یکی از تبلیغات و روش‌های جذب سرپل‌های مجاهدین وعده پناهندگی و اقامت در کشورها‌ی اروپایی است که باعث می‌شود بسیاری از جوانان به طمع این وعده یا به عبارتی این فریب بزرگ، حاضر به همکاری با این فرقه تروریستی با آن سابقه جنایت‌ بارش شوند. اما واقعیت این است که این وعده در واقع به شکلی کاملاً عکس رخ می‌دهد و افرادی که به هر دلیل با مجاهدین همکاری می‌کنند و نامشان در زمره مرتبطین این فرقه ثبت می‌شود، در نهایت در مسیرهای اخذ پناهندگی با مشکلات عدیده رو به‌ رو شده و در بسیاری مواقع به‌ کلی فرصت‌های خود را برای اخذ اقامت برای همیشه از دست می‌دهند.

در واقع آنچه در تبلیغات مجاهدین به‌عنوان عامل تشویق برای پیوستن به این فرقه بر روی آن مانور داده می‌شود، کاملاً نتیجه عکس داشته و باعث می‌شود ثبت هرگونه سابقه همکاری با این فرقه به تعویق یا ناممکن شدن درخواست‌های پذیرش پناهندگی منجر شود.

بسیاری از اعضای جداشده یا مرتبط این فرقه معترف‌اند که به دلیل همکاری با مجاهدین و درج نام آن‌ها در کنار نام این فرقه، سال‌های طولانی درخواست‌های پناهندگی آن‌ها در کشورهای اروپایی به تعویق افتاده است. البته این نتیجه‌ای کاملاً طبیعی برای همکاری با مجاهدین است. زیرا گروهی که سالیان طولانی در زمره گروه‌های تروریستی اتحادیه اروپا و وزارت خارجه آمریکا قرار داشته، اکنون نیز به‌عنوان یک خطر برای این کشورها محسوب می‌شود. اعضا و مرتبطین این فرقه نیز به دلیل برخورداری از سوابق تروریستی به‌عنوان کیس‌هایی پرخطر برای کشورهای پناهنده ‌پذیر شناخته‌ شده و در حجم بالای درخواست‌های پناهندگی هیچ‌گاه اولویت کشورها نبوده و نیستند. در واقع کشورهای غربی در پذیرش پناهنده سعی دارند تا کمترین ریسک ممکن را متحمل شده و هیچ‌ گاه حاضر به میزبانی از افرادی با سوابق ترور و جنایت که می‌توانند خطری بالقوه برای شهروندانشان باشند، نیستند.

این موضوع که در حال حاضر مجاهدین در فهرست سازمان‌های تروریستی قرار ندارند نیز تأثیر چندانی در ارتباط با سرنوشت اعضای جداشده نداشته و از دو جنبه که اولاً بالاخره یک روز این افراد و این فرقه دست به فعالیت‌های تروریستی می‌زده‌اند و دوم اینکه اکنون نیز با اهداف سیاسی از فهرست تروریست‌ها خارج‌شده، اما در واقع بسیاری از مأموریت‌هایش برای سرویس‌های غربی بر پایه ترور و جنایت بنا شده است، همچنان نگاه کشورها به مجاهدین مانند نگاه به تروریست‌هایی است که البته در جهت منافع غرب عمل می‌کنند، اما ذاتاً سابقه و کارنامه تروریستی خود را حفظ کرده‌اند.

غیر از مسئله نگاه کشورها به مجاهدین به‌عنوان یک فرقه تروریست، ماجرای به مشکل خوردن درخواست‌های پناهندگی یک جنبه دیگر نیز با خود دارد که ناظر بر اقدامات سران خود این فرقه برای جلوگیری از پذیرش اعضای سابق در کشورهای پناهنده ‌پذیر است.
به عبارت دقیق‌تر سران مجاهدین که از هیچ کوششی برای جلوگیری از جدایی اعضای خود دریغ نمی‌کنند، خود نیز برای مسدودسازی مسیر‌های پذیرش پناهندگی اعضا تلاش نموده و حتی با ارائه اسناد و مدارکی از فعالیت با سلاح یا هر اقدام خشونت‌آمیزی به دفاتر ثبت‌نام پناهندگی سعی می‌کنند، همه مسیر‌های ممکن برای پناهندگی اعضای جداشده را مسدود نمایند. سران مجاهدین در واقع با این اقدام سعی دارند طمع اعضا برای جدایی از این فرقه را از بین برده و با ایجاد راه‌های بن‌بست و مسدود بعد از جدایی از فرقه افراد را مجبور به ماندن در این تشکیلات نمایند.

در همین رابطه برخی اعضای جداشده معترف‌اند که سران و مرتبطین مجاهدین حتی در برخی موارد تصاویر اعضای جداشده‌ای که در تلاش برای پذیرش کیس پناهندگی هستند را با سلاح یا در حال جنگیدن به سفارتخانه‌ها یا کمیساریا ارائه داده تا درخواست‌های پناهندگی این افراد را با بن‌بست روبه‌رو کنند.

شاید باید خلاصه‌تر در مورد تبعات همکاری با مجاهدین اینگونه بیان کرد که هرگونه ارتباط یا همکاری با این فرقه تروریستی نه تنها هیچ‌گاه سودمند نبوده، بلکه خسارت‌های مادی و معنوی متعددی برای افراد ایجاد می‌کند که تبعات آن تا سالیان طولانی و حتی تا پایان عمر باقی می‌ماند.

نوشته تبعات مادام العمر همکاری با فرقه مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مسعود رجوی و رژیم بعث عراق

به ‌این‌ ترتیب استراتژی جنگ چریکی شهری به استراتژی جنگ آزادی ‌بخش تبدیل شد، زیرا رجوی این‌ گونه تحلیل می‌کرد:

۱. جنگ منطقه‌ای …. حول زمین است، تحرک و سکون آن نسبی و متناوب است … مانند حزب دموکرات که به زمین چسبیده است. حزب دموکرات اگر از منطقه بومی خودش بیرون بیاید تحلیل می‌رود.

۲. جنگ چریکی شهری با هدف زدن سر انگشتان رژیم در شهرها (پاسدار کشی و شکست طلسم اختناق)، اگرچه نسبت به جنگ منطقه‌ای در فاز مترقی ‌تری قرار دارد … اما از آنجا که زمان‌بر است و در تور پلیس نظامی و دراحاطه کامل دشمن عمل می‌کند، میکرو و در کوتاه‌ مدت بلا جواب است…. وقتی کسی پاسدار کشی را دستگاه ذهنی خود می‌کند، رژیم را به اثبات می‌انگارد و می‌پندارد که این رژیم … حالا حالاها هست. در این دستگاه … سقوط شتابان یا سرنگونی ضربه‌ای و سریع جواب نداشت … .

۳. جنگ آزادیبخش تجربه کاملا جدیدی در تاریخ معاصر جهان و در مداری چپ ‌تر و کیفی‌تر و متکامل‌تر از همه استراتژی‌های نظامی قرار دارد. باهدف طلسم شکنی در کوتاه‌ مدت و با توسل به اصل طلایی حداکثر تهاجم، جنگ تمام‌عیار و تحرک مطلق، خود را در جنگ انقلابی متجلی می‌کند.

این تحلیل رجوی تا پایان دوران صدام و بعد از اخراج مجاهدین از عراق و در نهایت حضور در تیرانای آلبانی به‌عنوان راهبرد اصلی سازمان در جای خود وجود داشت و اکنون نیز سرکردگان این گروه بهترین شرایط را برای این گروه در جنگ می‌دانند. هرچند سال‌هاست که دیگر جنگی به آن معنای نظامی در جریان نیست، اما اولویت تلاش‌های این تروریست‌‌ها ترغیب آمریکا به راه‌اندازی جنگی دوباره علیه ایران است. اما سؤال اینجاست که دقیقاً این گروه تروریستی چه نفعی از جنگ با ایران می‌برد که همه تلاش خود را برای راه‌اندازی مجدد آن خرج می‌کند و این اولویت برای آن‌ها به‌ قدری بالاست که حاضر به پذیرش ننگ این خواسته خود علیه ملت ایران هستند!

حیات در شرایط جنگ

مهم ‌ترین جواب برای این سؤال این است که مجاهدین فقط در شرایط جنگ علیه ایران می‌توانند حیات خود را تضمین کنند. در واقع مشابه با همان تحلیل رجوی، اگر جنگی علیه ایران برقرار باشد، اولویت استفاده از این گروه و امیدها برای پیروزی بر ایران حیات آن‌ها را تضمین می‌کند. دو بعد اساسی این مهم یکی حفظ نیروها در درون سازمان و دیگری کاربرد این گروه در عرصه سیاسی علیه جمهوری اسلامی ایران را در برمی‌گیرد. به عبارت دقیق‌تر، سرکردگان سازمان فقط در شرایط جنگ مستقیم با ایران می‌توانند به نیروهای خود بعد از ۴۰ سال سرخوردگی و شکست، وعده پیروزی بدهند. از سوی دیگر نیز تجربه کاری این گروه در جنگ صدام علیه ایران، فقط در زمان تکرار جنگ علیه ایران قابل ارزیابی و چشمگیر خواهد بود.

براندازی فقط با جنگ!

