سایت مجاهدین دبلیو اس

وعده مجاهدین خلق برای شهادت عنقریب اعتصاب کنندگان؟!!

انجمن نجات — Sun, 24 Nov 2013 09:36:05 +0000

با این حساب باید منتظر ماند تا همین فردا و پس از به گور بردن تعدادی اعتصاب کننده، سروکله مهرتابان پیدا بشود…

سایت های سازمان طی خبری اعلام کردند:

“ شماری از مجاهدان اعتصابی در لیبرتی در روزهای اخیر در دوازدهمین هفته اعتصاب غذا در آستانهٴ شهادت به بیمارستان و امداد پزشکی در لیبرتی منتقل شدند. خواهران مجاهد مهین نظری، فهیمه خادمی، امیرهٴ نوری، مرضیهٴ قبادی و برادران مجاهد مسعود افضلی، ایوب مهدیان، اسکندر ارجمندی، تیمور کلاسی، جعفر نعمت اللهی، محمد توکل، در این شمارند. برخی از آنها هم اکنون در زیر سرم و تحت مداوا هستند. پزشکان در لیبرتی حداکثر تلاش خود را با امکانات ناچیز در این مرحله ادامه می دهند.” (تاکید روی کلمات از جانب ما است)

این نحوه اطلاع رسانی و تهدیدها را می توان با هشدارهای مشابه قبل از اتفاقات ۱۰ شهریور ۹۲ مقایسه کرد و متعاقب آن تصریح مسعود رجوی در خصوص درخواست مریم رجوی که منجر به انتقال باقیمانده ساکنین اشرف به لیبرتی شد. در آن روزها که ادعا شد مریم رجوی جان چهل و اندی باقیمانده در قرارگاه اشرف را نجات داده! این سوال پیش آمد، پس دلیل به کشتن دادن آن ۵۲ نفر و آن همه پافشاری و لجاجت برای ماندن در قرارگاه اشرف چه بود. دلیل آن منّتی که رجوی بر سر آن چهل و اندی نفر گذاشت که جان شان را باید مدیون دخالت به موقع مریم مهرتابان باشند چه بود؟ از یک منظر صحنه کم و بیش همان است و متاسفانه فرآیند این لجاجت نیز آنگونه که از ظاهر بیانیه ها و خبرها بر می آید حکایت از به کشتن دادن شماری دیگر تا دوباره مهرتابان ویر بشردوستی بگیرد و دستور به قطع اعتصاب غذا بگیرد! هر چه باشد این درخواست آبکی مجاهدین در مقایسه با مقاومتی که برای ماندن در اشرف از خود نشان دادند نتیجه اش هر چه باشد عقب نشینی و باج دهی به مجاهدین نخواهد بود.

اگر قرار بود از جانب جامعه بین الملل آبی گرم شود حداقل این بود بعد از به کشتن دادن آن ۵۲ نفر باید اتفاقی می افتاد. این که عده ای در آستانه شهادت قرار بگیرند و امروز و فردا خدای ناکرده قربانی شوند و مریم و مسعود دستور به قطع اعتصاب غذا بگیرند! معنی اش این است که حربه اعتصاب غذا هم مثل حربه لجاجت و مقاومت اشرف نشین ها سرش به جایی بند نیست؛ معنی اش این است که آب از آب تکان نخواهد خورد. و معنی اش این است که به لیست ۱۱۲ نفر قربانیان مجاهدین دوباره افزوده خواهد شد. اگر آنگونه که مجاهدین مدعی اند ارزش آن هفت نفر مفقود شده برای هر کسی که آنها را در اختیار دارد آنقدر هست که تا پای قربانی شدن اعتصاب کنندگان بایستد، در این صورت چه نتیجه ای جز اضافه شدن لیست قربانیان عاید مجاهدین خواهد شد. اگر قرار باشد فردای مرگ چند اعتصاب کننده دوباره مریم مهرتابان پا در میانی کند و بر جان بقیه اعتصاب کنندگان منت بگذارد و به آنها زندگی اهداء کند چه دلیلی دارد این تصمیم امروز گرفته نشود!

در این که ادعاهای مجاهدین در مورد مرگ قریب الوقوع اعتصاب کنندگان چه اندازه صحت دارد قضاوت اش می ماند برای آنها که از کم و کیف قضیه اطلاع کافی دارند؛ اما آنچه مسلم اینکه مجاهدین امورات شان جز از گرفتن جان تعدادی از اعتصاب کنندگان پیش نمی رود. با این حساب باید منتظر ماند تا همین فردا و پس از به گور بردن تعدادی اعتصاب کننده سروکله مهرتابان پیدا بشود و بر سر بقیه منت بگذارد که از آنها خواسته اعتصاب خود را بشکنند. اما عجالتا که مهرتابان همه کاسه کوزه های اعتصاب را سر اعتصاب کنندگان شکسته و مدعی است اراده و خواست آنها باعث کارزار جهانی آنها برای آزاد کردن هفت گروگان بوده است.

م. فرهمند

نوشته وعده مجاهدین خلق برای شهادت عنقریب اعتصاب کنندگان؟!! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

درباره آن هفت نفر مفقوده شده مجاهدین؟!

انجمن نجات — Thu, 03 Oct 2013 08:15:47 +0000

مجاهدین با مرگ افراد به مراتب راحت تر و ساده تر از غیبت و نبودن در تشکیلات کنار می آیند…

این روزها مجاهدین تمام توان تبلیغاتی و رسانه ای خود را روی مفقود شدن هفت تن از ساکنین سابق اشرف معطوف کرده اند. اطلاعیه های یومیه شورای ملی مقاومت و گمانه زنی های بی وقفه، فراخوان مجاهدین در کشورهای مختلف، مکاتبات مریم عضدانلو و سخنرانی های حامیان اروپایی و … مجاهدین، مقالات و اظهارنظرها و جلب حمایت از برخی شخصیت های سیاسی و مذهبی و … این حجم نگرانی در صورت ظاهر موجه و طبیعی می نماید؛ اما مشکل اینجا است که کم و کیف و اهمیت و ابعاد و حساسیت این موضوع در مقایسه با آنچه از قربانی شدن ۵۲ نفر از ساکنین اشرف بجا گذاشت و شاهد بودیم، چندان که باید سنخیت و هم پوشی و هم وزنی ندارند! این درست است که مجاهدین علی القاعده باید بیشتر نگران جان کسانی باشند که از سرنوشت آنها اطلاعی ندارند تا کسانی که می دانند به چه سرنوشتی دچارشان کرده اند؛ اما می شود موضوع را در دستگاه مجاهدین از زاویه دیگری هم دنبال و نگاه کرد.

اگر قائل به این باشیم که به تاکید و تصریح رهبری مجاهدین اساسا جان انسان موضوعیت اش نه قائم به نفس کشیدن و زندگی کردن و حیات معمول که بسته به عامل و انگیزه های ایدئولوژیکی و بطور مشخص زندگی تشکیلاتی و در اشل مجاهد خلقی به میزان صدق و فدا و وفاداری و … بسته باشد، در این صورت می شود دلیل آرامش، انفعال، بی موضعی و تا حدود زیادی فراموشکاری آنها در قبال جانباختگان ۱۰ شهریور را همچون بقیه جانباختگان این سالها در قرارگاه اشرف و همچنان که بقیه قربانیان سازمان به امری عادی و قاعده مند تعبیر کرد! به این معنی که کشته شدن به هر طریق و با هر دلیلی یک امر ایجابی برای عنصر مجاهد خلق است و به همین ترتیب عبور بقیه و از جمله رهبری سازمان از این چالش نیز به طرفه العین و بسیار ساده است تا جایی که بعضا به خود اجازه می دهند از مرده ها هم طلبکاری کنند. درست از همین زاویه می توان حدس زد که به هر روی تکلیف آن تعداد مفقود شده هم در نهایت بدبینی چیزی فراتر از جان باختن بر سر آرمان های شخصی شان نخواهد بود. و در نهایت آن هفت نفر هم به خیل جانباختگاه مجاهدین خواهند پیوست و چه بسا به تاکید و تصریح رهبری نهایت آمال آنها هم جان دادن در این مسیر باشد. اما آنچه جای تامل دارد این که بفهمیم دلیل این همه نگرانی که اصرار دارم به جای آن از واژه ترس استفاده کنم، چیست؟ به اعتقاد نگارنده ریشه واقعی این ترس را نه در خطر جانی برای این هفت نفر که در احتمال زنده ماندن آنها باید جستجو کرد.

تاکید دارم بگویم مجاهدین با مرگ افراد به مراتب راحت تر و ساده تر از غیبت و نبودن در تشکیلات کنار می آیند. از این جهت می توان نتیجه گرفت بلوای مجاهدین از گم شدن هفت عضو خود دقیقا نه از بابت نگرانی جان آنها که بر عکس بخاطر ترس از زنده ماندن آنها و عواقب و هزینه ها و پیامدهای ناشی از آن است؛ همچنانکه فراموش نکرده ایم شتاب مجاهدین در اعلام شهید شدن مرجان ملک در فاز عملیات راهگشایی و مرثیه سرایی ها و ستایش های نشریه مجاهد در نهایت با اعلام خبر زنده بودن او و متعاقبا افشاگری های او چه هزینه سنگینی روی دست رهبری سازمان گذاشت. از این منظر باید تاکید کرد آنچه باعث تشویش و نگرانی و ترس و هجمه رسانه ای مجاهدین در این رابطه شده نه نگرانی بابت جان مفقود شدگان که بطور اولی ترس از تکرار سرنوشت مرجان ملک است. این گمانه زنی وقتی قوت می گیرد که مجاهدین پیشاپیش و تلویحی و بدون ذکر نام، نشانی و ردی مورد مرجان ملک را به دستمایه ای برای پیشگویی درباره سرنوشت این هفت نفر قرار می دهند. در بخشی از بیانیه ۵ مهر شورای ملی مقاومت تصریح شده است:

“دژخیمان مالکی با شکنجه و اعمال فشار به دنبال گرفتن اطلاعات و اعترافهای دروغ از گروگانها هستند.”

اتفاقا بعد از افشاگری های مرجان ملک مجاهدین ابتدا همین دعاوی را مطرح کردند و بعد از اینکه نتیجه نگرفتند رفتند در فاز اینکه او از ابتدا نفوذی جمهوری اسلامی بوده است. یا در مورد ابراهیم خدابنده هم ابتدا به ساکن رفتند روی فاز شکنجه و فراخوان برای نجات جان او، و حتی به شهادت اظهارات همسرش به او گفته بودند ابراهیم اعدام شده، اما وقتی معلوم شد، داستان مرجان ملک به نوع دیگری تکرار شده و سازمان رو دست خورده، پروژه شیطان بندگی ابراهیم کلید خورد. حالا هم کم و بیش دلایلی بر این ادعا دلالت می کنند که نگرانی و بواقع ترس مجاهدین از مفقود شدن این هفت نفر نه بابت جان آنها که اتفاقا بخاطر تامین جانی آنها و از سوی دیگر مواجهه آنها با دنیای بیرون از تشکیلات و در نهایت پلک زدن آنها در دنیای آزاد باشد! یعنی خط سرخی که رهبری مجاهدین تحت هیچ شرایط تاب کنار آمدن با آن را ندارد.

