مقر مجاهدین خلق

گروه تروریستی مجاهدین خلق در ماه‌های اخیر وارد مرحله جدی‌تری از بحران‌ها و چالش‌هایی شده است که آن را گام به گام به مرحله فروپاشی نزدیک می‌کند.

عملیات پلیس فرانسه علیه مقر گروه تروریستی مجاهدین خلق در اطراف پاریس، پایتخت این کشور همزمان با سالگرد اقدام پلیس آلبانی علیه اردوگاه مانزا در شهر دورس این کشور، در حالی انجام شد که موضوع ادامه حضور این گروه در آلبانی به محل بحث‌های جدی تبدیل شده و حامیان غربی این گروه را به تلاش برای تعیین مکان جدید جهت استقرار آن‌ها واداشته است.

البته انتخاب احتمالی کانادا برای این هدف، خود سبب بروز تنش‌های جدی میان اعضای گروه مجاهدین خلق شده است؛ اولویت‌بندی اعزام اعضا به کانادا اکنون یکی از دلایل اختلاف‌های درون دیوارهای اردوگاه مانزا است که تظاهرات و سر دادن شعار مرگ بر رجوی را نیز درپی داشته است.

از سوی دیگر، گزارش‌هایی درباره وخامت وضعیت جسمانی مریم رجوی، سرکرده گروه تروریستی مجاهدین خلق منتشر شده‌اند.

براساس اظهارات یک منبع آگاه، رجوی عصر روز شنبه، ۱۹ خرداد هنگام بازگشت از پاریس، پایتخت فرانسه به سمت اردوگاه اور سوروزا، دچار حمله عصبی شدید شده و بلافاصله به بیمارستان منتقل شد؛ منبع یادشده تاکید کرد که پس از اعلام وضعیت وخیم جسمی سرکرده گروه تروریستی مجاهدین خلق، تیم حفاظتش برای جلوگیری از نشت اخبار در این باره، به شکلی ویژه در حالت آماده‌باش قرار گرفته است.

به گفته این منبع آگاه، مریم رجوی دچار بیماری روماتیسم، سرطان روده و بیماری عصبی است و همین بیماری عصبی سبب غیبت ۲ هفته‌ای او در سال ۱۴۰۱ نیز شده بود.

اکنون در پی وخامت حال جسمانی مریم رجوی پیکر محتضر مجاهدین خلق در میانه بالا گرفتن اعتراض‌های داخلی در اردوگاه مانزا در آلبانی و محدودیت‌های اعمال شده از سوی دولت این کشور و نیز از سوی دولت فرانسه برای اعضای مستقر در این کشور مدعی حقوق بشر، با شرایط به مراتب دشوارتری مواجه شده است.

حتی می‌توان انتظار داشت که مرگ احتمالی مریم رجوی به‌عنوان کاتالیزوری در فرآیند فروپاشی گروه تروریستی مجاهدین خلق عمل کند؛ چراکه این گروه تروریستی در حال حاضر در شرایط بسیار بدی قرار دارد و اعضای باقی مانده آن که عمدتا افرادی سالخورده هستند، در یأس و سرخوردگی از یک عمر جنایت با دستمزد آوارگی، به سر می‌برند.

آیا مریم رجوی به سرنوشت مسعود رجوی دچار خواهد شد؟

سرنوشت مسعود رجوی طی تقریبا ۲ دهه گذشته در هاله‌ای از ابهام قرار گرفته است؛ در حالی که او طی ۲۰ سال گذشته در انظار عمومی حاضر نشده و برخی از نزدیکان به این گروه مرگش را تایید کرده‌اند، گروه تروریستی مجاهدین خلق از قول او به مناسبت‌های مختلف بیانیه صادر می‌کند!

این در حالی است که رئیس سابق اطلاعات عربستان از جمله کسانی بود که پس از حضور در نشست مجاهدین خلق، خبر مرگ مسعود رجوی را تایید کرد.

گزینه دیگری که درباره سرنوشت مسعود رجوی مطرح می‌شود، این است که او قربانی تسویه حساب‌ درونی و حذف از سوی رقبا شده است.

با در نظر داشتن موارد گفته شد، این پرسش محل اعتبار است که سرنوشت مریم رجوی چگونه رقم خواهد خورد؟ او بر اثر بیماری می‌میرد یا قربانی حذف سازمانی ناشی از اختلاف‌های فزاینده می‌شود.

وخامت حال مریم رجوی

اگرچه دیوارهای بلند اردوگاه‌های مجاهدین خلق و سیستم انزوای اجباری اعضای آن از جهان بیرون از دیوارها، واقعیت‌های درون این مراکز را به رازهای مگویی تبدیل کرده است، دلایل مختلفی وجود دارند که می‌توانند موضوع وخامت حال جسمی و بیمارهای متعدد مریم رجوی یا تصمیم برای حذف او را با استناد به آن‌ها محل اعتماد قرار دهند.

براساس گزارش‌های موجود و تحقیقات انجام شده و البته فعالیت گسترده گروه تروریستی مجاهدین خلق برای قاچاق دارو، بخش عمده‌ای از اعضای این گروه به دلیل زندگی در شرایط نظامی، آوارگی و غیرانسانی با نرخ بالایی به بیماری‌هایی مانند آلزایمر، پوکی استخوان شدید، دیابت، انواع سرطان، مشکلات سیستم گوارشی، مشکلات قلبی و فشار خون مبتلا هستند.

رسانه‌های آلبانیایی گزارش داده‌اند که نرخ بالای ابتلای ساکنان اردوگاه مانزا به بیماری‌های مختلف این گروه را ناچار به قاچاق دارو از آلمان و ایتالیا کرده است؛ چراکه زندگی آن‌ها در شرایط همواره جنگی و بریده از جهان خارج، آن‌ها را با ناتوانی‌های جسمی و ذهنی زیادی مواجه کرده است.

مریم رجوی هرچند عنوان سرکرده این گروه تروریستی را یدک می‌کشد، اما شرایط زندگی نسبتا مشابهی با دیگر اعضا داشته است؛ بنابراین، می‌توان احتمال ابتلای او به روماتیسم و سرطان روده را بسیار بالا دانست؛ ضمن اینکه پیشتر نیز صحبت‌هایی درباره ابتلای مریم رجوی به سرطان روده منتشر شده بود.

در سال ۱۳۹۸ پایگاه اشرف نیوز اعلام کرد که نتیجه معاینه‌های پزشکی انجام شده روی مریم رجوی در اواسط جولای سال گذشته در یکی از بیمارستان‌های معتبر پاریس، ابتلای او به سرطان را تایید می‌کند.

خبرگزاری عراقی اشرف نیوز، نوشته بود که مریم رجوی رفتارهای خصومت و خشونت‌آمیزی دارد که نشانه‌های ابتلایش به سرطان است؛ با وجود این، سرکردگان گروه تروریستی مجاهدین خلق همواره به او توصیه می‌کنند که برای پوشاندن افسردگی ناشی از بیماری لبخند بزند و ظاهر خود را حفظ کند.

گزارش‌هایی نیز از سردرگمی درونی گروه در پی مواجهه با این موضوع منتشر شدند؛ مهدی ابریشمچی، از سرکردگان گروه تروریستی مجاهدین خلق در نشست داخلی ضمن اشاره به موضوع بیماری مریم رجوی، درباره وقوع کودتا هشدار داد.

از سوی دیگر ارزیابی وضعیت گروه تروریستی مجاهدین خلق، نشان می‌دهد که چالش‌های متعدد پیش آمده در مسیر ادامه فعالیت این هویت جنایت‌کار، می‌توانند بر سرنوشت آن تاثیرگذار باشند.

گروه تروریستی مجاهدین خلق که اکنون شاهد برگزاری دادگاه رسیدگی به اتهام‌های خود در ایران است، با وقوف کشورهای غربی به موضوع پیامدهای ادامه فعالیت این گروه در خاک آن، با محدودیت‌هایی به‌ویژه در آلبانی و فرانسه مواجه شده است؛ در عین حال، نارضایتی‌ها از سرکردگان این گروه درپی سال‌ها آوارگی و نامشخص بودن آینده بالا گرفته است و از زمزمه‌ به حالت فریاد درآمده است.

همه این‌ها عواملی هستند که از جهت‌های مختلف می‌توانند انتشار خبر وخامت وضعیت جسمی مریم رجوی را محل گمانه‌زنی‌های جدی درباره آینده گروه تروریستی مجاهدین خلق کنند.

چه چیزی در انتظار گروه تروریستی مجاهدین خلق است؟

ناپدید شدن ناگهانی مسعود رجوی که می‌توان از آن به‌عنوان حذف یک جنایت‌کار یاد کرد، با روی دادن مرگ مریم رجوی بر اثر بیماری می‌تواند به معنای پایان کار گروه تروریستی مجاهدین خلق باشد.

مریم رجوی که خود را از اعضای فرقه آواره‌اش در آلبانی جدا کرده و در فرانسه زندگی می‌کند، درباره اقدام سال گذشته پلیس آلبانی در مانزا هیچ موضع‌گیری نکرد؛ در عین حال، برخی از گزارش‌ها نشان می‌دهند که در میانه جدی شدن گزینه انتقال مجاهدین خلق از آلبانی به کانادا، قرار شده که رده‌های ارشد مشمول این انتقال شوند و همین امر تنش‌های درونی را تشدید کرده است.

درگیری‌های درونی شدید گروه تروریستی مجاهدین خلق که در هفته‌های اخیر به سر دادن شعارهای مرگ بر رجوی درون دیوارهای مانزا منجر شد، قطعاً برای سرکردگان باقی‌مانده این گروه که میان خودشان در شرایط جنگ قدرت به سر می‌برند، عامل وحشت جدی است.