امروز برآوردهای سیاسی دنیا به‌خوبی نشان می‌دهد که ثبات و امنیت حال حاضر در ایران، اصلا به سمت‌ و سوی فروپاشی نبوده و بلکه این کشور را به‌ سوی قدرتمند‌تر شدن و حتی تحمیل اراده‌اش بر منطقه و حتی جهان پیش می‌برد؛ اتفاقی که عملا به وقوع پیوسته است.
این برآورد در مورد ایران آنقدر روشن است که رجوی‌ها با آن‌همه تحلیل و استراتژی غلط و به دیوار خورده هم می‌توانند بفهمند! پس یا باید بپذیرند که ۴۰ سال فعالیتشان بی هیچ نتیجه‌ای بر باد رفته و یا براندازی نظام ایران را از طریق تنها گزینه موجود، یعنی جنگ نظامی پیگیری کنند. گذشته از این مهم که اساسا به طول یک دهه گذشته دیگر هیچ قدرتی در دنیا تمایلی به آغاز جنگ علیه ایران، به خاطر مخاطراتش، نداشته، اما رجوی‌ها بازهم امید دارند شرایط به مرحله‌ای برسد که این گزینه در عمل اجرا شود.

زیست در محیط ناامنی

بررسی ۴۰ سال فعالیت مجاهدین نشان می‌دهد، این گروه در اوج قدرت و امکانات هم به دلیل عدم برخورداری از کمترین پایگاه مردمی، هیچ‌گاه مولد حرکت‌های مهم در ایران نبوده و فقط قابلیت تحرک در شکاف‌ها و فضای ناامن را دارد. درواقع ایران باثبات و امن، موجودیت سازمان را زیر سؤال می‌برد.
ثبات و پیشرفت برابر با مرگ مجاهدین است، ازاین‌رو آن‌ها تلاش دارند تا در شرایطی که گزینه نظامی علیه ایران دور از دسترس است، با فضاسازی رسانه‌ای در مورد جنگ آرامش روانی جامعه را بر هم بزنند. هرچند این اقدام روانی فقط مختص رسانه‌های سازمان مجاهدین نبوده و نیست، اما باکمی بررسی متوجه می‌شویم که عناصر این گروه به شیوه‌ای افراط گونه در فضاهای رسانه‌ای متعددی که در آن‌ها فعال هستند، سعی در القای حمله نظامی به ایران دارند. از ورود ناو هواپیمابر لینکلن به منطقه خلیج‌فارس تا اعزام بمب‌افکن آمریکایی به منطقه، تقریباً سرتاپای رسانه‌های رسمی و غیررسمی مجاهدین را تشکیل می‌دهد.
مجاهدین امروز سعی دارند از یکسو با القای این خط عملیات روانی فضای روانی جامعه ایران را ناامن کنند و از سوی دیگر برای اعضایی که اکنون دیگر در آلبانی قابل ‌کنترل نیستند، توجیهی برای ماندن با سازمان ارائه دهند.

نوشته چرا مجاهدین خلق سعی دارند آرامش روانی جامعه ایران را ناامن کنند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به گفته شاهدان در آن لحظه معصومه با داد و فریاد سعی داشته تا خودش را برهاند، اما کسی به یاری وی نمی‌رود. بعد از این ماجرا، معصومه مصرانه خواستار جدایی از این فرقه تروریستی و جنایتکار می‌شود که با مخالفت روبه‌رو می‌گردد.
اصرارهای معصومه هیچ نتیجه‌ای ندارد، زیرا سران مجاهدین می‌دانستند وی به‌ محض جدایی از این تشکیلات در خارج از کشور به افشاگری خواهد پرداخت و ماجرای آنچه بر او روا شده را آشکار خواهد کرد. ازاین ‌رو توسط زنان رده‌ بالای سازمان برای وی نشستی ترتیب داده می‌شود تا در آن نشست زاویه او با تشکیلات را حل ‌و فصل کرده و او را راضی به ماندن کنند.

اما وقتی متوجه می‌شوند معصومه به هیچ طریقی حاضر به کوتاه آمدن نیست و دیگر هیچ اعتقاد و اعتمادی نسبت به سرکردگان جنایتکار مجاهدین ندارد، جلسه به تنش کشیده شده و زنان شورای رهبری در همان نشست آن‌قدر با مشت و لگد بر سر و صورت معصومه می‌کوبند که از حال می‌رود. از آنجایی ‌که در همان برهه زنان در حال قدرت گرفتن در تشکیلات مجاهدین بودند و بنا به خواسته‌ مسعود رجوی قرار بود تا هژمونی زنان بر فرقه برقرار شود، جدایی هیچ زنی قابل‌تحمل و توجیه نبوده و درنتیجه در همان جلسه قتل معصومه نیز تصویب می‌گردد! بعداً تعدادی از همین زنان مأموریت پیدا می‌کنند و معصومه را در فرصتی مناسب به قتل می‌رسانند.

او در نهایت در مزار مروارید در پادگان اشرف به خاک سپرده شد و بر سر مزار وی نوشته شد که بر اثر بیماری مرده است. این در حالی بود که همه اطرافیان وی در پادگان اشرف از سلامت کامل وی تا روز قبل از مرگش مطلع بودند و مانند بسیاری دیگر از جنایت‌های مجاهدین، همه اعضا از ترس جان هم که شده سکوت کردند.

نوشته معصومه غیبی به چه جرمی به مرگ محکوم شد؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

غیر از این، مجاهدین در طول تاریخ حیات خود بارها اثبات کرده‌اند که برایشان فرقی ندارد کارفرما چه کسی است! آن‌ها برای هر کس که پول بدهد و حمایت کند، حاضرند هر کاری بکنند. پس همان‌طور که انتظار می‌رفت مدت زیادی از حضور آمریکا در عراق نگذشت که رجوی موفق به ایجاد ارتباط با نظامیان آمریکایی در عراق شد و همه دار و ندار و سازمانش را برای اهداف آمریکایی‌ها به میدان آورد. از آن روز به بعد رجوی و سازمان مجاهدین در خدمت آمریکایی‌ها بودند و در صحنه عراق مطابق با نظر و منافع آمریکا از انجام ترور و بمب‌گذاری تا جوسازی‌های رسانه‌ای دریغ نداشتند.

داستان زوال مجاهدین از لحظه‌ای آغاز شد که این فرقه تروریستی موقعیت جغرافیایی عراق را به‌ حکم ملت عراق از دست داد. وقتی ملت عراق با اولین نخست‌وزیر قانونی خود بعد از صدام خواهان اخراج تروریست‌ها شدند و در ابتدای صف اخراج هم مجاهدین را قرار دادند، مجاهدین از نردبان پوسیده‌ای که بالا رفته بودند، به سمت پایین سقوط کردند.

از روزی که دار و دسته رجوی مجبور به ترک پادگان اشرف شدند، در به ‌دری مجاهدین آغاز شد. بعد از خروج از اشرف در کمپ موقت لیبرتی در نزدیکی فرودگاه بغداد نیز توقف مجاهدین موقت بود و این فرقه برای همیشه خاک عراق را ترک کرد. مرحله بعد هم در شرق اروپا و در کشور آلبانی رقم خورد که مجاهدین بیش از گذشته به درگیری‌هایی همچون حفظ اعضا، ناکارآمدی و ریزش نیروها و بحران‌های داخلی گذشت و همچنان ادامه دارد.

خلاصه کلام در مورد این فرقه تروریستی به ادعای آن‌ها بازمی‌گردد که خود را آلترناتیو نظام ایران می‌دانند! اما واقعیت این است که آلترناتیو نظام! شعارها و مطالباتش تغییر کرده است. آن‌ها از ادعای براندازی و رسیدن به قدرت در ایران به مرحله‌ای رسیده‌اند که برای بیرون رفتن از کمپ‌های خود در تیرانای آلبانی نیاز به تأمین و پشتیبانی دارند. جداشده‌های این فرقه در همان کشور آلبانی درحالی‌ که از اولین حقوق پناهندگی نیز برخوردار نیستند، برای مجاهدین تهدید حساب‌شده و گاهی همه کار و پیگیری سران فرقه رجوی می‌شود اینکه مثلاً فلان عضو جداشده با حمایت پلیس و دولت آلبانی از این کشور اخراج شود، یا حداقل نزدیک شدن وی به پادگان این فرقه محدود گردد.

مجاهدین یک روز برای بمب‌گذاری و ترور سران نظام ایران یا کشتار مردم بی‌گناه کوچه و خیابان طراحی عملیات می‌کردند، اما امروز پای سیستم‌های رایانه و از طریق شبکه‌های اجتماعی یک نوجوان ۱۴ ساله از همه‌جا بی‌خبر را به وعده دروغ پول و اقامت در اروپا فریب می‌دهند تا عکس‌های رجوی را در یک کوچه خلوت به دست گرفته و فیلمش را برای این فرقه ارسال کند. مریم رجوی با همین عکس‌ها شعارهای موفقیت می‌دهد و به این دستاوردهای سخیفش نیز افتخار می‌کند.

فرقه رجوی سال‌هاست که با سرعتی غیر قابل‌ کنترل در مسیر سقوط ظاهری و باطنی قرار گرفته و اکنون فقط در درون خودش، فکر می‌کند که آلترناتیو نظام است و مریم رجوی هم رئیس‌جمهور آینده ایران! واقعیت این است که مریم رجوی در غیاب شوهر مفقودش، از پس اداره خانه سالمندان مجاهدین در تیرانا بر نمی‌آید، چه برسد به اینکه بخواهد در کسوت رئیس‌جمهور کشور بزرگ و مقتدری همچون ایران قرار گیرد.

رجوی‌ها سال‌هاست که تمام‌شده‌اند و آنچه امروز باقی‌مانده است، فقط برای اعضای اسیر در درون فرقه مصرف دارد. هرچند فعل‌ و انفعالات و نارضایتی‌های فزاینده چند سال اخیر از درون آلبانی نشان می‌دهد، دروغ‌پردازی‌های رجوی‌ها برای اعضای فرقه نیز کم‌کم دارد کارکردش را از دست می‌دهد.