نوشته درباره آن هفت نفر مفقوده شده مجاهدین؟! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نامه سراسر انتقادآمیز ایرج مصداقی به مسعود رجوی

انجمن نجات — Tue, 07 May 2013 08:48:34 +0000

ایرج مصداقی از فعالان سیاسی و یکی از اعضای پیشین سازمان مجاهدین که سالها است از طریق رسانه های مجازی و هم شبکه های فارسی بی.بی.سی. و صدای آمریکا به طور تلویحی از مواضع سیاسی مجاهدین حمایت می کند، در یک اقدام غیرمنتظره با انتشار گزارش مبسوطی مواضع رهبری سازمان مجاهدین را به چالش کشیده است. ایرج مصداقی که پیشتر مواضع اش با حدس و گمانه زنی درباره وابستگی او به مجاهدین همراه بوده، در این گزارش ضمن اشاره بر مرزبندی اش با جمهوری اسلامی اما تاکید کرده نقدهای جدی در موضوعات مختلف از جمله مسئله جداشدگان و برخورد رهبری سازمان با این افراد و همچنین مسائل درون تشکیلاتی و انقلاب ایدئولوژیک و … دارد. مصداقی در این نامه سرگشاده به رجوی یادآور شده شیوه برخورد شما با جداشدگان مصداق گروگانگیری است. ایرج مصداقی در مقدمه نامه خود به رجوی آورده است:

“این که چرا بایستی همین الان به موضوع بپردازم برمی گردد به رویکرد جدید شما که آن را در سخنرانی مزبور اعلام کردید. تهدید مجاهدین و کسانی که قصد جدایی از شما را دارند به افشای گزارش های خصوصی شان در قیامت و معادهای برگزار شده در اشرف و مطالبی که در سال های گذشته در اوج اعتماد و اطمینان برای شما و مسئولانشان در مجاهدین تحت عنوان صفر صفر تناقضات جنسی نوشته اند. در واقع شما با این تهدید و دست گذاشتن روی پرونده هایی که در طول سال های گذشته برای تک تک مجاهدین تهیه کرده اید تعداد زیادی را به گروگان خود تبدیل می کنید.”

مصداقی با توجه به اصراری که رجوی برای متهم کردن جداشدگان به وابستگی به جمهوری اسلامی نشان می دهد، آورده است:

“می دانم حساسیت شما نه روی مزدوران رژیم که اتفاقاً روی کسانی است که بیشترین مرزبندی را با جناح های مختلف رژیم دارند. شما به لحاظ ایدئولوژیک، سیاسی و تشکیلاتی ترجیح می دهید فرد جدا شده از مجاهدین و منتقد، به رژیم بپیوندد تا موضع ضد رژیم مستقل داشته باشید.”

این گزارش مبسوط در سایت های پژواک و گویا نیوز قابل مطالعه است.

مجاهدین دبلیو اس، ششم می ۲۰۱۳:

نوشته نامه سراسر انتقادآمیز ایرج مصداقی به مسعود رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ببخشید، این ها کدام مجاهدین خلق هستند؟!!

انجمن نجات — Sun, 30 Sep 2012 20:30:00 +0000

امروز این همه شور و فتور برای این است که رجوی به نقطه سال 60 برگشته است.

این روزها شاهد پیام های تبریک بی وقفه ای خطاب به مریم و مسعود رجوی هستیم. اما ورای این غوغاسالاری حقیقت امر چیست و این همه هیاهو برای چیست؟ مجاهدین می گویند برای این است که پس از پانزده سال کارزار اتکت تروریستی از روی آنها برداشته شده است. راه بندان برای مقاومت که همان نام مستعار رجوی است برداشته شده و مسیر تحقق دموکراسی و آزادی برای آنها هموار شده است. آیا همه حقیقت همین است که مجاهدین ادعا می کنند؟ برای رمز گشایی از این شور و فتور مثل همیشه چاره ای نیست مگر اینکه به عقب برگردیم. به حداقل سه دهه گذشته و از دهه شصت شروع کنیم. دهه ای که مجاهدین آکنده بودند از شور عملیات مسلحانه که از راس تا ذیل جامعه ایران را هدف قرار داده بود. از خط و نشان ها و شرط و شروط شداد و غلیظی که رجوی برای رقبای سیاسی خود ترسیم می کرد. مبنی بر اینکه هرکس به چیزی جز مبارزه قهرآمیز مسلحانه آن هم در چارچوب مصوبات شورای ملی مقاومت او و با تاکتیک مبارزه چریکی شهری و به رهبری او و هژمونی مجاهدین تن ندهد خائن است و در نهایت از قافله قدرت سیاسی عقب خواهد ماند و دست اش از تقسیم قدرت کوتاه خواهد ماند. در آن سالها رجوی با هر عملیات مسلحانه انقلابی که حتی در سطح مردم عادی و کوچه و بازار انجام می داد، یک بیانیه مفصل منتشر می کرد و خبر از فتحی عظیم می داد. به صغیر و کبیر رحم نمی کرد و هر که را دست اش می رسید به صرف اینکه ته ریشی داشت می کشت و بعد توجیه و تئوری برای آن پیدا می کرد. در آن سالها هر که به رجوی می گفت زدن مردم عادی در هیچ فرهنگ مبارزاتی معنی مقاومت مسلحانه نمی دهد بلکه مصداق بارز تروریست و آدمکشی است، رجوی برای او از توبره مارگیری اش اتهام و سندی بیرون می آورد و طرف را ذوب می کرد؛ این رویه ادامه داشت تا اینکه رجوی خودش شیرفهم شد دستگاه اش نه تنها کم آورده که از اساس و پایه همه محاسبات اش غلط اندر غلط بوده است. اینجا بود که نبوغ اش گل کرد و گفت تا حالا ما نقش عنصر خارجی را در دستگاه مان لحاظ نکرده بودیم و از این به بعد باید آن را وارد محاسبات مان کنیم. نقش عنصر خارجی را در آن زمان صدامی بعهده داشت که چند سال پیشتر همین رجوی بدفعات خطاب به او در پاسخ به ادعای آزاد کردن مردم ایران گفته بود، کل اگر طبیب بودی سر خود دوا نمودی، اما به یکباره یادش آمده این صدام آنقدرها هم دیکتاتور نیست. حالا که دشمن دشمن من است چرا نتواند دوست من باشد. با این معادله کلیشه ای رفت به عراق و گفت از این به بعد هیچ مجاهد خلق مگر در عراق موضوعیت و موجودیت و مشروعیت نخواهد داشت. رفت تا آتش ها برفروزد. برافروخت آتش ها اما بر سر مردم آن هم با هواپیماهای عراقی و خمپاره زنی به مناطق مسکونی و موشک باران شهرهای مرزی و …. دنیا تازه داشت می فهمید رجوی چه هیولایی است. برای مهارش چاره ای نداشت جز این که حداقل اذعان بدارد اینها تروریست هستند. آن هم پس از قربانی گرفتن دهها هزار نفر در ایران. صدام رفت و مجاهدین بدون کمترین انتفاعی از عنصر خارجی خلع سلاح شدند و دست شان برای ترور بسته شد. حالا رجوی مانده بود، بدون صدام و انزوای ناشی از حضور در لیست های تروریستی دنیا و بدون سلاح. باز شاخک های اش بکار افتاد و اینبار کشف کرد آن عنصر خارجی باید خودش پای اش به اندازه کافی روی زمین سفت بند باشد تا بتواند دست او را بگیرد. آن هم وقتی توسط همان عنصر خارجی هم خلع سلاح شده هم تروریست معرفی شده و هم اینکه مثل صدام دشمن دشمن او است. پس می تواند دوست او هم باشد. برای جلب اعتماد این دوست و عنصر خارجی تازه باید که اول ثابت می کرد تروریست نیست و اگر ترور هم کرده و آدم هم کشته برای تحقق دموکراسی مدل آمریکایی بوده است. برای همین رفت در فاز کارزار معروف اش برای بیرون آمدن از لیست های تروریستی، گفت تا حالا اشتباه می کردیم به صدام و شاه حسین و امثال اینها دخیل می بستیم، اینها خودشان سرشان به جای دیگر بسته است و بدون اراده آنها آب هم نمی خورند. و اگر هم بخورند به سرنوشت صدام دچار می شوند. برای همین رفت به فاز دخیل بستن به آمریکایی که پرونده مجاهدین از دهه ۷۰ میلادی زیر بغل اش بود و مترصد بود که انتقام مستشاران آمریکایی اش در چند دهه پیش از مجاهدین بگیرد. حالا زمان، زمان التماس و دعای رجوی و ناز و کرشمه های آمریکا بود. زمان بالا آوردن رجوی و بی اعتنایی و زدن به کوچه علی چپ از سوی آمریکا که عجالتا شما را بجا نمی آورم. اینها در حالی اتفاق می افتاد که آمریکا رجوی را بی دست و پا کرده بود و در جایی به نام قرارگاه اشرف آچمز کرده بود. اما رجوی به گمان خودش تصور می کرد اینها بمب های ساعت شمار و ثانیه شماری هستند که آمریکایی ها از ترس آنها هم شده به ساز او خواهد رقصید و او را از لیست تروریست ها خارج خواهد کرد. رجوی حداقل ده سال گذشته را صرف این کارزار کرده تا از لیست تروریستی خارج شود. آن سازوکارها و کارزار افاقه نکرد تا اینکه آمریکا برای اش شرط گذاشت که اگر از اشرف بروی از لیست خارج می شوی. اشرف هم تخلیه شد و حالا شور و فتور رجوی از آن جهت است که به سه دهه پیش برگشته است. به نقطه صفر. به جایی که همه به او می گفتند صلاح ات در این است که سلاح ات را زمین بگذاری و بروی حزب سیاسی درست کنی و اگر هم نیمچه صداقتی برای ادامه مبارزه داری آن را در بسترهای سیاسی و مدنی صرف کنی. اما او سرکشانه و از روی غرور و خودبزرگ بینی و نخوت تفنگ اش را نشان می داد و هل من مبارز می طلبید. امروز این همه شور و فتور برای این است که رجوی به نقطه سال ۶۰ برگشته است. و این برای رجوی که وعده سرنگونی سه یا چهار ماهه و بعد شش تا یکساله و بعد سه تا پنج ساله و بعد پنج ساله و بعد دوباره سال به سال می داده، تبدیل شده به یک پیروزی. و این پیروزی را آنقدر بزرگ می کند تا همه یادشان برود اصل صورت مسئله چه بوده و انگار که آقای رجوی از اول موضوع کارزارش خارج شدن از لیست تروریستی بوده است. با این اوصاف تصور می کنم باید کمی به حافظه مان فشار بیاوریم تا این مجاهدین را بشناسیم. برای درک این مهم بهتر است با طرح چند سوال مروری تیتروار به گذشته و حال و آینده سازمان بیندازیم. آیا این مجاهدین همان مجاهدینی نیستند که قریب دو دهه بر سر رقبای سیاسی خود فریاد می کشیدند که تنها راه براندازی و سرنگونی فقط و فقط مبارزه قهرآمیز مسلحانه یعنی همان بزن دّروهای تروریستی است. آنگونه که حتی پیش از آن که آمریکایی ها و اتحادیه اروپا نام تروریست بر مجاهدین بگذارند، این رقبای چپ اندیش چریک های فدایی خلق بودند که مجاهدین را تروریست لقب دادند. آیا آن مجاهدین مصر به قهر و ترور و خشونت، همین مجاهدینی نیستند که طی پانزده سال گذشته به آمریکا و اتحادیه اروپا و دول اروپایی عریضه نویسی و عرض حال و التماس و صدقه و فدیه و پیش کش و رشوه و ندامتنامه می دادند و می بردند که ما تروریست نیستیم و لطفا ما را از لیست های خود خارج کنید. آیا این مجاهدینی که امروز برای به رسمیت شناخته شدن به عنوان یک اپوزیسیون سیاسی دست و پا می زنند، همانی نبودند که طی سی و اندی سال گذشته هرگونه راه حل سیاسی و اپوزیسیون سیاسی سازی را نکوهش و شماتت و تهدید و متهم به مزدوری و همدستی با جمهوری اسلامی می کردند و تا جایی پیش رفتند که حتی رفتن به ایران را به مرز سرخ با جمهوری اسلامی تبدیل کردند. آیا این مجاهدین همان کسانی نخواهند بود که برای به رسمیت شناخته شدن اپوزیسیون سیاسی دست کم ۱۵ سال آینده را باید پادویی و التماس کنند تا بتوانند جای خود در میان سایر اپوزیسیون خارج نشین باز کنند و از سوی آنها به رسمیت شناخته شوند. آیا این مجاهدین همینی نخواهند بود که بعد از این ۱۵ سال هم دست از پا درازتر با عینک و عصا و سمعک و این بار بدون دفتر و دستک آفتاب نشین حاشیه پارک های تایمز و سن و … خواهند شد.