همشهری آنلاین

نوشته سرنوشت مریم رجوی چگونه رقم خواهد خورد؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

حسن حیرانی/ عضو جداشده از فرقه رجوی

در مصاحبه تلویزیونی با شبکه بی‌بی‌سی فارسی

باید کامنت منفی  و فحش می‌نوشتیم

هر فرد در این گروه بسته به سطح دانش خود از فضای مجازی و آشنایی با زبان‌های متفاوت چندین حساب کاربری متفاوت در شبکه‌‎های اجتماعی برای خود داشت. افراد طبق برنامه‌ای که هر روز صبح از بخش سیاسی گروه اعلام می‌شد فعالیت‌های مشخصی مانند لایک و ریتوییت‌کردن توییت‌های مریم رجوی (سرکرده این گروه تروریستی) را انجام می‌دادند. هیچ فرد جوانی در تشکیلات باقی نمانده؛ همه از این مجموعه جدا شده‌اند و رفته‌اند. حتی اینها توانایی نگه‌داشتن فرزندان خودشان را هم نداشتند. محمد رجوی کجاست؟ فرزندان بقیه سران هم اینها را قبول ندارند. خودم 3سال در قسمت سیاسی فرقه بودم که در این بخش هر روز صبح به همه اعضا جی‌میل ارسال می‌کردیم که امروز در رابطه با چه موضوعی توییت بزنند و فعالیت مجازی بکنند. همچنین من خودم چند تا صاحب عربی، انگلیسی، فارسی داشتم و هر روز صبح باید می‌رفتم توییت‌های خواهر مریم را لایک می‌کردم و کامنت مثبت می‌گذاشتم. گاهی روزها نفرات آیپک علیه ایران و جمهوری اسلامی حرف می‌زدند که ما باید می‌رفتیم و کامنت ضد‌ایران می‌گذاشتیم. گاهی کسی از اصلاحات در ایران دفاع کرده بودو ما باید می‌رفتیم به جد و آباد این بنده خدا فحش می‌دادیم و کامنت منفی می‌گذاشتیم.

حسن شهبازی

عضو جداشده از فرقه رجوی

مشکلات ایران را هشتگ می‌کردیم

برای فعال‌شدن هشتگ‌ها، به ما گفته می‌شد که دقیقا روی چه هشتگی کار کنیم. کار ما این بود که با جست‌وجوی ویدئوهای اعتراضات و نشر وبازنشر آنها،کامنت‌های خودمان را در ذیل همان ویدئوها پخش کنیم.ما به‌صورت روزانه، دستورالعمل‌هایی برای تمرکز روی مسائل جاری ایران دریافت می‌کردیم؛ مسائلی مانند بالارفتن قیمت‌ها، بیکاری و فقر. ما باید با استفاده از توییتر، توجه جهانیان را به این مسائل جلب می‌کردیم و به هر طریقی، جمهوری اسلامی را مقصر نشان می‌دادیم. این وظیفه روزانه ما در فضای مجازی بود.

یکی از نجات‌یافتگان

از کمپ “آلبانی” (اشرف 3)

دستور رجوی: سیاه‌نمایی وضعیت ایران

دستور مریم رجوی به سران تشکیلات، تبلیغات دروغین و شیطان‌سازی و سیاه‌نمایی وضعیت ایران است و اینکه اربابش قصد حمله به ایران را دارد. بالطبع بالابردن جنبه تبلیغی مثبت از وضعیت تشکیلات پوسیده در آلبانی که رمقی برای بقا در وجود افراد باقی نمانده است، فقط به‌خاطر سال‌ها مغزشویی است که انجام دادند و اینکه زندگی در بیرون تشکیلات برای‌شان متصور نیست و همچنین فضای پیچیده سرکوب و بی‌هویت‌کردن افراد توسط مسعود و مریم رجوی و مسئولان و غل و زنجیر‌های ایدئولوژی مریم بر دست و پای تک ‌تک آنها تنیده شده و آنها توان فکر‌کردن را از افراد سلب کرده‌اند و افراد مأیوسانه آن‌جا هستند.

کریم حقی

محافظ سابق مریم رجوی

اینترنشنال و بعضی از سلبریتی‌ها بیانیه‌های مجاهدین خلق را بازپخش می‌کنند

الان مجاهدین با کمیته‌های جوانان محلات بدون اینکه کسی بداند وابسته به مجاهدین هستند، فعالیت می‌کند و شبکه اینترنشنال پیام‌ها و بیانیه‌های این کمیته‌ها را داخل منازل و محل کار ایرانیان می‌برد و حتی تعدادی از سلبریتی‌ها و افراد مطرح بیانیه‌های اینها را بازپخش می‌کنند بدون اینکه بدانند واقعیت قضیه چیست! مردم با اغتشاشات همراهی نکردند و تمام فراخوان‌ها شکست خورده است.

ایران‌اینترنشنال مسئول سفیدکردن مجاهدین خلق است!

برجسته کردن کمیته‌های جوانان محلات و نرمالیزه کردن تجزیه‌طلبی را شبکه اینترنشنال انجام می‌دهد و حتی سفید‌کردن مجاهدین را بر‌عهده این شبکه گذاشته‌اند. اگر بدانید مجاهدین چه هزینه‌هایی می‌کنند، سرتان سوت می‌کشد! تکنولوژی اسرائیل پشت مجاهدین است تا آنها را به نتیجه برسانند!

مصطفی بهشتی

عضو جداشده از فرقه رجوی

تمام چت‌های ما چک می‌شد

مانیتورینگ افرادی که در حوزه فضای مجازی در داخل پادگان اشرف 3فعالیت می‌کنند در چهار مرحله انجام می‌گیرد. در اتاق و یا سالنی که افراد پشت سیستم‌ها هستند، تلویزیون‌های بزرگ موسوم به پلاسما وجود دارد که مانیتور تمام سیستم‌های کامپیوتر افراد به این تلویزیون‌ها متصل است. یک فرمانده در هر اتاق هست که چت افراد را چک می‌کند. مراحل بعدی چک در اتاق فرماندهی، اتاق اطلاعات و امنیت و اتاق اینترنت و سایبری اصلی فرماندهی صورت می‌پذیرد. هدف از این مراحل چک امنیتی و جلوگیری از درز اخبار تشکیلاتی توسط افراد ناراضی به بیرون تشکیلات است. برای اینکه اعضای فرقه نتوانند توسط تبلت‌ها و گوشی‌های موبایل با خارج از مناسبات ارتباط بگیرند، به طریقی محل سیم کارت آنها را خراب می‌کنند. من به‌عنوان کسی که 21سال در سازمان مجاهدین خلق بوده‌ام می‌گویم که اشتباه محض است اگر فکر کنید مجاهدین به‌دنبال آزادی مردم ایران هستند. آنها فقط و فقط به‌دنبال کسب قدرت هستند.

پرویز حیدرزاده

عضو جداشده از فرقه رجوی

به ما می‌گفتند از 15ساله تا 30ساله را با حرف‌هایتان جذب کنید. تاریخ نمی دانند.

هر یک از اعضای سازمان ممکن است بیش از 10حساب کاربری در شبکه‌های اجتماعی داشته باشند که صاحبان ظاهری بیشتر آن حساب‌ها، دخترهای جوان با اسم و داستان و هویت جعلی هستند.اعضای سازمان تلاش می‌کنند در شبکه‌های اجتماعی، پست‌های مریم رجوی را پر بیننده کنند و در این زمینه از ماشین‌های ترول برای ترندکردن مریم رجوی و سازمان استفاده می‌کنند. تلاش اعضای سازمان مجاهدین خلق در شبکه‌های اجتماعی این است که کاربران را به مرحله نفرت از حکومت کنونی ایران برسانند تا آن افراد در شرایطی که به‌ وجود می‌آید، عملیات‌های ایذایی انجام بدهند، اموال عمومی را آتش بزنند و کارهای دیگری از این دست. به ما می‌گفتند از 15ساله تا 30ساله را با حرف‌هایتان جذب کنید. این سن‌ها زودباور هستند، خوب تاریخ نمی‌دانند و ما را خوب نمی‌شناسند. من فقط اجازه داشتم که به مخاطبم بگویم در سوئد و دانمارک دانشجو هستم و بیشتر از این دو تا کشور اجازه نداشتم که بگویم. شاید کس دیگری جای دیگری را می‌گفت. هیچ عکس شخصی هم حق نداشتیم از خودمان در فضای مجازی منتشر کنیم.

مردم به ما ناسزا می‌گفتند

اکانتی تحت عنوان سعید ۲۵ ساله داشتیم که صاحب این اکانت یک فرد ۸۰ ساله است که مشغول فریب جوان‌های ایرانی در فضای مجازی است. تا آنجا که ما در آن گروه مشغول فعالیت سایبری بودیم هیچ‌گونه موفقیتی را شاهد نبودیم؛ چرا که اکثر افرادی که به ما وصل می‌شدند به محض آنکه اسم سازمان را می‌شنیدند کل ارتباط‌شان را با ما قطع کرده و با ناسزاگویی از ما جدا می‌شدند.

جذب جوانان فریب‌خورده با وعده پول

از زمانی که من وارد فرقه رجوی شدم، شاهد این موضوع بودم که برای هر یک از اعضا تعداد زیادی رایانه تهیه شد و از آن افراد در قالب به قول خودشان “ارتش سایبری خواهر مریم” در راستای تأمین منافع سازمان سوءاستفاده می‌کردند. شاید بتوان به‌صورت مختصر تمام فعالیتی که ما در قالب ارتش سایبری در آن فرقه انجام می‌دادیم را اینگونه تعریف کرد که وظیفه ما در آنجا وصل‌شدن به داخل ایران و فریب جوان‌ها به ‌منظور جذب نیرو و استفاده از آنها برای ایجاد اغتشاشات و در نهایت به زعم خودشان سرنگونی نظام ایران بود. اکانت‌هایی که در آنجا استفاده می‌شد برگرفته از نام‌های اصیل ایرانی همچون کوه‌ها، دشت‌ها یا اسامی ایرانی جوان‌پسند بود که بتواند قشر جوان و فعال در فضای مجازی را فریب دهد. در واقع اعضای سایبری سازمان وظیفه داشتند که “پس از جذب جوانان فریب‌خورده با وعده پول” یا مواردی از این دست، آن جوانان را مجاب کنند که با چسباندن برخی عکس‌ها در اماکن عمومی، شعارنویسی، پاره‌کردن برخی تصاویر، آتش‌زدن و ایجاد اغتشاش و ارسال تصاویر برای اعضای سازمان، از آنها پول دریافت کنند.

نوشته فعالیت های لشکر سایبری مجاهدین خلق به روایت افراد جدا شده اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در پی این مخالفت، حدود یک هزار مأمور پلیس آلبانیایی از واحد دادستانی ویژه مبارزه با فساد و جرائم سازمان‌یافته به اردوگاه‌ اشرف۳  واقع در غرب آلبانی که محل استقرار دست‌کم ۳ هزار عضو سازمان مجاهدین خلق است، حمله کردند. در کنار همه پیامدهای این اتفاق که هر کدام، جای تأمل و تفسیرهای دقیق و کارشناسانه دارد، یکی از پیامدهای این اتفاق، کاهش چشمگیر کامنت‌ها در فضای مجازی بود.