نوشته رجوی‌ها سال‌هاست که تمام‌ شده‌اند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

صدیقه مجاوری

صدیقه مجاوری نیز نمونه دیگری از زنان مجاهدین است که سرنوشتش با این فرقه تروریستی به خودکشی رسید. صدیقه اجباراً خودکشی کرد. او درواقع برای آزادی مریم رجوی از زندان به ‌اجبار سرکردگان سازمان خود را در خیابان‌های پاریس به آتش کشید.
بتول ملکی دوست و هم‌اتاقی صدیقه در پادگان اشرف، در مورد او می‌گوید: «صدیقه از جمله زنانی بود که بر اثر مغزشویی‌های سازمان تعادل روانی نداشته و فکر و ذهن خود را در اختیار سرکردگان مجاهدین گذاشته بود. صدیقه یک زن کاملاً افسرده بود که قادر به گرفتن هیچ تصمیمی نبود. برای همین هم بعد از دستگیری مریم رجوی در فرانسه، حاضر شد تا خود را برای آزادی مریم بسوزاند!»
تنها اثر برجای‌مانده از صدیقه مجاوری بنای یادبودی است که به دستور مسعود رجوی برای الگوسازی از دیگر اعضای سازمان در پادگان اشرف ساخته شد! درواقع رجوی این سرنوشت را الگویی برای همه زنان گروهش می‌دانست.

صدیقه مجاوری و پسرش

بعد از خودسوزی صدیقه مجاوری، ندا حسنی و چند نفر دیگر که به دستور سرکردگان سازمان خود را در خیابان‌های پاریس به آتش کشیدند، پلیس فرانسه دو عضو سازمان را دستگیر کرد. این دو عضو به نام‌های محمود ائمی و حسین امینی قلی پور متهم بودند که کادرهای سازمان مجاهدین خلق را در خیابان‌های پاریس به آتش کشیده‌اند.
دادستان کل پاریس در مجموعه اتهامات این دو عضو دستگیرشده سازمان عنوان کرد که اینان صحنه را برای خودسوزی آماده کرده و دیگر اعضای سازمان را نیز مدیریت می‌کردند تا دیگر حاضران صحنه و رهگذران را تهییج کرده و از صحنه‌های خودسوزی فیلم و عکس تهیه کنند.
به گفته اعضای جداشده سازمان، محمود ائمی بانام مستعار محسن عباسی از فرماندهان نظامی رجوی در عراق بوده و در کشتار کُردها در عملیات کُردکشی نقش فعال داشته است.

نوشته صدیقه مجاوری؛ زن مجاهدی که به اجبار خودکشی کرد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما او جرم دیگری هم داشت و آن بچه‌دار شدنش بود. وی در حالی ‌که باردار بود به دلیل مقاومت در برابر خواسته‌های سرکرده سازمان در انقلاب ایدئولوژیک به زندان رفت و به گفته اعضای جداشده، وی را در زندان تحت‌ فشارهای شدید روحی قرار داده بودند تا مسئله انقلاب ایدئولوژیک را پذیرفته و از همسرش جدا شود.
در همان زمان شوهر وی «کریم حقی» نیز به همین دلیل در زندان سازمان در اشرف به سر می‌برد تا اینکه کودک متولد شد. تولد کودک در زندان‌های پادگان اشرف قرار بود روح تازه‌ای به زندگی محترم بابایی بدهد، اما سران سازمان از همین کودک برای تحت‌فشار گذاشتن پدر و مادر استفاده کردند تا آن‌ها انقلاب ایدئولوژیک را بپذیرند.
پرهیز از دادن شیر خشک به کودک و محدودسازی غذای وی تا حدی پیش رفت که به گفته دیگر زندانیان در آن دوره، کودک تبدیل به پوست‌ و استخوان شده بود.
دختر محترم و کریم «مارال» نام گرفت و درحالی‌که فقط ۲۷ روز سن داشت با ظاهر نحیفش به سلول پدر برده شد تا در این ملاقات مقاومت کریم حقی بشکند که بازهم بی‌نتیجه بود.

محترم بابایی یک سال و نیم در زندان فرقه رجوی کودکش را به دندان بزرگ کرد تا در نهایت او از زندان آزاد شد. مدتی را در خانه‌های تیمی در بغداد گذراند و بعد به اروپا فرستاده شد. محترم بابایی درنهایت موفق به جدایی از این فرقه تبهکار گردید، اما فشارهای روحی و روانی بر وی که حاصل زندگی از دست‌رفته، عمر بر باد رفته و فرزندی که از وی گرفته شد، باعث شد تا او بعد از جدایی و درحالی‌که فقط ۲۸ سال سن داشت، دست به خودکشی بزند.

نوشته دختری که از 17 سالگی سرنوشتش به تلخی با مجاهدین گره خورد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

حال این نیروها در اروپا و در کشور آلبانی محصور شده‌اند و اعضای عموماً پیر و فرتوت نه تنها مانند گذشته توان ورود به عملیات‌های تروریستی را ندارند؛ بلکه تناسب چندانی میان محیط اروپا و آموزش برای اقدامات تروریستی و در نهایت تجهیز و اعزام نیرو نیز وجود ندارد. از این رو آنچه امروز بیش از همیشه در تمرکز سران سازمان مجاهدین قرار گرفته و ظرفیت‌های خود را برای آن به کار می‌گیرند، ورود به عرصه عملیات روانی برای هدایت، تحریک، جمع‌آوری و سازمان‌دهی اعتراض و آشوب در ایران است. آمارهای بدست آمده از اعضای جداشده از مقر مجاهدین در آلبانی نشان می‌دهد قریب به ۱۵۰۰ نیرو در این مقر با استفاده از ابزارهای فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی سعی دارند از راه دور بر جامعه ایران و خصوصاً نسل جوان فعال در این محیط تأثیرگذاشته و آشوب در ایران را هدایت و سازماندهی کنند.

فعالیت مجازی مجاهدین در آلبانی

اما کارویژه جدید مجاهدین چند چالش اساسی را نیز پیش پای این فرقه تروریستی قرار داده است. آنها به واسطه شیوه زیست فرقه‌ای در چارچوب‌هایی قرار گرفته‌اند که حال آنها را در فضای آزاد اطلاعات به یکباره با تناقضاتی بی پاسخ و ناامید کننده روبه‌رو کرده است.

فضای آزاد رسانه و بریدگی نیروها

اولین تناقض برای اعضای رده پایین یا اصطلاحاً پیاده نظام سازمان مجاهدین، حاصل سال‌ها زندگی در فضای ایزوله فرقه‌ای و مغزشویی نفرات بر مبنای اطلاعات غیر واقعی از دنیای بیرون بوده است که حال امکان دسترسی نیروها به فضای باز رسانه و ارتباط با دنیای آزاد اطلاعات بوجود آمده است. به عبارت دقیق‌تر نفرات سازمان بعد از آنکه سال‌ها اطلاعات خود را در مورد وقایع و رویدادهای دنیا از کانال‌های محدود سرکردگان دریافت کرده‌اند، تصوری نسبت به جامعه ایران، فضای سیاسی و اجتماعی، وضعیت اقتصادی، آزادی و بسیاری از مؤلفه‌های دیگر آن دارند که یکباره با ورود به دنیای اینترنت و روبه‌رویی با واقعیت، شکسته شده و تناقضات حاصل از ۴۰ سال دروغ سرکردگان را نمایان می‌سازد.
مجاهدین که در اثر چند دهه زندگی دور از اجتماع و دریافت اطلاعات دروغ و یکسویه تصور می‌کردند در ایران بر روی هر تیر چراغ برق یک طناب دار آویزان است! به یکباره در مواجهه با جامعه پیشرفته ایران، سیاست و جایگاه مقتدر جمهوری اسلامی و همچنین تأثیرگذاری غیر قابل انکار نظام در منطقه و دنیا، متوجه می‌شوند که همه سال‌ها و دقایق عمر خود را از دست داده‌اند! در واقع وعده هر ساله سرکردگان مجاهدین برای براندازی نظام ایران نه تنها محقق نشده، بلکه اساساً دیگر امروز امری محال محسوب می‌شود.

نفرت جامعه ایران از مدعیان براندازی!

یکی از جدی‌ترین چالش اعضای مجاهدین که در نقش سرپل‌های ارتباطی وظیفه ارتباط‌گیری با کاربران فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی در ایران را بر عهده دارند، معرفی نام سازمان مجاهدین خلق است! درواقع تقریباً در همه موارد اعضای سازمان بعد از عنوان نام مجاهدین خلق با دو واکنش روبه‌رو می‌شوند. یا جوان دهه هشتادی و هفتادی هیچ شناختی از این گروه نداشته و اساساً چنین نامی را تاکنون نشنیده است که نشان از این واقعیت دارد که سازمان مجاهدین بر خلاف فضاسازی‌هایش برای اعضا، هیچ گاه در افق سیاسی ملت ایران دیده نشده و حتی نام آن نیز در زمره اطلاعات عمومی فردی که نزدیک ۳۰ سال سن داشته برخوردار از بسیاری از رسانه های داخلی و خارجی بوده، وجود ندارد.
یا اینکه تنها تصور ذهنی موجود در فکر جوان ایرانی از نام مجاهدین خلق توأم با ترور، خیانت و همدستی با دشمن بوده است، این مهم بدین معنی است که پیام‌آوران آزادی برای جامعه ایران! در عمل دشمن منفور این ملت بوده‌اند.

