شرکت کنندگان در این سمینار با نصب پارچه نوشته های بزرگ خواسته های خود را خطاب به نهادهای بین المللی و دولتهای غربی اعلام کردند و از آنها خواستند که بر رهبری فرقه مجاهدین فشار وارد آورده تا نقض حقوق بشر در این فرقه متوقف گردد.

دانلود سمینار پاریس در حمایت از خانواده های قربانیان قلعه رجوی

نوشته سمینار پاریس در حمایت از خانواده های قربانیان قلعه رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته راه حل مورد علاقه‌ی رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

رهبری سازمان مجاهدین با تمامیت خواهی و خودکامگی تمام، 28 سال بهر دری زد و به هر کاری تن داد تا بخیال خود بر ایران و ایرانی حاکم شود؛ و بتنهایی! چه خیال خامی. در این راه، تمامی مخالفین سیاسی جمهوری اسلامی را بنوعی محکوم، بی کفایت و نا کارآمد خواند. همه را به دست بوسی رهبر عقیدتی خود فرا می خواند، جنون قدرت. مانند کودکان خودخواه که تمام اسباب بازیها و شیرینیها را برای خود می خواهند عمل کرد. شاید هم در زمان حکومت صدام و تا قبل از سرنگونی این دشمن ایران و ایرانی، خود را موفق می پنداشت، چون هم اسباب بازیها را داشت و هم شیرینیها را می خورد!

بعد از سرنگونی صدام، که با داشتن کمی بینش سیاسی و تحلیل درست از مناسبات جهانی و منطقه ای براحتی قابل پیش بینی بود(صاحب این قلم، حداقل 2 سال قبل از اشغال عراق، اجتناب ناپذیری آن را فریاد می زد)، اما معادلات مجاهدین(البته فرض را بر این می گذاریم که این رهبری، چیزی بنام معادلات بین المللی در جهان سیاست را می شناسد— با برآورد عمل کرد 28 سال گذشته این رهبر و رهبری، شخصا معتقدم که کوچکترین آگاهی در این ضمینه ندارد و ندارند)، همه غلط از آب در آمد. آمریکا بمب بر سرشان ریخت و 40 نفر آنان را کشت که ثابت کند، کوچکترین بچه بازی سیاسی را تحمل نخواهد کرد. شیعیان و کردان عراقی هم با نفرتی که از صدام و جنایات او داشتند به اینان نگاه می کردند!

بدون داشتن کوچکترین حق اظهار نظر، تنها راه، تسلیم بی قید و شرط در مقابل آمریکا بود. تسلیم شدند. راه نجاتی بود(؟)، شاید برای مدتی کوتاه، به ابزاری(البته کوچکترین شانس و انتخاب دیگری نبود، آرشیو وزارت خارجه امریکا و سیا تاریخچه این سازمان را ثبت شده دارند(!) مانند تمامی گروههای بااصطلاح مبارز در سراسر جهان، عملکرد اینان را از خود اینان بهتر می شناسند)، در دست امریکا تبدیل شدند.

در طول ۶رهبری سازمان مجاهدین و انواع بیماریهای خطرناک اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

یک روزنامه نگار فرانسوی، بنام آلن شوالریاس Alain Chevalerias

کتابی نوشته است با عنوان «سوخته زنده » Brulé Vif نویسنده خودسوزی طبق دستور 8 تن از افراد گروه رجوی را، به دنبال دستگیری مریم رجوی و گروهی از افراد این گروه، در فرانسه، پی گرفته و این کتاب را در باره این گروه نوشته و انتشار داده است.

به دنبال انتشار کتاب، گروه رجوی توسط سایتی از سایتهای متعلق به خود، او را متهم کرده است که « مزدور واواک » و « مامور سازمان اطلاعات فرانسه » و… است. نویسنده این اتهامات را توهین به شخصیت و شرافت خویش تلقی کرده و به دادگاه شکایت کرده است.

او از بنی صدر خواست در دادگاه حاضر شود و شهادت دهد. بنی صدر به او پاسخ داد: من شما را نمی شناسم. شما دو بار نزد من آمده اید برای مصاحبه. بنا براین نمی توانم بسود شما شهادت دهم. تنها می توانم در دادگاه حاضر شوم و در باره خطر تروریسم اخلاقی برای ملتی که از آزادی محروم است سخن بگویم. بدیهی است هرگاه دادگاه بپذیرد، در آغاز خواهم گفت که شما را نمی شناسم و برای آن نیامده ام که در دعوا جانب شما را بگیرم. او نیز پذیرفت.

در سالن دادگاه نیز آقای بنی صدر از ناسزاهای ایادی مهر تابان در امان نبود

بعد از ظهر 21 فوریه، بنی صدر عازم دادگاه شد. در راه بود که از کاخ دادگستری به او تلفن شد که گروه رجوی جمعیت آورده اند و آمدن به کاخ دادگستری، ممکن است برای او خطر در برداشته باشد. با این وضعیت آیا او باز می گردد و یا می آید؟ او پاسخ داد: من برای توضیح درباره خطر تروریسم اخلاقی برای ایران به دادگاه می آیم و این گروه مدرک مشهود بر صحت اعلان خطر من تهیه کرده است. با وجود این مدرک، چرا باید از خطر اندیشه کنم و بازگردم؟ علاوه بر این که ترسیدن از این خطر تسلیم شدن به تروریسم فیزیکی و شخصیتی و اجازه ترور و تحمیل سکوت به ایرانیان و غیر ایرانیان دادن به یک گروه زور پرست نیز هست.

با ورود به محل کاخ، پلیس برگرد او حلقه ای ایجاد کرد و او را به درون کاخ برد. در هال، چماقداران گروه گرد آمده بودند و به صدای آهسته، ناسزا می گفتند. از رهگذر اعتیاد به خشونت، گمان می بردند بنی صدر و همراهان او، واکنش نشان خواهند داد و آنها بهانه و فرصت خواهند یافت به وظیفه شرارت بنحو اکمل عمل کنند. اما سیماهای مصمم و خندان خلع سلاحشان کرد.

در درون دادگاه، بنی صدر در جایگاه شهادت قرار گرفت و در پاسخ به پرسشهای وکلای دو طرف گفت: بر ایران یک رﮊیم استبدادی خودکامه ای حکومت می کند که خشونت را روش خویش کرده و سانسور کامل برقرار کرده و بر ایران پرده سیاه سکوت کشیده است. در بیرون از ایران نیز، گروههای زورپرست از راه ترور اخلاقی درکار تحمیل سکوت بر ایرانی و غیر ایرانی هستند. این امر، که حتی بهنگام تشکیل شدن دادگاهی که برای رسیدگی به ترور شخصیت یک روزنامه نگار و نویسنده، این گروه چماقدار بسیج می کند و به دست بسیاری از آنها دوربین های عکاسی و فیلم برداری می دهد که عکس و فیلم حتی از شماره خود رو بگیرند و همه را مأمور ناسزاگوئی می کند تا از راه تهدید اگر شد شاهد را از شهادت منصرف کند و او مجبور است در حلقه پلیس وارد دادگاه شود، همین عمل خود نیز دلیل محکمی بر خطر تروریسم اخلاقی است.

استفاده از اینترنت و ابزار دیگر برای ترور اخلاقی منحصر به این روزنامه نگار و نویسنده نیست. در فرانسه و کشورهای دیگر، بسیارند قربانیان این ترور. هم اکنون یک هموطن من که بهمین شیوه متهم شده به دادگاه شکایت برده است.

من آقای شوالریاس را نمی شناسم و برای شهادت بسود او نیز نیامده ام. آمده ام به شما قضات محترم یادآور شودم که تنها از حق انتقاد و حق اختلاف نظر و آزادی بیان نیست که دفاع می کنید. بلکه در مقام آن هستید که از تحمیل خفقان به یک ملت جلوگیری کنید. نباید گذاشت یک ملت در سکوتی که زورپرستان تحمیل می کنند، نفله شود. صاحب کتاب با من نیز نرم نبوده است اما آزادی سخن گفتن درباره ایران و جریان اندیشه ها و اطلاعات درباره ایران بدانحد است که می باید از برخی بی انصافی ها و ناراستی ها چشم پوشید.

بنی صدر به دیگر پرسشهای وکلای دو طرف نیز پاسخ گفت. پاسخهای او را دادگاه کافی و روشن یافت و خود را بی نیاز از طرح پرسش از بنی صدر دید.