اتفاقی که در اردوگاه‌ مجاهدین خلق در آلبانی رخ داد، بی‌گمان یکی از حوادث مهم و اثرگذار برای کامنت‌گذاران شبکه‌های معاند بود؛ چرا که در آن روز اتفاق غیرمنتظره‌ای برای ساکنان اردوگاه‌ اشرف 3 در آلبانی افتاد که در کنار همه پیامدهای ناگوار برای آن گروه تروریستی، طشت رسوایی آنها در فضای مجازی هم از بام افتاد و کامنت‌هایشان هم با این لشکر شکست‌خورده سقوط کرد. بخشی از پوچی افکار و اندیشه‌ها و همچنین اعمال و کردار غیرانسانی مجاهدین در قالب کامنت‌های خصمانه اعضای این گروه در فضای مجازی قابل رویت بود که از لانه عنکبوتی خود در اردوگاهی در آلبانی بی‌وقفه انتشار می‌دادند.

از دسترس خارج‌شدن حساب‌های توییتری مشهور

مجاهدین در وارونه جلوه‌دادن حقایق سیاسی و اجتماعی ید طولایی دارند و بدون شک در جریان اتفاق اخیر هم بدشان نمی‌آمد که از آب، کره بگیرند و داستان‌های خیالی و سودمند برای خودشان خلق کنند و به آن گروه از خلق‌الله بی‌خبر از اصل وقایع، تفسیر و قرائت خاص خودشان از اتفاق اخیر را تحویل بدهند.

علی‎الله سلیمی – روزنامه‌نگار

نوشته حمله پلیس آلبانی به مقر مجاهدین – کاهش چشمگیر آمار برخی صفحه‌های فضای مجازی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برای سؤال نخست اجازه دهید از آغاز فعالیت‌های این گروه سؤال کنیم. رسما از کی در فضای مجازی کارشان را آغاز کردند و دست به جذب مخاطب زدند؟

سازمان مجاهدین خلق در مقطعی که فضای مجازی تبدیل به یک پدیده روز شد و اینترنت در دسترس عموم مردم قرار گرفت فعالیت خود در فضای مجازی را گسترش داد و از اینترنت به‌عنوان رسانه و جذب مخاطب استفاده کرد. در دهه ۸۰ چون هم محتوای برنامه‌هایشان جذاب نبوده و هم جامعه از ماهیت و عملکرد این سازمان اطلاعات خوبی داشت موفق نبودند. اما کم‌کم از اواخر دهه ۸۰ و دهه ۹۰ روش دیگری را برای جذب مخاطب و نیرو دست گرفتند؛ برای نمونه ارسال ایمیل به افراد مختلف جامعه از جمله دانشجویان.

آیا این جذب‌ها فقط برای بحث‌های ایدئولوژی و شست‌وشوی مغزی بوده یا اهداف دیگری هم داشتند؟

بالطبع ابتدا با شست‌و‌شوی مغزی آغاز شده و بعد‌ها به انجام اقدامات خرابکارانه در ایران ختم می‌شد. تا جایی ذهن این افراد را شست‌و‌شوی مغزی می‌دادند که یک دانشجو با آموزش‌های آنها دست به ساخت بمب‌های دست‌ساز زده و در محل تجمع مردم عادی و بی‌گناه قرار دهد. مصداقی بخواهیم صحبت کنیم یک پسر دانشجو داشتیم که تحت صحبت‌ها و فریب یک مسئول سازمانی خانم که مرتب به او ایمیل می‌داده، به نوعی به عضویت سازمان در حالت مجازی درمی‌آید. آموزش ساختن بمب دست‌ساز به او داده می‌شود. این فرد قرار می‌شود بمبی که خودش ساخته را در یک منطقه مسکونی کار بگذارد و خوشبختانه قبل از اینکه این بمب عمل کند این فرد دستگیر می‌شود. این یک نمونه بود از این صد‌ها نمونه فریب دانشجویان و جوانان این مملکت.

چطور آنقدر راحت با جوان‌ها ارتباط می‌گیرند؟

بالطبع با گسترش فضای مجازی و همگانی‌شدن آن در بستر تلفن‌های همراه، عملکرد مجاهدین خلق خیلی گسترده‌تر و عمیق‌تر شد. لایه اول این بود که در یک مقطع افراد سازمان از عراق به اروپا کوچ کرده و با اسامی مختلف گروه‌های حقوق بشری یا گروه‌های مبارزه با جمهوری اسلامی، برنامه‌های مختلفی را در فضای مجازی در بستر تلفن همراه عمدتا اینستاگرام و تلگرام اجرا کردند. شروع به معرفی خودشان کرده و سعی می‌کردند روایت غیرواقعی از سازمان و تاریخچه آن ارائه بدهند.
محور این روایت مظلومیت بود. اینها سازمان را تشکیلات دمکراتیکی معرفی می‌کردند که آزادی‌خواه است و جمهوری اسلامی ده‌ها هزار نفر از اعضای سازمان را کشته و قتل عام کرده است. طوری القا می‌کردند که الان بهترین جایگزین جمهوری اسلامی همین سازمان است.
از جوانان و دانشگاهیان دعوت می‌کردند که بیایند و به سازمان بپیوندند و از طریق اینستاگرام و تلگرام مخاطب پیام‌های سازمان باشند. کسانی که از این طریق جذب می‌شدند هر کدام‌شان یک مسئول سازمانی برایشان گذاشته می‌شد. به اینها ماموریتی همچون شعارنویسی می‌دادند. این افراد باید در جاهای مختلف شهر، شعارهای ضد‌انقلاب و نظام جمهوری اسلامی ایران می‌نوشتند. بعد باید از این کارشان عکس گرفته و برای مسئول‌شان بارگذاری می‌کردند. عملا یک جور برده سازمان می‌شدند.

در قبال این اقدامات مثل شعارنویسی پولی هم دریافت می‌کردند؟

نه! نکته همین جاست که در قبال این حرکت‌ها باید از جیب خودشان هزینه می‌کردند. سازمان پول نمی‌دهد. آنهایی که پول می‌دهند سرویس‌های اطلاعاتی غربی و اسرائیل هستند.

در سال‌های اخیر هم موارد جذب داشتیم؟

بله متأسفانه، مواردی از جذب دانشجوهای دانشگاه‌های مشهور مثل دانشگاه شریف داشتیم که از طریق همین فضای مجازی و تلفن‌های همراه جذب شدند و عملا بازوهای تروریستی سازمان در دانشگاه شدند. یک لایه دیگر هم برای مخاطب عام داشتیم که در ناآرامی‌های سال‌های 96و 98و 1401دیدید. این افراد عملا دادن فراخوان‌ها، تبلیغ، هجوم خشونت‌آمیز، تبلیغ درگیری با ماموران، تبلیغ ساخت وسایل درگیری و بمب‌های دست‌ساز، ابزارهای اعمال خشونت علیه شهروندان و مامورین را انجام می‌دادند.

اغلب چه کسانی جذب می‌شوند؟

افرادی جذب سازمان می‌شوند که نواقص شخصیتی داشته و به دلایلی دل‌زدگی از جامعه دارند. مثلا جوانی که مشکلاتی دارد یا مورد بی‌توجهی قرار گرفته و منزوی است بیشتر مستعد جذب است و قربانی می‌شود. البته ممکن است که افراد معمولی هم جذب شوند ولی عموما افراد دارای مشکل شخصی یا خانوادگی جذب می‌شوند. در یک کشور 80میلیونی مثلا 40نفر زیاد نیست اما اینها قدرت تخریب پیدا می‌کنند. مثلا اگر خدای نکرده در محل شلوغ و پرتردد شهر بمبگذاری کنند چه تعداد انسان بی‌گناه قربانی خواهند شد؟ پس باید حتی مقابل تعداد کم‌شان هم ایستاد. روند سازمان این است که نوجوان‌ها و جوان‌های عادی را جذب کند.

یعنی با وجود این افشاگری‌ها هنوز هم افراد جذب می‌شوند؟ چرا قطع همکاری نمی‌کنند؟

سازمان کماکان این رویه را دارد و افراد را جذب می‌کند. افرادی هم که قبلا به دام سازمان افتادند اگر نخواهند با سازمان کار کنند و برده رایگان سازمان باشند، آن وقت سازمان تهدید می‌کند که اگر همکاری نکنید شما را به جمهوری اسلامی لو خواهم داد. عملا تبدیل شده‌اند به یک روباتی که سازمان به آنها دستور می‌دهد و مجبورند انجام دهند و اگر انجام ندهند مواخذه می‌شوند. مسئول‌شان سرشان فریاد می‌کشد و اهانت و تهدید می‌کند. به برخی از این افراد بعد از مدتی ماموریت‌های نظامی و تروریستی هم سپرده شد. فردی می‌گفت اول آموزش ساخت بمب به ما دادند. بعد که بمب ساخته شد به ما گفتند که در نقطه‌ پر‌تردد شهر تهران بمبگذاری کنید. واقعا امداد الهی بود که این بمب در لحظاتی قبل از انفجار در یک ایستگاه اتوبوس خنثی شد و هدف شوم آنها به نتیجه نرسید.

در اغتشاشات سال گذشته شاهد این اقدامات خرابکارانه سازمان به نام مردم عادی بودیم. در این زمینه بیشتر توضیح می‌دهید؟
بله؛ شعارنویسی، فعالیت خشونت‌آمیز، تهیه پوستر و تراکت و امثالهم برای سران سازمان به‌ویژه در اغتشاشات سال 1401را شاهد بودیم. البته فعالیتی که از این گسترده‌تر بود و مخاطب خیلی عامی داشت، فعالیت‌های تبلیغی سازمان بدون اسم سازمان مجاهدین بود. سازمان مجاهدین خلق در بین نسل جدید شناخته‌شده نیست. متولدین دهه‌های 80و 90اطلاعاتی در مورد این سازمان ندارند. سازمان خودش را قربانی خشونت معرفی می‌کند. یک لایه هم فعال‌ترین و فراگیرترین لایه فعالیت سازمان در اینستاگرام، توییتر و تلگرام بود که اقدام به تولید و انتشار محتواهای مختلف سیاسی و اجتماعی و امنیتی در قالب تصاویر و کلیپ‌های طنز اما با محتوای مخالف نظام می‌کنند. مخاطب اصلا متوجه نیست که پیام‌هایی را می‌بیند و یا خودش منتشر می‌کند که در تیرانا پایتخت آلبانی که پایگاه مجاهدین خلق است تولید شده است؛ طنزها، کلیپ، موسیقی و مطالبی که ناامیدی از ایران و جامعه ایرانی را گسترش می‌دهد. بیننده وقتی اینها را می‌بیند فکر می‌کند که بدبخت‌ترین فرد در ویرانه‌ترین جای جهان است. سیاهی مطلق است و هیچ امیدی به بهبود هم نیست و باید جمهوری اسلامی را براندازی کند.

