی تا درباره آنها سوال کنی کجا بودم. برداشت تو از اینکه آنها چه کسانی هستند و چه چیزی را نمایندگی می‌کنند اشتباه است. آنها تو و جهان را گمراه می‌کنند. از تو سوءاستفاده می‌شود. شرم‌آور است که تروریست‌های تحت تعقیب را بر درستکاری ترجیح می‌دهی.”

…”مامور” دوباره تکرار کرد: “سازمان تروریستی سابق. فرق دارد. مردم تغییر می‌کنند. آنها (مجاهدین خلق/شورای ملی مقاومت) بهتر از آن هستند که برای رژیم جدید یک پادشاه به آنها تحمیل شود. نود و چهار میلیون شهروند عمدتاً فارس لیاقت چیزی بهتر از یک پادشاه (معروف به شاه) را دارند. اینطور فکر نمی‌کنی؟”

نه، آقا، اینطور فکر نمی‌کنید؟ واضح است که نه. نه تا زمانی که چک‌های مارکسیست-اسلامی نقد می‌شوند.

طعنه‌آمیز است که از مجاهدین خلق/شورای ملی مقاومت به عنوان یک گروه دموکراتیک دفاع شود، در حالی که سلسله رجوی از دهه ۱۹۸۰ کنترل را در دست داشته است. حجاب رنگارنگ او، در مقایسه با حجاب مورد علاقه جمهوری اسلامی، نشان‌دهنده باز بودن است، اما این فقط یک حیله است تا شما فکر کنید که آنها خواهان دموکراسی، اصلاحات سکولار و برابری جنسیتی هستند.

این “مامور” مجاهدین خلق/شورای ملی مقاومت و مریم رجوی را به عنوان یک قاچاقچی مواد مخدر معتاد برای تأمین مالی اعتیاد خود تحت فشار قرار می‌دهد. در نهایت، آینده ایران باید توسط ایرانیان تعیین شود. اما اجازه ندهید افرادی مانند این “مامور” آنها و دیگران حجاب را بر چشمان شما بکشند. به مجاهدین خلق/شورای ملی مقاومت نباید اعتماد کرد و بله، مردم ایران شایسته بهتر از این هستند.

نوشته آمریکایی صهیونیست: مجاهدین خلق، اپوزیسیون قلابی ایرانی است اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

هیچ یک از این‌ها یک واقعیت اساسی در داخل ایران را تغییر نمی‌دهد. بسیاری از ایرانیان به خیابان‌ها آمده‌اند زیرا زندگی روزمره طاقت‌فرسا شده است. قیمت‌ها افزایش یافته، ارزش پول ملی کاهش یافته و خانواده‌ها شاهد کاهش دستمزدها نسبت به هزینه غذا، مسکن و دارو بوده‌اند. تحریم‌های دولت ترامپ نقش محوری در تشدید این وضعیت داشته و توانایی ایران در تجارت و دسترسی به بازارهای جهانی را به شدت محدود کرده و به تورم و بی‌ثباتی مالی دامن زده است.

با این حال، بحث عمومی اغلب در همین جا متوقف می‌شود، گویی درد اقتصادی تمام داستان را روایت می‌کند. اما اینطور نیست. لایه دوم برای هر کسی که سعی در درک آنچه اتفاق می‌افتد دارد، و برای هر کسی که وسوسه می‌شود تشدید اوضاع را به عنوان “حمایت از مردم ایران” تلقی کند، اهمیت دارد: مسئله تشویق و دخالت خارجی.

پیام‌رسانی‌های موساد و ادعاهای عمومی اسرائیل

سرویس اطلاعاتی اسرائیل، موساد، خود را به سیگنال‌های آرام محدود نکرده است. موساد از رسانه‌های اجتماعی برای ترغیب ایرانیان به خیزش استفاده کرد و نوشت: “با هم به خیابان‌ها بروید. زمان آن فرا رسیده است… ما در میدان با شما هستیم.”
آمیخای الیاهو، وزیر میراث اسرائیل، نیز با عباراتی غیرمعمول و مستقیم، با اشاره به عملیاتی که او “طلوع شیران” نامید، گفت که نیروهای اسرائیلی در خاک ایران عملیات انجام داده‌اند و “همین الان” افرادی در آنجا فعال بوده‌اند.
مایک پمپئو، وزیر امور خارجه سابق ایالات متحده، این پیام را با توییتی تقویت کرد: “سال نو بر ایرانیان و مأموران موساد در کنار آنها مبارک.” سال گذشته، دیوید بارنی، مدیر موساد، گفت که اسرائیل به فعالیت‌های خود در ایران ادامه خواهد داد و اعلام کرد: “ما همچنان آنجا خواهیم بود، همانطور که بوده‌ایم.”
روی هم رفته، این اظهارات مقیاس هیچ عملیاتی را اثبات نمی‌کنند. آنها کار دیگری انجام می‌دهند: آنها ایده فعالیت اطلاعاتی خارجی را به عنوان همراهی مشروع برای ناآرامی‌های مدنی عادی‌سازی می‌کنند. این الگویی خطرناک است، به خصوص در منطقه‌ای که اقدامات پنهانی بارها به درگیری آشکار تبدیل شده و غیرنظامیان ابتدا هزینه آن را می‌پردازند.

نقش خودخوانده مجاهدین خلق

یکی دیگر از بازیگرانی که اغلب در بحث اعتراضات به آن اشاره می‌شود، مجاهدین خلق، یک سازمان مخالف تبعیدی با سابقه طولانی و تفرقه‌انگیز است. این گروه خود را به عنوان سازمان‌دهنده فعالیت‌های اعتراضی معرفی می‌کند و ادعاهای گسترده‌ای در مورد تلفات و دستگیری‌ها منتشر کرده است.
مجاهدین خلق می‌گوید که تا 30 ژانویه 2026، 1449 نفر کشته شده را شناسایی کرده و ناآرامی‌ها را یک قیام سراسری توصیف می‌کند. همچنین ادعا می‌کند که مقامات ایرانی دانشجویانی را که به اتهام ارتباط با این سازمان متهم شده‌اند، بازداشت کرده‌اند. اینها ادعاهای جدی هستند، اما از اظهارات خود این گروه سرچشمه می‌گیرند و تا زمانی که به طور مستقل تأیید نشوند، باید با احتیاط با آنها برخورد شود.
تاریخچه این سازمان به توضیح این موضوع کمک می‌کند که چرا حضور آن در اعتراضات، چنین واکنش‌های تندی را ایجاد می‌کند. مجاهدین خلق که در سال ۱۹۶۵ تأسیس شد، در دهه ۱۹۷۰ حملات مسلحانه‌ای علیه دولت شاه و اهداف آمریکایی انجام داد و در ابتدا از انقلاب ۱۹۷۸-۱۹۷۹ حمایت کرد. بعداً علیه دولت جدید ایران شد و به تبعید رفت. تصمیم این سازمان برای همکاری با عراق در طول جنگ ایران و عراق، برای بسیاری از ایرانیان، خطایی است که برندینگ دوباره‌ای نمی‌تواند به راحتی آن را پاک کند.
وزارت امور خارجه ایالات متحده در سال ۱۹۹۷ مجاهدین خلق را یک سازمان تروریستی اعلام کرد، برچسبی که تا سال ۲۰۱۲ باقی ماند، زمانی که ایالات متحده در دوران ریاست جمهوری باراک اوباما آن را حذف کرد.

فراخوان ترامپ برای تشدید تنش‌ها

تشویق خارجی فقط از سوی اسرائیل یا گروه‌های تبعیدی نبوده است. در ۱۳ ژانویه ۲۰۲۶، ترامپ از معترضان خواست تا اقدامات خود را تشدید کرده و نهادهای دولتی را تصرف کنند و نوشت: “به اعتراض ادامه دهید – نهادهای خود را تصرف کنید!!! … کمک در راه است.”
این لحن مهم است. این لحن به معنای نگرانی برای حقوق یا حمایت از مشارکت دموکراتیک نیست. این لحن به معنای دعوت به رویارویی است، همراه با پیشنهاد حمایت خارجی. در کشوری که با خاطرات طولانی از دخالت‌های خارجی شکل گرفته است، این نوع پیام‌رسانی می‌تواند قطبی شدن را عمیق‌تر کند، خطر خشونت را افزایش دهد و همان وضعیت امنیتی را که ادعا می‌کند با آن مخالف است، تشدید کند.

“تغییر رژیم” اصلاً به چه معناست؟

حتی اگر مشروعیت و اخلاق را کنار بگذاریم، این استراتژی زیر بار سوالات خودش فرو می‌ریزد. اگر رهبری ایران سقوط کند، چه کسی بر کشوری با تقریباً ۹۰ میلیون نفر جمعیت حکومت خواهد کرد؟ برخی از طرفداران به پسر شاه اشاره می‌کنند، اما حمایت او در داخل ایران به طور گسترده مورد بحث است و او دهه‌هاست که در خارج از کشور، از جمله در مریلند، زندگی می‌کند.
سپس مسئله زور مطرح می‌شود. اشغال و اداره کشور به چه نیروی انسانی، لجستیک و پوشش سیاسی نیاز دارد، به ویژه در جامعه‌ای که بسیاری از مردم از قبل به نیات ایالات متحده بی‌اعتماد هستند؟ پروژه‌ای در این مقیاس شبیه “حمله هدفمند” نخواهد بود. این بیشتر شبیه یک بحران طولانی مدت با سرایت قابل پیش‌بینی و نقاط پایانی غیرقابل پیش‌بینی خواهد بود.
همچنین یک بُعد مذهبی وجود دارد که بازیگران خارجی معمولاً آن را دست کم می‌گیرند. علی خامنه‌ای، رهبر معظم ایران، مرجعیت مذهبی بسیاری از مسلمانان شیعه را بر عهده دارد. حمله مستقیم به ایران این خطر را دارد که توسط بخش‌هایی از منطقه به عنوان حمله به عزت و امنیت یک امت تعبیر شود، نه صرفاً اختلاف بین کشورها.
بازیگران منطقه‌ای نیز از طریق منافع خود واکنش نشان خواهند داد. حزب‌الله در لبنان، حوثی‌ها در یمن و نیروهای سیاسی شیعه قدرتمند در عراق مدت‌هاست که دریافته‌اند حمله به ایران، موازنه قدرت در منطقه را تغییر می‌دهد. اگر آنها معتقد باشند که سقوط ایران، آنها را در رتبه بعدی قرار می‌دهد، از روی حسن نیت خلع سلاح نخواهند شد. آنها برای بقا آماده خواهند شد.
در نهایت، پویایی تشدید تنش به ندرت در جایی که برنامه‌ریزان تصور می‌کنند، متوقف می‌شود. اگر ایالات متحده حمله کند و ایران در عوض آسیب جدی وارد کند، آیا واشنگتن یا اسرائیل این نتیجه را می‌پذیرند، یا برای رسیدن به “پیروزی” از نردبان ترقی بالاتر می‌روند؟ در جهانی که تهدیدهای هسته‌ای با سهولت نگران‌کننده‌ای به گفتگوهای سیاسی بازگشته‌اند، این نگرانی دور از ذهن نیست.

هشداری تاریخی و پرسشی دشوار

ایران بدون تاریخ به این لحظه نزدیک نمی‌شود. در سال ۱۹۵۱، محمد مصدق، نخست‌وزیر منتخب دموکراتیک ایران، مرد سال مجله تایم شد. دو سال بعد، کودتایی با حمایت سیا او را برکنار کرد. دهه‌ها بعد، این میراث هنوز هم تعیین می‌کند که بسیاری از ایرانیان فشار خارجی را چگونه تفسیر می‌کنند: کمتر به عنوان نگرانی بشردوستانه، بیشتر به عنوان یک الگوی تکرارشونده کنترل.
این سابقه تاریخی یک سوال نهایی و ناراحت‌کننده را برجسته می‌کند. اگر یک شهروند ایرانی معتقد بود که فقط یک عامل بازدارنده معتبر می‌تواند از حمله به موجودیت خود جلوگیری کند، آیا از دنبال کردن سلاح‌های هسته‌ای حمایت می‌کرد؟ اگر نه، چه جایگزین واقعی به ایران اجازه می‌دهد تا از تحریم‌ها، تهدیدها و اقدامات پنهانی در عین محافظت از حاکمیت خود فرار کند؟
اینها بحث‌های انتزاعی نیستند. آنها در مرکز بحران امروز قرار دارند و هر بحث صادقانه‌ای در مورد اعتراضات ایران باید آنها را در کنار نارضایتی‌های داخلی واقعی کشور قرار دهد.

جنی ویلیامز، میدل ایست مانیتور

نوشته روایت میدل ایست مانیتور از نقش مجاهدین خلق در اعتراضات ایران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

جان کریاکو John Kiriakou))، افسر سابق سیا (CIA)، از کارزار مشترک سیا و موساد (MOSSAD) برای بی‌ثبات کردن ایران خبر داد.

جان کریاکو، افسر سابق سیا، به عنوان مهمان در پادکست “قضاوت آزادی” به میزبانی قاضی اندرو ناپولیتانو حضور یافت تا انتقاداتی تند در خصوص عبور از مرزهای قانونی جامعه اطلاعاتی ایالات متحده و تاریخچه عملیاتی بحث‌برانگیز آن ارائه دهد.

کریاکو اظهار داشت در حالی که افسران سیا هنگام ورود به خدمت، سوگند یاد می‌کنند که از قانون اساسی صیانت کنند، بسیاری از آنها به این تعهد پایبند نیستند. کریاکو با یادآوری اولین روز خود در این سازمان اظهار داشت: “من همراه با حدود ۳۰۰ نفر دیگر ایستادیم و دستمان را برای سوگند به صیانت از قانون اساسی بالا بردیم، اکنون من به این نتیجه قطعی رسیده‌ام که تنها کسی بودم که واقعاً در آنجا به این موضوع باور داشتم.”