سایت نگاه نو، برگرفته ازانقلاب اسلامی، دوم مارس 2008

نوشته حضور ابوالحسن بنی صدر در دادگاه برای شهادت در باره ترور اخلاقی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سالار، سایت نگاه نو، شانزدهم فوریه 2008

آغاز شمارش معکوس برای رجوی ازسقوط دیکتاتوری صدام شروع شده و روز به روز ریا کاران رجوی سنگر هایشان را یکی پس ازدیگری از دست داده. وحالا ستاد فرماندهی رجوی دراشرف به لرزه افتاده است. ومی رود تا آخرین خشت اجباری او تسخیرونابود شود وجوانان به بند کشیده شده رها شوند وشکنجه گران وعاملان فشاردراشرف به دست عدالت سپرده شوند. پس بی دلیل نبود که رجوی جان خودش را برداشت وفرارکرد ومخفی شده. درواقع اوقبل از هرکس شروع شمارش معکوس وبوقها وچراغ های هشداری قرمز برای سازمانش رادیده و فهمیده بود. اما او به خیال احمقانه خودش تصمیم داشت این شمارش معکوس را به عقب انداخته یا سرعتش را کم کرده تا فروپاشی به تاخیر بیفتد تا شاید دری به تخته ای خرده ودرفضای به هم ریخته منطقه تکه حمایتی یا نیمچه شکافی برای ادامه حیاط ننگینش پیدا شود. دراین راستا ماموران شکنجه گر او ازهیچ تلاشی کوتاهی نکردند. برای بسیاری دم تکان دادند، مردانشان دربرابر لرد ها دامن پوشیدند، فرماندهان اشرف دراستقبال از میهمانان خارجی رخصیدند. و مریم هم مثل ستارگان هالیود لباس پوشید، آرایش کرد ودرجلسات ومیهمانیها ودرمقابل دوربین ها عشوه ریخت وبا گریم خنده دندانهایش را نشان داد. ویا چه بریز و بپاش ها با سرو کباب و مرغ و انواع خورشت ها برای شیوخ عراقی کردند وچقدر پولهای عجیب غریب خرج کردند تا مورد قبول طرفهای خارجی قرار بگیرند. به قول پدرخوانده مافیائی شان مسعود یک انقلابی(یک دجال) شکست ها را باید به پیروزی تبدیل کند. البته طبیعی است برای کسانی که یک عمر زیر بال وپر صدام پناه گرفته وازهمه بلایا جان به دربرده بودند. و حالا که سید الرئیس تمام شده است باید به دنبال سید الرئیس دیگر باشند تا خودشان را به آنها قلاب کنند. اگر هم مریم به زبان فرانسه یا انگلیسی صحبت کند بیشتر دل خواهد برد به شرط اینکه خنده از یادش نرود. این همان رجوی است که می گفت کس نخوارد پشت من.

مراحل و فاکت های شمارش معکوس رجوی ازنگاه من به شرح زیر شروع شده است.

1- سقوط اصلی ترین وجدیترین حامی مجاهدین یعنی صدام دیکتاتور عراق ودادگاهی واعدام اوبعنوان جنایت علیه مردم عراق را همه بیاد داریم که رجوی قبل ازحمله امریکا به عراق می گفت امریکا توان حمله زمینی به ارتش صاحب خانه را ندارد فدائیان صدام دریکانهای ویژه سازماندهی شده اند وبه خوبی جنگ شهری را می دانند. همینطورموشک های الحسین والعباس به طرف اسرائیل آماده پرتاب می باشند. افکارعمومی دنیا برعلیه دولت امریکا است وکشورهای دوست ایالت متحده او را دراین جنگ احتمالی همراهی نخواهند کرد اما دیدیم کمتر از یک ماه بغداد سقوط کرد. تمام سران حزب بعث فرارکرده ومخفی شدند یکی یکی اعضای حزب بعث دستگیر شدند ودست آخر صدام دیکتاتورمردم عراق که با یک دست دررژه های فدائیان صدام تفگ شلیک می کرد وشمشیر به دست می گرفت ودور سرمی چرخاند ازسوراخی مثل لانه روباه بیرون کشیده شد.

2- فراربزرگ وعقب نشینی مریم به میان تودها البته توده های شانزلیزه. درجلسات ونشست های مسعود برای روحیه دادن به نیروهای دلسرد شده از تحلیل های مسعود اومی گفت فرماندهی عملیات فروغ جاویدان دو را به مریم سپرده ام تا فتح تهران را تضمین شده بدانم وبعد دجالانه و ریاکارانه خودش را مثل پیامبر جا می زد ومریم را مثل علی که درب خیبر رااز جا کند وکار غیر ممکن را ممکن ساخت. اما چیزی از سقوط صدام نگذشته بود که خبر دستگیری مریم درفرانسه بسرعت نور درکانالهای محفلی نیروها پیچیده شد. سپس مسئولین سانسورمجبور شدند خبر را دربولتن های داخلی چاپ کنند. همه با تمسخر ازهم سوال می کردند مگر خواهر مریم اونجا است کی رفت فرانسه اون که درنشست توجیهی عملیاتی درقرار گاه بود مگر قرار نشد فرماندهی عملیات فروغ جاویدان دو برعهده اوباشد پس چی شد. اگراوقبل ازشروع جنگ به فرانسه رفته پس توجیه عملیات سرنگونی قبل از شروع جنگ کشک بوده است.

3- غیبت ناگهانی رجوی وپناه بردن اوبه اردون یکی ازجنایت کاران مخفی شده که می دانست درنبود صدام تحت پیگرد قضائی قرارخواهد گرفته وبه جرم همدستی با استخبارات ومخابرات وگارد ریاست جمهوری صدام درکشتارمردم کرد وپیشمرگان اتحاد میهنی کردستان عراق قرار خواهد گرفت مسعود رجوی بود به گفته رجوی درجنگ کویت وحمله امریکا به ارتش صدام برای بیرون راندن از کویت به تشخیص مسئولین حفاظت رهبری قرار شد مسعود به اردون منتقل شود ولی چون بوش پدربه پیشروی خودش به داخل خاک عراق را ادامه نداد وصدام سرنگون نشد این تصمیم لازم دیده نشده واجراء نگردید اما بعد از گذشت ده سال وحمله بوش پسربه عراق این طرح به اجراء گذاشته شد واوخاک عراق را که دیگر برای خودش نا امن می دید با طرحی ازقبل آماده شده ترک کرد. به گفته داریوش… شب بعد ازسقوط بغداد یکی ازمحافظهای مسعود درسه راه سیطره نزدیک قرارگاه که یک چفیه به سر انداخته بود را می بیند که نگران وهراسان به سراغ خود روی آنها می آید ومی پرسد شما برای حفاظت آمده اید او درجواب می گوید نه. سپس درداخل خودروی تاکسی که آن فرد ازطرف آن به سمت خودروی گشت داریوش آمده بود مردی را می بیند که درلباس عرب ها چفیه برسرانداخته که شبیه مسعود بوده است. به هر حال او ازعراق فرارکرد و بی گناهانی را که خود قربانی تروریزم رجوی هستند را دم تیغ گذاشت و رفت.

4- محاصره شدید و کامل نیروهای مستقر در اشرف درسه حلقه حفاظتی توسط ارتش امریکا چند هفته بعد از سقوط صد ام نماینده ای ازارتش امریکا به اشرف مراجعه می کند وازسازمان می خواهد تمام نیروها را دراشرف متمرکز کنند. مژگان پارسائی دستور باز گشت به اشرف را صادر می کند پس از بازگشت نیروهای پراکنده به اشرف سه حلقه حفاظتی شدید توسط ارتش امریکا به دور اشرف زده می شود. حلقه اول نیروهای پیاده نظام با اتیکت یو اس مورین. حلقه دوم نیروهای مکانیزه وسواره نظام با جیپ های زرهپوش هامر. وحلقه سوم تانکها وزرهی های پیشرفته با حمایت هوائی هلی کوپتر وبمب افکن ها برقرار می شود. ودرنهایت قفل دروازهای اضلاع مختلف اشرف توسط امریکا ئیان عوض می شود تا کسی امکان خروج نداشته باشد.

5- خلع سلاح ارتش آزادیبخش فشرده شدن خرخره رجوی توسط ارتش امریکا درکوتاه مدتی بعد از محاصره اشرف ارتش امریکا دستور می یابد مجاهدین را خلع سلاح کند. یک روز صبح یک ستون از تانکها ونفربرها وجیپ ها ونیروهای پیاده نظام وارد اشرف می شوند بعد از عبورازخیابان 600 به محل ساختمان ستاد که با خاریزهای بلند حفاظت می شدند وارد می شوند. فرماندهی نیروهای امریکا بر عهد ژنرال ریموند ادی ارنو می باشد. متن کتبی دستورارتش امریکا را روی میز مژگان می گذارد. دستور از طرف ارتش امریکا بدون مقاومت تسلیم شده وسلاههایتان را تحویل دهید قرارگاه شما درمحاصره نیروهای زمینی وهوائی ما است. دیدبانهای برج های اضلاع قراگاه با اتاق عملیات قرارگاه تماس گرفته وگزارش می دهند. نیروهای ارتش امریکا به طرف قرارگاه مواضع جنگی گرفته اند ژنرال می گوید اگر تسلیم نشوید به محض خروج ما ازقرارگاه از زمین وهوا به شما حمله خواهد شد. همزمان با این مذاکره جنگنده ها وبمب افکن های امریکا اقدام به شیرجه ومانور برروی قرار گاه اشرف را انجام می هند تا جدیدت موضوع را به سران مجاهدین تفهیم کنند. سران مجاهدین درهمان جلسه اول تسلیم شدن رامی پذیرند. ولی برای درامان ماندن درمقابل مخالفین خودشان درعراق از امریکا تضمین امنیتی می خواهند. پاسخ این موضوع از واشنگتن سه روز طول می کشد. وسپس با پذیرفتن حفاظت مجاهدین توسط ارتش امریکا دربرابر هر تهدید خارجی مجاهدین سلاح ها را تحویل می دهند. درروز سوم مسعود به نیروها پیام می فرسد. بین سلاح وصاحب سلاح من صاحب سلاح را انتخاب کردم چون می شود بعدا سلاح تهیه کرد ولی دیگر من نمی توانم صاحب سلاح بدست بیاورم. اوهمینطور درخویشتنداری نیروها ازعدم تحویل سلاح می گوید سلاح که چیزی نیست اگر لازم باشد به فرماندهانتان گفتم با پوشیدن دامن به پای میز مذاکر با امریکائیان بروید.