این مطالب که اشاره کردید محتوای سیاسی و ضد‌نظام دارند؟

نه مستقیما؛ محتوای تحقیر ایرانی که در قالب طنز منتشر می‌شود و بدون اشاره مستقیم سیاسی القا می‌کند که ایرانی‌ها در کلاهبرداری و دغل بازی استادند، اهل کار درست نیستند و همه کارهایشان نقص دارد. اینها ظاهری طنز دارند و شما که دریافت می‌کنی برای 10 تا از دوستانت هم می‌فرستی. همه اینها دنبال این بودند که این فکر را القا کنند که ایرانی توانایی انجام کار درست را ندارد. در قسمت اول سعی می‌کنند آدم را ناامید کنند و اگر کسانی بودند که ناامید نمی‌شدند و فعالیت می‌کردند سعی می‌کردند آنها را مسخره کنند. برای مثال مسخره‌کردن ساخت جنگنده ایرانی در فضای مجازی.
مرحله بعد ایجاد نفرت بین جامعه ایرانی بود. اینکه مخاطب به این نتیجه برسد که ظالم‌ترین حکومت دنیا، جمهوری اسلامی است و از آن فاسدتر پیدا نمی‌شود. حس نفرت نسبت به دولت و حاکمیت جمهوری اسلامی از اقداماتی است که انجام می‌شد و متأسفانه در حال حاضر هم انجام می‌شود.

نمونه دوم که تشویق عمومی افراد به خشونت است مربوط به زمان‌هایی است که ما در کشور شاهد آشوب و ناآرامی هستیم. سال‌های 96و 98و 1401ولی مخرب‌ترین نمونه همان نوع سوم است که موج گسترده یاس و ناامیدی و خودتحقیری مخصوصا برای نوجوان‌ها و جوان‌ها که روزانه چندین ساعت در فضای مجازی هستند را ایجاد می‌کند. بین این نسل جدید بهشت‌بودن اروپا و براندازی جمهوری اسلامی را ترویج می‌دهند. هیچ مارک سیاسی هم ندارد. جالب اینکه افرادی که حتی ممکن است موافق نظام هم باشند مخاطب این پیام‌ها قرار می‌گیرند.

از صحبت‌های شما اینطور متوجه شدیم که این نمونه سوم قرار نیست عضو سازمان شوند و یا فعالیتی کنند؛ فقط فریب خورده و ناامید می‌شوند؟

دقیقا. این مرحله برای کسانی است که نمی‌خواهند جذب سازمان شوند و اصلا سیاسی نیستند. این افراد قرار است ایران را بدترین و سیاه‌ترین جای جهان بدانند. تفکرات‌شان را عوض کنند. این گروه سوم، بیشترین آسیب را می‌بینند. بسیار عمیق است و فرد به یک آدم دل‌مرده که پر از نفرت است و حتی مشکلات خودش را نمی‌تواند حل کند تبدیل می‌شود؛ بمب متحرکی که علیه حکومت، جامعه و انسان‌ها خشم‌ا‌ش را خالی کند. به‌عبارتی پمپاژ ناامیدی ماموریتی ویژه برای تروریست‌های دیروز است.

شما چه راهکاری برای دور‌کردن افراد جامعه از این فضای فریب سازمان پیشنهاد می‌کنید؟

مطمئنا این نوع فیلتر‌کردن امروزی را پیشنهاد نکرده و تأیید نمی‌کنم. به عقیده من راه برون‌رفت از این وضعیت قانونمند‌شدن استفاده از فضای مجازی است. طبق قانون کشورهایی مثل آلمان، فضای مجازی نباید برای امنیت شهروندان و امنیت ملی آلمان مضر باشد؛ اعم از امنیت روانی، اقتصادی و جانی. اگر در ایران هم قانونی با این ملاک اجرا شود بسیاری از مشکلات حل خواهد شد.

الناز عباسیان –  روزنامه‌نگار

نوشته پمپاژ ناامیدی؛ مأموریتی ویژه برای تروریست‌های دیروز اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مجاهدین خلق رانده شده از عراق اقدامات خصمانه خود را با عملیات سایبری در آلبانی دنبال می‌کردند و جوانان ایران را مورد هدف قرار داده بودند. کاملا مشخص بود که پشت پرده اغتشاشات پاییز ۱۴۰۱مجاهدین خلق قرار داشتند.

انتشار اخبار جعلی و ارائه آمارهای بدون منبع از کشته‌شدگان یا دستگیرشدگان از جمله اهداف این گروه‌های سایبری بود و متأسفانه در داخل ایران هم گروهی فریب دروغ‌هایی را می‌خوردند که در اینستاگرام، توییتر، تلگرام و… منتشر می‌شد؛ اخباری که بدون ارائه سند و مدرک ارائه می‌شد وبه شکل عجیبی سازماندهی می‌شد به‌طوری که این دروغ‌های مجازی برای برخی که اطلاعات رسانه‌ای نداشتند به‌عنوان منابع خبری مورد استفاده قرار می‌گرفت. البته برای بسیاری از ایرانیان که دهه ۶۰ را به یاد داشتند وارونه جلوه دادن حقایق سیاسی و اجتماعی توسط مجاهدین خلق اتفاق نادری نبود، اما در این دوره آنها شکل فعالیت‌های خود را تغییر داده بودند.

فریب جوانان یا نوجوانان در شبکه‌های اجتماعی و سوءاستفاده از آنها برای انجام اقداماتی نظیر دیوارنویسی، ضبط ویدئو از تجمع چند نفره، شعارنویسی روی پول و اماکن عمومی و گرفتن تصویر و ارسال به شبکه‌های معاند از اقدامات پلید مجاهدین خلق برای رسیدن به اهدافشان بود. این تصاویر از طریق شبکه سایبری که در آلبانی تشکیل داده بودند به طرز اغراق‌آمیزی در شبکه‌های فضای مجازی منتشر می‌شد.

حال که قدرت ترور و کشتن افراد بی‌گناه به‌طور مستقیم در ایران از دست‌شان گرفته شده بود تلاش خود را در فضای مجازی متمرکز کرده بودند و به‌دنبال القای حس ناامیدی و ناتوانی به جامعه و به‌خصوص جوانان بودند.

گروهی که به‌دلیل جایگاه منفورش در ایران خود به تنهایی توان طراحی صحنه و ناآرامی را نداشت، در اغتشاشات پاییز ۱۴۰۱ از طریق فضای سایبری وارد عمل شده بود، اما این بار هم همچون دهه ۶۰ هویت جعلی آنها برملا شد و رسوایی آنها در کشور آلبانی به گوش فریب خوردگان داخلی و حامیان خارجی آنها رسید. مأموریت مهم مجاهدین خلق در شبکه‌های اجتماعی از بین بردن امنیت روانی جامعه و فریب جوانان بود، اما این بار هم همچون گذشته، برنده بازی کثیفی که مجاهدین خلق راه انداخته بودند، مردم و جوانان غیور ایران بودند که خیلی زود به ماهیت پوشالی این گروه تروریستی پی‌بردند و منتقدان به نظام صف خود را از دشمنان قسم خورده این آب و خاک جدا کردند.

محسن نامور، کارشناس فرهنگی

نوشته شکست بی‌سابقه لشکر سایبری مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این بخشی از اظهارات فردی است که سالها عضو گروه تروریستی مجاهدین خلق بود و زندگی پرفراز و نشیبی داشت اما سرانجام با عفو رهبری به کشور بازگشت و حالا زندگی آرامی دارد. این عضو جداشده گروه مجاهدین خلق که بخاطر امنیت خود و خانواده‌اش تمایل نداشت نامی از او برده شود، در گفتگویی اختصاصی با همشهری ناگفته‌های زیادی را بازگو کرد. از حضورش در جبهه و اسارت به دست نیروهای عراقی تا چگونگی پیوستن به مجاهدین خلق، زندگی در کمپ اشرف و زندان مخوف ابوغریب و چگونگی بازگشت به ایران.

درباره زندگی شخصی خودتان قبل از پیوستن به مجاهدین خلق صحبت کنید.

سال ۵۴ در ارتش استخدام شدم و به کردستان رفتم. چند سال خدمت کردم تا اینکه بعد از انقلاب در حملات ضدانقلاب از پادگان دفاع کردیم اما در نهایت اسیر حزب کمله کردستان شدم و حدود ۱۵ روز اسیر آنها بودم تا اینکه بعد از آزادی به کرمانشاه منتقل شدم. آن زمان درجه ام گروهبان یکم بود و در گردان مهندسی کرمانشاه خدمت می‌کردم. در ادامه به نفت شهر رفتم و در عملیات زخمی شدم و به اسارت عراق درآمدم.

شما که عمری در ارتش خدمت کردید و برای دفاع از وطن ایثار کردید چطور شد که به گروه مجاهدین خلق پیوستید؟

من بعد از اسارت در اردوگاه اسرا بودم. سال ۶۲ دو نفر از اسرا فرار کردند و بعد از آن عراقی ها خیلی ما را اذیت می‌کردند. بخاطر همین با چند نفر از دوستانم نقشه کشیدیم که از راه دیگری فرار کنیم. آن زمان مدام از اسرا برای پیوستن به مجاهدین خلق دعوت می‌شد. ما هم با خودمان گفتیم به آنها می پیوندیم و در موقعیتی مناسب فرار می‌کنیم. بخاطر همین از سال ۶۸ وارد سازمان شدم و تا سال ۷۱ با آنها بودم اما بعد تصمیم گرفتم فرار کنم. ما چند نفر بودیم که یکی دو نفرمان موفق شدند از مرز اردن فرار کرده و به اسرائیل بروند اما من و چند نفر دیگر دستگیر شدیم.

وقتی به گروه مجاهدین خلق پیوستید استقبال آنها از شما چطور بود؟

اول ما را یک به یک بازجویی می کردند و تلاش داشتند تخلیه اطلاعاتی بکنند تا بدانند هر کدام کجا بودیم و چه کار می‌کردیم. ما البته هیچ کدام سیاسی نبودیم و همه نظامی بودیم. همه را طبقه بندی می کردند. می دانستند افرادی مثل من و آنهایی که درجه پایینی دارند اغلب سیاسی نیستند و ما را از بقیه جدا می‌کردند. به هر نیرویی هم کار خاص خودش را می‌دادند. مثلا از ما بعنوان راننده جیپ و تانک و … استفاده می کردند و در این مدت در پادگان اشرف بودیم و بعد به جلولاء منتقل شدیم. حدود دو سال آنجا بودیم تا اینکه حمله آمریکا به کویت شروع شد و ما ۷، ۸ نفر بودیم که فرار کردیم. یکی دو نفر موفق شدند و رفتند اروپا اما ما را در روستاها دستگیر کردند و به استخبارات عراق تحویل دادند و در زندان ابوغریب زندانی شدیم.