در سال ۲۰۰۲، از کریاکو پرسیدند که آیا مایل است برای “تکنیک‌های بازجویی پیشرفته” آموزش ببیند. او تعریف می کند که وی این ابتکار را به شکنجه تلقی کرد و غیرقانونی دانست. به گفته کریاکو، مقامات در پاسخ گفتند: “این غیرقانونی نیست؛ رئیس جمهور آن را تأیید کرده و وزارت دادگستری آن را مجاز دانسته است.” او تأکید کرد که وی تنها عضو یک تیم ۱۴ نفره بود که این پیشنهاد را رد کرد.

کریاکو با اشاره به طرح‌های ترور انجام شده در دوران دولت اوباما، توضیح داد که چگونه جان برنان، رئیس وقت سیا، هر سه‌شنبه صبح با مقامات کاخ سفید و وزارت دادگستری ملاقات می‌کرد تا فهرست افرادی را که قرار بود در آن هفته به قتل برسند، نهایی کند.
کریاکو این روند را با عباراتی صریح توصیف کرد: “پس از توافق بر سر نام‌ها، تیم‌هایی در سراسر جهان برای انجام ترورها مستقر می‌شدند و سپس برای فهرست هفته بعد دوباره تشکیل جلسه می‌دادند.”

او همچنین به روند “بازداشت‌های فوق‌العاده” اشاره کرد و به مخاطبان یادآوری نمود که فرستادن مظنونین به کشورهایی که در آنها با شکنجه مواجه می‌شوند، غیرقانونی است. کریاکو با ذکر مثالی درباره یک مظنون تونسی که در افغانستان دستگیر و به مصر تحویل داده شد، استدلال کرد که چنین رویه‌هایی فاقد هرگونه مبنای قانونی مشروع هستند.

کریاکو در مورد ناآرامی‌ها و تظاهرات خیابانی اخیر در ایران، ادعا کرد که این رویدادها نتیجه عملیات مشترک سیا و موساد است. کریاکو با اشاره به اظهارات عمومی مایک پمپئو، وزیر امور خارجه سابق، عنوان داشت: “ما به لطف اظهارات خود پمپئو می‌دانیم که این یک عملیات مشترک موساد و سیا بود.”

کریاکو خاطرنشان کرد که اگرچه سیا معمولاً پرسنلی در محل ندارد، اما موساد حضور میدانی گسترده‌ای دارد. او ادعا کرد که هر دو آژانس با سازمان مجاهدین خلق همکاری نزدیکی دارند. او به مخاطبان یادآوری کرد که مجاهدین خلق قبلاً تلاش کرده بودند سفیر ایالات متحده را ترور کنند و پیش از آنکه در سال ۲۰۰۹ در دوران تصدی هیلاری کلینتون از فهرست خارج شوند، به عنوان یک سازمان تروریستی معرفی شده بودند.

کریاکو همچنین به تلاش‌های لابی‌گری این سازمان در واشنگتن اشاره کرد و خاطرنشان ساخت که “همه از رودی جولیانی گرفته تا هاوارد دین شروع به لابی‌گری برای مجاهدین خلق کردند.”

کریاکو با اظهار نظر در مورد آتش زدن مساجد و خودروهای آتش‌نشانی در جریان تظاهرات ایران، استدلال کرد که این اقدامات با خواسته‌های دموکراسی همسو نیستند. او ارزیابی کرد: “اگر برای دموکراسی و آزادی تظاهرات می‌کنید، چرا مساجد و خودروهای آتش‌نشانی را آتش می‌زنید؟ موساد و سیا خواهان هرج و مرج در ایران هستند.”

این برنامه همچنین به اظهارات اسکات بسنت، وزیر خزانه‌داری ایالات متحده، در مورد کاهش ارزش ریال ایران پرداخت. کریاکو با ارزیابی اعتراف بسنت مبنی بر اینکه از فشارهای اقتصادی برای ایجاد اعتراضات خیابانی استفاده می‌شود، اظهار داشت که چنین اقداماتی زیر عنوان “اقدامات پنهانی” قرار می‌گیرند که نیاز به مجوز ریاست جمهوری دارد.

کریاکو توضیح داد: “برای اجرای طرحی از این نوع، به یک سند نیاز است، یک مجوز، که توسط مشاور عمومی سیا، دفتر مشاور حقوقی وزارت دادگستری، شورای امنیت ملی و در نهایت رئیس جمهور امضا شده باشد.”
کریاکو با اشاره به روش‌های عملیاتی اسرائیل، ادعا کرد که موساد از پناهندگان افغانستانی در ایران برای جمع‌آوری اطلاعات استفاده می‌کند. او ادعا نمود: “اسرائیلی‌ها پناهندگان افغانستانی را که در تنگنا هستند و به خدمات دولتی دسترسی ندارند، به آنجا می‌برند و ماهانه ۲۰۰ دلار به آنها می‌دهند تا وظایف جاسوسی انجام دهند.”

در پاسخ به سوالاتی در مورد اینکه آیا عربستان سعودی سلاح هسته‌ای دارد یا خیر، کریاکو به اطلاعاتی از دوان کلریج، افسر افسانه‌ای عملیات سیا، استناد کرد.

کریاکو اظهار داشت که عربستان سعودی برنامه هسته‌ای پاکستان را تأمین مالی کرده است. او گفت: “سعودی‌ها پولی را که پاکستانی‌ها برای توسعه بمب هسته‌ای به عنوان وزنه تعادل در برابر هند نیاز داشتند، تأمین کردند. در عوض، گمان می‌کنم که پاکستانی‌ها آن بمب‌ها را با سعودی‌ها به اشتراک گذاشته‌اند.” در حالی که هنوز مشخص نیست که آیا عربستان سعودی دارای سیستم موشکی قادر به حمل کلاهک هسته‌ای هست یا خیر، کریاکو تأکید کرد که دسترسی آنها به سلاح‌های هسته‌ای بسیار محتمل است.

کریاکو با ارزیابی ارتباط بین چریک‌های کنترا در نیکاراگوئه و هجوم کوکائین به ایالات متحده در دهه 1980، اظهار داشت که نقش سیا در این فرآیند با سند اثبات شده است.

او خاطرنشان ساخت، در حالی که سیا گروه‌های کنترا را در شمال مسلح می‌کرد، گروه‌هایی در جنوب کوکائین کلمبیایی را به داخل ایالات متحده قاچاق می‌کردند و این سازمان، حداقل، چشم خود را بر این قاچاق بسته بود. کریاکو با رد ادعاهای همکار سابقش جک دیواین مبنی بر اینکه سیا در تجارت مواد مخدر دست نداشته است، گفت: “من معتقدم جک دیواین اشتباه می‌کند. شواهد نشان می‌دهد که سیا واردات کوکائین را تسهیل کرده است.”

کریاکو استدلال کرد که نظارت کنگره بر سیا از دهه ۱۹۸۰ به طور قابل توجهی تضعیف شده است و این نشان دهنده پایان دوران تعریف شده توسط کمیته‌های چرچ و پایک (۱۹۷۵-۱۹۸۲) است. او عنوان کرد که کمیته‌های اطلاعاتی فعلی بیشتر به عنوان حامی این سازمان عمل کنند تا ناظر بر آن باشند. او اظهار داشت: “سیا مرزها را تا زمانی که طرف مقابل عقب‌نشینی می کند، گسترش می‌دهد. اگر کسی مقاومت نکند، آنها زمین جدیدی به دست می‌آورند و هرگز آن را پس نمی‌دهند.”

در نهایت، کریاکو با اظهار نظر در مورد اسناد تازه منتشر شده در مورد پرونده جفری اپستین، خاطرنشان کرد که اکنون احتمال ارتباط اپستین با سیا تقویت شده است. کریاکو متذکر شد که وکلای اپستین برای تأیید رابطه بین اپستین و این سازمان به سیا مراجعه کرده‌اند، اگرچه هیچ پاسخی داده نشده است.

کریاکو در پایان گفت: “اپستین به دنبال نقشی در سازمان سیا بود و به نظر می‌رسد روابط مشابهی با سازمان‌های اطلاعاتی انگلیسی‌ها و اسرائیلی‌ها نیز داشته است.”

نوشته افسر سابق سیا: مجاهدین با سازمان‌های جاسوسی آمریکا و اسرائیل همکاری می‌کنند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

حنیف حیدرنژاد- پادکست “مجله جنائی” از مجموعه پادکست‌های نشریه « دیتسایت» در آلمان، برنامه ۲۱ اکتبر ۲۰۲۵ خود را با عنوان “کودکان فرقه” به موضوعی مرتبط با سازمان مجاهدین اختصاص داده است.

این پادکست که در سال ۲۰۱۸ راه‌اندازی شده، پرونده‌های جنایی واقعی از آلمان، اتریش و سوئیس را زیر ذره‌بین گذاشته و به پرونده‌های جنایی کمتر شناخته‌شده و نیز مواردی که بازتاب رسانه‌ای گسترده‌ای داشته‌اند می‌پردازد.

تهیه‌کنندگان و مجریان برنامه، پرونده‌ها را با رویکردی “جنایی- کشفی، جرم‌شناسی، حقوق کیفری و قضایی” تحلیل می‌کنند. تمرکز اصلی برنامه بر پیشینه‌، انگیزه‌ها و پیامدهای جرائم و همچنین چگونگی زندگی کنونی آسیب‌دیدگان است. این پادکست یکی از اولین‌ها در نوع خود بوده و به تدریج به پُرمخاطب‌ترین پادکست در “دیتسایت آنلاین” تبدیل شده است. موفقیت آن به خاطر تحقیقات جامع و بنیادی این برنامه است.
در اپیزود “کودکان فرقه” دو مجری برنامه، با لوئیزا هومِریش، یک خبرنگار تحقیقی نشریه “دیتسایت” در مورد یکی از گزارش‌های تحقیقی این روزنامه با عنوان “سرانجام آزاد” گفتگو می‌کنند. در آن گزارش هومِریش با امین گل مریمی، یک کودک‌سرباز جدا شده از سازمان مجاهدین خلق گفتگو و بر اساس مشاهدات و تجربه‌های او گزارش خود را تنظیم کرده بود.

در صحبت با خبرنگار تحقیقی “دیتسایت” در مورد گزارش او، چگونگی علاقه‌اش به این موضوع، چگونگی آشنائی وی با امین گل مریمی، سازمان مجاهدین و اینکه چرا یک “فرقه” نامیده می‌شود، در مورد صدها کودکی که سازمان مجاهدین در کلن نگهداری کرده و برایشان کمک مالی دولتی دریافت می‌کرد، در مورد روش‌های مغزشوئی این کودکان و اینکه چطور آنها را به “قرارگاه اشرف” در عراق کشانده و در آنجا به سربازی اجباری کشاندند گفتگو می‌کنند. در ادامه گفتگو جزئیات اینکه چطور امین گل مریمی‌ توانست خود را با کمک دفتر سازمان ملل در امور پناهندگی از دست سازمان مجاهدین نجات دهد توضیح داده شده و مختصری نیز در مورد زندگی جدید او در کلن توضیح داده می‌شود.

در وبسایت این پادکست و در معرفی برنامه «کودکان فرقه» آمده است: «امین [گل‌مریمی] یک مرد جوان از کلن از تجربه‌ای وحشتناک گزارش می‌دهد. او تعریف می‌کند چگونه او در سن ۱۵ سالگی- مانند بسیاری دیگر از پسران و دختران- به عراق، به یک اردوگاه نظامی‌ یک فرقه، قاچاق شده و اینکه چگونه توانست پس از سال‌ها خود را آزاد کند.

گفته می‌شود که مجاهدین خلق دست‌کم ۴۰ کودک و نوجوان را از اواسط دهه ۹۰ میلادی از کلن به عراق قاچاق کرده‌اند. بسیاری از آنان ظاهراً در آنجا به عنوان سرباز آموزش دیده و سال‌ها در انزوا از جهان خارج زندگی کرده‌اند. در این برنامه لوئیزا هومِریش از تیم تحقیقی “دیتسایت” درباره دشواری‌های گزارش تحقیقی که تهیه کرده، گزارش می‌دهد.

سازمان مجاهدین پاسخ نمی‌دهد

هومِریش در آغاز گفتگویش یادآور می‌شود که در ارتباط با این پادکست برای سازمان مجاهدین ایمیلی ارسال کرده و مایل به صحبت با آنها بوده، اما آنها به این ایمیل پاسخ نداده‌اند. او همچنین تاکید می‌کند آنچه در این پادکست گفته می‌شود، بر اساس شنیده‌های او از جداشدگان از سازمان مجاهدین است و اضافه می‌کند البته خود مجاهدین این گفته‌ها را انکار می‌کنند.

این خبرنگار تحقیقی می‌گوید: “بعد از انتشار گزارش او [با عنوان “سرانجام آزاد”] در مورد کودک‌سربازان در سازمان مجاهدین، این سازمان علیه من و نشریه دیتسایت یک شکایت حقوقی به جریان انداخت که پس از چند سال کاملا شکست خورد. همچنین برای ماه‌ها علیه شخص من یک کمپین ترور شخصیت به راه انداختند. با ارسال ایمیل به جاهای مختلف سعی در بی‌اعتبار کردن من کرده و در شبکه‌های اجتماعی مرا مزدور و همدست شکنجه‌گران جمهوری اسلامی معرفی کرده و عکس‌هائی با عمامه از من انتشار می‌دادند”.
در لابلای این گفتگو پرسش‌های مختلفی نیز در مورد سازمان مجاهدین، تاریخچه آن، ساختار تشکیلاتی، زنان در این تشکیلات، فعالیت‌های آنها در آلمان و… مطرح می‌شود.