عدم آشنایی با متدها و روش‌های روز

اعضای سازمان مجاهدین به واسطه همان محدودیت‌های سازمانی و تشکیلاتی در بخشی از زمان متوقف شده و امروز وقتی به اجبار وارد فضای آزاد رسانه و اطلاعات می‌شوند، علی‌رغم آموزش هایی که دریافت کرده‌اند، در اثر القائات پوسیده، کهنه و تاریخ گذشته سرکردگان و ذهن‌های عقب‌مانده از زمان خود، در نوآوری و خلاقیت به شدت کندذهن و کم‌بازده هستند.
واقعیت این است که اعضای سازمان که برای ترور و کشتار در دهه ۶۰ تخصص داشتند، حالا برای همگام‌سازی با جذابیت‌های فضای اجتماعی و شبکه های اجتماعی بسیار نامناسب هستند. سرخوردگی ناشی از عدم کارایی بسیاری از اعضای سازمان یکی دیگر از چالش‌های پیش روی امروز سرکردگان سازمان در قبال نیروهای عموماً سابقه‌دار است.
در نهایت نتیجه چنین تناقضات و چالش‌هایی شتابگیری روند جدایی از این فرقه تروریستی است که همه رکوردهای پیشین در اردوگاه اشرف و کمپ لیبرتی در عراق را جابه‌جا نموده و سازمان را در مرحله بحران نیرویی و مرز فروپاشی کامل قرار داده است. نگاهی با آمار بیش از ۴۰۰ جدایی از آلبانی شاهدی بر این گفتار است که مجاهدین با تغییر میدان بازی تعادل خود را از دست داده و در مسیر نابودی تشکیلات حرکت می‌کنند.

نوشته مرگ تدریجی مجاهدین در آلبانی و فعالیت در فضای مجازی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ندا حسنی

ندا حسنی به همراه برادرش علیرضا جذب سازمان مجاهدین شد. زمانی که وی تحت تبلیغات فریبکارانه این فرقه قرار گرفت در کانادا زندگی می‌کرد و در دانشگاه کارلتون اتاوا در رشته انفورماتیک تحصیل می‌کرد. وی با تبلیغات منفی سازمان تحصیلاتش را رها کرد و به بهانه یک دوره ۶ ماهه آموزشی به پادگان اشرف در عراق منتقل گردید.
انتقال ندا حسنی به پادگان اشرف در سال ۱۳۷۶ صورت گرفت اما برخلاف وعده سران سازمان زندگی اجباری در پادگان اشرف به‌جای ۶ ماه، ۵ سال به طول انجامید! در پایان سال ۱۳۸۱ وقتی ‌که آمریکا به عراق حمله کرد حدود ۳۰۰ نفر دیگر از اعضای سازمان که زبان انگلیسی بلد بودند به اروپا و مشخصاً مقر سازمان در فرانسه منتقل شدند. ندا به انگلیس و لندن منتقل شد.

این انتقال تقریباً هم‌زمان بود با دستگیری مریم رجوی در ۱۷ ژوئن ۲۰۰۳ در فرانسه که به جرم پول‌شویی صورت گرفت. سران سازمان برای آزادی مریم رجوی و تحت‌فشار قرار دادن دولت فرانسه اعضای خود را مجبور به خودسوزی در خیابان‌های پاریس و دیگر کشورهای اروپایی نمودند. در این میان ندا حسنی که در آن زمان فقط ۲۶ سال داشت هم برای مرگ اجباری! انتخاب شد.
هرچند سازمان ادعا می‌کند که خودسوزی‌ها داوطلبانه و با تصمیم خود نیروها صورت گرفته، اما دلایل متعددی وجود دارد که اثبات می‌کند، این افراد برای خودسوزی مجبور شدند.

یک سند قطعی دراین‌باره به اعلام اسامی افراد قبل از خودسوزی توسط سران سازمان مربوط می‌شود که نشان می‌دهد، اعضا برای خودسوزی توسط سازمان انتخاب‌شده‌اند. بنا به نقل از روزنامه «پاریسین» قبل و بعد از خودسوزی با تلفن همراه چند خبرنگار تماس گرفته‌شده و محمد سید محدثین سخنگوی روابط خارجی شورای ملی مقاومت نام شخص خودسوزی کننده را اعلام کرده است. مریم رجوی نیز بعد از آزادی سعی کرد در برابر انتقادات رسانه‌ها در مورد خودسوزی اجباری اعضا که به روش‌های مغزشویی توسط این فرقه صورت گرفته است، مدعی شد ندا به اختیار خودش این کار را کرده و هیچ‌کس در سازمان نیز از این اتفاق مطلع نبوده است!

بر اساس اظهارات شاهدان عینی قرار بر این بود که ندا یک لحظه در آتش باشد و یک تیم سریع او را خاموش کند. ندا خودش را به آتش کشید و هیچ تیمی برای نجات او اقدام نکرد. فردی بنام محسن عباسی یکی از شکنجه گران فرقه رجوی به تیم نجات اجازه نداد ندا را نجات دهند و به این ترتیب ندا حسنی 26 ساله جان خود را از دست داد.

این دختر ۲۶ ساله نمونه‌ای روشن از شیوه‌های بی‌نظیر سران مجاهدین در نقض حقوق زنان است که گاهی به شکل سوءاستفاده جنسی انجام می‌شود و گاهی نیز جان این افراد را برای آزادی سرکرده مطالبه می‌کند. برای ندا حسنی در پادگان اشرف یادبودی ساخته شد تا از وی به‌عنوان الگوی رفتار انقلابی در سازمان یاد شود، اما واقعیت این است که نه ندا حسنی و نه دیگر اعضای سازمان برای هیچ‌یک از اقدامات خود اختیاری نداشته‌اند.

خودسوزی ندا حسنی و 20 تن دیگر از اعضاء این فرقه در اعتراض به دستگیری مریم رجوی و بر اساس دستور مستقیم مسعود رجوی فاجعه و جنایت هولناکی است که گر چه باید مایه شرمساری مریم رجوی و دیگر عوامل فرقه مجاهدین خلق باشد همواره به آن می بالند. سرنوشت تلخ ندا حسنی و بسیاری دیگر ضرورت توجه به وضعیت اسفناک دیگر اعضای این فرقه را ایجاب می کند.

نوشته ندا دختری که توسط سران مجاهدین خلق برای خودسوزی انتخاب شد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

 اطلاع از ابعاد پنهان و نقاط ضعف

یکی از مهم‌ترین ویژگی اعضای جداشده، اطلاع آن‌ها از همه ابعاد پنهان و ناگفته این فرقه است. این موضوع در واقع اصلی‌ترین مؤلفه‌ای است که باعث می‌شود سایر فرقه‌ها نیز در برابر جدایی اعضای خود به‌سختی مقاومت ‌کنند و گاهی برای جلوگیری از آن دست به هر اقدامی نیز بزنند. اعضای جداشده در واقع کسانی هستند که مدتی قبل به‌واسطه عضویت در فرقه و اعتمادی که به آن‌ها بوده از بسیاری ابعاد پنهان آگاهی داشته‌اند یا صرفاً به دلیل حضور در مناسبات و محیط‌های درونی فرقه از اخبار و اتفاقات غیر آشکار آن مطلع بوده‌اند. این ابعاد گاهی شامل قتل اعضای درونی، اقدامات غیراخلاقی، نقض حقوق اعضا، برخوردهای غیرانسانی و بسیاری دیگر از رفتارهایی است که در فرقه‌ها مرسوم است و در میان مجاهدین نیز بیش از همه مصداق دارد. در طول سال‌های گذشته بیشترین اطلاع از درون فرقه رجوی نیز از طریق افشاگری جداشده‌ها به‌دست‌آمده است.

هر جداشده یک سند

فرقه‌ها همواره در برابر افشاگری‌هایی که در مورد آن‌ها می‌شود یا هر مسئله‌ای که علیه آن‌ها طرح می‌گردد، چه در مقابل سؤالات افکار عمومی و چه در برابر محاکم قضایی و رسمی از شیوه انکار استفاده می‌کنند. مجاهدین نیز همواره مطالب مطرح‌شده علیه خود را تکذیب کرده‌اند و حتی اخیراً سابقه جنایت‌هایی که در دهه ۶۰ در ایران داشته‌اند را نیز به‌کلی منکر شده‌اند! انکار نقض حقوق زنان، استفاده‌های جنسی، تروریسم، نقض حقوق اعضا، رفتارهای غیرانسانی با خانواده و کودکان، ارتباطات مافیایی، پول‌شویی و … ازجمله تکذیب های مجاهدین است. اما با همه این موضع‌گیری‌ها، جداشده‌های این فرقه که خود سال‌های زیادی را در این گروه گذرانده‌اند و حتی برخی از آن‌ها در بسیاری از اقدامات خلاف مجاهدین مشارکت داشته‌اند، سند زنده و غیرقابل‌انکاری در مورد همه تبهکاری‌های رجوی هستند. این اسناد زنده و افشاگر، هم برای افکار عمومی و هم محاکم قضایی و حقوقی، رسمیت داشته و دیگر امکانی برای انکار آن‌ها نیست.