نوشته ببخشید، این ها کدام مجاهدین خلق هستند؟!! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آیا تصمیم آمریکا تاثیری در پذیرش مجاهدین توسط کشورهای ثالث دارد؟!!

انجمن نجات — Sun, 30 Sep 2012 20:30:00 +0000

این امر چیزی از اهمیت صورت مسئله اصلی که ماهیت تروریستی مجاهدین است کم نمی کند و نخواهد کرد
… مقامات وزارت امورخارجه آمریکا در توضیح یکی از دلایل خارج کردن نام سازمان از لیست تروریستی مدعی است این اقدام از آن جهت صورت گرفته که امکان خروج و پذیرفته شدن اعضای سازمان توسط کشورهای ثالث فراهم و تسهیل شود. هر چند این ادعا در ظاهر امر یک ادعای موجه و قابل قبول به نظر می رسد؛ این ادعا اما نه مبنای حقوقی دارد و نه تضمینی برای چنین نتایجی فرضی می توان متصور شد. به این دلیل که کشورهای مد نظر هر کدام بر مبنای موازین و ملاک های خود درباره مجاهدین قضاوت می کنند. کمااینکه تاکنون هیچ کشوری به صراحت دلیل نپذیرفتن مجاهدین را حضور آنها در لیست تروریستی آمریکا قید نکرده است؛ بلکه برخی کشورها به تجربه آنچه مجاهدین در کشورشان مرتکب شده از…
مقامات وزارت امورخارجه آمریکا در توضیح یکی از دلایل خارج کردن نام سازمان از لیست تروریستی مدعی است این اقدام از آن جهت صورت گرفته که امکان خروج و پذیرفته شدن اعضای سازمان توسط کشورهای ثالث فراهم و تسهیل شود. هر چند این ادعا در ظاهر امر یک ادعای موجه و قابل قبول به نظر می رسد؛ این ادعا اما نه مبنای حقوقی دارد و نه تضمینی برای چنین نتایجی فرضی می توان متصور شد. به این دلیل که کشورهای مد نظر هر کدام بر مبنای موازین و ملاک های خود درباره مجاهدین قضاوت می کنند. کمااینکه تاکنون هیچ کشوری به صراحت دلیل نپذیرفتن مجاهدین را حضور آنها در لیست تروریستی آمریکا قید نکرده است؛ بلکه برخی کشورها به تجربه آنچه مجاهدین در کشورشان مرتکب شده از ریسک دوباره پذیرش آنها خودداری می کنند. به عنوان مثال فرانسوی ها رجوی را نه بر مبنای لیست آمریکا که براساس عملکرد رجوی و تشکیلات او در فرانسه اخراج کرد.
بنابراین از یک منظر می توان ادعای آمریکا را خوش بینانه و از منظری دیگر صرفا یک توجیه بی پایه ارزیابی کرد. اما فارغ از هر تحلیلی در خصوص این ادعا، نتیجه عملی آن به زمان نیاز دارد. اما نه زمان طولانی و دراز مدت، بلکه می شود تا ظرف چند ماه آینده و در عمل شاهد بود که این اقدام واقعا و عملا توانسته گره ای از اسکان آینده مجاهدین در خارج از خاک عراق باز کند؟ می شود از همین حالا به چنین نتیجه ای با تردید جدی نگاه کرد. از آن حیث که بسیاری کشورها و از جمله کشورهای اروپایی بخوبی می دانند که اقدام وزارت امورخارجه آمریکا نه تصمیمی حقوقی که ماهیتی کاملا سیاسی دارد. دلیل اصلی این نگرش شرط خانم کلینتون برای خارج کردن نام مجاهدین از لیست تروریستی است. شرطی که ماهیتا و موضوعا هیچ ارتباطی نمی تواند با ماهیت تروریست بودن و نبودن مجاهدین داشته باشد. موضوعیت خارج شدن مجاهدین از لیست تروریستی اصلا و ابدا مبنای حقوقی و حقیقی ندارد. این جنبه از تصمیم آمریکا را تمام کشورهایی که طرف رایزنی ملل متحد برای میزبانی مجاهدین هستند بخوبی واقف هستند. بنابراین با فرض اینکه برخی از این کشورها راهی هم برای حضور مجاهدین در کشورشان باز کنند، اما باید تاکید کرد آنها نیز به نوعی تحت تاثیر بده بستان آمریکا با مجاهدین به این امر مبادرت کرده اند. و این امر چیزی از اهمیت صورت مسئله اصلی که ماهیت تروریستی مجاهدین است کم نمی کند و نخواهد کرد. مضاف بر اینکه در آینده نزدیک ثابت خواهد شد کشورهای مد نظر واقعا تا چه اندازه تحت تاثیر اقدام سیاسی آمریکا آماده برای میزبانی مجاهدین خواهند بود. بعلاوه آمریکا باید پیشاپیش با اعلام آمادگی برای میزبانی مجاهدین اخلاقا التزام و اعتقاد خود به ماهیت حقوقی اقدام اش را اثبات کند. اگر آمریکا به چنین الزامی تن بدهد، در این صورت ممکن است دیگر کشورها نیز به چنین الزامی تن بدهند. اما از آنجا که آمریکایی ها بهتر از هرکس می دانند که انگیزه شان از چنین تصمیمی چیست، به یقین از پذیرش مجاهدین و میزبانی آنها اجتناب خواهند کرد؛ مگر اینکه پیشتر برای پذیرش چنین وضعیتی از هر جهت و حیث خود را واکسینه و آماده کرده باشند. با فرض چنین روندی باید تاکید کرد آمریکا نه تنها دولت خود بلکه برخی کشورهای میزبان سازمان را خواسته یا ناخواسته وارد چالش های جدی خواهد کرد. این چالش ها اجتناب ناپذیر است. به این معنی که مجاهدین پس از فارغ البالی از خروج لیست تروریستی بار دیگر آن چهره واقعی خود را بنا به ماهیت و ذات شان نشان خواهند داد. این که می گویم مجاهدین ذاتا چنین و چنان هستند، در مفهوم هستی شناسانه دلالت بر این معنی دارد که هر امری ذاتی لاجرم تغییر ناپذیر نیز هست. گیرم برای مدتی وجهی از ذات و سرشت خشونت طلب مجاهدین جای خود را به خصلت های همگون ذاتی دیگرش که همان تزویر و دوگانگی و فریبکاری است تغییر داده باشد. بر این اساس می شود از حالا فرایند این تصمیم آمریکا را نه گمانه زنی که بوضوح پیش بینی کرد. مضاف بر اینکه بخشی از چنان فرآیندی قابل پیش بینی را پیشتر برخی کشورهای اروپایی از جمله فرانسه و آلمان و هلند و … به عینه تجربه کرده اند. منتهی حالا مجاهدین پس از گذشت سالها کینه توزی و انباشت نفرت ناشی از حضور در لیست های تروریستی و محدودیت های آن، فرصت دوباره ای برای عقده گشایی بر سر دولت های میزبان پیدا خواهند کرد. فرصتی که تا افشا شدن دوباره و برگرداندن مجدد مجاهدین در لیست های تازه، هزینه های شان را بر دولتها تحمیل و بارشان را بسته اند.
بهار ایرانی، مجاهدین دبلیو اس، بیست و نهم سپتامبر 2012

نوشته آیا تصمیم آمریکا تاثیری در پذیرش مجاهدین توسط کشورهای ثالث دارد؟!! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مواضع همسو و الگوبردارانه مجاهدین خلق از نخست وزیر اسرائیل

انجمن نجات — Fri, 14 Sep 2012 20:30:00 +0000

سازمان مجاهدین همچون نتانیاهو اقدام دولت کانادا مبنی بر قطع رابطه با ایران را شجاعانه توصیف کرد. به دنبال اظهارات ستایش آمیز نخست وزیر اسرائیل از قطع روابط دیپلماتیک کانادا با ایران که آن را شجاعانه توصیف کرده بود، مجاهدین نیز در اظهارات مشابهی اقدام دولت کانادا را شجاعانه توصیف کردند. یکی از سایت های زیر مجموعه سازمان در یادداشتی به قلم علیرضا یعقوبی در این رابطه نوشته است: “دولت کانادا طی عملی شجاعانه اقدام به تعلیق روابط دیپلماتیک خود با رژیم حاکم بر ایران نمود.” لازم به ذکر است مجاهدین مدت ها است اقدامات و مواضع همسو در خصوص مسائل مربوط به ایران با اسرائیل را اتخاذ می کنند. هدف از این رویکرد یکی نقش میانجی گرایانه ای است که مجاهدین برای نزدیک شدن به آمریکا و توسط اسرائیل قائل هستند و دیگر نزدیک شدن به اسرائیل به جهت همسو شدن عملی مجاهدین در حمله احتمالی به ایران. ناگفته نماند مجاهدین مدت ها است اقدام به حذف مواضع شان علیه اسرائیل در منابع و نشریات سازمانی خود می کنند. این اقدام با هدف نزدیکی هر چه بیشتر به اسرائیل و رفع کدورت های تاریخی مجاهدین نسبت به اسرائیل صورت می گیرد. چرخش مجاهدین در قبال اسرائیل همچون تغییر مواضع آنها درباره آمریکا یک رویکرد توأمان آمریکایی – اسرائیلی و به قصد رودررویی نظامی با ایران است. در این رابطه می شود به تلاش های تئوریکی حسن داعی السلام از اعضای سازمان اشاره کرد که عمدتا با هدف تبرئه اسرائیل از جنایاتی که در حق مردم فلسطین مرتکب شده صورت می گیرد. سایت شخصی داعی السلام در کنار سایت فارسی زبانی که چندی است وزارت خارجه اسرائیل در این راستا براه انداخته بر این همسویی و نزدیکی تأکید بیشتری دارد.