درباره شرایط این زندان مخوف حرفهای زیادی زده می‌شود. شرایط تو در آنجا چطور بود؟

دو سه سال در آنجا زندانی بودم. بیشتر زندانیان آنجا مخالفان جنگ صدام حسین و کردها بودند. ابوغریب شکل حلزون است و از زیر زمین دایره‌ای بالا می آید. من در بندی بودم که مربوط به اسرایی بود که کارت صلیب سرخ داشتند و نمی توانستند ما را بکشند اما شکنجه می کردند تا اینکه بعد از دو سه سال گفتند انتخاب کنید: یا ابوغریب یا سازمان. چون ابوغریب خیلی شرایط سختی داشت ما رفتیم سازمان.

در بازگشت دوباره به پادگان اشرف مجاهدین خلق چه برخوردی با شما داشتند؟

در سازمان بودیم اما جزء نیروهایی بودیم که قابل اعتماد نبودیم و کار مهمی به ما نمی دادند. این شرایط ادامه داشت تا اینکه نیروهای آمریکایی عراق را اشغال کردند و من فرار کردم و به کمپ تیف رفتم. کمی انگلیسی بلد بودم و صحبت کردم و تقاضا کردم که در تیف بمانم. به ما پیشنهاد پناهندگی دادند. چند نفر قبول کردند و رفتند اما من قبول نکردم و ماندم. دو سه سال ماندم تا اینکه عفو رهبری آمد و من برگشتم ایران.

وقتی عضو سازمان بودی از شما چه کارهایی را می خواستند که انجام بدهید؟

کار خاصی به ما نمی دادند. ماسیاهی لشکر بودیم. اما اگر کسی مثل ما خطایی می کرد یا به او مشکوک می شدند شکنجه می‌شد. وظیفه شکنجه ما هم بر عهده زنان بود. فقط زنها شکنجه می‌کردند. مثلا من را لخت می‌کردند. رویم آب می ریختند و با شیلنگ می زدند. زنهای سازمان از مردها کثیف تر و سنگدل تر هستند. این را از من بشنوید. اگر گیر یک مرد مجاهدین خلق بیفتید که طرفدار رجوی باشد یک گلوله به به شما می‌زند اما اگر گیر زن مجاهدین خلق بیفتید او به شما ۴، ۵ گلوله شلیک می‌کند. چون عقده نشستهایی را دارد که رجوی برای‌شان برگزار می‌کرد. در این نشستها می گفتند زن نباید ازدواج کند و بچه دار شود. همه شان همسر رجوی هستند و … این چیزها به حرف آسان است اما وقتی سر کسی بیاید از او آدم دیگری می سازد. مثلا به زنها می‌گفتند که باید در جمع به او بگوید خائن است. در صورتی که هیچ خطایی نکرده است. باید بچه خودش را گناهکار اعلام کند که بچسبد به رجوی. وقتی این کارها را می کند، آدم کشتن برایش مثل آب خوردن است.

در مدتی که عضو مجاهدین خلق بودی در کدام یک از عملیات آنها شرکت داشتی؟

نمی‌گذاشتند که در این کارها حضور داشته باشیم. خیلی بعید بود. از اسرا استفاده نمی کردند. چون خودی نبودیم و اعتماد نمی‌کردند و می دانستند که فرار می کنیم. ما را بعنوان سیاهی لشکر می‌خواستند. عملیات را افراد زبده خودشان انجام می‌دادند. مثلا یک نفر بود به نام جواد سلیمانی که اهل تبریز بود. او کادر ۴۰ ساله سازمان بود. استاد موتورسواری بود و ترور و … همیشه از او تعریف و تمجید می‌کردند. اما به اسرا اعتماد نمی‌کردند.

چه زمانی به ایران برگشتی؟

سال ۸۲ از اشرف به اردوگاه تیف آمریکایی ها فرار کردم و سال ۸۴ برگشتم ایران.

وقتی برگشتی نیروهای امنیتی ایران با تو کاری نداشتند؟

نه، چون عفو رهبری شامل حالم شد. فقط ارتش اخراجم کرد. بازجویی خاصی هم نشدم. اما گزارش کردم که چه اتفاقاتی در این سالها برایم افتاده بود. اما هیچ کس من را اذیت نکرد. چون عفو رهبری شده بودم. البته من هم مدارک اردوگاه که در آنجا شکنجه شدم و … را داشتم و ارائه کردم.

بعد از جدا شدن از سازمان چه کار کردید؟

دوباره به عراق برگشتم و این بار با خانواده بچه هایی که هنوز در اشرف بودند پشت قرارگاه می رفتیم و از طریق بلندگو با آنها صحبت می‌کردیم و با حرفهای ما خیلی از بچه ها از آنجا فرار و نجات پیدا کردند و به خانواده های شان پیوستند. یک مرتبه جلوی سفیر آمریکا را جلوی در سازمان گرفتیم. صحبت و تلاش کردیم بقیه بچه هایی که در اردوگاهها گرفتار شده بودند نجات دهیم. بعد از رفتن ما به دروغ به بچه هایی که هنوز در اردوگاه مانده بودند گفته بودند که اینها بعد از برگشتن به ایران اعدام شده اند. این حرفها را می زدند که کسی جرأت نکند به ایران برگردد.

سران مجاهدین خلق با چه ترفندهایی این همه سال اعضای خود را در عراق نگه داشته بودند؟

وقتی در اردوگاه اشرف بودیم فیلمی به من نشان دادند که در ایران قرار بود اعضای خانواده ام را بخاطر من اعدام کنند. وقتی این فیلم را دیدم از هوش رفتم و آن را باور کردم؛ اما بعد فهمیدم که این فیلم ساختگی و دروغ بود. یا اینکه بارها فیلم هایی پخش کردند که مثلا نشان می‌داد خانواده فردی را که از مجاهدین خلق جدا شده و به ایران برگشته اعدام کرده اند. با این شیوه کاری می‌کردند که هیچ کس فکر فرار یا برگشتن به ایران به سرش نزند. اما بعد فهمیدیم همه این فیلم ها دروغ بود و اعدامی در کار نبوده است. سازمان مجاهدین خلق قوی ترین سازمان در جهان از نظر فریب است. یعنی طوری دروغ می‌گویند که هر کسی باشد حرف‌شان را باور می‌کند. در نشست‌هایی که ۴، ۵ هزار نفر حضور داشتند با زن شوهردار طوری برخورد می‌کردند که بگوید شوهرش خائن است. وقتی ترور شهید صیاد شیرازی اتفاق افتاد اول در اردوگاه صحبت کردند و زیرش زدند و گفتند کار ما نبود اما بعد جشن گرفتند و گفتند خودمان زدیم. این سازمان در فریب دادن حرفه‌ای است.

حالا بعد از این همه سال فراز و نشیب شرایط زندگی ات چطور است؟

ازدواج کردم و ۳ فرزند دارم. زندگی ام آرام است و سعی می‌کنم گذشته را فراموش کنم.

نوشته من از جهنم مجاهدین خلق بازگشته‌ام اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

– چطور شد که شما به‌ عنوان وکیل مدافع مسعود رجوی و سازمان مجاهدین خلق انتخاب شدید؟

در پرونده‌هایی که اتهامات ‌آنها از یک سطحی بالاتر است و متهم حضور ندارد یا حضور دارد اما توانایی گرفتن وکیل ندارد، دادگاه از کانون وکلا برای او درخواست وکیل متخصص می‌کند. کانون وکلا هم تعدادی وکیل را پیشنهاد می‌کند و دادگاه از بین آنها افرادی را به‌عنوان وکیل انتخاب می‌کند.

– اتهامات موکل شما چیست؟

من در این پرونده که 65جلد است و فقط 7جلد آن شامل کیفرخواست می‌شود علاوه بر وکالت سازمان مجاهدین خلق به‌عنوان شخصیت حقوقی و مسعود رجوی، وکالت حدود 20نفر دیگر را نیز بر عهده دارم. اتهامات این افراد بخشی از دفاعیات من در دادگاه است و اجازه دهید فعلا در این‌باره صحبتی نکنم. به همین دلیل صبر کنید تا وقتی نوبت به دفاع از موکلانم رسید در این‌باره صحبت خواهم کرد.

– در جنایت‌های مجاهدین خلق و سرکردگان‌شان تردیدی وجود ندارد اما از طرفی شما سوگند خورده‌اید که از موکلان‌تان با همه وجود دفاع کنید. آیا شما واقعا قصد دارید از مسعود رجوی دفاع کنید؟

من قسم خوردم که دفاع کنم. با ریاست دادگاه بر سر این موضوع صحبت کردیم و ایشان گفتند که شما و همه وکلا با تمام توان‌تان وظیفه قانونی‌تان را انجام دهید. این شوخی نیست. روزی در آن دنیا باید پاسخگو باشیم که در این دادگاه چه کاری کردیم و من با همه توانم از موکلانم دفاع خواهم کرد.

– از زمانی که وکیل مسعود رجوی و سایر متهمان این پرونده شده‌اید توانسته‌اید با موکلان‌تان ارتباط برقرار کنید؟

من نمی‌توانم با آنها ارتباطی بگیرم اما منتظر ارتباط آنها هستم و هنوز تماسی با من نگرفته‌اند.

در جریان رسیدگی به پرونده، شما قصد دارید چه طرحی برای دفاع داشته باشید و می‌خواهید از چه جنبه‌ای از موکلان‌تان دفاع کنید؟

صبر کنید. روز دفاعم خواهید دید.

– شما وکیل هستید و وظیفه قانونی و حرفه‌ای‌تان را انجام می‌دهید. اما نگران نیستید که مورد قضاوت قرار بگیرید که وکیل مسعود رجوی شده‌اید و می‌خواهید از یک جنایتکار دفاع کنید؟

فقط این موضوع نیست و بیشتر از این است. همه وکلا و همکارانم که وکالت متهمان این پرونده را برعهده داریم در این‌باره نگران هستیم و درباره قضاوت افکار عمومی تحت فشاریم. اما با وجود این تردید نداشته باشید که سعی می‌کنیم بهترین دفاع را انجام دهیم. واقعیت این است که برایمان مهم نیست که موکل چه‌کسی باشد، چرا که شغل ما دفاع کردن حقوقی است. من به تکلیف قانونی‌ام عمل می‌کنم.