6- سرشماری وگرفتن اثر انگشت و(دی ان ای) تک تک نفرات وبایگانی آنها درمراکزی که مجاهدین را تروریست وخطرناک می دانند. اقدام بعد ازخلع سلاح مجاهدین گرفتن آمار نیروها می باشد. دریک ملاقات این موضوع به سران مجاهدین ابلاغ می شود وقرار می شود به تک تک نیروها بعد از سرشماری وگرفتن اثر انگشت کارت عکس دارصادر شود. این موضوع درسالن اجتماعات اشرف انجام می گیرد. ونیروها یکان به یکان برای گرفتن عکس واثر انگشت به نزد امریکائیان می روند. آمار مجاهدین درعراق توسط وزارت خارجه امریکا با 3800 نفرثبت واعلام می گردد. ازاین پس دیگر کسی حق خروج از قرارگاه اشرف را نمی یابد. البته قبل ازاتمام آمار گیری مجاهدین تعدادی را به تشخیص خودشان به صورت مخفی از اشرف فراری می دهند.

7- گزارش دیدبان حقوق بشراز زندانی وشکنجه کردن وگرفتن اعترافات اجباری توسط سران مجاهدین ازناراضیان اشرف به شهادت وگزارش تعدادی از نجات یافتگان از اشرف مقردیدبان حقوق بشر گزارشی را تنظیم ومنتشر می کند. که نشان ازوجود سرکوب نیروها درداخل تشکیلاتی رجوی را مورد اعتراض قرار می دهد. دراین گزارش همچنین اشاره می شود به فردی بنام یاسر عزتی که درزیر سن قانونی وبا فریب دیدار از اشرف وپدرش. به اشرف منتقل می شود اما وقتی اوتصمیم به بازگشت به کشور محل اقامت خودش آلمان را می گیرد سازمان از تصمیم اومخالفت کرده و او را مجبور به باقی ماند درمناسبات می کنند سپس وقتی با تصمیم جدی اوبرای خروج از اشرف را می بینند او را مورد ضرب وشتم قرار داده ومارک های چون مامور رژیم ایران به اومی زنند.درگزارش دیدبان حقوق بشر همچنین به بودن زندان وشکنجه درقرارگاه اشرف اشاره شده و این عمل تشکیلات مجاهدین را مغایر با موازین حقوق بشر دانسته و به سران مجاهدین اعتراض میشود.

8- اسکان دادن ناراضیان اشرف درکمپ تیف توسط ارتش امریکا ضربه بزرگ دیگردر سرعت بخشیدن به فروپاشی اشرف بعد ازگذشت چند ماه ازسقوط صدام. بسیاری از نارضیان سازمان که به اجبار درتشکیلات نگه داشته می شدند به طرف مقرهای ارتش امریکا فرارکرده وبه آنها پناه می برند. ارتش امریکا وقتی با تعداد زیادی از این نیروها مواجه می شوند تصمیم می گیرند درضلع شمالی اشرف کمپ کوچکی را راه بیندازند وبه این افراد گریخته پناه بدهند. بعد از رسیدن خبر راه اندازی چنین کمپی توسط ارتش امریکا به درون مناسبات بسیاری از نیروها به اعتراض ودرگیر شدن با عاملان فشار وسرکوب در سازمان گسترش داده و به کمپ تیف منتقل شده یا فرار می کنند. این کمپ کوچک دیگر گنجایش تعداد زیاد این افراد را نداشته. وفرماندهان امریکا تصمیم می گیرند کمپ را بزرگتر کرده تا بتوانند به جداشدگان اسکان بدهند. البته شرایط کمپ با امکانات کم اصلا مناسب وکافی نبوده ولی با این وجود ناراضیان تشکیلات اجباری رجوی گروه گروه به این کمپ پناه می برند. وهرکدام از نفرات جداشده ونجات یافته پرده ازجنایات تشکیلات اجباری رجوی برمی دارند وچهره واقعی رهبری سازمان را دربرابر چشم مردم دنیا به نمایش می گذارند. مجاهدین هم به سیاق ثابت وشناخته شده به همه مارک خائن ومزدور رژیم می رنند. حرفهای که مجاهدین را درافکار عمومی بصورت دیکتاتوران خودخواه نشان می دهند.

9- سرازیر شدن خانوادها به اشرف برای رها کردن فرزندانشان ازچنگال مریم و شورای رهبری در اشرف بعد ازسقوط صدام امکان مسافرت به عراق برای ایرانیان بخصوص خانواده هائی که بعضا بیش از بیست سال از فرزندانشان بی اطلاع بودند امکانپذیر میشود. خانوادها بعضا به صورت انفرادی وعبور از کوههای مرزی خودشان را به درب اشرف می رسانند وخواهان کسب خبر و دیدار از فرزندانشان میشوند. سران مجاهدین هم وقتی با این موج مراجعه روبرو میشوند متوجه میشوند که اگر این شکاف را نبندند. درزمان بسیار کوتاه فاتحه ارتش درواقع فاتحه رجوی را باید بخوانند. از این روی سران مجاهدین برای بستن این راه ومقابله با سفر خانواده ها دجالانه سفر خانواده ها به اشرف را با زدن مارک مامور رژیم قصد به بن بست کشاندنش را می کنند. این موضوع روی خانواده ها تاثیر نمی گذارد. ومراجعه ها به درب اشرف تمام نمی شود. اینبار سران تشکیلات تصمیم میگیرند درداخل مناسبات این طرح را به اجراء بگذارند با دادن خبرهای ساختگی به افراد آنها را مجبور می کنند دربرابر سفروالدینشان به اشرف بایستند و با دادن فحش به پدریا مادرخودشان آنها را محکوم به مزدورو همکاری با رژیم بکنند تا بدین وسیله مانع سفر آنها بشوند.

10- اعلام موضع دولت عراق دربرابر مجاهدین و دستور خروج آنها از عراق، این هم ضربه بزرگ وگام مهمی برای فروپاشی اردوگاه اشرف. دولت آقای نوری مالکی وقتی به قدرت می رسد تصمیم می گیرد برای رفع بحران کشتار داخلی عراق نیروهای که دراختشاش عراق دست دارند یا عامل اختشاش می شوند را درعراق محدود کرده واز عراق اخراج کنند. از این روی سخنگوی وزارت خارجه عراق آقای علی دباغ ازقول نوری مالکی خبر اخراج مجاهدین از عراق را دراختیار خبر نگاران قرار می دهد. سپس این موضوع توسط خود مالکی تائید می شود و به مجاهدین برای تخلیه و خروج از عراق پیام کتبی فرستاده میشود. البته از آنجا که آمریکا به مجاهدین درزمان خلع سلاح قول امنیتی داده بود. مانع از اجرای دستور دولت عراق می شود. امریکا دربرابر اعتراض دولت عراق می گوید. به دنبال کشورهائی هستیم که آنها را بپذیرند. اما تا وقتی که این امکان پیش نیامده نباید به زور متوسل شد البته امریکا به دولت عراق یاد آوری می کند که تا بحال هیچ کشوری حاضربه پذیرفتن آنها نشده اند.

11- بازگشت بسیاری از نجات یافتگان به آغوش خانواده هایشان وافشای تشکیلات اجباری مجاهدین توسط نجات یافتگان بعد از گذشت دوسال از سرنگونی صدام بیش از صد نفراز کمپ تیف تصمیم می گیرند به ایران وآغوش خانواده هایشان باز گردند. این اقدام با حمایت و زیر نظر صلیب سرخ وسازمانهای حقوق بشری به اجراء گذاشته می شود. بسیاری از خانواده ها بعد از بازگشت نجات یافتگان به ایران متوجه می شوند که فرزندانشان سالیان سال چه فشارهای را از طرف رجوی تحمل کرده اند. تصمیم می گیرند هر طورشده فرزندانشان را از اشرف بیرون بکشند. آنها دست به اعتراض دربرابر مقر ملل متهد وحقوق بشر دربغداد می زنند. تا سازمانهای مدافع حقوق بشر به کمک فرزندانشان بشتابند. درواقع این اقدام تبدیل به آبرو ریزی بزرگ برای دستگاه رجوی شده و توجه همگان را به درون تشکیلات بسته رجوی جلب می کند.