نوشته مواضع همسو و الگوبردارانه مجاهدین خلق از نخست وزیر اسرائیل اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ادعای بی پایه سازمان مجاهدین مبنی بر شلیک خمپاره به ترانزیت

انجمن نجات — Sat, 08 Sep 2012 20:30:00 +0000

شورای ملی مقاومت رجوی طی انتشار بیانیه ای به تاریخ ۱۴ شهریور ماه مدعی شلیک یک گلوله خمپاره۷٫۶۲ به ترانزیت شد. بیانیه تأکید می کند معلوم نیست گلوله شلیک شده به قصد ترانزیت بوده یا احتمالا به سمت ترانزیت و محل غذاخوری آن کمانه کرده است. بیانیه شورا در این خصوص آورده است: “حوالی غروب روز سه شنبه ۱۴شهریور (۴سپتامبر)، یک گلوله ۷.۶۲میلیمتری که از بیرون کمپ لیبرتی شلیک یا کمانه کرده بود، به دیوار غربی بنگال غذاخوری بخش۴ لیبرتی اصابت کرد و پس از ورود به داخل سالن، قسمتی از دیوار بنگال را تخریب کرد و به صندلی و ظروف اصابت نمود و آنها را شکست. مرمی گلوله زیر در سالن پیدا شد. خوشبختانه چون به هنگام اصابت گلوله کسی در سالن نبود، این حادثه خسارت جانی به جای نگذاشت.” هنوز هیچ منبع یا شاهدی این خبر را تأیید نکرده است. اما به نظر می رسد انتشار چنین خبر غیر موثقی با توجه به تأکید بیانیه روی این موضوع که: “پیش از این مقاومت ایران … هشدار داده بودند جمع کردن دیوارهای بتونی پیش ساخته از درون لیبرتی، ساکنان را که همه در بنگال زندگی می‌کنند در مقابل هرگونه شلیک یا ترکش به شدت آسیب پذیر می کند و از دولت آمریکا و سازمان ملل خواسته بود به برداشتن دیوارهای بتونی پایان دهند.” با این حساب تأکید بیانیه روی نصب مجدد دیوارهای بتونی در داخل ترانزیت هدفی جز احیای دوباره حصارها و تنگ کردن حوزه نظارتی نیروهای ناظر بر ساکنین ترانزیت و مناسبات تشکیلاتی را دنبال نمی کند. این گمانه وقتی قوت می گیرد که سازمان بجای درخواست بر ریشه یابی و پیگیری عوامل و یا عاملین این اتفاق و یا درخواست از نیروهای بین الملل برای تأمین امنیت ترانزیت و … صرفا بر نصب دوباره دیوارهای بتونی و تقویت حفاظ های اطراف ترانزیت تأکید دارد. با توجه به قطعی شدن تخلیه اشرف ظرف یک هفته آینده، چنین تشبثاتی بیش از هر چیز در جهت همسان سازی ترانزیت با قرارگاه اشرف و بازسازی فرم و محتوای ظرف قرارگاه اشرف در مکان تازه معنی پیدا می کند.

نوشته ادعای بی پایه سازمان مجاهدین مبنی بر شلیک خمپاره به ترانزیت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

واکنش توام با تحریف مجاهدین به اظهارات مشاور امنیت ملی عراق

انجمن نجات — Fri, 03 Aug 2012 20:30:00 +0000

قرائن نشان می دهد سازمان علاقه وافری به ایجاد درگیری و خشونت دارد

شورای ملی مقاومت در واکنش و پاسخ به اظهارات مشاور امنیت ملی مالکی به خبرگزاری رویترز که در روز سه شنبه ۱۰ مرداد برابر با ۳۱ ژوئیه بیان شده، ضمن تحریف حساس ترین بخش اظهارات وی، کماکان بر تمرد از تخلیه اشرف تاکید شده است. در پی اظهارات فیاض که مجاهدین را به همکاری در تخلیه اشرف دعوت و به آنها در خصوص پایان مهلت مقرر تذکر داده بود، شورای ملی مقاومت در بیانیه ای با عنوان ‘مشاور امنیت ملی مالکی ساکنان اشرف را تهدید به کشتار می‌کند’ نسبت به اظهارات فیاض واکنش نشان داد. در بخشی از این بیانیه در کمال ناباوری اظهار نظر فیاض در این خصوص که:” برای انتقال ساکنان اشرف از زور استفاده نخواهد شد. ” تحریف و اینگونه آمده است: “«عراق می گوید به زور گروه ایرانی مخالف را اخراج خواهد کرد». نکته جالب اینکه بیانیه این اظهار نظر را از قول خبرگزاری رویترز نقل کرده، این در حالی است که تمامی خبرگزاری هایی که اظهارات فیاض را درج کرده بدون استثنا بر عدم استفاده از زور و خشونت از جانب عراق تاکید و عین اظهارات فیاض را که بر عدم استفاده از زور تاکید داشته، درج کرده اند. (ارجاع به اظهارات فیاض در رادیو فردا) سازمان همچنین ضمن متهم کردن کوبلر به همدستی با عراق برای اعمال زور علیه ساکنان اشرف، آمریکا را نیز همدست و مسئول عواقب و حفاظت از جان ساکنان اشرف معرفی کرده است. سازمان که ظاهرا علاقه وافری به ایجاد درگیری و براه انداختن موج خشونت های تازه فرقه ای در اطراف قرارگاه اشرف دارد، با اشاره به اظهارات اخیر کوبلر که از دولت عراق خواسته تا خویشتن داری نشان داده و فرصت و زمان مناسب برای حل مسالمت آمیز مسئله قائل شود، اما بر خلاف تصریحی که کوبلر دارد، نتیجه گیری کرده: ”در چنین شرایطی اظهارات و اطلاعیه های رسمی آقای کوبلر که عراق از به کارگیری خشونت منع می‌کند، هیچ مساله یی حل نمی‌کند. حقیقت اینست که اظهارات مارتین کوبلر در شورای امنیت در روز ۲۹تیر (۱۹ژوییه) و سندی را که تحت عنوان نقشه مسیر در روز ۳مرداد (۲۴ژوییه) منتشر نمود و اظهارات روز سه شنبه (۱۰مرداد) او چراغ سبز و مشوق دولت عراق در حمله به ساکنان و قتل عام آنان است و او در هر تعدی و تعرضی که به ساکنان اشرف و لیبرتی صورت بگیرد، به طور کامل مسئول است. “ با توجه به شوق و اشتیاقی که سران سازمان برای ایجاد درگیری و بحران نشان می دهند، در همین راستا در بخش دیگری از بیانیه ضمن تلاش برای مسئول قلمداد کردن کوبلر در اتفاقات مورد نظر آورده است: “مقاومت ایران در روز ۳۰تیرماه (۲۰ژوییه) اعلام کرد اظهارات مارتین کوبلر، نماینده ویژه دبیرکل، در شورای امنیت علیه ساکنان اشرف، همراه با قدردانی از صبر و انعطاف مالکی، راهگشای سومین قتل عام ساکنان به‌ دست نیروهای عراقی است. “ نکته جالب اینکه سازمان در خصوص وضعیت موجود هدف چند منظوره ای برای آمریکا طراحی نموده است. هر چند در ظاهر امر مجاهدین از امریکا می خواهند: “مقاومت ایران همچنین دولت آمریکا را بر اساس قوانین بین المللی و مبتنی بر توافق دو جانبه تک تک ساکنان اشرف با دولت آمریکا و پذیرش حفاظت آنان در قبال خلع سلاح مسئول حفاظت ساکنان اشرف و لیبرتی می‌داند و از رئیس جمهور و وزیر خارجه آمریکا می‌خواهد به مسئولیت های خود قیام نموده از وقوع یک فاجعه انسانی جدید جلوگیری کنند. “ اما هدف کانونی سازمان این است که با ایجاد درگیری های فرقه ای آمریکا را نیز در کنار عراق و سایر نهادهای بین المللی به چالش بکشد. این رویکرد را می شود از مواضعی که طی هفته اخیر سایت های سازمان در قبال آمریکا و نهادهای بین المللی اتخاذ کرده، به خوبی ردیابی کرد. در عین حال پاسخ سران مجاهدین به اظهارات فیاض که کماکان بر تمرد و سرپیچی از تخلیه اشرف تاکید دارد، گویای تمایل سازمان به پیچیده کردن اوضاع و سازماندهی خشونت های فرقه ای تاکید دارد.

نوشته واکنش توام با تحریف مجاهدین به اظهارات مشاور امنیت ملی عراق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آنچه حائز اهمیت است اینکه مسئله اشرف با صلح و صفا تمام شود