– در نهایت فکر می‌کنید این پرونده به چه سرانجامی برسد؟

امیدوارم نسبت به بعضی از موکلانم بتوانم دفاعی کنم که یا برائت بگیرند و یا حداقل میزان مجازات برای آنها درنظر گرفته شود.

– رسیدگی به پرونده سران مجاهدین خلق در دادگاه کیفری یک جریان دارد. این در حالی است که معمولا رسیدگی به چنین پرونده‌هایی که ابعاد امنیتی دارد در صلاحیت دادگاه انقلاب است. در این‌باره چه توضیحی دارید؟

جرائمی که در این پرونده وجود دارد و به آنها رسیدگی می‌شود در صلاحیت دادگاه کیفری یک است؛ مثلا قتل. فرزند شهید صیاد شیرازی یکی از اولیای دم و شاکیان پرونده است و چون موضوع پرونده قتل است، صلاحیت با دادگاه کیفری یک است.

مکث

این فرقه جنایتکار

دومین جلسه رسیدگی به اتهامات 104نفر از سران گروه تروریستی مجاهدین خلق روز گذشته برگزار شد و در این جلسه به اتهامات شماری از متهمان ازجمله عامل اصلی طراحی ترور شهید صیاد شیرازی و محافظ شخصی مریم رجوی رسیدگی شد. به‌گزارش همشهری، نوبت دوم رسیدگی به این پرونده از ساعت 9صبح دیروز (سه‌شنبه) در شعبه یازدهم دادگاه کیفری یک استان تهران به ریاست قاضی دهقانی برگزار شد. پیش از رسمیت یافتن جلسه، قاری به تلاوت آیاتی از قرآن پرداخت و این آیه‌ها را به ابوبکر، نوجوان 15ساله‌ اهل سنت که سال63 در حادثه تروریستی به‌دست مجاهدین خلق به شهادت رسید تقدیم کرد. در ادامه، رئیس دادگاه رسمیت جلسه، را اعلام کرد و سپس نماینده دادستان در جایگاه ایستاد و به دفاع از کیفرخواست پرداخت. در نخستین جلسه اتهامات متهمان ردیف یک تا 4قرائت شده بود که در این جلسه نماینده دادستان به بیان اتهامات سایر متهمان پرداخت.

زنی که شوهرش را فروخت

نماینده دادستان گفت: متهم ردیف پنجم زهره اخیانی نام دارد و از مسئولان اصلی گروه در مقطع عراق و عضو شورای رهبری مجاهدین خلق است. اوایل دهه۷۰، علی نقی حدادی، شوهر او به‌دلیل تخطی از فرمان رجوی در انقلاب ایدئولوژیک، بازداشت شد و پس از چند روز شکنجه ادعا شد که خودکشی کرده است. با وجود این اخیانی با نادیده گرفتن این ماجرا به فعالیت در گروهک تروریستی ادامه داد و پست‌های کلیدی در اختیار گرفت.

طراح ترور شهید صیاد شیرازی که بود؟

یکی از متهمانی که نام او در کیفرخواست آمده مژگان پارسایی است. او که در پرونده، متهم ردیف هشتم است در گروه تروریستی مجاهدین خلق مسئولیت‌های متعددی ازجمله مسئول اول مقر اشرف، محافظ مریم رجوی و… را بر عهده داشت. او در عملیات تروریستی مختلفی دست داشت و یکی از عوامل اصلی طراحی و سازماندهی تیم ترور شهید علی صیاد شیرازی بود که بعد از این حادثه تحت تعقیب اینترپل قرار گرفته و برای او اعلان قرمز صادر شده است.

مجاهد خلقی از شوروی

یکی دیگر از متهمان پرونده، زهرا مریخی است که نماینده دادستان از او به‌عنوان متهم ردیف نهم یاد کرد. او که متولد قائمشهر است‌پدرش اصالتا اهل شوروی سابق بود و از سال۱۳۵۲ جذب مجاهدین خلق شد. او علاوه بر شرکت در چندین عملیات تروریستی مسئولیت ستاد تبلیغات سیما، رادیو و نشریه نفاق را برعهده داشت و عضو شورای رهبری و مسئول هماهنگ کننده دفاتر به‌اصطلاح ریاست‌جمهوری مجاهدین خلق نیز بود.

سردبیر تلویزیون مجاهدین خلق کیست؟

متهم ردیف دهم پرونده محمدعلی توحیدی خانیکی است. او از کادر‌های مهم گروه تروریستی مجاهدین خلق در کشور فرانسه و مسئول سیمای به‌اصطلاح آزادی است. اما ازجمله دیگر سمت‌هایش می‌توان به: مسئول بخش نظامی گروه و عضو دفتر مسعود رجوی، مسئول نشریه مجاهد در سال۱۳۶۵، شرکت در عملیات تروریستی نظامی فروغ جاویدان و… اشاره کرد که برای او نیز اعلان قرمز صادر شده و تحت تعقیب اینترپل قرار دارد.

متخصص در ترور و هواپیماربایی

متهم دیگری که نام او در کیفرخواست آمده مسعود طریقت منفرد است که نماینده دادستان از او به‌عنوان متهم ردیف شانزدهم یاد کرد و گفت: این فرد به‌عنوان یکی از اعضای کادر مرکزی مجاهدین خلق در شاخه‌ تروریستی نظامی تشکیلات شناخته شده که در سال۱۳۷۸ مسئولیت آموزش و اعزام تیم‌های

خمپاره زنی به تهران را عهده دار بود. او همچنین آموزش‌های لازم برای تهیه و ساخت بمب را فراگرفته و سابقه‌ اقداماتی، چون تهیه و وارد‌کردن اسلحه مهمات و مواد منفجره از خارج از کشور را نیز داشته است. درپرونده او ربودن هواپیما و طراحی عملیات‌های ربایش و ترور شخصیتها نیز دیده می شود.

محمد جعفری -روزنامه نگار

نوشته گفتگو با وکیل مدافع مسعود رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ماجرا از این قرار است که گفته نماینده دادستان متهم ردیف اول گروه مجاهدین خلق موسوم به سازمان مجاهدین خلق از حیث حقوقی است و به همین دلیل مسعود رجوی به عنوان متهم ردیف دوم معرفی شد.

همچنین قوه قضائیه در توضیحی درباره تخصیص کدملی به سران مجاهدین خلق اعلام کرد که بر اساس قانون آیین دادرسی کیفری درج شماره ملی متهمان الزامی بوده و به “اصرار دادگاه”، سازمان ثبت احوال “بر اساس مشخصات متهمان” برای آن‌ها شماره ملی صادر کرده است.

از سویی با عنایت به اینکه برای اموات دادگاه برگزار نمی شود به نظر می رسد بر اساس داشته های اطلاعاتی ایران سرکرده مجاهدین خلق زنده است.

نوشته چرا سرکرده مجاهدین خلق در دادگاه متهم ردیف دوم شد؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

پسرش ورزشکار بود و از مردان آهنین. به هوای مدال‌آوری در رشته بدنسازی راهی ترکیه شد اما این سفر برایش شگون نداشت. سال ۱۳۸۱ درست 21 سال پیش در ترکیه توسط عوامل سازمان مجاهدین خلق ربوده شد. تا حدود 3 سال خانواده از امیراصلان بی‌خبر ماندند تا اینکه یک روز خودش تماس گرفت و در یک صحبت کوتاه گفت که آمدم آلمان. بعد از آن مادرش هیچ‌گاه موفق نشد تنها پسرش را ببیند یا تماسی با او داشته باشد. خودش اینطور تعریف می‌کند:

“شماره‌ای که پسرم تماس گرفته بود از آلمان بود و به همین‌خاطر خیال همه راحت شد که آنجاست و دنبال علاقه‌اش رفته. اما من نگران بودم و دلشوره امانم را بریده بود. گفته بود در کمپ زندگی می‌کند و امکان تماس با او را نداشتیم. فقط یک آدرس ایمیل داده بود که آن هم اشتباه بود. سال ۸۴ بود که اتفاقی کسی به من خبر داد که پسرت در عراق در اشرف است. من فکر کردم منظورش نجف‌اشرف است و چون امیراصلانم پسر معتقد و با ایمانی بود اصلا شک نکردم. قبل از رفتنش همیشه به من می‌گفت مادر می‌توانی کاری کنی من خادم امام رضا(ع) در مشهد یا خادم امام‌علی(ع) در نجف شوم. من به این فرض که او به عشق امام علی(ع) به نجف‌اشرف رفته، راهی عراق شدم. با تعدادی از خانواده‌ها مثل من که گفته بودند فرزندان‌شان در عراق است همسفر شدیم. تمام مسیر فکر نجف‌اشرف در ذهنم بود و کلی سوغاتی برای پسرم و حتی عروس و نوه‌های احتمالی گرفته بودم. تا اینکه ما را به یک بیابانی مقابل اردوگاه نظامی بردند و گفتند پیاده شوید. گفتم اینجا کجاست؟ گفتند پسرتان در این اردوگاه اشرف گرفتار و اسیر شده. شاید اجازه دادند پسرتان را ببینید. آنجا بود که دنیا روی سرم خراب شد. امیراصلان ورزشکار و با استعداد من کجا و اسارت دست منافقین کجا.”

زندگی در بیابان‌های عراق

این تازه شروع ماجرا بود. عبداللهی برای دیدن فرزندش 4 سال در کنار قرارگاه اشرف زندگی کرد تا خبری از فرزندش بگیرد اما نه‌تنها موفق نشد بلکه بدرفتاری و توهین و خشونت مجاهدین را به جان خرید. اما ناامید نشد و در گرما و سرمای بیابان‌های عراق با کمترین امکانات ماند و ایستادگی کرد. او هرگز موفق به ملاقات پسرش نشد اما مسیری را باز کرد تا به همه دنیا پستی و پلیدی این سازمان را نشان دهد و بسیاری را با خانواده‌های قربانی همراه و همدل کند. این کار او برای سازمان بسیار گران تمام شد تا جایی که آنها فرزندش را مجبور به اعتراف تلویزیونی کردند که علیه مادر خود موضع‌گیری کند. اما این زن رنج‌دیده هرگز از تهدید، توهین، تحقیر و سنگ پرانی‌های فرقه نهراسید، تا شهریور ۹۱ همراه با دیگر خانواده‌ها در بیابان‌های خشک عراق پایداری کرد تا صدای او و سایر مادران به گوش اسرای اشرف برسد و فریادهایشان رهایی را به آنان نوید دهد.