12- باقی ماندن مجاهدین درلیست سازمانهای تروریستی امریکا واروپا واعلام مجددعدم اعتماد دولتها به این سازمان وسایر ارگانهای آن. مجاهدین بعد ازسرنگونی صدام وبه دلیل ازدست دادن تنها حامی خودشان درعراق بسیار نیاز پیدا می کنند تا توسط قدرتهای خارجی حمایت وپشتیبانی بشوند اما بقول خودشان راه بند لیست تروریستی کارد را به استخوان آنها رسانده واجازه نفس کشیدن را از آنها می گیرد. لذا سران مجاهدین تصمیم می گیرند تمام تلاش خودشان را برای برون رفت از لیست سیاه امریکا را بکار بگیرند. آنها باهزینه کردن پول های باد آورده دست به دامن هر کسی می شوند. اما از آنجا که درامریکا هیچ کس بالاتراز قانون نمی باشد. این تلاش آنها به بن بست کشیده می شود. نه تنها ازلیست تروریستی خارج نمیشوند بلکه دفتر شورای ملی مقاومت درواشینگتن هم بسته ومهر وموم می شود. همینطور از آنها به عنوان فرقه ای که حتی به نیروهای خودشان هم رحم نمی کنند نام برده می شود. سران مجاهدین وقتی می بینند همه درها درامریکا به رویشان بسته شده است تصمیم می گیرند این سرمایه گذاری را دراروپا شروع بکنند بخصوص که مریم دراروپا است ومی تواند با ظاهر خودش بسیاری را فریب بدهد. برای اینکار انگلیس را تنها انتخاب می دانند. از آن پس فعالیت گسترده ی را شروع می کنند. ابتداء وکلایی گران قیمت را به اختیار می گیرند وبا هزینه های عجیب غریب جلسات وملاقاتهای فراوانی را طراحی می کنند سپس با مقدمه ای که دراروپا واور چیده شده است افراد مورد نظر را با هزینه مالی سازمان به عراق واشرف می فرستند. درآنجا هم با سناریوی ازقبل ریخته شده کله پزی راه می اندازند. تا بگویند مناسبات سازمان استوار بر اختیار وانتخاب آگاهانه مبارزه می باشد. همینطور با مظلوم نمائی بگویند ببینید ما که اینقدر خوب هستیم، انقدر باسواد هستیم، می رقصیم، ویالون می زنیم، شیک پوش وکراواتی هستیم، میهمان نواز هستیم و… پس ما تروریست نیستیم بیائید به راه حل سوم ما کمک کنید رژیم را سرنگون کنیم تا خانم رجوی حکومت رابه دست بگیرد. البته دراین راستا خیلی زیاد هم پیش رفتند وموفقیت های زیادی کسب کردند و ازاین موفقیت ها تا قطره آخر استفاده تبلیغاتی کردند وطوری وانمود کردند که گویا ازلیست تروریستی در آمدند. اما خیلی سریع حقایق روشن شد وبسیاری از کشورهای اروپای به این تبلیغات مجاهدین واکنش نشان دادند وتاکید کردند. آنها هنوزدرلیست هستند وسیاست ما درباره آنها تغییر نکرده است چون هیچ گونه تغییررفتاری درآنها دیده نمیشود.

13- فعال شدن سازمانها وتشکل های حقوق بشری برای نجات جوانان به بند کشیده شده توسط مجاهدین دراشرف این موضوع بعد از افشاگری های نجات یافتگان تحقق پیدا کرد. آنها توانستند با ملاقات های مختلف با احزاب وفعالان سیاسی کشورهای اروپائی ماهیت حقیقی رهبران مجاهدین را به طرفهای خارجی بشناسانند وبرای نجات دوستان اسیرشان درخواست کمک بکنند. دراین رابطه تعدادی از کانال های تلویزیونی یا رادیوهای بین المللی با افراد نجات یافته مصاحبه کردند. همینطور درداخل کشور نجات یافتگان درملاقات با نمایندگان حقوق بشری ماهیت ضد دمکراسی بودن رجوی را افشا کردند. بسیاری از این شخصیت ها بعد از ملاقاتها وشنیدن حرف نجات یافتگان قول همکاری وهمیاری دادند. اهمیت این ماده دراین است که صدای درگلو خفه شده جوانان به اسارت گرفته شده درطی سالیان طولانی توسط رجوی درعراق واشرف افشا شده وتوجه مراجع بین المللی وفعالان حقوق بشری را به درون تشکیلات عنکبوتی رجوی جلب کرده است این یک موفقیت بسیار با ارزشی است که تا قبل از سرنگونی صدام کسی نمی دانست.

14- شکایت خانواده محمدی درباره اسارت دخترشان سمیه دراشرف توسط سران مجاهدین به ارگانهای قضائی عراق باید حقیقتا تلاش این پدرومادرقهرمان را صد آفرین گفت. درافتادن با پروپاگاندای رجوی آن هم به صورت چنگ درچنگ با بی رحم ترین وسنگدلترین آدمهای روی زمین کار بسیار سخت وسنگین است. درکشوری که امنیت جانی برای شهروندان خودش وجود ندارد. آنها با به جان خریدن تمام خطرات ومارک های که مجاهدین برای باز نگه داشتن این پدرومادرقهرمان بکار می برند. کوتاه نیامند و می گویند یا به کشور کانادا باز نمی گردیم. یا به همراه دخترمان سمیه عراق نا امن را ترک خواهیم کرد. دراین باره همگان درجریان تلاشها وکوشش های این پدرومادر هستند حتی آنها ازیک سوقصد جان بدر بردند. مزدوران خریده شده توسط مجاهدین قصد ربودن وبه قتل رساندن آنها راداشتند. اما با هشیاری آنها توطئه مورد نظر شکست خورد. ودادگاه عراقی با درجریان قرارگرفتن ازاین طرح تروریستی. دستور جلب سه نفر از شکنجه گران وعاملان فشاردراشرف را صادر کرد. جانوران انسان نمائی مثل داوری، پارسائی و حسینی که درشکنجه وبه بند کشیدن روح وروان جوانان به اسارت گرفته دراشرف دست کمی ازابریشمچی، محدثین، توحیدی یا رجوی ندارند. این دستور بصورت کتبی صادر شده وبه پلیس قضائی ابلاغ شده است. اما از آنجا که امریکا درزمان خلع سلاح به مجاهدین قول حفاظت امنیتی داده است باید دراین باره آنها تصمیم بگیرند. درواقع توپ درزمین امریکائی ها است و حالا نوبت بازی آنها رسیده است. یعنی آقا وخانم محمدی کاری کردند که تعیین تکلیف مجاهدین درعراق سرعت وشتاب غیر قابل تصور پیدا کرده است. طوری که حتی می تواند دولت عراق را دربرابر امریکا قرار داده وبگویند. اگرشما امنیت درعراق را می خواهید باید اجازه دهید قانون اجراءشود.

15- بازشدن درب کمپ تیف و آغاز تصمیم امریکا برای پایان دادن به حضور مجاهدین درعراق دیر و زود دارد ولی سوخت وسوز ندارد. بعد ازگذشت چهارسال از راه اندازی کمپ تیف وتمام شرایط سخت وسنگین درآنجا وتمام اعتراض ها واعتصاب ها وانفرادی ها و… حالا دولت امریکا به این نتیجه رسیده است که کمپ تیف را برای چه نگه داشتیم. آنها درگروههای کوچک این افراد را درنقاط مختلف رها کردند. البته شرایط این افراد درعراق ناامن وبدون امکانات بسیار نگران کننده است اما به نظر من این عمل آینده بسیارروشنی دارد یعنی راه را برای نجات سایرین هموار می کند. همینطور به دولت امریکا وعراق کمک می کند تا با استفاده ازاین تجربه اشرف را هم برچینند. دراین باره کشورهای اروپائی شروع به همکاری خواهند کرد و به این افراد پناهندگی خواهند داد. البته شروع هرکاری همیشه سخت است. ولی تمام نشانه ها از حل مشکلات این پناه جویان واقعی را نشان می دهند. مجاهدین برای اینکه این راه کوبیده نشود ودرنهایت اشرف برچیده نشود فعالان ایرانی این کار بشر دوستانه را مورد حمله های شناخته شده خودشان قرار داده اند اما این قطاربه حرکت درآمده است وانتهای این مسیر به برچیده شدن اشرف ختم خواهد شد.

اینها نمونه های هستند که به نظر من بیانگرآغاز شمارش معکوس برای فروریختن دیوارهای اسارتگاه سازمان منفور رجوی می باشد. شاید موارد ونکاتی دیگری به نظر شما خوانندگان برسد که از نگاه من جامانده واز قلم افتاده باشد اما تک تک پیشرفت های ذکر شده. به همت نجات یافتگان وفعالین حقوق بشری به دست آمده است. واکنون که درمرحله پایانی وحساس آن هستیم. باید به همه فعالان این مسیر تبریک گفت وقدردانی کرد. البته این دست آوردها به رایگان بدست نیامدند. بلکه با به جان خریدن خطرات و مارک ها و تهمت ها ولجن پراکنی های مجاهدین بسیارگران بدست آمدند.

وحالا به روز (ر) وساعت (س) نزدیک می شویم. یعنی روز وساعت پایانی به بند کشیده شدگان دراشرف. بعد از گذشت سالیان طولانی بعضی ازنفرات سابقه بیش از بیست وپنج سال اسارت درجهنم رجوی رادارند. آنها به آغوش خانواده هایشان بازخواهند گشت ونجات پیدا خواهند کرد. بله زمستان خواهد گذشت وروسیاهی به رجوی ها خواهد ماند. آنها برای همیشه از دست مریم ومسعود با انقلاب ایدئولوژیک وشورای رهبری وشکنجه گرانشان خلاص می شوند. البته با چهرهای خسته وشکسته با موهای سفید شده وریخته. بدترازهمه با دلهای پارپاره شده ازجفای نا وطن پرستان رجوی ها که احتیاج به رسیدگی ومرحم خواهند داشت.

به امید آنروز که نزدیک است.