اهمال مسئولین ادارات آلمانی

هومریش، خبرنگار تحقیقی نشریه “دیتسایت” در این برنامه توضیح می‌دهد در آغاز دهه ۹۰ میلادی، سازمان مجاهدین صدها کودک را از عراق به کشورهای مختلف در اروپا انتقال داد. از جمله به آلمان و شهر کلن. آنها در چند خوابگاه این بچه‌های بی‌سرپرست را نگهداری کرده و برای سال‌ها به خاطر آنها کمک‌های دولتی دریافت می‌کردند. سال‌ها بعد ده‌ها نفر از همین کودکان بطور غیرقانونی به عراق منتقل شدند و به عنوان کودک‌سرباز نگه داشته شده و اجازه بازگشت به اروپا نداشتند.
این خبرنگار تحقیقی سازمان مجاهدین را متهم می‌کند که در این خوابگاه‌ها و کودکستان‌هایی که برای این کودکان برپا کرده بود با تکنیک‌های روانی و از روش‌های مغزشوئی استفاده می‌کرده است. هومِریش مسئولین دولتی در شهر کلن از حزب سبزها را متهم می‌کند با اینکه از این مسائل با اطلاع بودند ولی هیچ اقدام عملی علیه آن یا برای بازگرداندن کودکانی که بعدا به عراق قاچاق شده بودند انجام ندادند.

حمله سازمان مجاهدین به آزادی رسانه‌ها در آلمان

خبرنگار تحقیقی نشریه “دیتسایت” که کار و وظیفه‌اش تحقیق و کشف حقیقت است در کشور خودش از سوی سازمان مجاهدین به دلیل گزارشی که در مورد آن سازمان انتشار داده شده، مورد تهمت و ترور شخصیت قرار می‌گیرد. این یک حمله آشکار به آزادی مطبوعات و آزادی بیان است. چگونه می‌توان چنین تجاوز گستاخانه‌ای به حریم آزادی رسانه‌ها را توضیح داد و آن را تحمل کرد؟
وظیفه دولت آلمان است که در مورد این موضوع تحقیق کرده و برای پاسداری از اصول بنیادین دموکراسی که در قانون اساسی این کشور بر آنها تاکید شده، از هرگونه اقدامات تهدیدآمیز علیه خبرنگاران یا رسانه‌ها در این کشور جلوگیری کرده و مسببین این اقدامات را مورد پیگیرد حقوقی قرار دهد.

آنچه سازمان مجاهدین با این خبرنگار آلمانی در کشور خودش انجام داده به خوبی نشان می‌دهد که این سازمان تا کجا دشمن آزادی، دموکراسی، حقیقت و دشمن مطبوعات و رسانه‌های آزاد است.
تعجبی نیست که اقدامات و فعالیت‌های سازمان مجاهدین در آلمان در چهارچوب اقدامات “تبهکارانه و جنائی” مورد توجه قرار گیرد. می‌توان انتظار داشت با بیشتر شدن چنین گزارش‌های رسانه‌ای، در آینده توجه سیاستمداران و سرانجام دادستانی آلمان به فعالیت‌های این سازمان جلب و اقدامات حقوقی بر علیه آن به جریان بیفتد.

پیشینه موضوع

نشریه “دیتسایت” در تاریخ ۲۷ اکتبر ۲۰۲۱ در مطلبی با عنوان “سرانجام آزاد”، گزارشی در مورد امین گل مریمی، یک کودک‌سرباز جدا شده از سازمان مجاهدین خلق منتشر کرد. در آن گزارش امین گل مریمی‌ اتهامات مختلفی را متوجه سازمان مجاهدین کرده بود. کیهان لندن همان زمان در مقاله‌ای با عنوان “گزارش تکان‌دهنده دیتسایت درباره سرنوشت یکی از کودکان مجاهدین که از خانواده جدا شده بود”، پرداخت.

نوشته پادکست آلمانی درباره کودکان فرقه اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دو سال پیش یک نشریه مستقل لهستانی به نام اکو پرس (OKO PRESS) مقاله‌ای مفصل درباره چگونگی فرایند استخدام جمعیت اجاره‌ای برای شرکت در تظاهرات مجاهدین خلق در پاریس منتشر کرد. این مطلب را دو دانشجوی لهستانی که خود در این سفر فوق ارزان به پاریس شرکت کرده‌اند، نوشته‌اند.

الیاس اسمورزینسکی و ماسیج آگوستین، دو دانشجوی مطالعات ایران و پژوهشگر فرهنگ هستند که در این مطلب تلاش کرده اند مشاهدات و پیگیری‌های خود را به طور شفاف و منصفانه بیان کنند. اگرچه برخی از مطالبی که درباره تاریخچه مجاهدین نوشته‌اند خالی از اشکال نیست اما به طور کلی گزارش آنها سند معتبری برای درک روش‌های جمع آوری شرکت کننده برای تجمعات مجاهدین خلق است.

این مطلب با عنوان “تروریست‌های سابق ایرانی در حال جذب دانشجویان لهستانی و اوکراینی برای کنفرانس خود در پاریس” در دوم سپتامبر 2023 در اوکو پرس منتشر شد.

در مقدمه این گزارش مستند چنین آمده است:
اتوبوس‌های حامل شرکت‌کنندگان در کنفرانس در تاریخ 30 ژوئن از شهرهای بزرگ لهستان حرکت می‌کنند. اوکراینی‌ها اکثریت را تشکیل می‌دهند. تقریباً هیچ‌کدام از آنها چیزی در مورد مقصد خود نمی‌دانند. هیچ‌کس نام سازمان مجاهدین خلق ایران را نشنیده است، اما خود این نام برای آنها مشکوک به نظر می‌رسد.

نویسندگان این گزارش، شاهدان عینی فرایند صحنه آرایی مجاهدین خلق برای نمایش حمایت مردمی در یک گردهمایی در غرب هستند. در ادامه مطلب خواننده متوجه می‌شود که برای هر گردهمایی مجاهدین خلق در شهرهای بزرگ و توریستی جهان افراد با چگونه مجاب می‌شوند که پرچم‌های مجاهدین را برای ساعاتی تکان بدهند. مطلب پیش رو بخش عمده‌ای از این مقاله را شامل می شود:

اوایل ماه ژوئیه است و پاریس گرم و شرجی است. اعتراضی در مقابل کاخ لزاینولید (Les Invalides Palace) در حال انجام است. موسیقی بلند ایرانی در پس‌زمینه پخش می‌شود، اما صدای سخنرانانی که از منبر سخنرانی می‌کنند را خفه نمی‌کند. آنها عمدتاً ایرانی هستند، اما سیاستمدارانی از اتحادیه اروپا و ایالات متحده نیز حضور دارند.

در مقابل سن، جمعیتی از مردم جمع می‌شوند و ایرانیان خارج از کشور با مهمانانی از اروپای شرقی در هم می‌آمیزند. تقریباً همه یک بنر، پرچم یا یک پرتره در دست دارند.پرتره ها اغلب تصویری از یک مرد سبیلو و همسر محجبه‌اش را نشان می‌دهند.

پرچم‌هایی که توسط جمعیت به اهتزاز در آمده‌اند، پرچم سه رنگ ایران هستند، هرچند کمی با پرچم‌های مورد استفاده جمهوری اسلامی متفاوتند. به جای کلمه “الله” در مرکز، پرچم دارای شیر و خورشید است – نماد ایران قبل از انقلاب.
اما بنرهای دیگری نیز قابل مشاهده هستند، کاملاً برخلاف پرچم‌های ایرانی: زرد با یک تفنگ و داس مشخص در مرکز. این پرچم، پرچم مبارزان خلق ایران است، که با نام مجاهدین نیز شناخته می‌شود. سازمانی که سال‌هاست به طور گسترده تروریست تلقی می‌شود. این البته مورد اعتراض آنهاست.

گزارش نشریه لهستانی اوکو پرس از حضور مردم اروپای شرقی در تجمعات مجاهدین

۴۵ یورو تا پاریس

چند ماه قبل، پیامی از یکی از همکارانم از شورای دانشجویی دانشگاه یاگیلونیا دریافت کردم. او گفته بود که “کنفرانسی در مورد حقوق زنان در ایران در پاریس برگزار می‌شود و هزینه آن ۴۵ یورو است. آیا شما می‌روید؟”
در ایمیل دعوت‌نامه آمده است که این رویداد برای فعالان، مدافعان حقوق بشر و هر کسی که “به سرنوشت زنان ایرانی اهمیت می‌دهد” در نظر گرفته شده است. برای کسانی که قانع نشده‌اند، ایمیل دلایل متعددی را برای پیوستن به اعتراضات ایران شرح می‌دهد….
عنوان “کنفرانس صلح پاریس ۲۰۲۳” است. ایمیل مختصر حاوی اطلاعاتی در مورد تاریخ، هزینه، مقصد و برنامه سفری کوتاه است. هیچ اطلاعاتی در مورد برگزارکنندگان یا حتی دستور کار خاص کنفرانس وجود ندارد.

دنبال پول باشید

مورد پیشنهادی برنامه این است: “در رویداد ایران آزاد شرکت کنید”. لینک ثبت نام، شرکت‌کنندگان بالقوه را به فرمی حاوی همان ثبت نام مختصر هدایت می‌کند.
جستجوی عبارت “کنفرانس صلح پاریس ۲۰۲۳، ایران آزاد” نتیجه‌ی مشخصی را به همراه دارد: صفحه فیسبوک “ایران آزاد” در بالای نتایج ظاهر می‌شود و یکی از اولین پست‌ها، مخاطب را به مشارکت در رویداد “گردهمایی حقوق بشر پاریس ۲۰۲۳” تشویق می‌کند.
تلاش برای بررسی جزئیات نهادهای مسئول برگزاری آن، مرا به گردابی بی‌پایان از صفحات و پروفایل‌های فیسبوک به زبان لهستانی می‌اندازد که به نظر می‌رسد از همان صفحه سرچشمه می‌گیرند.
عکس‌هایی از گروه‌های خندان مردم با پرچم‌های ایران، عکس‌هایی از چهره‌های شیک‌پوش که در یک اتاق کنفرانس مجلل در حین تشویق ایستاده جمع شده‌اند، و پست‌های مشترکی در مورد جنایات بیشتر رژیم ایران علیه مردمش.
به عنوان یک دختر نوجوان، به نام آنیا، پیامی برای مجریان یکی از وب‌سایت‌ها فرستادم. من نوشتم که خیلی دوست دارم در کنفرانس شرکت کنم، اما کمی نگران بودم چون نتوانستم هیچ اطلاعاتی در مورد اینکه چه کسی آن را سازماندهی کرده است پیدا کنم.

بنیاد برلین

پاسخی دریافت نکردم. سرانجام، از طریق آدرس ایمیلی که به یکی از وب‌سایت‌ها لینک شده بود، وب‌سایت بنیاد “حق زندگی” مستقر در برلین را پیدا کردم – ظاهراً آنها مسئول تأمین مالی شرکت ما در کنفرانس هستند.
گزیده‌ای کوتاه از اساسنامه آنها که در وب‌سایت موجود است، اهداف این سازمان را اینگونه تعریف می‌کند: “مبارزه با مجازات اعدام، شکنجه، تبعیض و نژادپرستی و راه انداختن کمپین‌هایی در مورد وضعیت حقوق بشر در ایران”. به نظر نمی‌رسد که این شماره تلفن، حداقل به طور آشکار، با هیچ نهادی مرتبط باشد.

شبکه آزادی ایران

با این حال، ردپا ادامه دارد: آدرس ایمیل دیگری، “actioncenter@iranfreedom.org”، برای تماس با وب‌سایت شبکه آزادی ایران استفاده می‌شود. به نظر می‌رسد این وب‌سایت از تمام وب‌سایت‌هایی که تاکنون بازدید کرده‌ام، به‌روزتر است و منبع عکس‌هایی است که توسط سایت‌های خواهر با نام‌های عمومی مانند “ایران آزاد” و “متحد برای ایران آزاد” به اشتراک گذاشته می‌شود.
چندین تب، عکس‌هایی از کنفرانس‌ها، اعتراضات و جلسات را به همراه شعارهای بلندپروازانه در مورد انقلاب، حقوق بشر و نابرابری جنسیتی نشان می‌دهد.
بخش “درباره ما” فقط آدرس ایمیل دارد. سرنخی از ارتباط بین شبکه آزادی ایران، بنیاد Recht auf Leben و وب‌سایت ایران آزاد را تنها پس از بازدید از رسانه‌های اجتماعی IFN می‌توان یافت.
حساب توییتر آنها اساساً اطلاعات منحصر به فردی در مورد سازمان مرموز مجاهدین خلق ایران و فردی به نام مریم رجوی ارائه می‌دهد. کنجکاوی بر من غلبه می‌کند. از یک فرم کوتاه برای ثبت نام مشارکت خود استفاده می‌کنم.