عمر از دست‌ رفته

یکی از نکات جالب در مورد جداشده‌های مجاهدین و دیگر فرقه‌ها عمر و زندگی از دست‌رفته این افراد است. هر عضو در فرقه رجوی بعد از جدایی تازه کم‌کم متوجه می‌شود زندگی‌اش را به خاطر منافع فردی دروغ‌گو و فریبکار یا همان شخص سرکرده، باخته است. این ضرر غیر قابل ‌جبران چیزی نیست که افراد به‌راحتی از آن عبور کنند، ازاین‌رو برای جبران آن تلاش می‌کنند. بهترین جبران و ضربه به فرقه، افشاگری در مورد آن است که درواقع محدودیت‌های قابل‌توجهی برای فرقه ایجاد می‌کند. این محدودیت‌ها از عدم امکان جذب نیرو تا محکومیت در افکار عمومی و حتی محکومیت در محاکم قضایی را شامل می‌شود. در مورد مجاهدین نیز این مسئله مصادیق بسیاری دارد. امروز در میان اعضای جداشده از فرقه رجوی افراد بسیاری با همه توان خود برای افشاگری این گروه و رسوا کردن خود شخص رجوی تلاش می‌کنند.

تصویری برای ترغیب به جدایی

یکی از روش‌های فرقه‌ها که در مورد مجاهدین نیز با شدت بسیار مصداق دارد، ترساندن اعضا از جدایی است. در واقع در فرقه رجوی اعضای ناراضی و خواهان جدایی را از انزوا، مرگ در بی‌پولی و نداری تا اعدام در بیرون از تشکیلات می‌ترسانند و به این طریق بسیاری از اعضای خود را حفظ می‌کنند. اما با این‌ حال فشارهای درون فرقه و زندگی طاقت‌فرسا در شرایط غیرانسانی این گروه همواره سبب شده که اعضا با وجود ترس‌های بی‌دلیل و القایی فرقه در مورد سرنوشت بعد از جدایی، اقدام به فرار از این تشکیلات نمایند و دقیقاً بعد از جدایی است که متوجه می‌شوند، اساساً بیرون از این فرقه آزادی و زندگی واقعی را می‌یابند. این اعضای جداشده که گاهی به طرق مختلف از تجمع مقابل درهای مقر مجاهدین یا در فضای اینترنت و تلویزیون در معرض دید اعضای داخل فرقه قرار می‌گیرند، سند زنده و غیرقابل‌انکاری هستند که نشان می‌دهد همه تفاسیر و تصاویر ارائه‌شده سرکردگان در مورد سرنوشت‌های وحشتناک بعد از جدایی دروغ است. به همین علت است که بسیاری از اعضای مجاهدین خصوصاً در فضای بازتر و در دسترس تر آلبانی توسط اعضای جداشده برای جدایی ترغیب شده‌اند. درمجموع فرقه رجوی مانند دیگر فرقه‌های کنترل ذهن از فضای بیرون از تشکیلات خود اعم از خانواده اعضا، تا مردم آزاد و … وحشت دارند، اما هیچ‌کدام از این ترس‌ها به‌اندازه وحشت از جداشده‌ها و فعالیت‌های آن‌ها نبوده و نیست.

نوشته اعضای سابق مجاهدین: تصویری برای ترغیب به جدایی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما اتفاق جدیدی که در چند سال اخیر در حال وقوع است، اعلام برائت این مرتبطین و هواداران از رجوی و مجاهدین است که معمولاً بعد از مرگ این افراد و از سوی خانواده و وارثانش رخ می‌دهد که خودش بیانگر جدایی و برائت خاموش این افراد از مجاهدین در زمان زنده ‌بودن بوده است؛ هرچند که هیچ ‌گاه جرأت و توان اعلام رسمی‌اش را نداشته‌اند.

نمونه‌هایی مثل فرزندان مرضیه که حاضر نبودند اعضای سازمان را حتی در مراسم خاک ‌سپاری تحمل کنند یا همسر و فرزندان سرهنگ بهزاد معزی خلبان هواپیمای فرار رجوی و بنی‌صدر از ایران‌ که از سوی رجوی به‌عنوان عضو شورای ملی مقاومت هم معرفی‌شده بود، اما به قول یکی از دخترانش سال‌ها در حصر و محدودیت‌های سازمان در پاریس گرفتارشده بود؛ محدودیت‌هایی که حتی اجازه تماس با فرزندانش را به او نمی‌داد!

واقعاً رجوی با هوادارانش چه کرد که این پایان مشترک همه آن‌ها شده و در یک دهه گذشته باعث جدایی و اعلام برائت برجسته ‌ترین مرتبطین و طرفداران و حتی اعضای شورای ملی مقاومت از قبیل محمدرضا روحانی و کریم قصیم هم شده است.

دلایل متعددی برای این سرنوشت مشترک میان هواداران و مرتبطین مشهور رجوی می‌توان یافت، اما اگر بخواهیم به دو دلیل عمده در ارتباط با این مسئله اشاره‌ کنیم باید به دو مؤلفه زیر بپردازیم:

استفاده ابزاری
در طول سال‌های گذشته رابطه هواداران و مرتبطین با فرقه رجوی صرفاً یک رابطه یک‌ سویه بوده است که منافع و استفاده آن صرفاً برای رجوی لحاظ شده است. رجوی در ارتباط با معدود مرتبطین نسبتاً سرشناس خود فقط مانند جاده‌ای یک ‌طرفه خدمات گرفته و افراد را به هر سمت و سویی که خواسته برده است. از حمایت از ننگین‌ترین جنایت‌های رجوی تا پشت کردن به همه اعتقادات و باورهای عرفی و سیاسی و مذهبی، ازجمله اقداماتی است که رجوی از مرتبطین و هوادارانش خواسته است.

به عبارت ساده ‌تر رجوی آدم می‌کشته و از مرتبطین فرقه ‌اش خواسته که حمایتش کنند؛ رجوی جاسوسی و وطن‌ فروشی کرده و از مرتبطینش خواسته تا توجیهش کنند؛ رجوی سر اعضایش را زیرآب کرده و از همین مرتبطین خواسته تا سکوت کنند و … .
این رویه در مورد برخی از مرتبطین و هواداران سازمان ۴۰ سال به طول انجامیده است، اما هیچ ما به ازایی از سوی سازمان برای آن‌ها ایجاد نکرده است. درواقع همه وعده‌های رجوی برای جبران این خدمت‌ها به بعد از براندازی موکول شده است! یعنی رجوی درازای هر خدمتی فقط گفته که بعد از براندازی نظام مثلاً فلان جایگاه را اعطا خواهد کرد! این آرزو که هیچ‌ گاه رجوی بدان نزدیک هم نشد، به قیمت معامله ‌ای دوسر باخت برای مرتبطین و هوادارانی بود که همه‌ی آبرو و توان خود را خرج مسعود رجوی و جنایت‌هایش کردند.

آلودگی رجوی
اما آلودگی رجوی که حاصل سابقه بی‌نظیر او در جنایت و خیانت علیه ملت ایران است، حکایت آشنایی است که باعث حفظ فاصله گروه‌های مختلف اپوزسیون از این فرقه شده است. درواقع رجوی بدنام ‌ترین ضد انقلاب ایران بوده که هر رابطه و مراوده‌ای با او به سرایت این بدنامی و آلودگی می‌انجامد. مرتبطین و هواداران شاخص رجوی عموماً براثر انتخاب اشتباه و خطا در محاسبه در مورد عاقبت این فرقه به آن نزدیک شدند که درنهایت به راهی بی ‌بازگشت منتهی می‌شد.

مرتبطین و هواداران رجوی یا باید تا پایان عمر زیر پرچم پاره‌ی وی و فرقه‌ اش می‌ماندند یا اینکه با اعلام برائت و اعتراف به‌ اشتباه در همکاری و تائید این فرقه از آن جدا می‌شدند. اما راه دوم چندان هم در اختیار این افراد نبود، در موارد متعدد مانند سرهنگ بهزاد معزی به نقل از فرزندانش گفته‌ شده که سال‌های پایانی عمر معزی به زندگی اجباری و حصر گونه در فرقه رجوی تبدیل‌ شده بود.
درواقع رجوی خودش که خوب می‌دانست هرگونه جدایی این مرتبطین و هواداران شاخص با افشاگری و تبری از سازمان همراه خواهد بود، فشارهای روحی، روانی و محدودیت‌های فیزیکی را برای حفظ این افراد بکار بست.

درمجموع باید گفت که شورای ملی مقاومت و اعضای نسبتاً شاخص آن‌که قرار بود به وزنه‌هایی برای افزایش اعتبار سازمان و رجوی مبدل شوند، هرکدام طی پروسه‌ ای کوتاه یا بلند به زاویه و تناقض با رجوی و فرقه ‌اش رسیدند و عموم آن‌ها درحالی ‌که تا پایان عمر مجالی برای جدایی و برائت نیافتند، در سرنوشتی مشترک با نفرت از مجاهدین به گورستان تاریخ پیوستند.

نوشته سرنوشت مشترک اعضا و مرتبطین شاخص مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

هرچند که بسیاری از این شو‌آف‌های رسانه‌ای که حقیقتاً مجاهدین در آن بسیار مهارت دارند، بعدها بلای جان خودشان شده و به‌عنوان اسناد جنایت آن‌ها مطرح‌شده‌اند.

به‌عنوان نمونه مطالب درج‌شده در روزنامه مجاهد در خصوص ترور مستشاران آمریکایی، یکی از مهم‌ترین اسنادی بود که دقیقاً در سال‌های قرارگیری نام سازمان مجاهدین در فهرست سازمان‌های تروریستی وزارت خارجه آمریکا توسط مجاهدین به‌شدت انکار شد.