با احترام به خوانندگان – سالار

نوشته مجاهدین به روز”ر” و ساعت”س” نزدیک و نزدیکتر می شوند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

جعفر خوئی، سایت نگاه نو، دوم اکتبر 2007

نوشته دروغپردازی و فریب در فرقه رجوی، هم استراتژیک هم تاکتیک اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برگرفته ازنگاه نو، سیزدهم ژوئن 2007

نوشته سرچماقداران و پادوهای پلید فرقه رجوی در اسکاندیناوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مازیار بهروز*، متولد سال 1337/1959 در شهر تهران است. او برای ادامه ی تحصیل در سال 1354/1976 به انگلستان و سپس به آمریکا رفته و در دانشگاه کالیفُرنیا در لوس‌آنجلس ‏‎(UCLA)‎‏ در رشته دکترای تاریخ تحصیل کرده و دانشنامه خود را درباره جریان‌های سیاسی ‏چپ در دوران معاصر ایران نوشته که به صورت کتابی با عنوان «شورشیان آرمانخواه»(1) به چاپ رسیده است. کتاب دوم او با عنوان تأملاتی ‏پیرامون تازیخ شورشیان آرمان خواه در سال 1385/2006 در تهران منتشر شد. مازیار بهروز مجرد است و هم‌اکنون به عنوان استاد یار در ‏رشته تاریخ در دانشگاه ایالتی سانفرانسیسکو تدریس می‌کند.‏
وحدتی: من به عنوان یک فعال حقوق بشر، بازنگری ارزش‌های مبارزاتی را دارای اهمیت می‌دانم زیرا که شناخت و بازنگری این ارزشها به ما ‏کمک می‌‌کند که به تدریج از ارزش‌های خشونت‌آمیز فاصله گرفته و ارزش‌های سیاسی و اجتماعی همخوان با موازین حقوق بشر برای جامعه ‏بسازیم. به نظر شما به عنوان یک تاریخ‌پژوه، اهمیت این بازنگری آیا تاریخی است، یا سیاسی، یا حقوق بشری؟ و چرا نگاه دوباره به خشونت ‏درون گروهی در سازمان‌های سیاسی و بازنگری آنها اهمیت دارد؟ و این بازنگری تا چه حد سیاسی است؟‏
بهروز: برای اینکه یک دوران تاریخی درسی باشد برای نسل‌های آینده باید جزئیات آن دوران مشخص شود. یعنی اینکه بدون جزئیات نمی‌شود ‏دوران تاریخی را بازرسی کرد. اگر بررسی تاریخی بدون در نظر گرفتن جزئیات انجام شود، به نظر من یک کارغیر تخصصی و غیرتاریخی ‏انجام گرفته است. نسل امروز ایران و نسل‌های فردا نیاز دارند که گذشته خود را بدانند، به نکات مثبت آن ببالند و از نکات منفی آن درس بگیرند. ‏بنابراین باز شدن این جزئیات اهمیت خاص دارد.‏
این بازنگری از نظر من اول از همه تاریخی است. در واقع وقتی شما یک نگاه تاریخی می‌کنی، مواد خامی بوجود می‌آوری برای برداشت‌ها و ‏استفاده‌های دیگر. بنابراین، گذشته تاریخی مردم وقتی که ابعادش مشخص شد کاربردهایی در مسائل حقوق بشر و فرهنگی و سیاسی هم می تواند ‏داشته باشد‎.‎‏ ‏
در عین حال به نظر من از یک جنبه سیاسی است، و آن اینکه چپ در سیاست آینده ایران نقش خواهد داشت. حالا این گرایش آینده‌ی چپ به چه معنا ‏خواهد بود، طول می‌کشد که تعریف شود. نظر شما هم درست است که مساله حقوق بشر است، و حقوق این افراد پایمال شده و خط مرز بین حقوق ‏بشر و سیاسی خیلی پررنگ نیست و به هم ارتباط دارد.‏
ولی یک نکته‌ای را می‌خواهم به شما بگویم: من در مورد بررسی مساله قتل‌های درون سازمانی دریافتم که یک نوع فرهنگ سکوت برقرار است ‏که به مسائل سیاسی و جلوه بیرونی جریانهای سیاسی مربوط می‌شود که جلوی باز شدن مسائل سیاسی را می‌گیرد. این فرهنگ سکوت به نظر ‏من توام است با یک نوع ملاحظه‌کاری به این شکل که مسائل را روشن نکنیم چون بار قضیه بقدری منفی است که ضربه سیاسی‌اش سنگین است. ‏در صورتیکه به نظر من برعکس! با شکستن این فرهنگ سکوت است که می‌شود گذشته سیاسی را از لحاظ تاریخی باز کرد تا برای آیندگان ‏عبرت‌آمیز باشد.‏
برای نمونه، آقای ماسالی مساله قتل‌های درون سازمانی را – منهای مساله پنجه‌شاهی- در سال 1985 در آلمان عنوان کرد ولی چون در خارج ‏کشور بود و این ماسالی بود که سخن می‌گفت، شاید کسی به این مساله توجهی نکرد به غیر از من که این مساله را در کتاب «شورشیان آرمانخواه» ‏عنوان کردم و حتی آن موقع هم مورد توجه قرار نگرفت تا اینکه کتاب به زبان فارسی ترجمه و در ایران پخش شد. بعد از چاپ کتاب در ایران ‏بود که تازه عکس‌العمل‌ها به این جریان شروع شد. یعنی تا موقعی که برای واقعیت این قتل‌ها خواننده گسترده پیدا نشد، سکوت شد. این همان ‏‏فرهنگ سکوت است که درباره‌اش با شما صحبت می‌کنم.‏
وحدتی: منظور شما از اینکه بی توجهی به مساله به این دلیل بود که این ماسالی بود که قضیه را مطرح کرد، چیست؟
بهروز: آقای ماسالی در یک کنفرانسی در آلمان در سال 1985 مساله قتل‌های درون گروهی را بیان کرد و سخنرانی ایشان با مدارکی که ارائه داد ‏در یک مجموعه چاپ شد که در کتاب شورشیان آرمانخواه به عنوان سند از آن استفاده کرده‌ام. ایشان مسئله را به عنوان یک فعال سیاسی که سابق ‏در ارتباط با سازمان فدایی بوده است طرح نمودند. گمان دارم بی توجهی به پرده برداری ایشان به این مسئله و اینکه طیف خوانندگان محدود بوده ‏مربوط می شود. ‏
نمونه دیگرش آقای علیرضا محفوظی است که در سال 1987 در مجموعه تاریخ شفاهی دانشگاه هاروارد مصاحبه‌ای کردند و شنیده‌های خودشان ‏را در مورد قتل پنجه‌شاهی بیان می‌کرد‌ند که من بعدا در سال 1992 مصاحبه‌ی ایشان را ‌خواندم و در کتاب شورشیان انعکاس دادم. شنیده‌های ‏آقای محفوظی چیزی نبود که فقط بین ایشان، و منبع ایشان، هاشم (آقای عباس هاشمی)، باشد. عده بیشتری از آن آگاهی داشتند ولی فرهنگ ‏سکوت جلودار بیان آن بود و آقایان محفوظی و ماسالی این همت را کردند و این مسائل را در سطح عمومی‌تری مطرح کردند که از آن طریق من ‏توانستم به عنوان منبع از آنان استفاده کرده و مساله را در سطح عمومی‌تری مطرح کنم. ‏
جالب اینکه من پیش از چاپ کتاب شورشیان آرمانخواه، همانطور که در کتاب «تاملاتی پیرامون تاریخ شورشیان آرمانخواه»(2) توضیح داده ام، ‏نامه‌ای نوشتم به دو تن از افرادی که از قرار در این مورد اطلاع داشتند (یعنی آقایان حیدر و هاشم) و از آنان درخواست نمودم مسایل را روشن ‏سازند و این دو مرا بی‌پاسخ گذاشتند. در مقابل در مصاحبه با نشریه آرش شماره 79 و پس از چاپ کتاب شورشیان آرمانخواه، اطلاعات خود را ‏در سطح عموم مطرح کردند. این هم به نظر من باز‌می‌گردد به همان فرهنگ سکوت!‏
وحدتی: لطفا در مورد آقایان ماسالی و محفوظی بفرمایید که موضع سیاسی و یا انگیزه بیان این مسائل از جانب آنان چه بود، بویژه آنکه از لحن بیان ‏شما به نظر می‌رسد که این موضع و یا انگیزه باعث شده که گفته‌های آنان با استقبال روبرو نشود.‏
بهروز: فکر می‌کنم موضع سیاسی آنها در اینجا بی‌ربط است. انگیزه آقای ماسالی به عنوان یک فعال چپ قدیمی – ایشان با سازمان «وحدت ‏کمونیستی» بوده که پیش از انقلاب در پروژه تجانس با سازمان «چریکهای فدائی خلق» بوده – بررسی گذشته چپ بوده که مسائلی از جمله این ‏قتل‌ها را مطرح می‌کند.‏
آقای علیرضا محفوظی پیش از انقلاب هوادار سازمان چریک‌های فدایی بوده و پس از انقلاب عضو سازمان. در سال 1361 در رهبری گروه ‏انشعابی «سوسیالیسم انقلابی» بوده که از اقلیت انشعاب کرد. ایشان خاطرات خودش را در این مورد به یک پروژه‌ای گفته که کارش صرفا ثبت ‏تاریخ شفاهی بوده. بنابراین برای من به عنوان یک پژوهنده تاریخ، جدا ازاینکه علاقه سیاسی آنها چه بوده، اطلاعاتی که اینها در سطح عموم ‏مطرح کردند با ارزش است و همانطور که گفتم، من کوشش کردم این اطلاعات را از طرق دیگر مورد بررسی قرار دهم که بی‌پاسخ ماندم وتصمیم ‏گرفتم با چاپ این اطلاعات بگذارم عکس‌العمل‌ها، واقعیت‌ها را بیرون بیاورد.‏