انجمن نجات — Sun, 11 Mar 2012 20:30:00 +0000

آقای رجوی تو بدم، بمیر و بدم این روزها صدور بیانیه های شورای ملی مقاومت در خصوص رفتن ساکنان اشرف به مکان ترانزیت به طرز خنده آوری نگارنده را به یاد ضرب المثل معروف “بدم، بمیر و بدم” می اندازد. واقعا هم هیچ چیز مثل بیان این ضرب المثل نمی تواند موقعیت کنونی سازمان را توصیف کند. موقعیتی که بیش از هر چیز از سرشت دوگانه یا بهتر بگوییم چندگانه سازمان حکایت دارد. سرشتی که گاه در شکل تهدید، گاه ترحم طلبی و گاه قانون گرایی و خلاصه هر آنی به گونه ای و حالا هم به شکل سینه خیز رفتن به طرف خروجی اشرف خودنمایی می کند. با این همه این مواضع در درون و بیرون اشکال متفاوتی دارد. به این معنی که اگر در درون عربده بکشد و تهدید بکند، الزاما به این معنی نیست که در بیرون نیز چنین می کند. می تواند آن بیرون حکم یک آدم سربزیر و حرف شنوی و مطیع را بازی کند، می تواند در شما احساس ترحم ایجاد کند، می تواند گوشه ای بایستد و با اشاره انگشت دست اش به نقطه ای نامعلوم فقط به شما القا کند در معرض تجاوز و بی عدالتی و ظلم و حتی تهدید جانی و در نتیجه نیازمند حمایت است. باز می تواند وقتی چنین احساسی در شما ایجاد کرد با چنگ و دندان به شما حمله و تیکه و پاره تان کند. این موجود البته مبتلا به خودبزرگ بینی مفرط هم هست. ته دل اش هیچ وقت نمی خواهد با کمتر از دبیر کل سازمان ملل و ریاست کل اتحادیه اروپا، وزیر خارجه و رئیس جمهور آمریکا پالوده بخورد. اما اطمینان داشته باشید برای نه پالوده خوردن که برای گرفتن یک عکس با این مقامات هر کاری را لازم باشد انجام می دهد. نگاه اش به جماعت سناتور و کنکره چی و پارلمانتر هم نگاه از بالا است، اینکه تا چه اندازه مقدور افتد به این بسته است که اینها از کار افتاده باشند یا صفر کیلومتر. حداقل می شود برای ماده کردن برخی از این فاکت ها که اشاره رفت، به همین بیانیه های به اصطلاح شورای ملی بسنده کرد تا ببینیم مثلا آن بیماری مفرط خودبزرگ بینی کجا و به شکل مضحک و خنده داری عود کرده است. از جمله می توان بطور مشخص تر به بیانیه ۱۷ اسفند شورا اشاره کرد که موضوع اش ظاهرا اعلام آمادگی برای انتقال دومین گروه چهارصد نفره ساکنان اشرف به مکان ترانزیت است. از آنجا که این بیانیه قرار است پیشتر تهدیدها و التیماتوم و اعلام تمرد و سرپیچی سازمان از تخلیه اشرف را ماست مالی کند و بعد از موضع خیلی خیلی بالا، تن به قانون و توافقات حاصله بدهد با این تیتر شروع می کند که: “به درخواست نماینده ویژه وزیر خارجه آمریکا و نماینده ویژه دبیرکل ملل متحد و قول آنها به تلاش برای برآورده کردن اطمینان های حداقل ساکنان اشرف ۴۰۰ تن دیگر به لیبرتی می روند.” چنانچه ملاحظه می شود، بیانیه روی نماینده ویژه تأکید کلیدی دارد، و بعد روی قول آنها که به خواننده القا می کند، دادن آن نشانه ضعف و موضع تدافعی سازمان ملل و وزارت امورخارجه آمریکا است. بیانیه به همین اکتفا نمی کند و در بخش دیگر ادامه می دهد: “این اقدام در پی ۱۰روز گفتگو و تماسهای فشرده در اشرف، پاریس، واشینگتن و بغداد، به درخواست نماینده ویژه وزیر خارجه خانم کلینتون و نماینده ویژه دبیرکل ملل متحد و قول آنها به تلاش برای برآورده کردن اطمینان های حداقل به منظور انتقال ساکنان اشرف به لیبرتی صورت گرفت.” ملاحظه می فرمائید ۱۰ روز گفتگوی فشرده در اشرف و پاریس و واشنگتن و بغداد با حضور آن نمایندگان ویژه سازمان ملل و وزارت امورخارجه آمریکا، همه برای اینکه به هر ترتیب رضایت سازمان برای موافقت با انتقال چهارصد نفر به ترانزیت مهیا شود. اما با تمام این احوال عیبی ندارد. این غمپز در کردن ها نه قرار است از سر سازمان به در شود و نه ما مدافع آنها که بخواهیم باد سازمان را خالی کنیم. آنچه حائز اهمیت است اینکه مسئله اشرف با صلح و صفا تمام شود. سازمان مدعی باشد همه دنیا روی دست و پای اش افتاده که اشرف را خالی کند و آنها از شرمندگی روی آنها تن به این کار داده اند. اصلا رجوی بیاید بگوید تخلیه اشرف در راستای یک ضرورت تماما ایدئولوژیکی، استراتژیکی، سیاسی و به مثابه آخرین گام رهایی و سرنگونی الزامی بوده، باز هم قبول می کنیم. هر چی سازمان می خواهد ببافد و بیانیه بدهد و از کیسه ملل متحد و آمریکا و غرب و اروپا و نهادهای جهانی برای توجیه افتضاحی که بر سر خط قرمزش یعنی اشرف رفته، خرج کند، کاری نداریم. ما مصداق آن ضرب المثل معروف فقط می گوییم: آقای رجوی تو بدم، بمیر و بدم. بهار ایرانی

نوشته آنچه حائز اهمیت است اینکه مسئله اشرف با صلح و صفا تمام شود اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آمریکا و چشم انداز احتمالی خارج کردن نام مجاهدین از لیست تروریستی

انجمن نجات — Mon, 07 Feb 2011 20:30:00 +0000

مطلب زیر توسط یکی از کاربران سایت برای ما ارسال شده است. صرفنظر از هر قضاوتی در رابطه با دیدگاههای نویسنده، از آنجا که به نکته نسبتاً قابل تعمقی اشاره شده، اقدام به درج می شود. لازم به ذکر است سایت مجاهدین دبلیو اس از ارائه اظهار نظرهای شما در این خصوص و موضوعات دیگر استقبال می کند. شواهد از تغییر احتمالی موضع آمریکا نسبت به سازمان مجاهدین خلق خبر می دهد. این شواهد صرفنظر از حمایت امثال جان بولتن و نمایندگان دو جناح حاکم بر آمریکا از سازمان مجاهدین از بن بست در مذاکرات غرب درباره مسئله هسته ای ایران دریافت می شود. این دلایل را همان حامیان آمریکایی سازمان مورد تأکید قرار می دهند. تلویزیون فاکس نیوز در بازتاب کنفرانس موسوم به واشنگتن به نقل از هیأت کارشناسی ارشد پیشین امنیت ملی آمریکا گفته است:
"یک هیأت دوحزبی از کارشناسان ارشد پیشین امنیت ملی گفتند مذاکرات بیشتر با رژیم ایران بیهوده خواهد بود. آنها از رئیس‌جمهور اوباما خواهان حمایت از یک گروه مخالف بحث‌ برانگیز در برابر رژیم تهران هستند. این هیأت، که ژنرال جیمز جونز را شامل می‌شود، اتفاق‌نظر داشتند که سیاست کنونی و پیشین برای تعامل با رژیم ایران شکست خورده است." سایت سازمان مجاهدین خلق. 4 بهمن 1389 این منبع در ادامه گزارش خود می افزاید: "این مقامات خواهان حذف نام سازمان مجاهدین خلق ایران از لیست آمریکا شدند و مایکل موکیزی پرسید، چرا باید نام مجاهدین خلق در چنین لیستی باقی بماند؟" سایت سازمان مجاهدین خلق. 4 بهمن 1389 همین گزارش به نقل از توریسلی اضافه می کند:
" لیست‌گذاری مجاهدین خلق ایران از سوی دولت آمریکا اشتباه بوده است. این نامگذاری هم مغایر حاکمیت قانون است و هم مغایر واقعیتهاست." سایت سازمان مجاهدین خلق. 4 بهمن 1389 اینکه این تغییر رویه چه زمانی به فعل تبدیل خواهد شد، به عوامل و فاکتورهایی بستگی دارد. از جمله اینکه وزارت خارجه آمریکا و اوباما تا چه زمانی قادر به تحمل فشار منتقدین خود خواهد بود. و اینکه آمریکا بر سر دو راهی انتخاب بین مصالح و منافع کوتاه مدت و دراز مدت و اعتبار بین المللی کدام را انتخاب خواهد کرد. و اینکه آمریکا چه زمانی پاسخ قانع کننده ای برای خارج کردن نام مجاهدین از لیست تروریستی پیدا خواهد کرد. پاسخ هایی که سوای جنبه های سیاسی و منفعت جویانه بتواند دلایل موجهی را در چارچوب اهداف دمکراتیک ارائه دهد. واقعیت این است که آمریکایی ها علیرغم دعاوی سازمان در خصوص سیاسی بودن تصمیم وزارت امورخارجه، اما به خوبی می دانند که حتی اگر چنین تصمیمی با اهداف و انگیزه های سیاسی هم اتخاذ شده باشد، در حقیقت امر چندان اشتباه نکرده اند. شاید بتوان در این رابطه تلاقی سیاست نزدیکی آمریکا به ایران و از سویی تمایل خاتمی به برقراری تعامل و گفتمان سازی با جامعه بین الملل با نامگذاری سازمان در لیست تروریستی آمریکا را یکی از زمینه های این شبهه تلقی کرد، اما فراموش نکنیم اولین موضع گیری های آمریکا در رابطه با تروریست بودن سازمان به زمانی بر می گردد که هنوز خبری از خاتمی و سیاست نزدیکی با آمریکا در کار نبود. اولین موضع گیری های جدی آمریکا در رابطه با سازمان به سالهای 1997 بر می گردد. علیرغم اینکه این بیانیه واکنش تند سازمان را برانگیخت، اما اساساً در آن زمان مجاهدین چنین دعوی نداشتند و در مقام دفاع از خود بجای اتهام زدوبند با ایران صرفاً بر ضعف و البته وابستگی گروه تحقیقات و نادیده گرفتن دفاعیات سازمان برای تهیه گزارش درخواستی وزارت خارجه تأکید کرده بودند. حالا و در شرایطی که قریب به دو دهه از اولین مواضع وزارت امورخارجه آمریکا می گذرد، شرایط به گونه ای رقم خورده و پیش بینی می شود که بر خلاف مواضع اصولی و مستندات آمریکا درگذشته، این بار آمریکا واقعاً سازمان را به ابزاری برای پیشبرد اهداف سیاسی و استراتژیک خود تبدیل کند. این اتفاق وقتی پررنگ و محتمل نشان می دهد که در میان اظهارات اخیر هیات دو حزبی شاهد رگه هایی از تمایلات فرصت طلبانه هستیم و اصرارها حاکی از این است که برخورد با سازمان را سوای اما و اگرها باید از منظری کاملاً منفعت جویانه ارزیابی کرد. غیر قانونی و مغایر با واقعیت تلقی کردن نام سازمان در لیست تروریستی آمریکا گواه این ادعا است که هر دو جناح آمریکا از این پس بر سر استفاده ابزاری از سازمان به اجماع رسیده اند. در این رابطه به نقل از توریسلی می خوانیم: "لیست‌گذاری مجاهدین خلق ایران از سوی دولت آمریکا اشتباه بوده است. این نامگذاری هم مغایر حاکمیت قانون است وهم مغایر واقعیتهاست." سایت سازمان مجاهدین خلق. 4 بهمن 1389 حال سؤال این است که آمریکا با فرض خارج کردن مجاهدین از لیست تروریستی چه منافع و دستاوردهایی را دنبال می کند. آیا فرض آمریکا بر این است که خواهد توانست ایران را بر متوقف کردن پروژه هسته ای متقاعد کند. چنین فرضی از آنجا که آمریکایی ها خود بهتر از هرکس بر بی پشتوانگی و فقدان مشروعیت مجاهدین اذعان دارند، فرض بی پایه ای است. اما اگر هدف تبعاتی آمریکا از خارج کردن نام مجاهدین از لیست تروریستی مسلح کردن دوباره مجاهدین و باز گذاشتن دست آنها در انجام اقدامات تروریستی در ایران است، از این منظر میتوان اقدام آمریکا را حائز اهمیت تلقی کرد. مضاف بر اینکه تلاش رجوی برای خارج شدن از لیست تروریستی فی النفسه ارزشی ندارد و ارزش آن را چنانچه بارها در نشست های اشرف مورد تأکید قرار داده، مسلح شدن دوباره سازمان و به اصطلاح ارتش آزادیبخش او است تا بتواند از انزوا و قفل شدن رها شود. چنانچه یکی از اعضاء جدا شده از سازمان به نقل از رجوی گفته است: " ما باید تمام توش و توان خودمان را پشت این کار بگذاریم که از لیست تروریستی آمریکا خارج بشویم تا بتوانیم دوباره سلاح های مان را به دست بگیریم." عباس دشتی. مستند. پرس تی وی. البته این معنی را بی واسطه تر از زبان رجوی و در زمان محاصره اشرف توسط آمریکایی ها شنیده ایم که خطاب به ساکنین اشرف گفته است: بین سلاح و صاحب سلاح او صاحب سلاح را انتخاب کرده است. چون بر این عقیده بوده که سلاح را می شود در هر وضعیتی تأمین کرد، اما صاحب سلاح را نه. با این احتساب حساب و کتاب رجوی تنها به خارج شدن از لیست تروریستی آمریکا ختم نمی شود. گام بعدی چه آمریکایی ها بخواهند و چه نخواهند مسلح کردن تروریست های رجوی است. اینکه در چنین وضعیتی پاسخ به این سؤال که چه کسی از مسلح شدن مجاهدین منتفع و چه کسی زیان خواهد دید، می تواند چشم انداز چنین فرضی را پیش روی ما بگذارد. رجوی قبلاً تجربه کرده است که در بهترین وضعیت تشکیلاتی و سازماندهی هسته های تروریستی در جوار خاک ایران راه به جایی نبرد. می ماند اینکه رجوی به یک سلسله اقدامات کور تروریستی دیگر دست بزند. پیشاپیش محرز است که به دلیل تغییر شرایط عراق، تکرار اقدامات انتحاری از نوع فروغ جاویدان هم بکل منتفی است. اما با فرض اقدامات ایضایی از نوع اول، آمریکایی ها جز به حراج گذاشتن و چالش کشیدن حیثت بین المللی و هزینه کردن خود برای گروهی که بیشترین حجت و دلایل را بر ماهیت تروریستی اش ارائه کرده چیزی به دست نخواهند آورد. از دست دادن اعتبار ادعایی آمریکا نزد مردم ایران کمترین هزینه ای است که خواهند پرداخت. می شود دستاوردهای عینی تر حاصل از چنین اقدام احتمالی و البته انتحاری را در فرصت و مجال مبسوط تری سیاهه کرد.
فرخنده فرهمند