مجاهدین خلق ایران

سازمان مجاهدین خلق یا مجاهدین خلق ایران، یک سازمان سیاسی و نظامی است که در دهه ۱۹۶۰ تأسیس شد و هدف آن سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی ایران و جایگزینی آن با حکومت خود است.
این سازمان خود را ملی‌گرا، دموکرات، انقلابی و مسلمان معرفی می‌کند. این سازمان در سال ۱۹۶۵ تحت تأثیر ایده‌های علی شریعتی، متفکر ایرانی که مخالف دخالت قدرت‌های غربی در امور داخلی ایران بود، تأسیس شد.
شریعتی بنیانگذار به اصطلاح تشیع انقلابی است که سنت اسلامی را با جنبش‌های مارکسیستی ترکیب می‌کند. مجاهدین سال‌های زیادی علیه رژیم شاه رضا پهلوی جنگیدند. آنها همچنین به دیپلمات‌ها و پرسنل نظامی آمریکایی حاضر در ایران حمله کردند.
بسیاری از اعضای این سازمان سال‌ها را در زندان گذراندند زیرا نماینده دو ایدئولوژی بودند که مسلماً خطرناک‌ترین ایدئولوژی‌ها برای سلطنت بودند. آنها توسط ساواک، پلیس مخفی شاه، ردیابی، شکنجه و کشته شدند. مجاهدین همچنین یکی از نیروهای اصلی بودند که در کنار آیت‌الله خمینی، انقلاب سال ۱۹۷۹ را که بعدها به عنوان انقلاب اسلامی شناخته شد، رهبری کردند.
پس از سرنگونی شاه، رفقای همرزم، راه خود را از هم جدا کردند. حزب آیت الله خمینی قدرت را در جمهوری اسلامی جدید ایران به دست گرفت و با مجاهدین به عنوان مخل امنیت در داخل کشور رفتار شد.

مبارزه با سپاه پاسداران

علیرغم سرکوب، آنها به مبارزه خود علیه دولت ادامه دادند، این بار مبارزه با حکومت اسلامی. از سال ۱۹۸۰ به بعد، نبردهای خیابانی منظمی بین مجاهدین و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی درگرفت. در ژوئن ۱۹۸۱، رئیس جمهور ابوالحسن بنی‌صدر، با حمایت مجاهدین خلق، از سمت خود برکنار شد.
مسعود رجوی، رهبر گروه، به پاریس گریخت، اما جنگجویان باقی‌مانده در کشور حملات تروریستی را در خیابان‌ها علیه “دیکتاتوری ملاها” انجام دادند. درگیری‌های داخلی در ژوئیه ۱۹۸۲ به اوج خود رسید، زمانی که به طور متوسط روزانه سه مقام حکومت کشته می‌شدند. طبق گزارش‌ها، مجاهدین در مجموع بیش از ۱۰۰۰۰ نفر را به کام مرگ فرستادند.

همکاری مجاهدین با صدام

در آن زمان بود که جنجالی‌ترین چرخش در حرفه آنها رخ داد. مجاهدین از رژیم صدام حسین حمایت نظامی کردند و به همراه نیروهای عرب به میهن خود حمله کردند، اقدامی که بسیاری از ایرانیان هنوز نمی‌توانند آن را ببخشند.
همچنین در آن زمان بود که اولین تبانی مجاهدین با غرب رخ داد. از ترس گسترش انقلاب اسلامی، هم رژیم صدام حسین و هم مجاهدینی که برای آن می‌جنگیدند، از جمله از سوی ایالات متحده، حمایت دریافت کردند.
اردوگاه‌های اشرف و لیبرتی در مرز عراق و ایران تأسیس شدند، جایی که مجاهدین برای مبارزه با نیروهای ایرانی آموزش می‌دیدند.
اما توافق با بغداد، اگرچه حمایت، امور مالی و سلاح‌های مدرن غرب را تضمین می‌کرد، اما باعث شد بسیاری از حامیان سابق آنها از آنها رویگردان شوند. بنی صدر، رئیس جمهور سابق، که مخالف همکاری با عراق بود، این گروه را محکوم کرد و آنها را تروریست خواند.

فرقه خودکامه

بعدها، حزب دموکرات کردستان نیز از آنها جدا شد. شورای ملی مقاومت ایران، از ائتلاف گسترده‌ای از احزاب مخالف، به فرقه‌ای خودکامه و متعصب به رهبری مسعود رجوی تبدیل شد.
او احتمالاً پس از شروع مداخله آمریکا در سال ۲۰۰۳ در عراق ناپدید شد و احتمالاً اکنون مرده است، اما مجاهدین، همانطور که شایسته یک سازمان شیعه است، معتقدند که او صرفاً در خفا است و وقتی زمانش فرا برسد، برای به دست گرفتن قدرت باز خواهد گشت.
پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، مجاهدین رسماً خود را از تروریسم دور کردند و قصد خود را برای خلع سلاح اعلام کردند. آنها بر توسعه همکاری با سیاستمداران غربی و جامعه بزرگ ایرانیان مهاجر تمرکز کردند. در نتیجه، آنها ابتدا توسط اتحادیه اروپا در سال ۲۰۰۹ و سپس توسط ایالات متحده در سال ۲۰۱۲ از لیست تروریستی حذف شدند.

مریم رجوی در راس امور

البته، فعالیت‌های آنها هنوز از سوی ایران ممنوع است. رهبر فعلی این جنبش، مریم رجوی، همسر (یا بیوه) مسعود رجوی است. او نیز مانند مسعود، از تعصب فرقه‌ای در میان هوادارانش برخوردار است و به همین دلیل لقب “خورشید ملت” را به خود اختصاص داده است.
رجوی رهبری توانمند است که می‌تواند سیاستمداران غربی و جمعیت بزرگ ایرانیان خارج از کشور را ماهرانه فریب بدهد (او حتی خود را رهبر غیررسمی دولت در تبعید می‌داند). دوستان غربی او، مانند مایک پنس جمهوری‌خواه (معاون رئیس جمهور ایالات متحده در دور اول ریاست دونالد ترامپ) و رودی جولیانی (شهردار سابق نیویورک و وکیل شخصی ترامپ)، به راحتی در کنفرانس‌های مختلف با او ملاقات می‌کنند.
اگرچه همین زن در سال ۱۹۹۱ به صدام حسین در آرام کردن قیام کردها کمک کرده و دستور داده بود که “با تانک از روی کردها رد شوید و گلوله‌ها را برای سپاه پاسداران ایران نگه دارید”.

بهشت آلبانی

در سال ۲۰۰۳، آمریکایی‌ها به عراق حمله کردند. رژیم صدام حسین سرنگون شد، مسعود رجوی تحت شرایط مرموزی ناپدید شد و مجاهدین با خلع سلاح موافقت کردند. سربازان آمریکایی با حیرت نظاره‌گر بودند که چگونه اعضای مجاهدین دست از سلاح میکشیدند، تفنگ‌های فرسوده خود را در آغوش می‌گرفتند و می‌بوسیدند.
اردوگاه‌های اشرف و لیبرتی، واقع در نزدیکی بغداد، ده سال دیگر مقر مجاهدین باقی ماندند. گزارشی بر اساس مصاحبه‌های انجام شده در اردوگاه اشرف بیان کرد که سازمان مجاهدین “بسیاری از ویژگی‌های معمول یک فرقه، مانند کنترل استبدادی، مصادره اموال شخصی، کنترل جنسی (مانند طلاق اجباری و تجرد)، انزوای عاطفی، کار اجباری، محرومیت از خواب، سوءاستفاده جسمی و محدودیت‌های خروج از سازمان” را به نمایش گذاشته است.

اتوبوس‌ها اوکراینی‌ها را هم از لهستان حمل می‌کنند

اتوبوس‌های حامل شرکت‌کنندگان کنفرانس در تاریخ 30 ژوئن از بزرگترین شهرهای لهستان حرکت می‌کنند. در طول سفر طولانی، من شرکت‌کنندگان را بهتر می‌شناسم. آنها عمدتاً اوکراینی هستند.
این رویداد با شدت خاصی در رسانه‌های مهاجر آنها تبلیغ می‌شد. مطالب تبلیغاتی حاکی از آن بود که مبارزه برای یک ایران آزاد، مبارزه آنها نیز هست، زیرا دولت ایران به روسیه سلاح می‌فروخت.
همچنین چندین دانشجوی لهستانی وجود دارند که مانند من از طریق بخش اداری دانشگاه خود از این رویداد مطلع شده‌اند. وقتی از یکی از موسئولان اداری دانشگاهم می‌پرسم که چرا در تبلیغ این رویداد مشارکت داشته‌اند، او به من می‌گوید که یک زن ایرانی به او نامه نوشته و درخواست کمک برای تبلیغ آن را کرده است.
از سایر شرکت‌کنندگان می‌پرسم که در مورد هدف سفر ما چه می‌دانند. آنها تقریباً هیچ چیز نمی‌دانند. اکثر آنها از افرادی که قبلاً در آن شرکت کرده‌اند، چیزی شنیده‌اند. در واقع، موضوع کنفرانس برای هیچ کس اهمیت خاصی نداشت.

فقط پرچم را تکان دهید، بعد آزاد می‌شویم

یکی می‌گوید: “باید چند ساعت به یک تجمع بروید. مدتی پرچم را تکان دهید، همین. بعد آزاد می‌شویم.” یکی دیگر اضافه می‌کند: “یک بار کنار سن ایستاده بودم، اما نمی‌دانم موضوع چه بود چون سخنرانی‌ها به زبان عربی بود.” و عربی را با فارسی که برخی از سخنرانان صحبت می‌کردند، اشتباه می‌گیرد.
یکی دیگر از شرکت‌کنندگان به من گفت که پنج بار در این رویداد شرکت کرده است. حقوق زنان برای او مهم است، اما هدف اصلی او بازدید از پاریس است. او چیز زیادی در مورد ایران نمی‌داند، اما واضح است که هدف اعتراض عادلانه است.
او استدلال می‌کند: “زنان ایرانی نمی‌توانند خانه‌های خود را ترک کنند یا رانندگی کنند”، اگرچه با وجود وضعیت وخیم زنان در ایران، این حرف‌ها نادرست است. او ادامه می‌دهد: “سال گذشته، کسی به دلیل عدم رعایت حجاب صحیح کشته شد. ایران از روسیه حمایت می‌کند.”
هیچ‌کس نام سازمان مجاهدین خلق را نشنیده بود، اما خود نام برای آنها مشکوک به نظر می‌رسید. طبیعتاً بسیاری از شرکت‌کنندگان کنفرانس از بحث در مورد آن خودداری کردند. آنها این حقیقت را پنهان نمی‌کردند که کاملاً به این بحث بی‌علاقه اند؛ فقط می‌خواستند پاریس را ببینند.

رهبر تصادفی گروه لهستانی

تنها بعد از کنفرانس بود که توانستم به کاتارزینا نزدیک شوم، کسی که به نظر می‌رسید هماهنگ‌کننده گروه ما باشد. او هم چیزی نمی‌دانست و تقریباً به طور تصادفی رهبر گروه شد. او توضیح می‌دهد: “من فقط می‌خواستم به پاریس بروم؛ فکر می‌کنم یکی از اولین شرکت‌کنندگانی بودم که ثبت‌نام کردم و علاوه بر این، این دومین کنفرانس من است. رها برای من نامه نوشت و پرسید که آیا می‌خواهم در ازای معافیت از هزینه، رهبر گروه ما باشم.”
رها یکی از برگزارکنندگانی است که در آینده با او ملاقات خواهم کرد، یا حداقل فکر می‌کنم اینطور باشد. از کاتارزینا پرسیدم که آیا از نقش خود راضی است یا خیر. او راضی نبود. در تئوری، قرار بود وظایف او فقط شمارش شرکت‌کنندگان و بررسی رسیدن همه باشد.
در عمل، معلوم شد که همه چیز به خوبی سازماندهی نشده است. او فقط در آخرین لحظه زمان دقیق حرکت را فهمید. در پاریس، قرار بود اتوبوس شرکت‌کنندگان را به محل کنفرانس ببرد و منتظر بماند تا تمام شود. با این حال، هیچ کس پیش‌بینی نمی‌کرد که در مرکز یک کلان‌شهر بزرگ، ممکن است جای پارک رایگان و مناسب برای یک اتوبوس وجود نداشته باشد.
{…}

مقاومت ایران

با این حال، اکثر آنها از حامیان سرسخت سیاست‌های مریم رجوی بودند. از یکی از آنها درباره نقش بدنام این شبه‌نظامیان در جنگ ایران و عراق پرسیدم. او توضیح می‌دهد: “آن زمان‌ها متفاوت بود. امروز، نمی‌توانیم به طور قطعی در مورد آن قضاوت کنیم. ما باید آنچه را که اتفاق افتاده فراموش کنیم و یک جنبش مقاومت قوی و متحد ایرانی علیه حکومت آیت‌الله‌ها ایجاد کنیم.”
با این حال، فراموش کردن گناهان گذشته برای همه خوشایند نیست. به عنوان مثال، مجاهدین نمی‌توانند جنایاتی را که از رژیم پهلوی متحمل شده‌اند فراموش کنند. دقیقاً به همین دلیل است که ایرانیانی که خاطرات خوشی از رژیم سلطنتی دارند، در راهپیمایی آزادی مورد استقبال قرار نمی‌گیرند و هر کسی که سوالات ناراحت‌کننده‌ای بپرسد، در معرض خطر اتهام جاسوسی برای دولت ایران قرار می‌گیرد.

آیا رها وجود دارد؟

من بیشترین اطلاعات در مورد مجاهدین را از رها دریافت کردم، کسی که ادعا می‌کرد برگزارکننده کنفرانس و مسئول دعوت از شرکت‌کنندگان اروپای شرقی است. مشکل این است که من حتی مطمئن نیستم که آیا این شخص وجود دارد یا خیر.
او چندین پروفایل فیسبوک دارد که به نظر می‌رسد با عجله و برای فریب ایجاد شده‌اند. محتوای آنها، مانند چرخ فلک فیسبوکی که قبلاً به آن برخوردم، صرفاً حول انتقاد از آیت‌الله‌ها و کنفرانس‌های سازماندهی شده توسط مجاهدین می‌چرخد. رها نیز به دلیل کمبود وقت از ملاقات با من خودداری کرد.
با این حال، علیرغم تعهدات متعددش، توانست زمان قابل توجهی را به من اختصاص دهد، به پیام‌های من در مورد سازمان مجاهدین پاسخ دهد و مرا در مورد هدف آنها متقاعد کند.
با این حال، او عمدتاً خود را به شعارها محدود می‌کرد: “آنچه مهم است حقوق زنان و نابودی رژیم آیت‌الله‌ها است. ما هیچ ارتباطی با سلطنت‌طلبان (به عنوان دیکتاتورهای سابق) نداریم. ما اپوزیسیون واقعی ایران هستیم.”