ترور مستشاران آمریکایی توسط مجاهدین

سابقه تروریستی مجاهدین در ایران و به شهادت رساندن قریب به ۱۲ هزار نفر از مردم کوچه و بازار هم ازجمله اسنادی بوده که سرکردگان مجاهدین سال‌ها بعد همه تلاششان را برای انکار آن انجام دادند؛ و این در حالی بود که نام و مشخصات، شیوه ترور و … هر یک از قربانیان با جزئیات در روزنامه‌‌های دهه ۶۰ مجاهد (نشریه رسمی مجاهدین ) منتشر گردید.

در سال‌های حضور مجاهدین در عراق، همواره یک مقر در منطقه اورسورواز پاریس نیز در اختیار مجاهدین قرار داشت که هم چهره قابل پخش و آشکار سازمان برای رسانه‌ها را تا حدی مهیا می‌کرد و هم بخشی از وظائف آن لابی‌های اروپایی مجاهدین بود و ارتباط ‌گیری با رسانه‌های غربی یکی از مأموریت‌های مهم آن به ‌حساب می‌آمد.

اعضای سازمان با روش‌های مرسوم خود با دبیران و خبرنگاران رسانه‌های بزرگ غربی ارتباط گرفته و ضمن پرداخت رشوه‌ در قالب دستمزد ثابت و ماهانه، از این مرتبطین رسانه‌ای می‌خواستند تا چهره‌ای مطابق با میل سرکردگان مجاهدین را در رسانه‌های بزرگ دنیا نمایش دهند. همین پروپاگاندای رسانه‌ای سبب شد تا فرصت و جرأت طرح مسئله ادعای سازمان مجاهدین به‌عنوان «آلترناتیو» نظام جمهوری اسلامی ایران صورت بگیرد؛ در غیر این صورت طرح این مسئله از زبان سرکردگان سازمانی با حداکثر ۵هزار نیرو (در اوج استعداد نیرویی) و آن سابقه و نفرت در میان ملت ایران به‌عنوان آلترناتیو نظام مقتدر و قدرتمند جمهوری اسلامی، بیشتر به یک شوخی شبیه بود که البته همین شوخی در برخی رسانه‌های مطرح دنیا عنوان گردید!

تبلیغ رسانه های غربی برای مجاهدین

استفاده از فضای رسانه در غرب با این روش‌های سازمان تا اخراج کامل این گروه از عراق و ورود به کشور آلبانی ادامه پیدا کرد. با ورود به آلبانی با توجه به اینکه اصل بدنه و سیاهی لشکر مجاهدین دیگر در پشت دیوارهای اشرف و در بیابان‌های عراق نبود و به مقابل چشمان رسانه‌های اروپایی منتقل‌شده بود، خیلی زود به سوژه‌ای جالب برای همان رسانه‌های غربی مبدل شد. درواقع این رسانه‌‌ها از یکسو دیگر نمی‌توانستند همچون گذشته گزارش‌های ساختگی و سفارشی سازمان را منتشر کنند، زیرا این تشکیلات اکنون دیگر در خود اروپا و در مقابل چشم هزاران دوربین و بسترهای رسانه‌ای نوظهور و فراگیری همچون شبکه‌های اجتماعی قرارگرفته بودند و دروغ‌گویی در مورد آن به اعتبار رسانه‌ها ضربه می‌زد.

از سوی دیگر نیز این فرقه تروریست بااین‌همه حاشیه و مسئله برای اروپای مدعی حقوق بشر و آزادی به سوژه‌ای نو و جالب مبدل شد. وجود این‌همه زن و مرد در کنار یکدیگر، بدون آنکه ازدواجی میان آن‌ها باشد، بدون آنکه بچه‌ای در میان آن‌ها باشد و مسائل دیگری همچون فرارهای مکرر افراد، محصور بودن به‌ظاهر اختیاری، اما درواقع اجباری آن‌ها و صدها مؤلفه دیگر اتفاقی نادر در محیط اروپا، آن‌هم در هزاره سوم محسوب می‌شد.

این مسائل سبب گردید تا کم‌کم سروکله گزارش‌های واقعی در پی نگاه‌های کنجکاو خبرنگاران به این تشکیلات فرقه‌ای جلب شود و سازمان را مجبور ساخته که هرروز در مورد یکی از این گزارش‌ها بیانیه نوشته و به نامه و نامه‌نگاری در مورد آن بپردازد و حتی در برخی موارد از سر ناچاری در رسانه‌های محدود خود به خبرنگار یا رسانه افشاگر غربی حمله نماید.

نمونه گزارش اشپیگل در مورد مجاهدین که با ده‌ها نامه‌نگاری، تلاش برای برقراری تماس و ده‌ها پیشنهاد عوامل سازمان رفع‌ورجوع نشد. به ‌علاوه اطلاعات صدها جداشده سازمان که اکنون در اروپا زندگی می‌کنند، به‌کلی تمرکز سرکردگان مجاهدین را بر هم زده و چالش پنهان‌سازی سازمان از چشمان رسانه‌ها را به وجود آورده است.

این مسئله با وجود تمام بگیر و ببندها و نظارت بر ورود خبرنگاران خاص و پرداخت هزینه برای نوشتن مقالات سفارشی باز هم گریبان فرقه را رها نمی کند. نمونه اخیر مربوط به مقاله ساندی تایمز می باشد که گر چه قرار بود مقاله ای باشد در جهت منافع سازمان و تطهیر فرقه . اما در جای جای گزارش گوشه هایی از زندگی غیرعادی و مناسبات فرقه گون حاکم بر قلعه ی اشرف نمایان می شود.
دراین‌بین پیشروی رسانه‌ها در قبال مسائل و حواشی پیرامون سازمان و اطلاع‌رسانی در مورد زندگی برده گونه حدود ۲ هزار نفر در تیرانای آلبانی نیز مشکل روزافزون سازمان است و مسئله‌ای که احتمالاً حول‌وحوش بسیاری دیگر از ابعاد کمتر دیده ‌شده سازمان از قبیل هویت‌ها و مدارک جعلی برخی از اعضا، حذف‌های فیزیکی و مناسبات درون فرقه‌ای می رود.

رهبران فرقه مجاهدین برای پیشبرد اهداف خود همواره به مؤلفه پروپاگاندا و ‏هیاهوی رسانه‌ای توجه داشته‌اند. ‏

نوشته رسانه‌های اروپایی، معضل جدید فرقه رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

همانطور که گفته شد ارتباط مجاهدین با بزرگترین و مهمترین دشمنان ایران وجه مشترک همه گروه‌های ضد انقلاب است، اما دیگر جریانات و گروه‌های اپوزسیون که از آنها نام برده شد، با حفظ ملاحظاتی سعی در پنهان نمودن ارتباط خود با دشمنان ایران دارند؛ رفتاری که در مجاهدین دیده نمی‌شود.
مجاهدین از ابتدای انقلاب نیز همین رویه را دنیال می‌کردند که شاخص‌ترین نمونه آن ماجرای ارتباط با سرویس اطلاعاتی شوروی و بعد از آن نیز خدمت به صدام در جنگ بود.همکاری با دیکتاتور سابق عراق اتفاقی بود که اکثر گروه‌های ضد انقلاب از آن پرهیز کردند یا لااقل از آشکار شدن آن خودداری نمودند.
بررسی دلایل این تفاوت رفتاری در گروه مجاهدین فقط به یک نتیجه مشخص منتهی می‌گردد و آن نیز ناامیدی کامل این فرقه از وجود کمترین پایگاه اجتماعی در درون ایران است. هرچند دیگر گروه‌های اپوزیسیون نیز در این حوزه دست چندان پری ندارند، اما سوابق غیر قابل توجیه مجاهدین از همدستی با دشمن در جنگ تا هزاران ترور و جنایت علیه ملت ایران، هیچ فرصتی را برای این فرقه باقی نگذاشته و با خیال راحت از اینکه هیچ‌گاه در درون ایران از هیچ حمایتی برخوردار نخواهد بود، به سراغ بزرگترین و منفورترین دشمنان ایران می‌روند.
رژیم صهیونیستی، آمریکا و اکنون عربستان سعودی، نمونه‌ای از حامیان جدی مجاهدین هستند که با شواهد و دلایل متقن از این فرقه تروریستی حمایت کرده و آنها را بکار می‌گیرند. از نکات جالب در ارتباطات مجاهدین با این رژیم‌ها آن است که در برخی مواقع خود این دولت‌ها از ارتباطات آشکار با مجاهدین پرهیز می‌کنند! و این نیز حاصل برآوردهای صورت گرفته در مورد افکار عمومی ایران در قبال این فرقه بوده است.
به عنوان نمونه ، مجاهدین در ماجرای حمله پهپادی یمن به آرامکوی عربستان به صورت کاملاً‌ آشکار به میدان آمد و در یک شوی تبلیغاتی آشکار به حمایت از ادعای عربستان و حکام آل سعود علیه ایران پرداخت! بدون شک این پیشنهاد سعودی‌ها برای استفاده از ظرفیت اپوزسیون ایران، پیش از آنکه به مجاهدین ارائه شود به دیگر گروه‌های اپوزیسیون نظیر سلطنت‌طلبان ارائه شده است، اما طرفداران فراری سلطنت، علی‌رغم حمایت‌هایی که از آل سعود برای فعالیت علیه ایران دریافت می‌کنند، ملاحظاتی نیز برای پنهان نگه داشتن ارتباطات خود با این رژیم مرتجع داشته و دارند. به عبارت دقیق‌تر آنچه که مجاهدین برای خدمت به آل‌سعود به دوش گرفته، بار ننگ آوری بوده که هیچ کس غیر از آنها حاضر به برداشتنش نبوده‌ است!
فقط مجاهدین هستند که حاضر می‌شوند به ادعاهای واهی آل سعود پرو بال رسانه ای بدهند و این کار را به امید شعله‌ور شدن جنگ علیه ملت ایران مطرح می کنند! آنچه در دستور کار این گروه تروریستی قرار گرفته، فقط از عهده گروهی ساخته است که یکروز در همراهی با صدام علیه ملت ایران جاسوسی و وطن‌فروشی کرده است!