نوشته آمریکا و چشم انداز احتمالی خارج کردن نام مجاهدین از لیست تروریستی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برگزاری نشست ماهواره ای رجوی به مناسبت سالگرد عملیات فروغ

انجمن نجات — Fri, 30 Jul 2010 20:30:00 +0000

همزمان با سالگرد عملیات موسوم به فروغ جاویدان مسعود رجوی اقدام به برگزاری نشست ماهواره ای در قرارگاه اشرف نموده است. در این نشست که با عنوان میلاد معبود و فروغ جاویدان برگزار می شود، مسعود رجوی از طریق ویدئو کنفرانس به تحلیل مسائل اخیر مجاهدین از جمله تجمع تاورنی در پاریس و بررسی تحلیلی اظهارات ازنار و جان بولتن می پردازد. این نشست بصورت سریالی هر روز از سیمای موسوم به آزادی مجاهدین پخش می شود. مسعود رجوی در بخشی از این اظهارات بر روی اهمیت حضور جان بولتن و ازنار تأکید و از قول مقام اسرائیلی اظهار داشت، "چون ما نتوانستیم رژیم جمهوری اسلامی را در برنامه های اتمی اش متوقف کنیم، به نتیجه تغییر رژیم رسیدیم. رجوی در ادامه تأکید کرد هر دولتی که بر روی تغییر رژیم ایران متقاعد می شود اولین توجه اش بر روی شورای ملی مقاومت و مجاهدین متمرکز می شود. رجوی در بخش دیگری از اظهارات اش در خصوص حضور جان بولتن در این تجمع یادآور شد، دولت آمریکا و مردم آن متقاعد شده اند که باید در ایران تغییرات روی دهد و این تغییر بدون توجه به آن روی سکه یعنی مجاهدین و برداشته شدن موانع آن از سوی آمریکا امکان پذیر نیست. رجوی دربخش های دیگری از اظهارات اش درباره اهمیت عملیات فروغ صحبت و تأکید کرد عملیات فروغ تضمین کننده حیات سازمان بوده و تا امروز هر اتفاقی افتاده در تأیید و درستی و ضرورت این عملیات بوده است. لازم به ذکر است رجوی بیشترین بخش از اظهارات اش را بر روی حساسیت شرایط و امیدوار کردن ساکنین اشرف به وقوع تحولات تعیین کننده در سال جاری اختصاص داده است. رجوی در بخشی دیگر از صحبت های خود در مورد عملیات فروغ گفت: "نیروهای ما تا آنجا که امکان داشت چیزی از توان و صداقت خود کم نگذاشتند." این در حالی است که بعد از عملیات فروغ، رجوی با طرح سوالاتی در مورد دلایل شکست عملیات فروغ زمینه مرحله دوم انقلاب ایدئولوژیک خود را فراهم نمود. برگزاری این نشست در شرایطی که حکم دستگیری او توسط دادگاه عالی جنایی عراق به همراه شمار دیگری از اعضای سازمان صادر شده، حائز اهمیت است.

نوشته برگزاری نشست ماهواره ای رجوی به مناسبت سالگرد عملیات فروغ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

حکم دستگیری مسعود رجوی و مریم عضدانلو، از اراده تا اجرای قانون عدالت

انجمن نجات — Wed, 07 Jul 2010 20:30:00 +0000

خبرهای دریافتی حاکی از صدور حکم دستگیری مسعود رجوی و مریم عضدانلو توسط دادگاه عالی جنایی عراق می کند. روزنامه الموتمر چاپ عراق به نقل از دادگاه عالی جنایی عراق خبر داد بر اساس حکم این دادگاه پلیس بین الملل موظف به دستگیری مسعود رجوی و مریم عضدانلو و تحویل آنها به مقامات عراقی می باشد. خبرهای تکمیلی در این رابطه حاکی از این است که همزمان، حکم جلب و دستگیری 37 تن دیگر از اعضای بلند پایه سازمان مجاهدین خلق نیز صادر شده است. امیر کاظمی در کنار مسعود رجوی و مریم عضدانلو سومین نامی حقیقی و افشاشده ای است که در حکم دادگاه عالی جنایی عراق به چشم می خورد. این دستور طبق ماده 12 قانون دادگاه عالی جنایی عراق صادر شده است که به موجب آن وزارت کشور عراق و اینترپل (پلیس بین الملل) باید این افراد را بازداشت و آنها را به دادگاه تحویل دهد. خبرهای دیگری حاکی از این است که روز جمعه طی نشستی که در قرارگاه اشرف و با حضور نیروهای انتظامی و ارتش عراق و آمریکا برگزار شده، قراردادی مبنی بر واگذاری مسئولیت تمام و کمال کنترل و حفاظت قرارگاه اشرف به عراق منعقد و تصریح گردیده از این پس مسئولیت کامل قرارگاه بدون هیچگونه دخالتی از سوی نیروهای آمریکایی و متحدین او بعهده دولت عراق خواهد بود. بر اساس این قرارداد کلیه نیروهای آمریکایی باقیمانده در قرارگاه اشرف موظف به ترک کمپ اشرف گردیدند. به این ترتیب قرارگاه اشرف نیز همچون سایر نقاط خاک عراق از این پس تحت کنترل و قیومیت کامل دولت عراق قرار می گیرد. لازم به ذکر است قرارگاه اشرف از سال 2003 تا کنون بطور مشترک تحت کنترل نیروهای چند ملیتی و آمریکا بوده است. آمریکایی ها از چندی پیش نیز مسئولیت و تصمیم گیری درباره وضعیت آینده ساکنین اشرف را بعهده دولت عراق گذاشته بود. به این ترتیب نیروهای عراقی از این پس جایگزین باقیمانده نیروهای آمریکایی و چند ملیتی حاضر در قرارگاه اشرف می شوند. تحولات اخیر و از جمله صدور حکم دستگیری مسعود رجوی و مریم عضدانلو و تعدادی دیگر از سران مجاهدین را می توان تازه ترین اقدامات عراق بعد از وقایع ژوئیه 2009 که به کشتن دادن و دستگیری و زخمی شدن شماری از ساکنین قرارگاه اشرف منجر گردید، تلقی کرد. خبر دستگیری مسعود رجوی و صدور حکم او در حالی صادر می گردد که ظاهراً از سال 2003 تا کنون هیچ کس از مخفیگاه مسعود رجوی خبری ندارد. هر چند قرائن و شواهد زیادی از جمله حضور ماهواره ای او در نشست های درون تشکیلاتی حاکی از سلامت جسمی و کنترل غیر مستقیم او بر تشکیلات مجاهدین و بخصوص ساکنین قرارگاه اشرف می کند، اما کمتر شواهد و نشانی از محل اختفای او در دست است. این در حالی است که متهم ردیف دوم این حکم یعنی مریم عضدانلو بطور آزادانه در اوورسورواز اقامت دارد. هر چند تاکنون خبری از محتوای حکم دادگاه عالی جنایی عراق درباره اتهامات منجر به دستگیری مسعود رجوی و مریم عضدانلو و دیگران منتشر نشده است، اما به نظر می رسد صدور این حکم با توجه به ابعاد و تأثیرات رسانه ای و اهمیت آن به اندازه کافی مستند و مستدل جهت ایجاد التزام پلیس بین الملل به دنبال کردن آن را داشته باشد. پس از سقوط صدام اسناد مکتوب و تصویری بسیاری افشا گردید که حاکی از روابط پشت پرده صدام و رجوی می کرد. علاوه بر این اسناد منابع رسمی سازمان مجاهدین خلق از جمله نشریه مجاهد، نشریه اتحادیه دانشجویان مسلمان در اروپا، آرشیو صدای مجاهد، و دهها اسناد سازمانی و درون تشکیلاتی دیگر تمامی حکایت از روابط تنگاتنگ رجوی و صدام می کند. این روابط به استناد منابه و اسناد مورد اشاره بسیار فراتر از تعاملات سیاسی و جاسوسی و مالی دلالت بر همسویی و اشتراک دیدگاه های فرقه ای و ایدئولوژیکی رجوی و صدام می کند. تا جایی که رجوی صراحتاً در یکی از ملاقات هایش با مقامات عراقی بر این معنی تأکید دارد که او و صدام را ریشه های خونی و ایدئولوژیکی محکمی به هم پیوند داده که هیچ چیز قادر به جدا کردن آنها نخواهد بود. از جمله اتهامات و جرائم رجوی علاوه بر حیف میل کردن میلیاردها دلار پول نقد، هزینه های سرسام آور صدام برای تامین نیازهای لجستیکی و سلاح های سبک و سنگین رجوی، تأمین مخارج یومیه اعضای سازمان در عراق و اروپا، و… می توان به نقش مستقیم مجاهدین در سرکوب شورش های داخلی عراق اشاره کرد. شواهد و قرائن بسیار، از مشارکت مجاهدین و رجوی در کشتارهای جمعی عراق حکایت می کند. در واقع می توان گفت کشتارهای جمعی و دفن دستجمعی انسان های زیادی که تا همین چند ماه پیش هم شاهد کشف گورهای آنها بودیم، بخشی از جنایاتی است که رجوی در آن دست و مشارکت داشته است. در تأیید و تأکید این جنایات و پیوندهای خونی و سیاسی و ایدئولوژیکی میان رجوی و صدام همین بس که رجوی پس از سقوط صدام هیچگاه حاضر به رسمیت شناختن دولت و مقامات منتخب مردم عراق نگردید و از سوی دیگر مواضع او آشکارا و تلویحاً در حمایت همه جانبه از صدام و جنایات و عملکرد او تنظیم و اتخاذ می گردید. این در حالی است که رجوی بعد از سقوط صدام جایگاه تازه خود را در مقام و مدعی متحد استراتژیک مردم عراق تعریف می کرد. پس از سقوط صدام تلاش های جدی و حقوقی مستمری برای جلب توجه دادگاه های عراقی و صدور حکم دستگیری رجوی صورت گرفته که تا کنون ره به جایی نبرده بود. اما به نظر می رسد حکم دادگاه عالی جنایی در این روزها کمترین پاسخ ممکن به درخواست مردمی است که هنوز پس از گذشت قریب یک دهه از سقوط و اعدام صدام کماکان زخم های حاصل از اتحاد استراتژیک این دو دیکتاتور را با خود همراه دارند. اگر چه شاید برای اینترپل دستگیری مسعود رجوی با توجه به نامشخص بودن محل اختفای او به نسبت مریم رجوی به زمان بیشتری نیازمند باشد، اما حضور علنی و آشکار مریم رجوی در فرانسه و اوور می تواند به منزله اولین گام جدی در عملی کردن حکم دادگاه عراقی، مردم ستمدیده و مظلوم این کشور را به اجرای عدالت و محاکمه مسعود رجوی و بازگرداندن مریم رجوی از فرانسه به عراق امیدوار کند. نکته دیگر اینکه پلیس عراق می تواند با تسلط و کنترل بر قرارگاه اشرف از فرار و خروج مخفیانه دیگر متهمین مورد تعقیب در حکم دادگاه عالی جنایی عراق جلوگیری و به مرور به شناسایی و دستگیری مابقی متهمان اقدام نماید. دستگیری و محاکمه مسعود و مریم فارغ از اینکه انجام بگیرد یا نگیرد، به منزله حق مسلم مردم عراق و در هر زمانی قابل دادخواهی و پیگیری است. این سرنوشت تمامی جنایتکارانی است که هر چند توانسته اند برای مدتی خود را از چنگال قانون و عدالت رها کنند، اما در فرجام به چنگال عدالت گرفتار افتاده اند. صدور چنین حکمی را می توان با هر تعبیر و برداشتی اولین گام های جدی و عملی برای برپایی محکمه ای تعبیر کرد که تا کنون نیز به اندازه کافی با تأخیر و مماشات روبرو بوده است. حضور مریم رجوی در پاریس و واکنش های پلیس و مقامات فرانسوی نسبت به حکم دادگاه عراقی نشان خواهد داد که فاصله قدم های این جنایتکاران به عدالت و قانون تا چه اندازه کوچک و کوچک تر شده است.