لهستانی‌ها و اوکراینی‌ها می‌دانند چه خبر است

از رها پرسیدم که آیا برایشان ارزش دارد که این سفرها را برای ساکنان بی‌خبر لهستان و اوکراین تأمین مالی کنند یا خیر. اشاره کردم که قبلاً چندین مصاحبه انجام داده‌ام و به نظر من، اکثر مردم فقط می‌خواستند پاریس را ببینند.
با این حال، رها دیدگاه ایده‌آل‌تری نسبت به من داشت: “ایران به روسیه سلاح می‌فروشد؛ این دو رژیم برادر و جنایتکار هستند. اوکراینی‌ها این را به خوبی درک می‌کنند و از ما در مبارزه‌مان حمایت می‌کنند. لهستانی‌ها، با توجه به سابقه غنی‌شان در مبارزه با روسیه، باید این را نیز درک کنند. ما همچنین می‌دانیم که مهمانان ما عاشق سفر هستند، بنابراین می‌خواهیم آنها را نیز قادر به بازدید از پاریس کنیم.”
در پاسخ به سوالی درباره همکاری بین مجاهدین و صدام حسین، او پاسخ داد: “این تبلیغات ایران است؛ مجاهدین می‌خواستند ایران را از دیکتاتوری آزاد کنند. جنگ غیرضروری بود؛ آنها باید به سرعت قدرت را در تهران به دست می‌گرفتند و با عراق صلح اعلام می‌کردند.”
{..}

نوشته گزارش نشریه لهستانی از حضور مردم اروپای شرقی در تجمعات مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بیش از دو دهه است که ایالات متحده درگیر مجموعه‌ای از عملیات نظامی دور از مرزهای خود بوده است. این مداخلات نتایج استراتژیک متفاوتی ایجاد کرده، بار مالی قابل توجهی را تحمیل نموده و به بی‌ثباتی مداوم در چندین مناطقه کمک کرده است. یکی از ویژگی‌های مکرر این روش، ارتقای اطلاعات جزئی، بر اساس منافع سیاسی‌، یا با منبع خارجی مبتنی بر یک محرک سیاسی است. اگر واشنگتن قصد دارد احتمال تعهدات بی‌پایان را کاهش دهد، باید نحوه ارزیابی تهدیدها، اعتبارسنجی اطلاعات و تنظیم استفاده از زور را اصلاح نماید.

چگونه اطلاعات مشکوک به سیاست تبدیل می‌شود

در اوایل دهه ۲۰۰۰، پرونده عراق نشان داد که ادعاهای قابل تردید چقدر سریع می‌توانند به خرد متعارف تبدیل شوند. چهره‌های مخالف تبعیدی – برجسته‌ترین آنها احمد چلبی – روایتی از خطر قریب‌الوقوع با محوریت سلاح‌های کشتار جمعی ارائه نمودند. این ادعاها، بحث‌های سطح بالا و پیام‌رسانی عمومی را شکل دادند. پس از حمله، گروه بررسی عراق به این نتیجه رسید که هیچ انبار فعالی از سلاح‌های کشتار جمعی وجود ندارد. یعنی فرضیه اصلی که جنگ را توجیه می‌کرد، پس از راستی آزمایی، پابرجا نماند. سپس اصلاح سیاست پس از انجام عمل و صرف هزینه‌ها از راه رسید.
وقتی سازمان‌های تبعیدی توجه را به سایر عرصه‌ها جلب می‌کنند، پویایی مشابهی می‌تواند ظاهر شود. در مورد ایران، مجاهدین خلق (MEK) جزئیات تأسیسات هسته‌ای اعلام نشده را منتشر کردند و باعث بازرسی‌ها و دیپلماسی شدند. نکته این نیست که هر افشاگری را رد کنیم؛ بلکه باید توجه داشت که بازیگرانی با انگیزه‌های تغییر رژیم می‌توانند در مورد یک واقعیت دقیق باشند و همزمان تشدید تنش را پیش ببرند. سپردن ارزیابی تهدید به چنین بازیگرانی، خطر تبدیل حقایق گزینشی به زیاده‌روی استراتژیک را افزایش می‌دهد.

هزینه‌های استراتژیک، مالی و اجتماعی

مداخلاتی که بر اساس فرضیه‌های ضعیف یا مورد مناقشه توجیه می‌شوند، معمولاً اهداف مبهم و مجموعه ماموریت‌های گسترده‌تری ایجاد می‌کنند. از نظر استراتژیک، آنها می‌توانند ایالات متحده را درگیر وظایف دولت‌سازی کنند که برای آن مشروعیت محلی محدود و تقسیم بار کافی بین متحدان وجود ندارد. ابهام در مورد وضعیت‌ نهایی، تشدید تدریجی را که برای “خرید زمان” طراحی شده‌اند، حتی با بدتر شدن شرایط سیاسی، ترغیب می‌کند.

اثرات مالی قابل توجه است. هزینه‌های مرتبط با عملیات اعزامی نیرو با پایان جنگ پایان نمی‌یابند؛ این هزینه ها از طریق مراقبت از مصدومین، تجدید سرمایه تجهیزات، و بهره وام‌های زمان جنگ ادامه می‌یابند. هزینه‌های فرصت، مشکل را پیچیده‌تر می‌کند. منابع اختصاص داده شده برای حفظ مأموریت‌های دوردست، منابعی هستند که برای نوسازی زیرساخت‌ها، تقویت سلامت عمومی، یا بهبود نتایج آموزشی دیگر در دسترس نیستند.

هزینه‌های اجتماعی هم وجود دارد که در اسناد بودجه کمتر قابل مشاهده هستند. اعزام‌های مکرر، فشار مضاعف بر نظامی ها و خانواده‌هایشان وارد می‌کند. اعتماد عمومی زمانی که توجیهات رسمی بعداً اصلاح یا پس گرفته می‌شوند، از بین می‌رود. اعتماد به دولت – که اغلب به عنوان دلیلی برای پذیرش اقدام ذکر می‌شود – می‌تواند با نقش رسانه‌ها و نظارت بر اساس ادعاهایی که در برابر بررسی دقیق پابرجا نمی مانند، آسیب ببیند.

یک فرآیند سیاست‌گذاری انعطاف‌پذیر بر «سرعت‌گیرهای» نهادی متکی است: تحلیل‌های خصمانه در جامعه اطلاعاتی، نظارت دقیق کنگره و بررسی دقیق روزنامه‌نگاری که بین ادعا و شواهد تمایز قائل می‌شود. وقتی جدول زمانی سیاست فشرده می‌شود و دیدگاه‌های مخالف به پیوست‌ها منتقل می‌شوند (از متن اصلی حذف می شود)، احتمال خطا افزایش می‌یابد.

چندین اصلاح ساده باید انجام شوند. محصولات اطلاعاتی که از استفاده‌های احتمالی از زور خبر می‌دهند، باید سطوح اطمینان و شکاف‌های کلیدی را از قبل بیان کنند. بررسی‌های تیم مرز سرخ باید فرضیات اصلی را آزمایش کرده و شواهد ردکننده را بررسی نمایند. در مواردی که مطالب طبقه‌بندی‌شده بحث را شکل می‌دهند، باید خلاصه‌های طبقه‌بندی‌نشده تهیه شود تا امکان بحث عمومی آگاهانه بدون به خطر انداختن منابع و روش‌ها فراهم شود. به موازات آن، کنگره باید نظم منظمی را در مورد اختیارات جنگی برقرار کند و بر اهداف، معیارها و دریافت گزارش‌های واضح و مشخص تأکید نماید.

شواهد موردی: روایت سلاح‌های کشتار جمعی عراق و پرونده هسته‌ای ایران

روایت سلاح‌های کشتار جمعی عراق با سرعت غیرمعمول از ادعا به یقین تغییر کرد. یافته‌های پس از حمله نظامی، فرضیه های قبل از جنگ را تأیید ننمود، اما درگیری – و تأثیرات منطقه‌ای آن – به سادگی قابل حل نبود. تجربه این نیست که اطلاعات ضروری نیست؛ بلکه این است که اول اعتماد باید کسب شود، نه اینکه فرض گردد.

در پرونده هسته‌ای ایران، افشاگری‌ها در مورد تأسیسات نطنز و اراک، بازرسی‌ها و مذاکرات را تسریع کرد. این توالی، ارزش حقایق قابل تأیید و کانال‌های رسمی را نشان می‌دهد. همچنین خطر اجازه دادن به روایت‌های خارجی برای غلبه بر تأیید و دیکته کردن استراتژی را نشان می‌دهد. حقایق ممکن است تعامل، نظارت و دیپلماسی را توصیه نمایند؛ آنها به خودی خود اجبار را الزامی نمی‌کنند یا نتایج سیاسی مطلوبی را وعده نمی‌دهند. اطلاعات باید سیاست را شکل دهد؛ نباید جایگزین آن شود.

چارچوبی برای خویشتن‌داری

خویشتن‌داری، و نه کناره‌گیری، یک روش استراتژیک است،. یک چارچوب عملی شامل چهار عنصر خواهد بود.
اول، افزایش سطح شواهد. ادعاهایی که پتانسیل نزدیک‌تر کردن ایالات متحده به استفاده از زور را دارند، باید استانداردهای بالاتری را رعایت کنند: منابع مستقل متعدد، اظهارات صریح و اطمینان‌بخش و آزمایش‌های خصمانه. ادعاهایی که از سوی بازیگرانی با دستور کار تغییر رژیم مطرح می‌شوند، باید به طور خودکار باعث ایجاد شک و تردید گردند.
دوم، اولویت دادن به دیپلماسی و تقسیم بار مسئولیت. در جایی که حقایق مورد مناقشه هستند و مسیرهای تشدید تنش کوتاه است، تأیید و گفتگو باید قبل از گام‌های قهری انجام شود. هنگامی که از ابزار قهری استفاده می‌شود، باید در چارچوب اهداف سیاسی روشن، جدول زمانی واقع‌بینانه و مشارکت متحدان قرار گیرند.
سوم، وضع محدودیت‌ها و پاسخگویی. هرگونه مجوز برای استفاده از نیروی نظامی باید شامل مطالعه سرانجام کار، اهداف تعریف شده، و گزارش‌دهی منظم باشد. اگر ماموریت‌ها گسترش یابند، یا شرایط به طور قابل توجهی تغییر کنند، باید به جای اینکه اجازه داده شود تغییر صورت گیرد، دستورات مورد بازنگری قرار گیرند.
چهارم، قیمت‌گذاری بلندمدت. تصمیم‌گیرندگان باید هزینه کامل چرخه عمر عملیات – هزینه‌های فوری، تعهدات بلندمدت و هزینه‌های تأمین مالی – را در کنار بده‌بستان‌های داخلی ببینند. قیمت‌گذاری شفاف، انتخاب‌ها را بهبود می‌بخشد و سیاست را با رضایت عمومی همسو می‌کند.

چرا این موضوع اکنون اهمیت دارد

اشغال‌های گسترده نظامی کاهش یافته‌اند، اما خطر محاسبه اشتباه همچنان پابرجاست. حملات محدود، درگیری‌های نیابتی، عملیات ویژه و فعالیت سایبری، هر کدام پتانسیل تشدید تنش را دارند. محیط اطلاعاتی از دو دهه پیش سریع‌تر و پرسروصداتر است و این امر، تزریق ادعاهایی را که با اضطراب‌های غالب همسو هستند، برای بازیگرانی باانگیزه های سیاسی آسان‌تر می‌کند. انضباط فرآیند – پرسیدن آنچه که شناخته شده است، آنچه که فرض شده است و در نظر گرفتن نحوه خروج – احتمال خطای قابل اجتناب را کاهش می‌دهد. این امر مانع اقدامات لازم نمی‌شود؛ بلکه تضمین می‌کند که اقدام در خدمت اهداف تعریف‌شده باشد.
همچنین یک بُعد اعتبار نیز وجود دارد. شرکا و دشمنان به طور یکسان پیگیری می‌کنند که آیا واشنگتن استفاده از زور را به شواهد و استراتژی یا به شتاب و لفاظی گره می‌زند؟ موضعی که ضمن حفظ قدرت بازدارندگی توانمند، به راستی‌آزمایی و دیپلماسی اولویت می‌دهد، احتمال بیشتری دارد که نتایج پایداری را به همراه داشته باشد تا موضعی که عزم و اراده را با سرعت عمل برابر می‌داند.

نتیجه‌گیری

قدرت، تعداد جبهه‌هایی نیست که ایالات متحده می‌تواند همزمان در آنها بجنگد. بلکه ظرفیت تصمیم‌گیری در مورد زمان لازم و زمان غیر لازم برای استفاده از زور است. تجربه فقدان سلاح‌های کشتار جمعی در عراق و روایت‌های خارجی پیرامون برنامه هسته‌ای ایران، آستانه بالاتری را قبل از مطرح شدن گزینه‌های نظامی مطرح می‌کند. واشنگتن با ارتقای استانداردهای شواهد، توانمندسازی نظارت و اولویت دادن به دیپلماسی و تقسیم بار، می‌تواند از جان و منابع آمریکایی محافظت کند و در عین حال مبنای پایدارتری برای همکاری به شرکا ارائه دهد. جنگ‌های بی‌پایان اجتناب‌ناپذیر نیستند. آنها نتیجه قابل پیش‌بینی انتخاب‌هایی در مورد شواهد، انگیزه‌ها و نظارت هستند – انتخاب‌هایی که می‌توانند بهتر باشند.