وحدتی: اصولا خشونت درون گروهی چه شیوه‌هایی را در بر می‌گرفت: شکنجه، تهدید، کتک و تنبیه بدنی، یا تنها قتل؟
بهروز: تا آنجایی که اطلاعات در دسترس هست، به غیر از تصفیه فیزیکی که ما نمونه‌هایش را در سازمان مجاهدین مارکسیست-لنینیست، ‏چریک‌های فدایی خلق پیش از انقلاب، و حزب توده در حول و حوش 28 مرداد 1332 می‌بینیم، دست کم من حضور ذهنم به یک نمونه دیگر ‏می‌رسد که در کتاب «برفراز خلیج»(3) ذکر شده که شکنجه و قتل یکی از اعضای مجاهدین درست قبل از تغییرات نظری که بعدا به سازمان ‏‏«پیکار در راه آزادی طبقه کارگر» معروف شد، هست.‏
وحدتی: جریان این قتل چه بود؟
بهروز: مورد اخیر به قرائت آقای نجات حسینی یکی از اعضای مجاهدین خلق بود که حول و حوش انشعاب به سازمان مارکسیست-لنینیستی (پیکار ‏در آینده) اتفاق افتاده. یکی از اعضای سازمان به دلیل رفتار مشکوک خود توسط یک عضو دیگر مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرد و در این حین ‏کشته می‌شود. مشخص است که نمونه‌های دیگر مجازات بوده که به شکنجه و قتل ربطی ندارد، مثل خانه نشین کردن و موارد دیگر.‏
وحدتی: بازتاب این قتل‌ها در زمانی که رخ داد در میان مردم و بویژه خویشان و نزدیکان افرادی که کشته شدند، چه بود؟ آیا آنها از اصل ماجرا با ‏خبر شدند؟
بهروز: مردم در سطح عموم اطلاعاتی نداشتند. خانواده‌ها هم اطلاعات درستی نداشتند. دو نمونه برای شما ذکر می‌کنم. یکی قتل حسام لنکرانی ‏توسط خسرو روزبه بود که به برادران و خانواده‌اش گفته شد که حسام را به خارج کشور فرستادند. نمونه دوم قتل عبدالله پنجه‌شاهی بود که تا جایی ‏که آگاهی دارم، اطلاعات نادرستی به خانواده‌اش دادند و فکر کنم گفتند که در درگیری کشته شده است. تا زمان چاپ کتاب شورشیان، مردم در ‏سطح عموم و حتا احتمالا خیلی از اعضای سازمان فدایی در این مورد آگاهی نداشتند.‏
وحدتی: پس در حزب توده هم کسی جریان این قتل‌ها را نمی‌دانست؟
بهروز: برخی اطلاعات بود ولی بررسی دقیق نشده بود. در مورد قتل حسام لنکرانی، هم از زبان خسرو روزبه در کتاب «کمونیسم در ایران»(4) ‏که سرهنگ علی زیبایی، شکنجه‌گر معروف ساواک پس از کودتای 1332 ویرایش می‌کند، آورده شده، و هم در کتاب خاطرات کیانوری در این ‏مورد صحبت شده و هم در کتاب من متهم می کنم دکتر کشاورز که درست قبل از انقلاب منتشر شد(5). شاید انصاف باشد که این را بگویم که ‏قتل لنکرانی از این قرار بود که ایشان معتاد بود و حزب را تهدید می‌کرده و درخواست پول می‌کرده و مساله امنیتی بوجود آورده بوده و حزب بین ‏تصمیم اینکه ایشان را به خارج کشور بفرستد یا به قتل برساند، دومی را انتخاب کرد که بنظر می‌آید راه آسانتر بود.‏
وحدتی: آیا خشونت و قتل درون گروهی تنها به گروه‌های چپ محدود می‌شود؟
بهروز: یکی از مشکلات گروه‌های مذهبی پیش از انقلاب این بود که عمر فعالیت سازمانی نسبتا کوتاهی داشتند. مثلا فدائیان اسلام واقعا کارشان با ‏قتل کسروی در سال 1946 میلادی شروع و با کودتای 28 مرداد در سال 1332 تمام می‌شود. موتلفه هم یک بار مصرف بود. یک قتل انجام دادند، ‏ترور منصور، و گروه از هم پاشید.‏
می‌توان به دوران پیش از جنگ جهانی دوم برگشت و نهضت جنگل یا به دوران مشروطیت نگاه کرد، ولی الان حضور ذهن ندارم. اما به نظرم ‏شرایط بیرونی در هیچکدام از دورانها در حد فشارهای دوران مشی چریکی نبود. بهر حال من بررسی مشخصی روی گروه های مذهبی بجز ‏مجاهدین نکرده ام. ‏
وحدتی: این خشونت درون گروهی به نظر شما تا چه حد از فرهنگ اجتماعی ما ریشه می‌گیرد، و به چه میزان متاثر از فرهنگ سیاسی رایج در ‏آن دوران است، مثلا مبارزات آزادیخواهانه و برابری‌طلبانه در دیگر کشورهای در حال توسعه؟
بهروز: به نظر من دشوار است که بتوان این حد را با شکلِ درصدی مشخص کرد. من معتقدم که این هر دو تاثیر داشته. در کتاب شورشیان ‏آرمانخواه گفتم که فرهنگ استالینی – یعنی مخدوش کردن خط مورد امنیتی با مورد اختلاف نظری، بدین معنا که هر اختلاف نظری، امنیتی هم ‏هست و به عکس – مسلما یک عامل مهمی در برخورد به مشکلات درون سازمانی بوده. منظور من این است که وقتی شما شیوه‌های برخورد ‏درون حزبی شوروی را در زمان استالین درست می‌دانی، مسلم است که این نوع برخوردها را به درون سازمان خود نیز بیاوری.‏
در مورد فرهنگ خشونت در جامعه‌ی ما، من فکر می‌کنم در این مورد به یقین این یک عامل است ولی باید از طریق یک جامعه‌شناس مورد ‏بررسی قرار گیرد و نه تاریخ‌پژوه. شاید تاریخ پژوه بتواند بر اساس کار جامعه‌شناس استفاده‌های مثبتی برای کار پژوهشی خود انجام دهد.‏
وحدتی: کدام یک از این گروه‌ها، تا جایی که شما آگاهی داری، به گذشته خود نگاه دوباره داشته و ارزش‌های مبارزاتی خود را بازنگری کرده و ‏مورد نقد قرار داده و آگاهانه تلاش کرده که از آنها فاصله بگیرد؟ ‏
بهروز: به نظر من نمی‌آید هیچکدام از این گروههایی که من مورد بررسی قرار داده‌ام، چنین کاری کرده باشد.‏
وحدتی: این قتل‌های درون گروهی که شما از آنها آگاهی داری، بطور خلاصه در چه سازمان‌های سیاسی و به چه تعدادی رخ داده است؟
بهروز: سه سازمان چپ هست که پیش از انقلاب قتل درون گروهی داشته است که بطور خلاصه کارنامه آنها در این زمینه این است.‏
حزب توده ‏
پنج فقره قتل درون سازمانی که از سال 1331 به بعد انجام گرفت و در اقرار های روزبه و خاطرات کیانوری و کتاب دکتر کشاورز منعکس گردیده ‏و در کتاب شورشیان ثبت گردیده است. معروف ترین این قتل ها حسام لنکرانی بود. ‏
سازمان چریک‌های فدائی خلق
تا آنجا که من اطلاع دارم، چهار مورد بین سالهای 1352-1355 خورشیدی، به علاوه ی یک مورد قتل یکی از اعضاء سابق به دلیل همکاری با ‏پلیس (که سازمان رسما اعلام کرد) و البته مورد قتل پنجه شاهی. ‏
در دوران بعد از انقلاب نیز جناح اقلیت فداییان در سال 1364 خورشیدی، نزدیکیِ روستای گاپیلون در کردستان ایران یک مورد زد و خورد ‏مسلحانه داشتند که به اختلافات درون گروهی مربوط می شد و موجب قتل تعدادی شد.‏
سازمان مجاهدین مارکسیست-لنینیست یا پیکار در راه آزادی طبقه کارگر
در این رابطه نیز باید به همان تصفیه معروفِ شریف واقفی و صمدیه لباف اشاره کرد که اکنون ابعادش بیش و کم مشخص شده است.‏
موردی که آقای نجات حسینی به آن اشاره دارد و توسط آقای حق شناس تأیید شده است به مجاهدین قبل از انشعاب 1354 خورشیدی مربوط ‏می‌شود، اگر چه عامل اصلی شکنجه و قتل یکی از اعضاء این سازمان (محسن فاضل) بعدها به مجاهدین مارکسیست-لنینیست پیوست.‏
در مورد سازمان مجاهدین بعد از انقلاب نیز مدارک قابل توجهی از سوی اعضاء سابق انتشار یافته مبنی بر وجود زندان و شکنجه در پایگاه‌های ‏این سازمان در عراقِ دوران صدام که نیاز به بررسی‎ ‎دقیق و‎ ‎کارشناسانه دارد.‏