عبداللهی در سال 1392 همراه با هیأت ایرانی به ژنو سفری داشت تا صدای خود را به گوش احمد شهید، گزارشگر وقت ویژه حقوق بشر سازمان ملل در ایران و سازمان‌های مدعی حقوق بشر برساند. او در این سفر پرده از جنایت‌ها و بدرفتاری‌های فرقه رجوی برداشت و برای تمام سخنان خود مدرک و سند ارائه داد. این مادر رنج‌دیده تنها علت حضورش در ژنو و دیدار با گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل را رساندن صدای درد و رنج خود و ستم‌های روا شده به او از سوی رجوی‌ها، به گوش نهادهای حقوق بشر دانست.
“امیراصلانم، فدای نام قشنگت! عزیز مادر، خاطرت هست روزی که می‌خواستی با قطار به مشهد بروی؟ زنی فال‌بین در قطار کنارت نشست و گفت پسرم برای تو اتفاقی خواهد افتاد و تو از مادر و خانواده‌ات خیلی دور می‌شوی و به‌دست عده‌ای خدانشناس و کافر گرفتار خواهی شد. چرا که فال حضرت یوسف برایت آمد. آری پسرم‌ ای کاش زبان آن زن لال می‌شد و این فال را برایت نمی‌گرفت. امیرجان می‌دانم تو خود را فدای راحتی مادر و خواهرانت کردی، می‌خواستی بهترین زندگی را برای ما مهیا کنی ولی افسوس، این نامردمان و کافرصفتان بدترین سرنوشت را برای تو نوشتند.” این گوشه‌ای از مادرانه‌های عبداللهی با پسرش است.
خودش می‌گوید دعا کنید تا نفس دارم برای این مادران تلاش کنم تا لبخند بزنند و چهل سال گریه در دوری فرزندانشان را فراموش کنند.

خطاب به رسانه‌ها

ثریا عبداللهی از رسانه‌های کشور و خبرنگاران گلایه دارد و می‌گوید: “برخی خبرنگاران هنوز درک درستی از خانواده‌های قربانی ندارند و اشتباها ما را خانواده‌های اعضای مجاهدین می‌نامند؛ این درحالی است که فرزندان ما اسیر در زندان‌های این سازمان هستند. قطعا مسعود رجوی تمامی خصوصیات یک منافق را به تمام و کمال دارد. اما مقدم‌ترین قربانیان این نفاق که فریب او را خوردند و زندگی‌شان به باد رفت اعضای خود این سازمان هستند. قربانیان سازمان تنها کسانی نیستند که ترور شده‌اند بلکه اعضای خود سازمان هم به نوعی قربانیان این فرقه هستند.”

تلاش برای نجات فرزندان؛ تأسیس یک نهاد مردمی

حالا ثریا نه فقط غم خود بلکه غصه دیگران را هم می‌خورد: “امان از دل شوکت قاسمی، مادر پیمان کردمیر. فوت نابهنگام او ضربه روحی سختی به من زد. او همراه شوهرش سال‌ها پشت در اشرف ماند. یک خواسته بیشتر نداشت و آن دیدار با فرزندش بعد از 20سال فراق بود. او در تمام ساعات شبانه‌روز، همراه همسرش بالای خاکریزها می‌نشست و آرام آرام حرف می‌زد و گریه می‌کرد. یک‌بار از او پرسیدم با کی حرف می‌زنی و گریه می‌کنی؟ گفت: با پسرم، پدرش خیلی مریض است و می‌ترسم بلایی سرش بیاید و پیمان را نبیند. پیمان پسر آرام و مظلومی است، او فقط به عشق خوانندگی آمده بود به این خراب شده.”

ثریا عبداللهی در اسفند‌ماه سال 1397، پس از انتقال اعضای مجاهدین خلق از عراق به آلبانی، تشکلی به نام “مادران انجمن نجات، قربانیان فراموش شده ” را تأسیس کرد. دیدار خانواده‌ها به‌خصوص مادران با فرزندان‌شان در کشور آلبانی، حمایت از افراد رهاشده از فرقه رجوی و بازگشتگان به کشور، درخواست از دولت آلبانی درخصوص همکاری و حمایت از خانواده‌ها، درخواست حمایت از کمیساریای عالی پناهندگان‌ سازمان ملل و صلیب سرخ جهانی جهت حمایت از خانواده‌ها و مادران و درخواست از وزارت خارجه کشورمان جهت پیگیری و حمایت از خانواده‌های آسیب‌دیده از فرقه رجوی از جمله خواسته‌های این تشکل است.

او به‌ عنوان مسئول تشکل “مادران، قربانیان فراموش شده” می‌گوید: “مادران و پدران دردکشیده، درخشان‌تر از همیشه اگر چه خسته از فراق هستند اما هرگز از تلاش برای نجات فرزندان و قربانیان آن خون‌آشامان خیانتکار، خسته نمی‌شوند و از پای نخواهند نشست تا روزی که تک تک عزیزان خود را نجات دهند و منافقین کوردل با این ننگ و نفرت بمیرند.” خودش می‌گوید از وقتی این تشکل آغاز به‌کار کرد دیگر غم خودم را فراموش کردم.

نوشته مصاحبه روزنامه همشهری با ثریا عبداللهی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این گزارش 8 صفحه ای مروری دارد بر خیانت ها و جنایت های این گروه ، وضعیت اعضای گرفتار در تشکیلات مجاهدین خلق، خانواده های این افراد و رسالت انجمن نجات در کمک به افراد اسیر در کمپ مجاهدین خلق .

در بخش یادداشت این شماره از ضمیمه همشهری با عنوان ” چشمانی که هنوز در انتظار هستند” می خوانیم:

بغض ۴۰ ساله شان را کسی ندید. گریه های روز و شب شان را کسی نشنید. در تنهایی در خود شکستند و تهمت و بی مهری ها را به جان خریدند اما دلسرد نشدند. پای انتظار عزیزان شان نشستند و با هم عهد بستند تا نفس در سینه دارند برای افشای نفاق فرقه رجوی تلاش کنند. همین طور هم شد و صدایشان را به تمام دنیا رساندند. خانواده هایی که از زمان جنگ تا امروز عزیزان شان در اردوگاه های اشرف محبوس شده اند. آنان قربانیان گمنام و فراموش شده اند. اما پای کار آمده اند تا جنایت‌ها و ماهیت های ضدانسانی‌ سازمانی که امام خمینی به درستی آن را منافقین نامید را به همگان معرفی کنند.

سازمانی که با فجیع ترین روش‌ها سعی دارد به آرمان دروغین خود برسد و از هرکجا و تحت هر شرایطی به فکر جذب نیروست. برای رهبران این فرقه فرقی نمی‌کند در اردوگاه‌های اسرای جنگی در عراق باشد یا در کمپ پناه‌جویان در یونان. حربه شان شست و شوی مغزی است. حداقل در این زمینه هم تا حدی موفق بودند و توانستند جوانانی را از خانواده‌ هایشان بیزار کرده و کاری نمایند که فرزند، مادرش را کنار می‌گذارد. تعدادی هم بدون اراده شخصی گرفتار این فرقه شدند.

مجاهدین خلق هیچ جایگاهی در میان مردم ایران ندارند. چرا که همان زمانی که در صف دشمن با فرزندان ایران زمین جنگیدند وهمان زمان که فرزندان این مرز و بوم را به اسارت بعثی ها بردند و همان زمان که بر طبل تحریم کوبیدند تا مردم را بیشتر متحمل فشار کنند، خود را از صف مردم ایران جدا کردند. اما علی‌رغم نقش منفی و مخرّبی که اعضای این گروه در تاریخ ایران بعد از انقلاب اسلامی داشته‌ و دارند، جوانان و نوجوانان ما چندان با این فرقه آشنایی ندارند. باید افشاگری علیه فرقه تروریستی رجوی و آگاه کردن جوانان پرشور و ساده دل با جدیت دنبال شود. پیشگیری بهتر از درمان است. شاید در شرایط حاضر نتوان فردی را از درون اردوگاه های آنها نجات داد اما بی شک می توان با آگاه سازی، افراد را از گرفتاری در فرقه رجوی نجات داد. در حال حاضر انجمن نجات و تشکل “مادران قربانیان فراموش شده” این انجمن تلاش می کنند ضمن پیگیری آزادی عزیزان شان، ماهیت فرقه ای و تروریستی سازمان مجاهدین خلق را افشا کنند. البته جا دارد این قبیل اقدامات در ادبیات داستانی و هنرهای نمایشی هم بازتاب پیدا کند تا بهتر و بیشتر به مردم اطلاع رسانی شود. این درحالی است که حکایت دشمنی‌ آنها با خواست و ارادۀ مردم ایران و مخالفت کورکورانه‌شان با نظام جمهوری اسلامی که ناشی از تعلیمات فرقه‌گونه و شست‌وشوی فکری و مغزی اعضا توسط کادر رهبری این سازمان است، می‌تواند دستمایۀ داستان‌ها و فیلم های سینمایی و سریال های بسیاری باشد.

الناز عباسیان – گزارشگر روزنامه همشهری

برای مطالعه ضمیمه پایداری روزنامه همشهری مورخ دوشنبه 23 مرداد ماه اینجا را کلیک کنید.

نوشته ضمیمه پایداری همشهری به انجمن نجات اختصاص یافت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

کمی درباره فعالیت‌های انجمن نجات برایمان بگویید.