مدرن دیپلماسی

جنی ویلیامز

جنی ویلیامز روزنامه‌نگار و نویسنده مستقل آمریکایی است که بر سیاست خارجی، حقوق بشر و درگیری های نظامی تمرکز دارد. او قصد دارد به بحث‌های پیچیده امنیتی شفافیت ببخشد و پیامدهای داخلی مشارکت در خارج از کشور را برجسته نماید.
ایمیل:
jennywilliams9696@gmail.com
توییتر:
@Jenny9Williams

نوشته از اطلاعات نادرست تا جنگ‌های بی‌پایان: فراخوانی برای ارزیابی مجدد استراتژی ایالات متحده اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

روبین در پاسخ به نامه نماینده مجاهدین خلق، علی صفوی، به سردبیر نشریه میدل ایست فورم (Middle East Forum) می‌نویسد: “سازمان‌هایی که توهین به شخص را بر بحث بی‌طرفانه اولویت می‌دهند، این کار را می‌کنند زیرا می‌دانند که نمی‌توانند با حقایق پیروز شوند.”

علی صفوی ادعا می‌کند که روبین با انتقاد از این گروه در مقالات خود، از جمله مقاله‌ای که در ۷ ژوئیه ۲۰۲۵ در میدل ایست فورم آبزرور با عنوان “سازمان مجاهدین خلق ایران اکنون بی‌اهمیت است. آیا منحل خواهد شد؟” منتشر کرد، همچنان به تقویت روایت‌های دولت ایران علیه مجاهدین خلق ادامه می‌دهد.

روبین با پذیرش مسئولیت آنچه نوشته بود، گفت: “آقای صفوی درست می‌گوید که من در چندین مورد بر اساس تاریخ، رفتار و ابهامات مجاهدین خلق از آنها انتقاد کرده‌ام.” با این حال، روبین به درستی تاکید می‌کند که مجاهدین خلق به جای اذعان به انتخاب‌هایشان، اغلب با حملات شخصی از مسیر اصلی منحرف می‌شوند.

او افزود: “اگر مجاهدین خلق و گروه‌های نیابتی مختلف آن چیزی برای پنهان کردن ندارند، باید به جای انتقاد از شفافیت، استقبال کنند.”

روبین به عنوان مدیر بخش تحلیل سیاسی میدل ایست فورم، از سال 2023 تاکنون، اعلام می‌کند که “میدل ایست فورم از فرصت مصاحبه عمومی و بدون پیش نوشت با مریم رجوی، رئیس جمهور منتخب شورای ملی مقاومت ایران، برای مباحثه درباره گذشته این سازمان و پرداختن به نگرانی‌های بسیاری که این گروه همچنان از آنها طفره می‌رود، استقبال می‌کند.”

مایکل روبین عضو ارشد موسسه امریکن انترپرایز (AEI) است. او پیش از این به عنوان یک مقام رسمی در پنتاگون، جایی که با مسائل مربوط به خاورمیانه سروکار داشت، و به عنوان مشاور سیاسی حکومت موقت ائتلاف کار می‌کرد. او تاکنون چندین مقاله در انتقاد از مجاهدین خلق، رهبران آن و سازمان‌های پوششی آن مانند شورای ملی مقاومت نوشته است.

نوشته مایکل روبین: مجاهدین خلق به دنبال انکار یا مسکوت کردن تناقضات خود هستند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به گزارش پمفلتی، مجاهدین خلق برای دستیابی به این هدف، یک شرکت لابی‌گری نزدیک به جمهوری‌خواهان، به نام “تبلیغات مهمانان ویژه” (Special Guests Publicity)، که با حلقه داخلی ترامپ ارتباط دارد، به کار گرفته است.

این شرکت لابی‌گری موافقت کرده است که به ترویج دیدگاههای شورای ملی مقاومت ایران در رسانه‌های ایالات متحده کمک کند.
در این گزارش آمده است که “طبق اسناد، شورای ملی مقاومت ایران، بازوی دیپلماتیک گروه اپوزیسیون تبعیدی، مجاهدین خلق ایران (MEK)، روابط عمومی مهمانان ویژه با یک شرکت با مسئولیت محدود، مستقر در کارولینای شمالی، قرارداد بسته است.”

طبق گزارش‌ها، دولت ترامپ در حال مذاکره برای یک توافق هسته‌ای جدید با ایران است، در حالی که قبلاً از توافق دوران اوباما خارج شده بود. دونالد ترامپ پس از تهدید ایران به حملات هوایی، به دیپلماسی روی آورد تا به دنبال یک راه‌حل مذاکره‌ای با تهران باشد، اما نتوانست اسرائیل را از اقدام نظامی یکجانبه منصرف کند.

در حالی که مشتری اصلی “تبلیغات مهمانان ویژه” شورای ملی مقاومت ایران است، هزینه کار مشاوره در واقع از دو شرکت کمتر شناخته شده در بریتانیا، به نام‌های “شرکت مشاوره استراتژی رسانه‌ای” (MSC) و “شرکت مشاوره رویدادهای جهانی” (GC) تأمین شده است.

شرکت مشاوره استراتژی رسانه‌ای در وب‌سایت خود ادعا می‌کند که یک سازمان غیرانتفاعی متشکل از روزنامه‌نگاران، وکلا، بانکداران، مدیران ارشد بازرگانی، لابی‌گران، نویسندگان سخنرانی و کارشناسان بازاریابی است، اگرچه از هیچ فرد خاصی نام نمی‌برد. مدیر سابق این شرکت سید آقا شاهین پور قبادیان زاده بود که پیش از این یک لابیست ثبت شده مجاهدین خلق برای اتحادیه اروپا بود.

مدیر فعلی آن الی فرهام است که همچنین وب‌سایت “شرکت مشاوره رویدادهای جهانی” و مجموعه‌ای از سازمان‌های ایرانی دیگر را ایجاد کرده است. او در یک بیانیه مطبوعاتی در سال ۲۰۱۴ در مورد آزار و اذیت مسیحیان در ایران، “شرکت مشاوره استراتژی رسانه‌ای” را به عنوان سازمان خود معرفی کرد.

“شرکت تبلیغات مهمانان ویژه” توسط جرالد مک‌گلاتلین، یک متخصص تبلیغات و تهیه‌کننده رسانه‌ای که مدیرعامل کلین تی وی ((CLEAN TV نیز هست، تأسیس شد. “تبلیغات مهمانان ویژه” در وب‌سایت خود، برای گروه ضد کمونیستی چینی شن یون نیز تبلیغ کرده است، که از سوی برخی به عنوان یک فرقه مورد انتقاد قرار گرفته است. شن یون همچنین به وب‌سایت خبری راست‌گرای “اوپک تایمز” (THE EPOCH TIMES) نزدیک است.

نوشته افشای مکانیزم فعالیت لابی‌های مجاهدین خلق در آمریکا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تام اوکانر، نویسنده ارشد نیوزویک، بر این باور است که “در حالی که اسرائیل به دنبال تغییر رژیم است، اپوزیسیون ایران دچار تفرقه و اختلاف است. او ادعا می‌کند که تعدادی از ناظران معتقدند که نه پهلوی و نه مجاهدین خلق نفوذ لازم برای تأثیرگذاری قابل توجه بر آینده ایران ندارند.”

در مورد مجاهدین خلق، او از علی آلفونه، عضو ارشد موسسه کشورهای عربی خلیج فارس در واشنگتن، نقل قول می‌کند. آلفونه به نیوزویک می‌گوید: “شورای ملی مقاومت/مجاهدین خلق، که به عراق نقل مکان کرد و در طول جنگ علیه ایران با ارتش عراق همکاری داشت، به یک تشکیلات سیاسی فرقه‌مانند تبدیل شده است که فاقد هرگونه پایگاه داخلی قابل توجه است.”

اوکانر همچنین با محمد سهیمی، استاد دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، مصاحبه کرده که وضعیت دشواری را برای مجاهدین خلق و هواداران سلطنت ترسیم کرده است. او درباره مجاهدین خلق به نیوزویک می‌گوید: “مجاهدین خلق روابط دیرینه‌ای با اسرائیل داشته‌اند و آنها نیز امیدوارند که بتوانند به قدرت برسند، اگرچه به دلیل جانبداری از رژیم صدام حسین در عراق در طول جنگ با ایران، مورد نفرت عموم ایرانیان از هر قشری هستند. در عین حال، اعضای آنها همگی در دهه ۶۰ و ۷۰ زندگی خود و در تبعید هستند. آنها نیرویی فرسوده هستند.”

نویسنده مقاله همچنین با سینا طوسی، عضو ارشد مرکز سیاست بین‌الملل، گفتگو کرد. طوسی استدلال کرد که حمایت از پهلوی یا مجاهدین خلق در نهایت می‌تواند به ضرر مردم ایران تمام شود. طوسی به نیوزویک گفت: “در حالی که این گروه‌ها احتمالاً به دنبال استفاده از بحران فعلی برای افزایش حضور خود و معرفی خود به عنوان جایگزین‌های مناسب خواهند بود، توانمندسازی آنها یک اشتباه محاسباتی جدی خواهد بود. این امر هرگونه ابتکار عمل با حمایت خارجی برای تغییر سیاسی را بی‌اعتبارتر می‌کند و جنبش گسترده‌تر طرفدار دموکراسی در ایران را که به شدت دخالت خارجی و جایگزین‌های فرقه‌ای یا تمامیت‌خواه را رد می‌کند، تضعیف می‌کند.”

او افزود: “به طور متناقضی، برخی از قوی‌ترین مخالفت‌ها با دخالت ایالات متحده یا اسرائیل اغلب از سوی بازیگران جامعه مدنی مردمی و جریان‌های سیاسی اصلاح‌طلب یا میانه‌رو صورت می‌گیرد، نه از سوی نهادهای امنیتی. تضعیف آن صداهای داخلی – که از تغییر دموکراتیک حمایت می‌کنند اما با جنگ و دستکاری خارجی مخالفند – می‌تواند ناخواسته همان نیروهایی را که اسرائیل و ایالات متحده ادعا می‌کنند با آنها مخالف هستند، تقویت کند.”

نشریه نیوزویک – ترجمه انجمن نجات

نوشته نیوزویک: مجاهدین خلق فاقد هرگونه پایگاه مردمی قابل توجه در داخل ایران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تصور کنید که دهه‌ها درباره تغییر رژیم صحبت کنید، کنفرانس‌های مجللی برگزار کنید که میلیون‌ها دلار هزینه داشته باشند، به سیاستمداران بازنشسته، وزرای کابینه و وزرا از سراسر ایالات متحده و جهان غرب حق‌الزحمه‌های پنج و شاید حتی شش رقمی بپردازید، در حالی که ادعا می‌کنید یک رهبر هفتاد ساله محجبه که هرگز در انتخابات پیروز نشده و همواره با کمتر از ۱ درصد حمایت در نظرسنجی‌ها حضور داشته، رهبر محبوب آینده ایران خواهد بود. سپس اسرائیل برای پایان دادن به جمهوری اسلامی به ایران حمله کند و بزرگترین بحران حکومت را در چهل و شش سال گذشته به آن تحمیل کند و… نه واکنشی و نه صحبتی. اظهارات ظاهری که کار چندانی نمی‌کنند و مطمئناً مجاهدین خواستار تغییر معنادار نیستند. این توصیف مجاهدین خلق ایران است.

شاید مجاهدین خلق یا پوشش سیاسی آن، شورای ملی مقاومت ایران، ناراحت باشند. گذشته از همه اینها، علیرغم لفاظی‌های مخالفتشان، مجاهدین خلق نمی‌توانند تاریخ خود را پاک کنند. رهبری آنها قبل از انقلاب اسلامی آیت‌الله روح‌الله خمینی را در آغوش گرفت و با او همکاری نزدیکی داشت تا اینکه آیت‌الله خمینی در تلاش برای کنار گذاشتن آنها در کنار سایر متحدانش، همزمان با تثبیت کنترل، سعی کرد آنها را کنار بگذارد. مجاهدین خلق سپس به تبعید گریختند و خدمات خود را به صدام حسین عراق ارائه دادند، هم برای حمله به ایران و هم برای کمک به گارد جمهوری صدام در سرکوب کردهای عراق به او خدمت کردند. به همین دلیل است که قاطبه ایرانیان از این گروه متنفرند.

مجاهدین خلق همیشه مشکل‌ساز بوده‌اند. این گروه مانند یک فرقه عمل می‌کند. برای مدرسه نرفتن فرزندانش به شدت بد نام است، چرا که در مدرسه ممکن است با سایر دانش‌آموزان جوامع خارجی قاطی شوند. فرم‌های مالیاتی گروه‌های نیابتی آمریکایی آنها چندان منطقی نیست. با توجه به نحوه‌ کانالیزه کردن کمک‌های مالی مجاهدین خلق برای سیاستمداران آمریکایی، این موضوع مشکل‌ساز است. این گروه هر وقت که مقامات آمریکایی را برای حمایت از خود ترغیب نمی‌کند، در حال شستشوی مغزی اعضای خود با تفکرات ضد آمریکایی است.

با این حال، مدت‌هاست که اصرار دارد محبوب‌ترین جنبش ایران است. این گروه مکررا از این ادعا به عنوان وسیله‌ای برای مقابله یا بدنام کردن سایر گروه‌های مخالف استفاده میکند. 15 سال پیش که صحبت از برگزاری رفراندوم برای مردم ایران بود که تصمیم بگیرند حکومت فعلی را میخواهند یا خیر، به نظر می‌رسید که سران مجاهدین خلق بیشتر از آنکه به دنبال سرنگونی جمهوری اسلامی باشند، درگیر پسر شاه سابق هستند.