نوشته حکم دستگیری مسعود رجوی و مریم عضدانلو، از اراده تا اجرای قانون عدالت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این صدای مادر بود…

انجمن نجات — Sat, 26 Jun 2010 20:30:00 +0000

دم دمای تیغ آفتاب، با پژواک صدای ملتسمانه ای که در فضای خوابگاه و قرارگاه پراکنده، هراسان و مشوش از خواب می پرم. پلک هایم را تا آخر باز می کنم. گوش هایم را تیز می گردانم کنار پنجره، صدا، واضح و شفاف تر می شود. در اطراف، بچه ها هنوز در خوابند و تک توکی از میان ردیف تخت ها در رفت و آمد هستند. قرارگاه هنوز بیدار نشده و تا بیدار باش دقایقی مانده است. روی تخت می نشینم و از سر کنجکاوی و نگرانی سرم را میان زانوهایم می گذارم و به صدایی که از بلندگوهای بیرون قرارگاه می آید، گوش می دهم. دیشب توی نشست مطرح شده بود گروهی تحت عنوان خانواده های اعضای اشرف در ورودی یک قرارگاه اشرف تجمع کرده اند. گفته بودند اینها را وزارت اطلاعات برای درهم شکستن مقاومت ما به اینجا فرستاده است. از قول مسعود گفته شد با اینها مرز داریم. خیلی هم مرز داریم. تا آنجا که به هر قیمتی باید شرشان را از اطراف قرارگاه کم کنیم. بچه های نشست، احساس متفاوتی نشان داده بودند. عده ای موضوع را جدی گرفتند و قول دادند هر کاری از دست شان بر بیاید انجام خواهند داد. عده بیشتری ساکت ماندند و منفعلانه فقط نگاه کردند. بعد از نشست و در خوابگاه مدام در فکر بودم. یعنی باید باور کنم که اینها همه فرستادگان و عوامل وزارت اطلاعات رژیم هستند. از آخرین باری که مادر و پدرم را دیده بودم بیش از بیست و چند سال می گذشت. هر چه فکر کردم خرده سال اش بیادم نیامد. تا نیمه های شب بیدار مانده بودم. تازه از خستگی و پریشانی خوابم برده بود که با صدای پژواک بلندگوها در قرارگاه از خواب پریدم. بعد از آن سراسیمگی و هیجان روی تخت نشسته و با خودم کلنجار می روم، با دقت به صدا گوش می دهم. در اطراف من چند نفر بیدار شده و آنها هم دستپاچه و مضطرب گوش به صداهای بیرون داده اند. صدای پیرزن هنوز به گوش می رسد و هر لحظه مرا با خود درگیر می کند. علیرغم خستگی و خواب آلودگی اما عمیق و تاثیرگذار است. گویش و لهجه صدا هر لحظه بر کنجکاوی من می افزاید. ترجیع بند صدا و جملات، نام رضا را تکرار می کند. با پسوندهای عزیزم، پسرم، دلبندم، جگرگوشه ام، نازنین ام و… و بعد تکیه روی کلام مادر. این بار به سمت پنجره می روم و گوش هایم را تیز می کنم. صدا کمی شفافت تر می شود. حالا می توانم از لابلای کلمات درهم و منقطع و صدای خسته و گرفته نام رضا و مادر و جملات شکسته و درهمی را تشخیص بدهم که با تاکید روی اسم رضا با این مضمون بگوش می رسد؛ رضا جان، صدای مرا می شنوی، من هستم مادرت، رضا دلبندم چیزی زیادی از تو نمی خواهم، فقط می خواهم ترا پیش از مردن یک بار دیگر ببینیم. رضا عزیزم پدرت از دوری تو دق کرد؛ (صدا رفته رفته ضعیف تر می شود) در پس بغضی که راه گلو را می گیرد می توانم این جمله را از لابلای واژه های منقطع و لرزان پیرزن بشنوم؛ رضا… عزیز دل مادر… فقط می خواهم پیش از مردنم ترا ببینم… نمی خواهم مثل پدرت آرزو به دل بمیرم… "صدا به مرور خش دار و خشک و بعد خاموش می شود." تنم می لرزد. چشمهایم سیاهی می روند و سرم دور بر می دارد. به خودم نهیب زدم نه… نه…، نه من این رضا هستم ونه این مادر رضا، مادر من؟!… به خودم امید می دهم؛ اینجا پر از رضا است، یکی اش همین بغل تختی، یکی دیگر مسئول خودم، یکی دیگر بچه محله خودمان که چند سال پیش در یکی از قرارگاه ها با او آشنا شدم، یکی… و همینطور مثل برق اسم دهها رضا را در ذهنم مرور می کنم. حتی نام چند نفر را که می دانم رضا اسم مستعارشان است. گذشته از این ها این رضا پدرش فوت کرده، حداقل این را می دانم که پدرم زنده است. دوباره بخودم نهیب می زنم؛ اگر پدر مرده باشد و من خبر نشده باشم، چی؟! دوباره به خودم دلداری می دهم؛ نمی شود که تشکیلات خبر مرگ پدرم را نداده باشد؟!! دوباره بخودم دلداری می دهم؛ مگه مسئول نشست دیشب نگفت اینها از طرف وزارت اطلاعات هستند؟! اگه اینطورباشدکه…! دوباره دچار تضاد می شوم؛ یعنی یک پیر زن خودش را به وزارت اطلاعات رژیم فروخته است؟!! دوباره این سؤال برایم مطرح می شود؛ چقدر این نتیجه گیری می تواند واقعی باشد؟!! صدا کاملاً قطع شده و لحظه ای بعد صدای دیگری که همراه با استحکام و تحکم است از طریق بلندگوی دستی در فضا می پیچد. آفتاب کم کم دارد بالا می آید. بچه ها بیدار شده و مشغول آنکارد هستند. نای تکان خوردن ندارم. تردید و دلواپسی مثل خوره به جانم افتاده است. آن همه دلایلی که برای توهم خود ردیف می کنم، در مقابل هر بار تداعی صدایی که مرا به نام می خواند فرو می ریزد و جای آن همه شک و دلیل را ایمان قلبی بر حضور کسی در چند صدمتری من گواهی می دهد. از تخت پائین می آیم و به سرعت خودم را به کنار پنجره و نزدیک ترین فاصله با صدا می رسانم. به انتهای بلوار منتهی به ورودی قرارگاه خیره می شوم. سربازان عراقی مانع دید هستند. اما می شود از لابلای ردیف سربازان و آن سوی نرده ها و در بزرگ قرارگاه مردها و زن هایی را دید که در حال تکاپو هستند. صدای اطراف هر ازچند گاهی عوض می شود و هر بار کسی از طریق بلندگو نام یکی از بچه های اشرف را صدا می زند و ملتمسانه می خواهد که او را ببیند. حس ناشناخته ای انگار مرا مجبور می کند تا به انتظار بایستم و این صداها را مرور کنم. می ایستم و تک تک نام ها و فامیلی که از بلندگوی دستی برده می شود، مرور می کنم. همه آشنا هستند. کم و بیش حتی می توانم چهره هر کدام شان را در ذهنم مجسم و مرور کنم. رفته رفته باورم می شود اینها غریبه نیستند. در پس صدای غمگینانه هر کدام شان انگار دردی جانکاه ریشه کرده. هوا لحظه به لحظه گرم و گرم تر می شود. دور و برم را بچه ها احاطه کرده اند. به اکراه و بعضی هم با میل و اراده خطاب به جمعیت چند صدمتری خود فریاد می زنند؛ مزدور برو گمشو، مزدور برو گمشو. بی اعتنا به آنها فقط انتظار می کشم. نمی دانم برای چه. اما انگار چیزی از درونم نهیت می زند صبر کن. صبر می کنم. مستأصل و نگران و منتظر به ورودی قرارگاه نگاه می کنم. این طرف صدای مرگ بر… در گوشم می پیچد و آن طرف صداهایی که بیشتر به ناله و التماس شبیه است. در لابلای کلمات نامفهومی که از بلندگوی دستی پخش می شود، نام رضا مرا بر جای خود میخکوب می کند. صداهای اطراف نمی گذارند درست بشنوم. کمی از صف بچه ها دور می شوم و به نقطه نسبتاً خلوتی می روم. گوشهایم را تیز می کنم. صدای خسته پیرزنی نام مرا می خواند و نفس نفس زنان جملاتی را با توش و توان نداشته و بطرز نامفهوم و گنگی بیان می کند. تلاش می کنم از کلمات متقاطع و پراکنده ای که به گوشم می رسد جملاتی بسازم. هر چند موفق نمی شوم، اما می توانم این کلمات را در میان هیاهو و صداهای گنگ و نامفهوم او بازخوانی کنم؛ " رضا مادر… طاقتم طاق شده… تنها هستم… چشمانم… را نمی بیند. آرزویی… می خواهم… ببینم. مادر هستم…… دق کرد و مرد… دیر خواهد شد… دیر. افسوس و حسرت… خورد. مادر بدون… تو نمی رود تا.. زمان… مادر… خواهد ماند." نمی دانم صدا قطع شد یا انگار گوش هایم کپ شدند. هیچ صدایی نمی شنوم. حتی صداهای چند قدمی را. فقط تعدادی مشت های گره خورده در فضا را می بینم دهان های کف کرده ای که نمی شنوم چه می گویند و نمی دانم چه می خواهند. زانوهایم سست شده است. قلبم فرو می ریزد. لبهایم می لرزند. پلک هایم را روی هم می گذارم. قطرات اشک از روی گونه هایم سر می خورند. با خودم نجوا می کنم؛ این صدای مادر بود… این صدای مادر بود… و از میان جمع عبور می کنم.