با سقوط صدام حسین در سال 1382 در عراق، شرایطی به‌وجود آمد تا عده زیادی از اعضای گرفتار در قرارگاه اشرف مجاهدین خلق بتوانند خود را آزاد کرده و به میهن و به آغوش خانواده بازگردند. این افراد نخستین ارتباطات را با دیگر خانواده‌های اعضای سازمان برقرار نمودند و خیلی از خانواده‌ها که از سرنوشت فرزندان خود بی‌اطلاع بودند تازه متوجه شدند که عزیزانشان در قرارگاه اشرف در عراق گرفتار هستند. به‌تدریج این ارتباطات شکل سازمان یافته به‌خود گرفت و در این میان انجمن نجات توسط تعدادی از جداشدگان از فرقه رجوی به‌وجود آمد و اعلام موجودیت کرد.
بعد از تلاش‌های بسیار، این انجمن در سال 1394 ثبت رسمی شد و مجمع عمومی و سپس هیأت مدیره آن تشکیل شد و از آن زمان من به‌عنوان مدیرعامل انجمن نجات معرفی شدم. هدف از راه‌اندازی این انجمن، نجات دوستانی است که هنوز در اسارت ذهنی و حتی عینی این سازمان هستند. همچنین با تأسیس این انجمن سعی در کمک به خانواده‌های رنج کشیده این افراد داریم. همانطور که می‌دانید فرقه تروریستی رجوی (سازمان مجاهدین خلق) سال‌هاست که بسیاری از هموطنان ما را با فریب و نیرنگ اسیر کرده و از آنها برای امیال ضد‌مردمی رهبر سازمان سوءاستفاده می‌کند. این سازمان جهنمی، با استفاده از شگردها و ترفندهای معمول تمامی فرقه‌های مخرب کنترل ذهن، توانسته است با قطع ارتباط این افراد با محیط خارج از فرقه و خصوصا با داخل کشور و همچنین خانواده‌هایشان، آنان را هرچه وابسته‌تر نگاه‌داشته و در نتیجه به‌شدت استثمار کند.

انجمن زیرنظر چه ارگانی اداره می‌شود؟ کمی درباره اداره انجمن به ما توضیح دهید.

انجمن نجات یک سازمان مردم‌نهاد (ان جی او) صرفا حقوق بشری است که به هیچ ارگان دولتی و سیاسی وابسته نیست ولی تا حد توان از امکانات و ظرفیت‌های موجود در داخل کشور برای پیشبرد اهدافش استفاده می‌کند. همچنین از تمامی کسانی که از موضع انسان دوستانه حاضر به همکاری با انجمن باشند تقاضای کمک می‌کنیم. صداقت و بیان حقایق، رسالت اصلی انجمن نجات است. ایراد بیانات و تبادل اطلاعات از جانب انجمن، متکی بر مستندات انکارناپذیراست و از هرگونه فعالیت‌های سیاسی و خلاف قانون و رفتارهای خشونت‌آمیز دوری می‌کنیم. به‌عبارتی هدف ما نجات دوستان سابق از چنگال فرقه تروریستی رجوی و برقراری پیوندهای عاطفی از دست رفته و رشته‌های گسسته آنان با خانواده‌ها و عزیزان چشم به‌راهشان است.

انجمن شما تاکنون چه اقداماتی در این زمینه انجام داده است؟

انجمن نجات طی 2 دهه فعالیت خود هزاران هزار نامه برای ارگان‌های بین‌المللی و حقوق بشری و مقامات دولتی و غیردولتی فرستاده است. 1718عضو خانواده‌ها طوماری را تنظیم و امضا کردند و در آن صدها دلیل و مدرک به عفو بین‌الملل ارائه نمودند که مطابق آن ساده‌‌ترین حقوق انسانی در داخل سازمان مجاهدین خلق نقض می‌شود. اما متأسفانه برخی عناصر عفو بین‌الملل رابطه بسیار نزدیکی با سازمان دارند و حتی مأموران عفو بین‌الملل در کمپ سازمان در تیرانا توسط سرکردگان آنان پذیرایی و تطمیع می‌شوند و گزارش‌ها را مطابق نظر آنها تنظیم می‌کنند. متأسفانه حقوق بشر وسیله‌ای در خدمت کسانی است که می‌خواهند اهداف سیاسی خاصی را پیش ببرند. حقوق بشر وقتی به آمریکا می‌‌رسد یک تعریف دارد، برای اروپا همینطور و نسبت به جمهوری اسلامی ایران یک تعریف دیگری پیدا می‌کند. جاوید رحمان، گزارشگر ویژه حقوق بشر ملل متحد در رابطه با ایران است که خانواده‌های زیادی انبوهی از مدارک را برای او به سازمان ملل بردند، اما او کوچک‌ترین توجهی نکرد. قبل از او احمد رشید این سمت را برعهده داشت که وضعیت او‌ نیز به همین ترتیب بود.

یکی از وظایف تعریف شده در اساسنامه صلیب سرخ جهانی این است که نامه‌های خانواده‌ها را برای بستگانی که در شرایط عادی به‌سر نمی‌برند، و امکان نامه‌نگاری با آنها وجود ندارد (مانند اسرای جنگی)، ببرد و به‌دست آنها برساند و جواب بگیرد. سرنوشت نامه‌هایی که خانواده‌های بسیاری به صلیب سرخ دادند تا به‌دست عزیزان‌شان در اردوگاه مجاهدین خلق برسد چه شد؟ آیا جواب دادند؟

صدها نامه به صلیب سرخ تحویل دادیم که در قرارگاه اشرف در عراق به افراد برساند و جواب آن را بیاورد. یکی از مسئولان این نهاد در تهران به من می‌گفت: «شرمنده‌ام. ما توانستیم برای اعضای القاعده در زندان بگرام افغانستان نامه ببریم و جواب آن را در سعودی به خانواده‌هایشان برسانیم، ولی در اشرف نگذاشتند حتی یک نامه به‌دست کسی برسانیم و بعد هم اعلام کردند صلیب سرخ در این زمینه مسئولیتی ندارد.» همین وضعیت در آلبانی همچنان ادامه دارد و صلیب سرخ خود را ناتوان از انجام این مسئولیت می‌بیند.

از موفقیت‌هایی که در این زمینه کسب کرده‌اید مختصر برایمان بگویید.

افشاگری علیه فرقه تروریستی رجوی و آگاه کردن جوانان پرشور و ساده‌دل از واقعیات درون سازمان به‌منظور جلوگیری از به اسارت درآمدن آنها ازجمله کارهایی است که به جد دنبال می‌کنیم. همیشه گفته‌اند که پیشگیری بهتر از درمان است. نجات یک فرد از درون مقر مجاهدین خلق، کار ساده‌ای نیست اما می‌توان افراد را قبل از اسیر شدن آگاه کرد و عملا نجات داد. به همین دلیل افشای ماهیت فرقه‌ای و تروریستی سازمان مجاهدین خلق و بر ملا کردن میزان وطن‌فروشی و خیانت و جنایت رهبر آن جزو دستور کار انجمن نجات است.
کمک به نجات یافتگان از سازمان برای وصل به خانواده‌شان و برقراری اتحاد خانواده‌های فروپاشیده و شروع زندگی مجدد شرافتمندانه اساس کار ماست و تاکنون تلاش‌های زیادی برای برقراری ارتباط بین خانواده‌ها و عزیزان در بندشان انجام شده است. نمونه اخیر تجمع مقابل مقر سفارت ترکیه (به‌عنوان حافظ منافع آلبانی) در تهران بود. انجام اقدامات حقوقی از قبیل اخذ ویزا، مهیا کردن شرایط سفر به عراق در گذشته و تلاش برای سفر به آلبانی در حال حاضر، ارتباط با ارگان‌های ذیربط ایرانی و عراقی جهت ایجاد تسهیلات در امر مسافرت خانواده‌ها در زمان حضور این گروه تروریستی در عراق، برقرار کردن جلسات توجیهی با جدا‌شدگان و خانواده‌ها،‌… هم از وظایف این انجمن است. به همین منظور سعی می‌کنیم با سازمان‌ها و ارگان‌های حقوقی و بین‌المللی برای جلب حمایت آنان برای رسیدن به اهداف مشخص شده انجمن ارتباط برقرار کنیم.
موفقیت جدی سال‌های اخیر، تأسیس انجمن حمایت از ایرانیان مقیم آلبانی (آسیلا) است که در این کشور به ثبت رسیده و رسمیت یافته است. انجمن نجات حامی و یاری‌رسان این انجمن است. این انجمن توسط تعدادی از جداشدگان از فرقه رجوی در آلبانی و همچنین آلبانیایی‌های خیرخواه تشکیل شده و طی کمتر از 2 سال که از تأسیس و ثبت آن می‌گذرد فعالیت‌های چشمگیری داشته است. سال گذشته من میزبان 3 تن از بنیانگذاران آلبانیایی آن در تهران بودم که دیدارهای زیادی در شهرهای مختلف با تعداد بسیاری از خانواده‌ها داشتند و به آنان تعهد دادند که در جهت اهداف خانواده‌ها فعالیت کنند و خانواده‌ها هم قول دادند که از این انجمن تا جای ممکن حمایت نمایند. طی این مدت تعدادی از اعضای ناراضی به امید ملحق‌شدن به آسیلا از سازمان مجاهدین خلق جدا شده و به آسیلا پیوسته‌اند که جدید‌ترین نمونه آن بیجار رحیمی است که 31تیر امسال از اردوگاه مجاهدین خلق فرار کرد و خود را به آسیلا رساند.

دعای خیر مادرش پشت سرش بود

ابراهیم خدابنده متولد 1332 در تهران است. سال 1350 بعد از گرفتن دیپلم، برای ادامه تحصیل راهی انگلستان شد و موفق به گرفتن فوق ‌لیسانس مهندسی برق شد. قبل از انقلاب اسلامی سال 57و بعد از آن با اتحادیه انجمن‌های اسلامی خارج از کشور فعالیت می‌کرد. او در سال 59جذب تشکل هواداران سازمان مجاهدین خلق در انگلستان شد. به عقیده خدابنده، هر کس عضو سازمان مجاهدین خلق است با نیرنگ و فریب جذب شده و با مغزشویی ماندگار شده است. به‌خاطر شست‌وشوی ذهنی‌ای که روی افراد می‌شود فکر می‌کنند که مسعود رجوی خیلی با شعور و قدرتمند است. درست مانند کودکی که فکر می‌کند پدرش قوی‌ترین فرد روی زمین است و نمی‌داند که در رؤیاهای کودکانه خود سیر می‌کند. خدابنده تا سال 1382به‌مدت 23سال درگیر این توهم بود، ولی نهایتا این شانس را پیدا کرد که حباب توهمش شکسته شود. به قول خودش دعای خیر مادرش پشت سرش بود که سرانجام باعث شد تا راه زندگی‌اش در میانسالی روشن شده و بتواند حقیقت را دریابد. خدابنده که در آغاز جوانی از ایران رفت (18سالگی) در سال 82، یعنی در آغاز میانسالی (50سالگی) به ایران بازگشت و از آن موقع تاکنون (20سال) درخصوص فرقه‌های مخرب کنترل ذهن مطالعه کرده و در جهت افشای فرقه رجوی و رهبر خائن و جنایتکار آن و یاری رساندن به خانواده‌ها فعال است.

نوشته گفت‌وگو همشهری با ابراهیم خدابنده، مدیرعامل انجمن نجات اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.