نوشته ناامیدی کامل مجاهدین از وجود کمترین پایگاه اجتماعی در درون ایران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

قدیری تقریبا یک سال بعد از ضربه ساواک در شهریور ۵۰ به مرکزیت مجاهدین دستگیر شد هنگامی که رجوی در زندان ادعای رهبری کرد، جواد قدیری یکی از ایدئولوگ‌ها در گرد مسعود رجوی در زندان قصر بود که در برقراری هژمونی رجوی بر اعضای سازمان که در زندان حاضر بودند، نقشی پر رنگ داشت. قدیری به یکی از چهره های به شدت مورد اعتماد رجوی تبدیل شد. او در زندان، به واسطه سواد تئوریک خود، مسوول آموزش و تعلیم ایدئولوژیک نیروهای جوان و تازه وارد سازمان بود و هر کجا نیرویی مساله دار می شد، او در کنار موسی خیابانی و محمدرضا سعادتی و مهدی ابریشمچی کار توجیه و بازگرداندن این نیرو به خط سازمان را به عهده داشت.

قدیری چنان جذب در شخصیت رجوی شد که خیلی زود در سلک ملازمان رجوی قرار گرفت و به یکی از چهره های به شدت مورد اعتماد رجوی تبدیل شد. او در زندان، به واسطه سواد تئوریک خود، مسوول آموزش و تعلیم ایدئولوژیک نیروهای جوان و تازه وارد سازمان بود و هر کجا نیرویی مساله دار می شد، او در کنار موسی خیابانی و محمدرضا سعادتی و مهدی ابریشمچی کار توجیه و بازگرداندن این نیرو به خط سازمان را به عهده داشت. قدیری بعد از آزادی از زندان در بحبوحه روزهای منتهی به پیروزی انقلاب به همراه رجوی و موسی خیابانی و سایر رهبران سازمان، بواسطه هوش و مطالعات بالای خود، از همان ابتدا ماموریت ویژه ای به عهده گرفت. مسعود رجوی، از همان زمانی که هنوز انقلاب کامل پیروز نشده بود، سناریویی کلان و بلندمدت برای قبضه قدرت در سر داشت. یکی از بخش های مهم این سناریو، نفوذ دادن عناصر سازمان در کادرهای مدیریتی نهادهای تازه تاسیس انقلابی یا نهادهای حساس فتح شده توسط انقلابیون بود. جواد قدیری یکی از مهره های اصلی این برنامه بود.

قدیری از طرف سازمان ماموریت پیدا کرد که در اداره دوم ارتش، معروف به «رکن دو ارتش»، که به دست نیروهای انقلابی افتاده بود، نفوذ کند. شایان ذکر است که اداره دوم به نوعی سازمان اطلاعات نظامی کشور بود و سازماندهی و تشکیلات اطلاعاتی آن در برخی زمینه ها حتی از ساواک هم قوی تر بود.بعد از پیروزی انقلاب، اداره این نهاد مهم، در اختیارشعبه ای از کمیته انقلاب اسلامی مستقر در رکن دو بود. مسوولان این کمیته افرادی نظیر کاظم پیرو رضوی، نادرقوچکانلو، تقی محمدی، خسرو قنبری تهرانی، حبیب الله داداشی، علی اکبر تهرانی و سعید حجاریان کاشی بودند که بیشتر آن ها کمی بعدتر پایه گذار «سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی» شدند. این افراد بعدها جزو مؤسسان دفتر اطلاعات نخست وزیری، یکی از ارکان اطلاعاتی نظام نوپای جمهوری اسلامی شدند. جواد قدیری با بسیاری از این چهره ها از دوران مبارزه با رژیم شاه رفاقت نزدیک داشت و از همین رو، مورد اعتماد آنان بود. این کلید ورود قدیری به قلب یکی از گنجینه های اصلی اسناد حساس کشور بود و او توانست بسیاری از اسناد حیاتی و فوق محرمانه را به خارج از رکن دو و به مرکزیت سازمان مجاهدین  انتقال دهد. به گفته «مهدی منتظری»، رییس اسبق حفاظت اطلاعات ارتش جمهوری اسلامی، در کمیته اداره دوم، جواد قدیری مسئول قسمت شنودها بود و زیر نظر مستقیم کاظم پیرو رضوی کار می کرد. منتظری درباره فعالیت قدیری در این برهه چنین گفت:

“جواد قدیری” یک آدمی بود که سابقه تشکیلاتی کار با مجاهدین خلق از قبل از انقلاب داشت. حتی زندان هم رفته بود و با [«مسعود] رجوی» هم بند بود و از نوچه‌های «رجوی» در زندان بود و جالبه که بعد از آزادی از زندان و جریانات انقلاب، یک دفعه سر از دستگاه اطلاعاتی در می‌آورد… «جواد قدیری» همان اوایل شکل‌گیری کمیته مستقر در اداره‏ آمد و … مشغول به کار شد… دوره «رضوی». البته مسئولیت کمیته اداره دوم به عهده «جواد قدیری» نبود. بعد هم در کارهای اطلاعاتی که شروع شد و ستاد خنثی سازی کودتا تشکیل شد، «جواد قدیری» رفت و آمد زیادی پیدا کرد و وارد مباحث اطلاعاتی جدی شد.”

وقتی در تیرماه ۱۳۵۹، کم تر از سه ماه پیش از شروع تهاجم رژیم بعث عراق به ایران، کودتای مجموعه نیروهای ضدانقلاب موسوم به «کودتای نوژه» لو رفت، یک کمیته مشترک از نهادهای اطلاعاتی و نظامی نظام تشکیل شد تا کار خنثی سازی کامل شبکه کودتا را انجام دهد. یکی از نهادهای عضو این کمیته، دفتر اطلاعات نخست وزیری بود که بیشتر اعضای آن همان اعضای کمیته اداره دوم ارتش بودند. جواد قدیری از طریق دوستان قدیمی خود به ستاد ضد کودتا راه یافت و البته به اسناد حساس آن دسترسی پیدا کرد.

جواد قدیری عامل انتقال دهنده بمب‌های ساخته شده از قسمت فنی سازمان به عوامل اجرایی از قبیل کلاهی و کشمیری بوده است. همزمان با این اقدامات به همراه محمد کاظم پیرو رضوی در کمیته اداره دوم ارتش حضور به هم می رساند و همزمان در کنار کشمیری مأموریت‌های حساس دیگری همچون مقابله با جنگ روانی مجاهدین  را نیز بر عهده می‌گیرد.

اما یکی دیگر از ماموریت های  جواد قدیری، ترور آیت الله خامنه ای بود. وی  عامل اصلی بمب گذاری در مسجد ابوذر در مقابل آیت الله خامنه ای در ۶ تیر ۱۳۶۰ بود. این بمب که درداخل یک ضبط صوت تعبیه شده بود، توسط عامل ترور درست در برابر قلب آیت الله خامنه ای قرار گرفت. ظاهرا در جریان سخنرانی این ضبط به صورتی غیرعمدی کمی جا به جا می شود و همین یکی از عوامل زنده ماندن ایشان بود.

جواد قدیری پس از این حادثه از کشور گریخت. وی تا  سال ۱۳۶۴  در فرانسه بود و از اعضای مرکزیت سازمان محسوب می شد. پس از گسترش فعالیت ها  در عراق به کمپ اشرف منتقل شد و از همان زمان در بخش آموزش کار می کرد.  در سال ۱۳۶۴ هم بعنوان شورای مرکزی انتخاب شد و در لیست  منتشره  اعضای شورای مرکزی در سال ۱۳۶۴ نامش قید شده و پس از انحلال شورای مرکزی در سال۱۳۶۸ عضو هیئت اجرایی یعنی بالاترین رده برای مردان شد.

او در طی سه دهه در درون سازمان در بخش‌های ستادی و آموزش تحت مسئولیت افسانه شاهرخی فعالیت می‌کرد و از نفرات نزدیک رجوی و عضو کلیدی سازمان در آموزش هست. او مسئولیت چک و تأیید کلیه گروه‌های عملیاتی که به ایران اعزام می‌شدند را به عهده داشت. اغلب طرح‌های عملیاتی در ستاد آموزش و در تیمی که عضو آن بود بررسی و تأیید می‌شد. جواد قدیری در سال ۱۳۹۴ با اخراج مجاهدین  پادگان اشرف و لیبرتی از عراق به آلبانی منتقل شد.

نوشته جواد قدیری کیست؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

درواقع حدود ۴ هزار نفر یا به تعبیر خود رجوی ۳ هزارنفری که در واکنش ایران از بین رفتند، با طراحی خود مسعود رجوی و به همین قصد به این عملیات فرستاده‌شده بودند. درواقع مسئول اول و آخر مرگ این نفرات سرکردگان مجاهدین بودند و می‌توان به‌راحتی اثبات کرد که رجوی از چنین سرنوشتی آگاه بوده است.