وحدتی: آیا در مورد قتل‌های درون گروهی «حزب توده ایران» و «سازمان پیکار در راه آزادی طبقه کارگر» همه چیز روشن است؟ آیا سازمان ‏‏«چریک‌های فدایی خلق ایران» تنها سازمانی است که هنوز حقیقت فاش نشده یا انکار شده درباره قتل‌های درون گروهی دارد؟ و اگر آری، چرا ‏چنین است؟
بهروز: به نظرمی آید سازمان‌هایی که پیشینه چریک‌های فدایی خلق دارند و نیز سازمان مجاهدین خلق ایران- بویژه پس از انقلاب – دو ‏مجموعه‌ای هستند که از این زاویه خاص به گذشته خود برخورد کاملی نکرده‌اند. شاید علت آن این باشد که این دو جریان چه به لحاظ واقعی و چه ‏به خاطر مسائل تخیلی، برای خود فعلیت قائلند و خود را در روندهای سیاسی آینده ایران عامل مهمی می‌دانند. ‏
در دو مورد حزب توده و سازمان پیکار، شاید به علت متلاشی شدن یکی و بی‌ربط شدن دیگری اینگونه ملاحظات توسط افرادی که زمانی ‏وابستگی سازمانی داشته اند کمتر باشد. ‏
وحدتی: یعنی این دو – حزب توده و سازمان پیکار – به گذشته خود برخورد کرده‌اند یا نه؟ یا اینکه هنوز برخوردی نشده، اما دیگر حقیقت ‏پنهانی در مورد آنها باقی نمانده؟
بهروز: ما نمی‌توانیم نظر بر حقیقت پنهان بدهیم اگر قبول کنیم که پنهان است. ولی آنچه که مسلم است، بازیگران این دو جریان شاید بتوان گفت ‏موفق‌تر بوده‌اند که از آن فرهنگ سکوت فاصله گیرند. برای نمونه، قتلی که در کتاب آقای نجات حسینی «بر فراز خلیج» از آن پرده برداشته ‏شد، حقیقتی پنهان بود. ولی پس از پرده‌ برداری، ابعاد آن توسط یکی از بازماندگان سازمان پیکار –یعنی آقای تراب حق‌شناس – در شماره 79 ‏نشریه آرش مشخص شد و ایشان در طی مصاحبه این مساله را روشن کرد.‏
اما نمی‌توانم همین نظر را برای نمونه درباره قتل پنجه‌شاهی بدهم.‏
وحدتی: شما در مسیر پژوهش خود به چه جزئیات مشخصی درباره قتل پنجه‌شاهی برخورد کردی؟
بهروز: پس از چاپ کتاب شورشیان آرمانخواه، برخوردهایی که به طرح مساله توسط من شد، و تجلی آن در نشریه آرش شماره 79 آمد، اطلاعات و ‏جزئیات بیشتری نمایان شد. برای نمونه، من طرح کرده بودم بر اساس اطلاعاتی که از مصاحبه آقای محفوظی بدست آورده بودم، قتل پنجه‌شاهی ‏سیاسی بوده و بعدا ادعا شد که به خاطر مسائل عاطفی بوده. بهرحال مسائل عاطفی بخشی از دلایل پشت پرده قتل بوده است. حال مساله‌ای که پیش ‏می‌آید این است که آیا این قتل صرفا بخاطر مسائل عاطفی بوده یا هم سیاسی و هم عاطفی. ‏
دلیل اینکه من اصرار دارم که این قتل احتمالا هم به دلایل سیاسی بوده و هم عاطفی، این است که اگر صرفا عاطفی بوده، می‌توان تصور کرد که ‏قتل توسط یکی از اعضای رهبری به شکل خودسرانه انجام گرفته. ولی اگر مسائل سیاسی هم درگیر بوده است، سخت است تصور شود که یک ‏مجموعه‌ای از رهبری در این تصمیم‌گیری درگیر نبوده باشد. آنچه به نظر می‌آید این است که قتل در بطن یک بحران سیاسی انجام گرفته که همان ‏انشعاب گروه بیگوند بوده که بیشترشان در شاخه اصفهان بودند که پنجه‌شاهی در آنجا سرشاخه بوده، یعنی مسئولیت شاخه اصفهان را به عهده ‏داشته است ولی معلوم نیست رابطه و تمایلش به گروه منشعب در چه حدی بوده است. ‏
وحدتی: حالا فرض کنیم افرادی یافت شده و مسئولیت فردی این گونه تصمیم‌گیری‌ها درباره‌ی یک قتل درون گروهی و یا اجرای آن را به عهده ‏گیرند. در آن صورت شما فکر نمی‌کنی که در این شرایطی که افراد دیگر کشته شده‌اند، و یا تحت فشار فرهنگ سکوت حاضر به گفتگو نیستند، ‏فرد با قبول مسئولانه نقش خود در واقع زیر بار عظیمی از جرم و گناه می‌رود که همه‌اش حق او نیست زیرا تصمیم به قتل در شرایطی گرفته شده ‏که نه تنها قتل و ترور عملی شجاعانه و قهرمانه شناخته می‌شده، بلکه فرد بخشی از یک جریانی بوده که این فرهنگ بر آن حاکم بوده و شاید خود ‏این تصمیم‌گیری نیز محصول آن فرهنگ سازمانی بوده. منظور من این است که شما فکر نمی‌کنی که باید شرایط لازمی فراهم شود، و فرهنگ ‏سکوت به گونه‌ای شکسته شود که فردی که مسئولیت می‌پذیرد، به خاطر این شهامت تقدیر شود و در واقع قربانی شهامت خود نشود، و مثلا قربانی ‏سرزش دیگران نشود یا از صحنه فعالیت سیاسی طرد نشود. نظر شما درباره فضای سیاسی کنونی در میان نیروهای چپ و پیامدهای احتمالی ‏شکستن فرهنگ سکوت و نقد عملکرد گذشته توسط دست‌اندرکاران این قضیه چیست؟ و گذشته از آن، مسئولیت گروهی آن سازمان در این میان چه ‏می‌شود، حتی اگر افراد رهبری امروز هیچکدام در آن زمان حتی عضو سازمان نبوده‌ باشند؟‏
بهروز:‏‎ ‎سخن شما اشاره به واقعیاتی دارد که پاسخ به آنان کار ساده ای نیست. اجازه بدهید اینگونه آغاز کنم: توسل به قهر در مبارزات ضد شاهی ‏به نظر من عملِ شجاعانه ای بود. اعمال قهر را نمی توان با یک حکم کلی برای تمام جوامع در تمام دورانها رد کرد. من به نوبه ی خود مشی ‏چریکی را در دو کتاب نقد کرده ام و به جوانب مثبت و منفیِ آن اشاره نموده ام. نسلی که در برابر نظام شاهنشاهی با اعمال قهر قد علم کرد، نسلی ‏بود از گُردان و دلیرانِ ایران و کارشان غلط نبود.‏
اما در کنار این واقعیت، این دوران شامل نکات و اعمال منفی و غلطی بود که حتا در آن زمان شجاعت به حساب نمی آمد و مورد مخالفت خودِ ‏فعالین بود. ‏
در پاسخ شما شاید باید پرسید از کجا باید شروع کرد؟ آن شرایط لازم مورد اشاره شما آیا می تواند بدون هویدا شدن واقعیات فراهم شود؟ از ‏برخی از موارد مورد بحث سالها و دهه می گذرد و دست اندر کاران آ ن دوران به نظر نمی آید عجله ای در کار داشته باشند. به گمان من برای ‏بوجود آوردن آن شرایط لازم باید واقعیات را در حد ممکن روشن ساخت و در انتظار ماند تا عینیات بر ذهنیات تاثیر گذاشته و شرایط لازم برای ‏تحول در فرهنگ را بوجود آورد.‏
در مورد مسئولیت گروهی یک سازمان، پاسخ با پژوهنده‌ی تاریخ نمی تواند باشد. شاید زمانی که گذشته در حد مقدور و ممکن بازسازی شد، ‏فرهنگ برخورد با گذشته نیز شکل گیرد. ‏
وحدتی: شما از عبارت قتل عاطفی استفاده می‌کنی که معنی ندارد. اینگونه قتل در واقع ناموسی است. چرا شما از بکارگیری عبارت قتل ‏ناموسی پرهیز می‌کنی؟
بهروز: منظور من البته قتل به دلیل مسایل عاطفی است. به این دلیل پرهیز می‌کنم که هیچکدام از دو طرف درگیر در آن جریان عاطفی به ‏ناموس افرادی که متهم به شرکت در قتل هستند ارتباط نداشتند. البته ما از چند و چون رابطه ی عاطفی ای که بخشا منجر به قتل پنجه شاهی شد ‏خبر نداریم. برای نمونه نمی دانیم چرا بلایی بر سر خانم ادنا ثابت نیامد! ‏
‏ به نظر من ناموس یک بار ارتباط خویشاوندی دارد. درست است که یک سازمان سیاسی نوعی خویشاوندی هم در درون خود دارد، ولی این ‏خویشاوندی با خویشاوندی‌ای که مسائل را می‌تواند ناموسی کند، تفاوت دارد.‏
وحدتی: اما مساله ناموس در واقع به بار آبرو در زمینه رفتار جنسی ربط دارد و فقط به خویشاوندان محدود نمی‌شود. حکومت جمهوری اسلامی که ‏به خاطر زنا سنگسار می‌کند در واقع قتل ناموسی به فجیع‌ترین شیوه انجام می‌دهد.‏
بهروز: من معتقد نیستم که سنگسار به خاطر زنا محصنه قتل ناموسی است.‏
وحدتی: پس چیست؟