نوشته این صدای مادر بود… اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سازمان مجاهدین از تحریم های جدید شورای امنیت علیه مردم ایران استقبال کرد

انجمن نجات — Wed, 16 Jun 2010 20:30:00 +0000

سازمان مجاهدین خلق و مریم رجوی طی موضع گیری های جداگانه همزمان از تصویب قطعنامه جدید شورای امنیت که چهارشنبه (19 خرداد ماه) بر علیه مردم ایران صادر شد، اظهار خرسندی و رضایت کردند. مریم رجوی در بیانیه ای که از سوی شورای ملی مقاومت منتشر گردید، ضمن ابراز خرسندی و رضایت از اقدام شورای امنیت تاکید کرد؛ جامعه بین الملل باید جهت تسلیم کردن ایران فشارهای جدی بر ایران اعمال کند. بیانیه شورای ملی مقاومت به نقل از مریم رجوی در این رابطه نوشت: "تنها رویکرد درست با این رژیم، قاطعیت همه جانبه است. سیاستى که از یک سو تحریم هاى همه جانبه نفتى، تسلیحاتى، تکنولوژیک و دیپلوماتیک را شامل مىشود و از سوى دیگر متضمن به رسمیت شناختن براى برداشتن محدودیت هاى اعمال شده علیه مقاومت ایران است." در همین رابطه سایت رسمی سازمان مجاهدین نیز ضمن انتشار این خبر از قول منابع رسمی و بی.بی.سی. به ابراز خوشحالی پرداخته و این اقدام را یک گام به سوی صلح جهانی توصیف کرده است. همین خبر به نقل از هیلاری کلینتون وزیر خارجه آمریکا تاکید دارد؛ مخالفت ترکیه و برزیل هیچ خللی در تصمیم شورای امنیت دال بر اعمال تحریم های تازه علیه ایران نخواهد داشت. سایت سازمان اُوج رضایت مندی خود را از این اقدام با اعلام نتیجه گیری نهایی قطعنامه که حکایت از تنها دو رای منفی ترکیه و برزیل و یک رای ممتنع می باشد، نشان می دهد. ناگفته نماند سایت های سازمان از هفته ها پیش با خوشحالی و اعلام قطعیت تصویب تحریم های تازه شورای امنیت به استقبال تصویب تحریم های تازه علیه مردم ایران و جشن و پایکوبی از این تصمیم رفتند. نکته جالب توجه در موضع گیری مریم رجوی، درخواست عاجزانه او از جامعه بین الملل برای به رسمیت شناخته شدن او به عنوان نماد مقاومت مردم ایران بود. این درخواست ملتسمانه سال ها است به بهانه ها و به طور مشخص در بزنگاه های اینچنینی از سوی مجاهدین و به خصوص مریم رجوی مطرح می شود. این در حالی است که آمریکایی ها به عنوان تاثیرگذارترین عضو جامعه بین الملل و شورای امنیت کماکان بر تروریست بودن و فرقه بودن مجاهدین تاکید دارند و حتی علیرغم حمایت ضمنی از مجاهدین در عراق، در نهایت حق تعیین تکلیف آنها را به عهده دولت قانونی عراق واگذار کردند. مجاهدین پس از دست دادن حمایت های همه جانبه صدام تمام تلاش خود را معطوف به جلب حمایت آمریکا و غرب نمود، اما علیرغم همه گونه تلاش برای جلب رضایت آمریکا و غرب، همچنان از نظر آمریکا به عنوان یک سازمان خشونت گرا، تروریست، ایدئولوژیک، ضددمکراتیک، فرقه ای، شخصیت پرست، غیر قابل اعتماد و در نهایت بدون کمترین پایگاه در میان مردم ایران شناخته و معرفی می شود. آمریکایی ها که تا کنون چند گزارش و موضع گیری رسمی از سوی وزارت امور خارجه درباره سازمان مجاهدین منتشر کرده اند، همچنین تاکید دارند، مجاهدین عامل بروز خشونت، ناآرامی و هرج و مرج های بعد از انقلاب سال 1357 در ایران هستند. هر چند در حال حاضر مجاهدین از حمایت بخشی از جریان های تندرو که خواستار برخورد نظامی با ایران هستند، برخوردار است، اما موضع رسمی مقامات آمریکایی و مشخصا کنگره و وزارت امور خارجه آمریکا بارها تصریح داشته مجاهدین را جز به عنوان یک گروه تروریستی به رسمیت نمی شناسد.

نوشته سازمان مجاهدین از تحریم های جدید شورای امنیت علیه مردم ایران استقبال کرد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برای روح مادرم…

انجمن نجات — Wed, 16 Jun 2010 20:30:00 +0000

به بهانه از آسایشگاه بیرون می زنم. در امتداد نگاهم به پشت سیاج ها و نرده های قرارگاه، می شود جمعیتی از زنان را با چادرها و مانتوهای مشکی تشخیص داد. و در جانب آنها هم مردهایی با مشت های گره کرده ای که چیزی را فریاد می زنند، اما نه آنچنان واضح و مشخص. فاصله نه آنچنان کم است که گوش بتواند به خوبی بشنود و نه آنقدر دور که صدای همهمه شان به گوش نیاید. با کمی تیزگوشی و تمرکز و با کمک پژواک صدایی که از بلندگوهای دستی به گوش می رسد می شود فهمید آنها جمع مادرانی هستند که برای ملاقات با فرزندان شان ماه های متمادی است پشت قرارگاه اشرف تحصن کرده اند. از لابلای فریادهای شان تشخیص اینکه به همزمانی با روز مادر اشاره دارند چندان دشوار نیست. کمی با خود کلنجار می روم تا بیشتر و بهتر این روز را بیاد بیاورم. در طی همه این سال هایی که در اشرف بودم، بیاد ندارم که رسما و علنا از روز مادر و در پاسداشت او حرف و سخنی شنیده باشم. آنچه بیاد می آورم بحث های جورواجور و مختلفی درباره عبور از عواطف خانوادگی و به خصوص پاک کردن ذهن از یاد و خاطره آنها بود. بدترین فاکت در گزارشات روزانه همین بازخوانی های ذهنی مربوط به خانواده بود. مسئول نشست با چشم غره های مخصوص طوری به سوژه نگاه می کرد که انگار جنایت بزرگی مرتکب شده و رفته رفته یاد گرفتم یاد والدین و هر چه که بوی گذشته و چاردیواری خانه بدهد، خط قرمز و مرز است. به جمعیت روبرو که میان گرد و غبار ناشی از پایکوبی و خشم به شبحی می مانند می نگرم و به گذشته می روم. به بیست و پنج سال قبل بر می گردم. به زمانی که شوری در سر داشتم و دل در گرو آینده ای سرشار از امید. و دست به تمنای دعای مادری که هر روز و شب بعد از نماز مرا نثار می کرد. به عشقی که از آنها در دل و یاد داشتم. و دست آخر به یکی از روزهای نسبتا سرد اسفند ماه 1364. و آخرین هدیه ای که به مادر دادم، تمثالی از حضرت علی که با کمک پدر برای او تهیه کرده بودم. و بعد از آن هیچ چیز به خاطر ندارم. حالا بعد از این همه سال شاهد حضور مادرانی هستم که به امید دیدن فرزندان شان در چند صدمتری من لحظه شماری می کنند و در این سو فرزندانی که گاه می توانند به بهانه ای دورادور به این موج عاطفی نگاه کنند. متوهم و ناباورانه، به جمعیت آن سو خیره می شوم به خیال اینکه شاید تصویری هر چند گنگ و نامعلوم از مادرم بیابم. گوشم را تیز می کنم تا در لابلای نجواها و صداهایی که به گوشم می خورد لحن و صدای مادرم را پیدا کنم. هر چه سعی می کنم بیهوده است. اینجا گرمای خرداد ماه بیداد می کند و مرا به زمستان سرد محله های اطراف تجریش می برد. به یکی از روزهای سرد و برفی اسفند سال 64. به اتاق گرمی که شیشه های مه گرفته اش به طرز نمادینی آینده گم و گور مرا پیش گویی می کرد. و یاد مادری که نمی دانم چند بهار و زمستان بعد از آن ملاقات کی و کجا و چرا و چگونه و حتما بی کمترین امید و خبری از فرزندش رفت و رفت. اینجا و نمی دانم چند سال بعد خبر مرگ مادر را بدون تاریخ و تقویم دقیقی با یک یادداشت و تسلیت ساده تحویل من دادند. هنوز به انبوه مادران روبرو خیره هستم. نگاهم را آنسوتر به انتهای جاده اسفالته می اندازم و روی سرابی خیره می شوم.

نوشته برای روح مادرم… اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.