شروع ماجرا از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ توسط جمهوری اسلامی شروع شد که بلافاصله با التماس رجوی به صدام برای دریافت چند روز مهلت همراه بود. رجوی از صدام مهلت گرفت تا اقدامی انجام دهد. تحلیل‌ها در خصوص طراحی حمله به خاک ایران توسط رجوی نشان می‌دهد که او قصد داشت تا به‌نوعی دوباره در آتش جنگ بدمد، اما بررسی وضعیت نظامی، سیاسی، اقتصادی و حتی اجتماعی عراق نشان می‌دهد که علی‌رغم آنکه صدام در وضعیت بهتری به لحاظ تجهیزات نظامی نسبت به جبهه مقابلش قرار داشت، اما از مدت‌ها قبل برای پذیرش قطعنامه توسط ایران تلاش می‌کرد و به نظر نمی‌آمد که حاضر باشد به دنبال اقدام تحریک‌آمیز رجوی جنگ را ادامه دهد!

پس رجوی در پس این حرکت احمقانه به چه نتیجه‌ای فکر می‌کرد؟! آیا او نمی‌دانست که صدام بعد از ۸ سال دیگر متوجه شده است که هیچ دستاوردی در ادامه جنگ با ایران نخواهد داشت؟ جواب سؤال آن است که رجوی می‌خواست با این حرکت مشکلات درون‌سازمانی خودش را حل نماید. او که سال‌ها با وعده پیروزی عراق در جنگ اعضای سازمان را خام کرده بود، به‌یک‌باره با پذیرش قطعنامه با مسئله‌دار شدن جمعی از اعضای فرقه‌اش روبه‌رو شده بود. او باید حادثه‌ای را تدارک می‌دید که در پس آن معادلات را به نفع خود تغییر دهد. رجوی به‌خوبی می‌دانست بسیاری از اعضای سازمان دیگر با هیچ معادله‌ای خام نمی‌شوند، پس عده‌ای باید قربانی می‌شدند و خون آن‌ها کینه و نفرتی را ایجاد می‌کرد که می‌توانست به کار رجوی برای حفظ بقیه اعضای فرقه بیاید.

چیدمان نیروهای رجوی در ورود به خاک ایران نیز بر همین اساس صورت گرفته بود. ورود به خاک ایران در قالب یک ستون به‌هم‌پیوسته (بخوانید هدفی بسیار راحت برای نیروی هوایی ایران) که هر چه به ابتدای ستون نزدیک می‌شویم نیروهای مسئله‌دارتر و دارای وابستگی و اعتماد کمتر به رجوی را در آن می‌بینیم، خود نشانه‌ای از طراحی رجوی برای کشتار نیروهایش بود.

اینکه در مورد تاکتیک رجوی انتقاد می‌شود و برخی از اعضای جداشده رجوی را به نادانی در امور نظامی متهم می‌کنند را هم نمی‌توان حرف دقیقی دانست. زیرا همان رجوی نادان همواره از امکان مشورت زبده‌ترین فرماندهان لشگرهای حزب بعث عراق برخوردار بود و خیلی راحت می‌توانست بفهمد که تاکتیک مضحکش درواقع نوعی خودکشی است. اما رجوی خیلی خوب می‌دانست که چه می‌کند، او اعضای سازمان را برای قربانی شدن اولویت‌بندی و صف‌بندی کرده بود.

مسعود رجوی بیش از ۳هزار و به روایت برخی آمارها در حدود ۴ هزار نفر را به کام مرگ فرستاد تا بتواند از بحران بعد از پذیرش قطعنامه عبور کند. البته رجوی محاسبات دیگری هم داشت. او با فراخوانی که به اعضا و هواداری سازمان در دیگر کشورها زده بود در حدود ۵ هزار نفر را برای حضور در این اقدام جمع کرده بود. رجوی با خودش محاسبه می‌کرد که هر یک از این افراد که در این جنگ کشته شوند، خانواده‌ای یا فامیلی در درون ایران دارد که بعداً به مخالفی برای جمهوری اسلامی تبدیل‌شده یا حداقل دیگر در زمره هواداری جمهوری اسلامی نخواهند بود.

مسعود رجوی درجایی از سخنرانی‌هایش با اشاره اغراق‌آمیز به کشته‌شده‌های مجاهدین در حوادث مختلف به عدد ۱۲۰ هزار نفر اشاره‌کرده! و این‌گونه توضیح داده است که هیچ‌گاه بین و ما و ایران صلح برقرار نخواهد شد زیرا «دریایی از خون» میان ما وجود دارد. درواقع رجوی در خلال عملیات فروغ جاویدان دریای خون موردنظرش را عمیق‌تر کرد؛ خلاصه اینکه مسعود رجوی را می‌توان بدون هیچ شکی مسئول اول و آخر همه خون‌های ریخته شده در عملیات مرصاد دانست.

نوشته قتل‌عام مجاهدین به دست مسعود رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این سبک و شیوه زندگی و مبارزه را می‌شد در مورد تعدادی محدود از سران اولیه سازمان مشاهده کرد، هرچند که نتیجه‌گیری در این مورد که اعضای سازمان در همان ابتدا واقعاً به این شیوه پایبند و معتقد بوده‌اند، به دلایل متعددی قطعیت ندارد. زیرا اولاً رفتار سران سازمان در همان سال‌های ابتدایی تأسیس مملو از اشتباهات و انحرافات است و ثانیاً دسترسی به منابع مالی در سازمان در همان دوران به‌قدری نبود که بتوان با آن ریخت‌وپاش کرد و ثالثاً اگر شروع فعالیت سازمان در آن سال‌ها با چنین رفتارهایی همراه می‌شد، هیچ‌گاه امکان هیچ‌گونه حمایت و اقبالی را – حتی به میزان محدود که موفق به کسب آن شدند- نمی‌یافتند.

بعد از حلقه اولیه سران سازمان که به دست ساواک دستگیر و کشته شدند، حلقه دوم که شامل افرادی همچون موسی خیابانی و مسعود رجوی بودند، دیگر در سبک زندگی تفاوت داشتند. خاطرات افراد جداشده در سازمان نشان می‌دهد که برخلاف مؤسسین این گروه که حتی ورود زنان و دختران به سازمان را محدود کرده بودند، این دو از زنان سوءاستفاده کرده و گاهی به نفع عضوگیری و مطامع گروه و گاهی نیز برای امیال شخصی خود از زنان بهره می‌بردند.

همین رفتار در سبک زندگی و برخورداری از امکانات در سران مجاهدین مشاهده می‌شد و با ورود این گروه به عراق و تثبیت رهبریت رجوی به اوج خود رسید. اما در همه این سال‌ها مشاهده شد که نیروهای رده پایین همچنان مجبور بودند پایین‌ترین سطح زندگی که به قول سرکردگان حاکی از روحیه انقلابی و اخلاص آن‌ها در مبارزه است! را تحمل کنند.

زندگی اشرافی رجوی و سران مجاهدین

این در حالی بود که بعد از اخراج مجاهدین از عراق، در محل اقامت مریم و مسعود رجوی و برخی زنان شورای رهبری در محلی موسوم به «مقر ۴۹»، امکانات اشرافی بسیاری برای زندگی یافت شد که از یخچال‌ها و مواد غذایی وارداتی از اروپا گرفته تا امکانات رفاهی خواب و تفریح را شامل می‌شد.

بعد از خروج مجاهدین از عراق و ورود آن‌ها به آلبانی، شاید در ابتدا در میان برخی نیروها شایع بود که دیگر زندگی در اروپا ملزومات خاص خود را داشته و حداقل امکانات رفاهی را شامل می‌شود، اما همین اعضا نیز خیلی زود متوجه شدند که زندگی در اروپا نیز هیچ تفاوتی با اشرف نداشته و بازهم باید حداقل‌های زندگی را به بهانه مبارزه و آرمان بپذیرند.

آنچه به‌عنوان حداقل‌های رفاهی در کمپ‌های مجاهدین در کشور آلبانی دیده می‌شود، از سطح زندگی عادی یک فرد ضعیف جامعه نیز پایین‌تر است که نمونه آن در لباس‌های یکنواخت، ساده و معمولاً کهنه اعضای سازمان مشاهده می‌شود.

این در حالی است که خرج لباس، عمل‌های زیبایی، مسافرت‌ها، ماساژ و خوراک مریم رجوی در برخی موارد از شاهان و شاهزاده‌های مشهور دنیا نیز بالاتر رفته و بخش قابل‌توجهی از درآمد روزانه اعضای مجاهدین در قالب تکدی‌گری در خیابان را به خود اختصاص می‌دهد.

در کنار مریم رجوی و برخی از اعضای محدود نزدیک به وی، برخی مرتبطین سازمان در اروپا و آمریکا نیز با مقرری‌های قابل‌توجهی زندگی می‌کنند که هزینه یک روز آن بسیار بیشتر از هزینه چند ماه یک عضو ساده در سازمان است. این در حالی است که اعضای ساده و رده پایین، باید تا نهایت توان در انجمن‌های پوششی  به‌ظاهر خیریه، به‌صورت روزانه برای سازمان درآمد داشته باشند.

تفاوت زندگی سران با اعضای ساده مجاهدین

این سبک زندگی متفاوت در سازمان مجاهدین مسئله‌ای است که در فضای بازتر اروپا در مقابل چشمان اعضای رده پایین سازمان قرارگرفته و آن‌ها را با این واقعیت مواجه کرده است که چگونه عمر خود را با ابتدایی‌ترین امکانات و پایین‌ترین سطح زندگی در همسایگی میلیاردها دلار درآمد سازمان ازدست‌داده‌اند. این تناقض امروز تبدیل به یکی از معضلات سازمان شده که درنهایت به درخواست‌های متعدد برای جدایی منجر شده و می‌شود.

نوشته تفاوت زندگی سران با اعضای ساده مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.