به طور سنتی، مجاهدین خلق ادعا کرده‌اند که آنقدر عمیق در رژیم نفوذ کرده‌اند که می‌توانند اطلاعاتی را افشا کنند که هیچ گروه دیگری نمی‌تواند. اساساً، مجاهدین خلق می‌گفتند که آنها اصل ماجرا هستند و سایر مخالفان و مخالفان جمهوری اسلامی بیشتر حرف می‌زنند تا عمل.

نمایندگان مجاهدین خلق اغلب اسناد جعلی را در واشنگتن می‌فروختند؛ من و همکارانم به عنوان مسئول میز پنتاگون، چندین مورد را رهگیری کردیم. هدف مجاهدین خلق واضح به نظر می‌رسید: در حالی که آنها ادعای مخالفت می‌کردند، امیدوار بودند که تندروهای دولت بوش که به دنبال تغییر رژیم در ایران بودند، به آنها حمله کنند و بعداً با افشای این کلاهبرداری، بی‌اعتبار شوند.
این بدان معنا نیست که مجاهدین خلق اخبار را فاش نمی‌کنند. آنها اولین گروهی بودند که در سال ۲۰۰۲ تأسیسات غنی‌سازی نطنز را که در آن زمان مخفی بود، علناً افشا کردند و از آن زمان سایت‌های مختلف دیگری را اعلام کرده‌اند. به ویژه اکنون، چنین اعلامیه‌هایی به احتمال زیاد مکانیسمی برای سرویس‌های اطلاعاتی خارجی – به احتمال زیاد اسرائیل ویا عربستان سعودی – به نظر می‌رسد تا یافته‌ها را بدون اثر انگشت خود منتشر کنند.

با ضربه‌ای که اکنون به حکومت ایران خورده است، مجاهدین خلق نیز رو به افول هستند. این گروه نه به این دلیل که با جمهوری اسلامی مخالف بودند، بلکه به این دلیل که مجاهدین خلق می‌خواستند در جمهوری اسلامی قدرتی داشته باشند، با آیت‌الله خمینی و آیت‌الله خامنه‌ای مخالفت کردند. همانطور که ایرانیان صدای خود را به گوش دیگران می‌رسانند، مجاهدین خلق می‌دانند که در حال نابودی هستند. آنها به عنوان کلاهبردار افشا خواهند شد و کسانی که از آنها حمایت می‌کنند، به درستی قضاوتشان زیر سوال خواهد رفت، دقیقاً مانند بسیاری از دانشگاهیان آمریکایی که زمانی خمرهای سرخ در کامبوج را به عنوان مترقی می‌پذیرفتند، پدیده‌ای که محقق گونتر لوی مستند کرده است.

با فروپاشی جمهوری اسلامی، مجاهدین خلق نیز به سه دلیل محو خواهند شد. اول، رژیم دیگر به این گروه به عنوان ابزار خود نیازی نخواهد داشت. دوم، سازمان‌های اطلاعاتی خارجی ازدعوا در سایه دست کشیده‌اند و اکنون در حال ضربه خوردن هستند.
یک بار دیگر، مجاهدین خلق نقش خود را از دست داده است. سرانجام، مردم ایران سخن خواهند گفت و این آمیزه‌ی جهش‌یافته‌ی اسلام‌گرایی و مارکسیسم را کنار خواهند گذاشت.

نوشته روزنامه نگار آمریکایی: افول حتمی مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

یک مارکسیست در حمام گِل؟ ۲۰ دسامبر سال گذشته، چهار اتومبیل لوکس سیاه‌رنگ در مقابل ورودی اصلی مجلل‌ترین مرکز آب‌درمانی در شهر ویشی فرانسه متوقف شدند. این هتل پنج‌ستاره بیش از ۱۳۰ سال پیش توسط ناپلئون سوم ساخته شده و چشم‌اندازی زیبا به پارک کنار رودخانه آلیه دارد. در بروشور تبلیغاتی این مجموعه آمده است: «ترکیبی جادویی از تجمل، آرامش و ظرافت».

دربان با عجله به استقبال مهمان ثروتمند و یازده همراهش، از جمله یک محافظ شخصی و یک خدمتکار زن، می‌رود. این زن هفتاد ساله که تمایل دارد ناشناس باقی بماند، تمام بخش‌های اسپا را برای خود رزرو کرده و درخواست کرده که جدا از سایر مهمانان خدمات دریافت کند. هنگام خروج نیز صورت خود را با ماسک پزشکی پوشانده است.

این گروه تا ۲ ژانویه در هتل اقامت داشتند و هنگام خروج مبلغ ۲۸۹۵۰ یورو را نقداً پرداخت کردند. این مبلغ شامل اقامت، حمام‌های آب‌درمانی، ماساژ و مربی‌گری شخصی بوده است.

پشت چهره این مهمان محتاط، مریم رجوی رهبر سازمان مجاهدین خلق قرار دارد. روشن است که او دیگر رهبری یک جنبش مارکسیستی-اسلامی در مبارزه با رژیم ایران را بر عهده ندارد، بلکه بیشتر جذب استفاده از منابع مالی سازمان برای لذت بردن از خدمات لوکس آب‌درمانی شده است.

مجاهدین خلق؟ برای ۴۴ سال این سازمان شبه‌نظامی بزرگ‌ترین دشمن رژیم ایران بوده است. منابع مالی نامشخص آن‌ها امکان عملیات تبلیغاتی چشمگیر را فراهم کرده است. دو سال پس از سقوط شاه در سال ۱۹۷۹، آن‌ها حملات متعددی را علیه آخوندهای حاکم ترتیب دادند. در یکی از این حملات، { آیت الله} علی خامنه‌ای، رهبر کنونی ایران، یک دست خود را از دست داد. روحانیون ایران هنوز همان اندازه از مجاهدین متنفرند؛ گروهی که تعداد قابل توجهی از اعضای آن زن هستند.

پس از مرگ رهبر تاریخی سازمان در سال ۲۰۰۳، همسر او رهبری را به دست گرفت و اکنون خود را فروتنانه خورشید انقلاب می‌نامد!

از سال ۲۰۰۵ تاکنون، این خورشید حداقل سالی دو بار به استراحتگاه‌های لوکس سفر می‌کند. روزنامه فرانسوی «لو پالمیپد» اقامت ۱۴ روزه او در هتل رویال شهر اویان و همچنین دوره ۲۱ روزه‌ای در یک هتل پنج‌ستاره در ویشی (با هزینه ۶۵۰۰۰ یورو بین دسامبر ۲۰۲۳ تا ژانویه ۲۰۲۴) و نیز ۱۳ روز دیگر آب‌درمانی در هتل سوفیتل میرامار در بیاریتز با هزینه ۳۸۱۴۰ یورو را ردیابی کرده است. در سال گذشته، «انقلابیون» در مجموع بیش از ۱۳۰ هزار یورو به صورت نقدی برای مراقبت‌های جسمانی خرج کرده‌اند. مراقبت از وجهه هزینه دارد!

به صورت رسمی، هر یوروی این پول از کمک‌های اجباری هواداران و همچنین از کمپین تلویزیونی سالانه در ماه ژانویه جمع‌آوری می‌شود. به گفته مجاهدین، آخرین کمپین هفت میلیون یورو درآمد داشته است. این درخواست کمک مالی از طریق کانال ماهواره‌ای مستقر در سن-اوئن-لومون (وال دواز) نزدیک مقر فرانسوی سازمان در اووِر-سور-اوآز اعلام شده است. اما حساب بانکی انجمنی که مسئولیت این کانال تلویزیونی را دارد فقط ۴۷۵ هزار یورو را ثبت کرده است. به همین دلیل، پلیس مظنون به پولشویی شده و تحقیقات ادامه دارد.

زمانی که مریم رجوی از اسپا لذت نمی‌برد، میلیون‌ها یورو برای لابی‌گری در واشنگتن خرج می‌کند تا مجاهدین را از فهرست سازمان‌های تروریستی آمریکا خارج کند. همچنین او آگهی‌های تمام صفحه در مجلات سیاسی می‌خرد تا «نقض حقوق بشر» توسط رژیم ایران را محکوم کند و اخیراً در مراسم «یوروپراید» در سال ۲۰۰۷ نیز به اقدامات اعتراضی عجیبی دست زده است.

روزنامه «لو پالمیپد» تلاش کرد تا از طریق اطرافیان مریم رجوی با او تماس بگیرد، اما او فرصت پاسخگویی نداشت. ظاهراً در حال گرفتن دوش بود…

نویسندگان: اودیل بن‌یحیی-کویدر و کریستوف لابه – نشریه لو کانار انشِن

نوشته نشریه کانار آنشنه فرانسه از زندگی لوکس مریم رجوی پرده برداشت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

هفته‌نامۀ فرانسوی با استناد به مدارکی که به دست آورده نوشته است که دست‌کم در بیست سال گذشته خانم رجوی دو بار در سال برای انجام “تالاسوتراپی” (یا دریادرمانی) در این اقامتگاه‌های مجلل سکونت می‌گزیند. به نوشتۀ “کانار آنشنه” مبلغی که خانم رجوی تنها در سال ۲۰۲۴ صرف این دست اقامت‌ها کرده به ۱۳۰ هزار یورو می‌رسد.

“کانار آنشنه” تصریح می‌کند که صورت‌حساب‌های خانم رجوی در این اقامتگاه‌های مجلل با وجه نقد پرداخت می‌شود. برای نمونه، در دسامبر سال ۲۰۲۳ هزینۀ اقامت خانم رجوی در هتل پنج ستارۀ “ویشی” به ۶۵ هزار یورو و هزینۀ اقامت دیگر او در بهار سال گذشته در هتل مجلل “بیاریتز” به ۳۸ هزار و ۱۴۰ یورو رسید که جملگی به صورت نقد پرداخت شدند.

هفته‌نامۀ فرانسوی با اشاره به اقامت‌های خانم رجوی در هتل‌های لوکس “اِویان”، “ویشی” و “بیاریتز” گفته است که بخش مهمی از منابع مالی سازمان مجاهدین از طریق کمک‌های مالی اعضا و طرفداران سازمان و همچنین جمع‌آوری کمک‌های مالی در ژانویه هر سال تأمین می شود. برای نمونه، به نوشتۀ نشریۀ فرانسوی، سال گذشته کمک‌های مالی اعضای و طرفداران این سازمان به هفت میلیون یورو بالغ شد. به نوشتۀ “کانار آنشنه” دادگستری فرانسه هم‌اکنون سرگرم تحقیق دربارۀ فعالیت‌های سازمان مجاهدین خلق در زمینۀ پولشویی است.

افشین علوی، سخنگوی سازمان مجاهدین خلق ایران، اظهارات نشریۀ فرانسوی را یک رشته خیالبافی خوانده و افزوده که پس از چهارده سال تحقیق هیچ نشانه‌ای از پولشویی یا دیگر فعالیت‌های غیرقانونی در کارنامۀ سازمان مجاهدین در فرانسه یافت نشده و این را خود قضات فرانسوی نیز تأئید کرده‌اند.

با این حال، روزنامۀ لوموند در سال ۲۰۰۵ فاش کرد که پلیس فرانسه با تجسس از مقر سازمان مجاهدین در حومۀ پاریس به وجود یک شبکۀ پیچیدۀ مالی در این سازمان پی برد. در جریان این تجسس پلیس به هشت میلیون دلار وجه نقد دست یافت که از طریق آلمان، روسیه و سوئیس به دست سازمان مجاهدین خلق در پاریس رسیده بود. خود خانم رجوی در جریان بازداشت موقت خود در فرانسه به تاریخ نوزدهم ژوئن ۲۰۰۳ گفته بود که در گذشته سازمان مجاهدین سالانه بین ۴۰ تا ۵۰ میلیون دلار کمک مالی جمع آوری می‌کرد و در سال ۲۰۰۲ این رقم به ۳۰ میلیون دلار ‌رسید.

در آن سال دادگستری فرانسه اعلام کرده بود که ۱۹ میلیون دلار از طریق شبکۀ جهانی شرکت‌هایی که سازمان مجاهدین ایجاد کرده به دست این سازمان رسیده بود. خود خانم رجوی در بازجویی‌هایش گفته بود که این شرکت‌ها در اروپا هستند و شعبه‌هایی نیز در عراق، اردن و امارات و در حوزه‌های الکترونیک، تجارت فرش و خدمات دارند. با این حال، مسئولان تحقیق در فرانسه در آن زمان دو منبع مهم مالی سازمان مجاهدین را پولشویی و جمع‌آوری کمک‌های مالی اعلام کردند.

توسط: ناصر اعتمادی – آر اف آی

نوشته کانار آنشنه : مریم رجویی صدها هزار یورو صرف تالاسوتراپی‌ و هتل‌های مجلل کرده است اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این خبر فعالان سازمان مجاهدین خلق ایران (مجاهدین خلق) را شوکه خواهد کرد. “لو کانار انشِنه” در نسخه روز چهارشنبه خود از زندگی مجلل مریم رجوی، چهره مخالف ایرانی در تبعید در فرانسه، پرده برداشته است.

طبق اطلاعات این نشریه، که اروپا 1 نیز قادر به تأیید آن است، او و محافظان نزدیکش تنها در سال گذشته 130 هزار یورو را در مراکز درمانی، اسپاها یا هتل‌های پنج ستاره هزینه کرده‌اند.

بیاریتز، دوویل، اویان و ویشی… از سال 2005، مریم رجوی چندین بار در سال در این مناطق لوکس اقامت داشته است. او همیشه توسط حدود ده نفر همراهی می‌شود.

صورت‌حساب‌ها به صورت نقدی و با مبالغ هنگفت پرداخت شده‌اند: 65 هزار یورو در دسامبر 2023 در یک هتل پنج ستاره در ویشی، یا 38,140 یورو در بهار گذشته در یک هتل لوکس در بیاریتز.

ظن‌هایی درباره پولشویی

این مبالغ ممکن است از سوی سازمان مجاهدین خلق تأمین شده باشد. طبق اطلاعات اروپا 1، دستگاه قضایی فرانسه در حال بررسی این موضوع است، زیرا بین دسامبر و ماه گذشته، دو گزارش تحت ماده 40 قانون آیین دادرسی کیفری در خصوص ظن‌های مربوط به پولشویی به دادستان‌های ایل-دو-فرانس و او-دو-فرانس ارسال شده است. این گزارش‌ها به شرکت‌های صوری وابسته به مجاهدین خلق مربوط می‌شود.

این سازمان بین سال‌های 1997 تا 2013 از سوی ایالات متحده و اتحادیه اروپا به عنوان یک گروه تروریستی طبقه‌بندی شده بود. این سازمان هر ساله یک کمپین جمع‌آوری کمک مالی از میان اعضا و هوادارانش برگزار می‌کند. تنها در سال گذشته، بیش از 7 میلیون یورو از این طریق جمع‌آوری شده است.

نوشته گزارش یوروپ وان فرانسه درباره زندگی لاکچری مریم رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

یکی از دلایل محبوبیت مجاهدین خلق در محافل خاص این است که این گروه به دنبال راه‌اندازی جنگ علیه ایران بوده که این هدف بسیاری از افراد در واشنگتن است.

بسیاری از سیاستمداران – از جمله پمپئو، مایک پنس و جان بولتون – علیرغم تاریخ خونین و خشونت‌بار سازمان مجاهدین خلق، که پر از حملات تروریستی به گروه‌ها و افراد مختلف بوده و باعث کشته شدن ایرانی‌ها و آمریکایی‌ها شده، به این گروه ابراز ارادت کرده اند.

یکی از دلایل دیگری که تشکیلات مجاهدین خلق چنین حامیان مهمی پیدا می‌کند، پول حیرت‌انگیزی است که این گروه به مقامات ارشد فعلی و سابق آمریکا در ازای دریافت حمایت، پرداخت می‌کنند – هرچند منابع مالی مجاهدین خلق مشخص نیست و نمی‌توان گفت واقعا چه کسی و برای چه هدفی از این گروه حمایت مالی می‌کند.

براساس اسناد مالی منتشر شده، یک نمونه مایک پنس بود که در سال 2022، ۱۹۰هزار دلار از این گروه دریافت کرد تا در آلبانی برای آنها صحبت کند. او در سال 2023 نیز در مراسم مجاهدین خلق سخنرانی کرد اما معلوم نیست چه مبلغی دریافت کرد.

دیگر مثال این تبادلات مالی بین مجاهدین خلق و مقامات آمریکایی جان بولتون است که بر اساس گزارش‌ها دست‌کم ۱۸۰هزار دلار دریافت کرده که برای مجاهدین خلق سخنرانی کند و خواستار «سرنگونی رژیم» شود و وعده بدهد که این پیروزی را با مجاهدین خلق در ایران جشن بگیرد.

چرا افکار عمومی باید به این بده بستان آشکار در صحنه سیاسی آمریکا اهمیت دهند؟

مشخص است. چون ما به روشنی می‌بینیم که یک گروه تروریستی سابق از سیستم سیاسی آمریکا برای شروع جنگ و خشونت علیه ایران سوءاستفاده می کند.

آمریکا، سازمان مجاهدین خلق را به دلیل حملاتی که منجر به کشته شدن آمریکایی‌ها شد یک سازمان تروریستی نامید و آن را در لیست سیاه خود گذاشت. این گروه در سال ۲۰۱۲ و پس از کمپین‌ها و لابی‌های فراوان و با حمایت افرادی مانند بولتون از لیست گروه‌های تروریستی خارج شد.

این سازمان با اعضای خود مانند یک فرقه رفتار می‌کند٬ حقوق اساسی و انسانی آن‌ها را نقض می‌کند، اعضای خانواده را با زور از هم جدا می‌کند و حتی برای کنترل زاد و ولد به صورت سیستماتیک اعضای خود را عقیم کرده است. [همه این اقدامات مستند شده است.]

همچنین، اعضای سابق مجاهدین خلق، کسانی که مجبور به جنگیدن به عنوان سرباز کودک شده‌اند، گزارش‌های دست اولی از جنایات این فرقه علیه اعضای خود، ارائه کرده‌اند. [محمدرضا ترابی یکی از این افراد است که به عنوان کودک سرباز به استخدام مجاهدین خلق در آمد و به مدت 18 سال در این تشکیلات خدمت کرد.]

سازمان مجاهدین خلق در ایران به خاطر جنگیدن در جبهه صدام حسین علیه ایران در زمان جنگ ۸ ساله نیز بسیار منفور است.

حامیان مجاهدین خلق فاسد یا ناآگاه؟

سیاستمدارانی که به مجاهدین خلق پیمان دوستی می‌بندند یا فاسد هستند، یا بی‌اطلاع، یا هر دو. پمپئو در دسته اول قرار می گیرد و مشخص نیست که آیا کیت کلوگ فرستاده جدید ترامپ به اوکراین و روسیه که در برنامه مجاهدین خلق شرکت کرده درباره سابقه این گروه مطلع بوده و یا صرفا به افرادی مانند پمپئو اعتماد کرده است.

گروه‌هایی مانند مجاهدین خلق فقط به دنبال جاه‌طلبی‌های سیاسی خود هستند و نه به منافع دولت آمریکا اهمیت می‌دهند و نه ویران شدن زندگی مردم معمولی در ایران. فعالیت‌های این گروه فقط و فقط توانسته ایالات متحده را به جنگ با ایران نزدیک‌تر کند.
اگر ترامپ بخواهد یک رویکرد سیاست عاقلانه را در قبال ایران پیش بگیرد نباید تحت تأثیر گروه‌های نفوذی مانند مجاهدین خلق که می‌خواهند ایالات متحده و ایران را به سمت جنگ سوق دهند، قرار بگیرد. در آستانه دور دوم ریاست جمهوری ترامپ، ما از او می‌خواهیم که دستورکار لابی‌های جنگ‌طلب مانند مجاهدین خلق را کنار بگذارد و به جای آن امنیت آمریکا را در اولویت قرار دهد و از اهرم‌ها و امتیازات موثر برای کنترل برنامه هسته‌ای ایران استفاده کرده و فشار مضاعف را از روی زندگی مردم عادی در ایران را بردارد.

حساب کاربری رسمی نایاک (شورای ملی ایرانی آمریکایی) در شبکه اجتماعی ایکس

نوشته دلایل جذابیت مجاهدین خلق در محافل خاص آمریکایی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

شهادت اعضای سابق سازمان مجاهدین خلق، تلاش سیستماتیک برای عضوگیری و استثمار کودکان، به ویژه در طول سال هایی که این سازمان در کمپ اشرف در عراق بود، را آشکار می کند. بازماندگانی مانند امین گل‌مریمی و امیر وفا یغمایی از جدا شدن اجباری از خانواده خود به عنوان خردسال و تحت القائات ایدئولوژیک سخن می‌گویند. این القائات برای سرکوب فردیت و تحمیل سرسپردگی طراحی شده بودند. این دستکاری روانی به عنوان پایه ای برای وادار کردن کودکان به ایفای نقش هایی در عملیات های نظامی از حمایت لجستیکی گرفته تا مشارکت مستقیم در درگیری های مسلحانه، عمل کرد.

آسیب های روانی که این افراد متحمل شدند، زخم های طولانی مدتی بر جای گذاشته که به صورت اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، بیگانگی و مشکلات شدید در ادغام مجدد در زندگی غیرنظامی ظاهر می شود. چنین استثماری از کودکان نه تنها با حقوق اولیه بشر در تضاد است، بلکه بی توجهی مجاهدین خلق به رفاه حداقلی اعضای خود را نیز برجسته می کند. این روایات تصویر سازمان مجاهدین خلق را که به دقت به عنوان یک جنبش دموکراسی خواه ترسیم شده بود را از بین می برد و در عوض آن را به عنوان گروهی که در پی آسیب رساندن به افراد برای اهداف ستیزه جویانه خود است، آشکار می کند.

مجاهدین خلق برای آن که به عنوان یک نیروی دموکراتیک به رسمیت شناخته شود به شدت لابی کرده است و در پی آن از حمایت سیاستمداران با نفوذ در اروپا و ایالات متحده برخوردار شده است. با این حال، تاریخچه اقدامات سرکوب‌گرانه سازمان به شدت با ادعاهای آن تناقض دارد. اتهامات مربوط به استخدام کودک سرباز نماد الگوی گسترده‌تری از کنترل اجباری، از جمله سرکوب مخالفان در صفوف خود و اعمال وفاداری مطلق به رهبری آن است.

رهبری مجاهدین خلق این اتهامات را رد کرده و به اغلب افشاگران برچسب مبلغان همسو با تهران زده است. با این حال، تداوم گزارش‌های بازمانده‌ها و تحقیقات تأییدکننده توسط رسانه‌های معتبری مانند «لوموند» تصویری نکبت‌بار را به تصویر می‌کشد. برای حامیان بین‌المللی، این افشاگری‌ها مستلزم یک حسابرسی اخلاقی است: حمایت مستمر از مجاهدین خلق خطر نقض قوانین بین‌المللی و اصول اولیه اخلاقی را بیشتر میکند.

عضوگیری کودکان مجاهدین خلق، آن را در زمره سازمان‌های بدنامی مانند ارتش مقاومت خداوند (LRA) در اوگاندا و گروه‌های مسلح درگیر در مناطقی چون سوریه قرار می دهد. این گروه‌ها تاکتیک‌های مشابهی را به کار می‌گیرند: دستکاری روانی، جدایی اجباری از خانواده، و استفاده از ترس و تبلیغات برای تضمین وفاداری.

با این حال، ساختار متمرکز و جاه‌طلبی‌های سیاسی مجاهدین خلق آن را از دیگر گروه‌ها متمایز می کند. بر خلاف گروه‌های تکه تکه‌شده که در سرزمین‌های غیرقانونی فعالیت می‌کنند، رهبری مجاهدین خلق در یک سیستم سلسله مراتبی عمل می‌کند که هم بر فعالیت‌های شبه‌نظامی و هم بر اقدامات لابی‌گری بین‌المللی نظر دارد. این ساختار سیستماتیک تشکیلاتی، اقدامات مجاهدین خلق را نگران‌کننده‌تر می‌کند، زیرا این رویدادها اتفاقات مجزا نیستند، بلکه بخشی از یک استراتژی حساب شده هستند که سطوح بالای گروه آن را تعیین میکنند.

کشورهای میزبان یا حامی مجاهدین خلق مسئولیت مهمی در قبال رسیدگی به این اتهامات دارند. آلبانی که بسیاری از اعضای مجاهدین خلق را پناه داده است، به دلیل نقش خود در پناه دادن به سازمانی که متهم به نقض شدید حقوق بشر است، لازم است مورد بررسی دقیق قرار بگیرد. بر اساس قوانین بین‌المللی، از جمله پروتکل اختیاری کنوانسیون حقوق کودک در مورد نقش کودکان در درگیری‌های مسلحانه (OPAC)، کشورها موظف هستند از استخدام کودکان جلوگیری کنند و از مجازات مجرمان اطمینان حاصل کنند.
برای کشورهایی مانند ایالات متحده و کشورهای اروپایی که از مجاهدین خلق به عنوان وزنه تعادلی در برابر ایران دفاع می کنند، مخاطرات اخلاقی زیادی وجود دارد. نادیده گرفتن تخلفات مستند این گروه، اعتبار آنها را به عنوان مدافعان حقوق بشر تضعیف می کند و می تواند برنامه‌های سیاست خارجی آنها را خدشه‌دار کند. حمایت از مجاهدین خلق بدون درخواست پاسخگویی خطر مشارکت در نقض حقوق بشر را در پی دارد.

صدای بازماندگان باید باعث واکنش جهانی به این اتهامات شود. شهادت آنها بینش ارزشمندی در مورد اقدامات استثمارگرانه مجاهدین خلق به جهانیان می‌دهد. این قربانیان کودک سربازی در مجاهدین خلق خواستار پایان دادن به معافیت از مجازات هستند. تشکیل کمیسیون‌های حقیقت یاب، تحمیل غرامت، و اقدامات قانونی علیه افراد مسئول از اقدامات لازم برای تضمین عدالت برای قربانیان و جلوگیری از سوء استفاده های مشابه در آینده است.

علاوه بر این، جامعه بین المللی باید تعامل خود با مجاهدین خلق را مورد ارزیابی مجدد قرار دهد. حمایت از گروه های مخالف نمی‌تواند به قیمت نقض حقوق اولیه بشر تمام شود. با پاسخگو کردن مجاهدین خلق، جامعه جهانی می تواند پیام روشنی ارسال کند که استثمار کودکان صرف نظر از همسویی سیاسی با یک گروه قابل تحمل نخواهد بود.

استفاده مجاهدین خلق از کودکان سربازان خیانت روشن به اصولی است که ادعا می کند از آنها حمایت می کند. روایت‌های بازماندگان، اقدامات ویرانگر این گروه و هزینه‌های انسانی که در پی داشته است را آشکار می‌کند و مشروعیت آن را به عنوان یک نیروی دموکراسی خواه به چالش می‌کشد. برای جامعه بین المللی، این افشاگری‌ها آزمونی برای پایبندی آن به حقوق جهانی بشر است. پاسخگویی برای مجاهدین خلق فقط یک الزام اخلاقی نیست، بلکه یک گام ضروری برای اطمینان از غلبه عدالت بر مصلحت سیاسی است.

پوریا تاجعلی – سایت ژئوپلیتیکا

ترجمه سایت انجمن نجات

نوشته گزارش ژئوپولیتیکا از کودک سربازان سازمان مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.