بهروز: به نظر من این حد شرعی است و به نظر من حد شرعی با قتل ناموسی متفاوت است. به عنوان نمونه، ما در بسیاری از کشورهای ‏اسلامی و جامعه‌های اسلامی در کشورهای فرنگ، برمی‌خوریم به مواردی که افراد مذکر خانواده، افراد مونث خانواده را به خاطر روابط جنسی ‏به قتل می‌رسانند. من این را ناموسی می‌دانم و آماده نیستم مفهوم ناموس را به ابعاد جامعه و نظام قضایی در سطح ملی گسترش دهم.‏
وحدتی: یعنی واقعا شما مفهوم ناموس را در چارچوب کوچکتر خانواده می‌پذیری و قبول داری؟ البته سنگسار قتل ناموسی است، ولی اسم ‏‏مجازات و حد شرعی می‌گیرد. وقتی که ناموس با چارچوب مقرر شده یا شرعی رابطه جنسی تعریف می‌شود، تجاوز به ناموس به معنای ‏تخطی از آن چارچوب است، و این تخطی به معنای تجاوز به ناموس همه کسانی است که به آن چارچوب اعتقاد دارند. به همین دلیل است که وقتی ‏دختر کردی در ماه گذشته در کردستان عراق بخاطر رابطه جنسی با پسری خارج از چارچوب مقرر شده توسط افراد محلی سنگسار می‌شود، فقط ‏خانواده او نیستند که در سنگسار شرکت می‌کنند، بلکه جمع مردم آن محل در این قتل ناموسی شرکت می‌کنند. مساله ناموسی در قتل پنجه‌شاهی از ‏آنجایی مطرح می‌شود که ادعا شده که نیروهای امنیتی رژیم شاه می‌توانستند از این رابطه غیرشرعی بهره‌برداری تبلیغاتی کنند. این قتل حتی اگر ‏به خاطر حفظ آبروی سازمان در زمینه رابطه جنسی بوده، پس ناموسی است، زیرا در واقع برای حفظ آبروی ناموسی سازمان در مقابل مردم و ‏رژیم بوده، یعنی اینکه سازمان به چنین آبروی ناموسی باور داشته است. اگر مساله ناموسی نبود، چه جنبه‌ای ازآن مورد بهره‌برداری تبلیغاتی ‏قرار می‌گرفت، جنبه عاطفی آن؟
بهروز: اولا ما نمی‌دانیم قتل پنجه‌شاهی که بخشا بخاطر مسائل عاطفی اتفاق افتاده از چه زاویه‌ای انجام گرفت و برای نمونه آیا از ایشان خواستند که ‏به عقد و ازدواج ادنا ثابت دربیاید و ایشان مخالفت کرد یا مسائل دیگری در کار بود. همانطور که من به شما گفتم، من معتقدم که قتل پنجه شاهی ‏فقط به خاطر مسائل عاطفی نبوده ولی حتی ابعاد عاطفی آن هم برایم روشن نیست.‏
نکته دوم اینکه بنظر میاید من و شما سر استفاده از مفهوم ناموس کمی با هم اختلاف داریم. من در مورد قتل آن دختر در کردستان عراق با ‏جزئیاتش آشنا نیستم. اما آنچه که می‌دانم این است که برای انجام حد شرعی، نوعی تشریفات و روندهای قضایی درگیر است که شامل حضور شاهد ‏یا اقرار متهم و بالاخره صدور حکم قضا است. ما می‌توانیم با این روندهای شرعی موافق نباشیم ومن بخصوص نیستم. ولی نمی‌توانیم بگوییم ‏مراحل قضایی در حد شرعی وجود ندارد.‏
در مورد قتل ‌ناموسی، مراحل قضایی بنظر نمی‌آید اساس انجام حکم باشد. به عنوان نمونه می‌شنویم که برادری خواهری را، یا پدری دخترش را به ‏خاطر مسائل ناموسی به قتل رساند. این نوع قتل که می‌تواند اصلا به شرع ارتباط نداشته باشد و صرفا در چارچوب عرف انجام گیرد. و یا در ‏چارچوب برداشت فرد غیرمتخصص از شریعت انجام پذیرد.‏
وحدتی: یعنی اگر قتل ناموسی چارچوب قضایی پیدا کند، کما اینکه در جمهوری اسلامی پیدا کرده، و زیر نظر قاضی و متخصص قضایی انجام ‏شود، دیگر نام قتل ناموسی نخواهد داشت؟ شما خوب می‌دانی که شکنجه هم در جمهوری اسلامی حدشرعی خوانده می‌شود!‏
بهروز: من فکر می‌کنم تا زمانی که نوعی توافق کلی بر سر مفاهیم صورت نگرفته است باید در استفاده از آنان دقت شود. من مساله قتل ناموسی را ‏محدود به همان نمونه افراد خویشاوند می دانم. توجه داشته باشیم که سازمانهای مدافع حقوق بشر که هر نوع اعدامی را قتل به حساب می آورند، ‏موفق شده اند پس ا ز دهه ها تبلیغ و بحث بخشی از جهان را با نظر خود موافق سازند ولی هنوز بسیاری از جوامع، مانند آمریکا، ایران، چین و ‏غیره، همچنان اعدام را تنبیه و نه قتل به حساب می آورند. ‏
‏در مورد شکنجه، مفهوم آن در سطح بین المللی مورد توافق است. حتا دولت آقای بوش که کوشش در باز معنی مفهوم شکنجه داشت، دیدیم که ‏ناموفق ماند. بنابراین من اگر چه با شما سر مسئله ی شکنجه موافقم اما آمادگی چنین توافقی را در مورد دیگر ندارم. شاید بعد از طرح بحث و ‏رسیدن به نوعی اجماع در سطح جهانی بشود مفهوم شما را قبول کرد ولی نه در این مرحله. شخصا مشکلی با تغییر نظر در این مورد ندارم اما ‏مانند هر مسئله دیگری نیاز به قانع شدن دارم.‏
وحدتی: شما به عنوان یک تاریخ پژوه، ضرورت بازنگری و نقد ارزشی عملکرد گذشته را بیان کردی، و این اختلاف نظر ما هم شاید یک مورد ‏دیگری است که نشان می‌دهد عملکرد گذشته باید نقد ارزشی شود. اما مسئولیت بازنگری ارزشی به گذشته را در اینگونه موردهای مشخص ‏سازمانی بر دوش چه افراد حقیقی یا حقوقی می‌دانی؟ مثلا رهبری کنونی سازمان های برخاسته از چریک‌های فدایی خلق؟ یا افراد مشخصی که ‏درگیر بوده‌اند؟ یا همه اعضای سازمان؟ یعنی آیا ما اصلا صحبتی از بار مسئولیت این خشونت‌ها باید داشته باشیم، و اگر آری، این بار بر دوش ‏کیست یا چه کسانی می‌توانند درباره آن تصمیم بگیرند؟
بهروز: من فکر می‌کنم اول از همه تصمیم را باید نسل آینده بگیرند. اینها همه برای آن نسل است که با دانستن گذشته خودش راه آینده برایش روشن ‏می‌شود. در مورد نسلی که این اتفاقات برایش رخ داده، به نظر من خیلی بستگی به شهامت و صداقت افراد دارد. و یک مقدار هم به اهمیتی که اینها ‏برای نسلهای بعدی قائلند. ما که تاریخ جنبش جنگل را خودمان ندیدیم، پدرانمان هم ندیدند، پدربزرگ‌هایمان دیدند، ولی هنوز برای ما درس دارد و ‏اگر همین پژوهشهایی که در مورد آن دوران شده در دسترس ما نبود، برای ما نیز درسی برای فراگیری وجود نمی داشت. برای اینکه نسلهای آینده ‏بتوانند برای یافتن راهکارهای کم خطا تر آماده باشند نیاز دارند تاریخ بدانند و از آن عبرت گیرند. چگونه می توان از تاریخ کشور یا مردمی سخن ‏گفت بدون پرداختن به جنبه های مختلف و در جزئیات؟ پاسخ روشن است: نمی توان! ‏
وحدتی: آقای بهروز، از شما به خاطراین مصاحبه صمیمانه سپاسگزارم.‏
‏(1) مازیار بهروز، شورشیان آرمانخواه: ناکامی چپ در ایران (تهران: ققنوس،1380)‏
‏(2) مازیار بهروز، تاملاتی پیرامون تاریخ شورشیان آرمانخواه در ایران (تهران: اختران، 1385) ‏
‏(3) محسن نجات حسینی، بر فراز خلیج (تهران: نشر نی، 1379)‏
‏(4) سرهنگ علی زیبایی، کمونیسم در ایران (مکان و نام انتشارات نامعلوم، 1343 )‏
‏(5) فریدون کشاورز، من

نوشته خشونت درون‌گروهی در جریان‌های سیاسی چپ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

 نگاه نو، بیست و هشتم آوریل 2007
http://www.negaheno.net

نوشته آرمیک جاسمیان مسیحی ۹۴ درصد غنی شده اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در دو دهه گذشته تحولات جهانی سبب شدند تا کشورمان ایران از شر وجود دو همسایه زورگو، متجاوز و خطرناک رهایی یابد. نخست امپراتوری شوروی که زیر فشار هزینه مسابقه تسلیحاتی و در واقع بیشتر به دلایل ناهنجاریها و نارساییهای درونی ازهم پاشید و سپس دولت بعثی عراق که در نتیجه سیاستهای اشغالگرانه خود پس از حمله به دو کشور همسایه ایران و کویت سرانجام بدست نیروهای بین المللی به گور سپرده شد.

همراه با رفع خطر نیروی نظامی این دو همسایه که ملتمان از هر دو صدمات فراوان دید چه در قضیه اشغال آذربایجان توسط ارتش سرخ و چه در جریان جنگ هشت ساله از رژیم عراق، دو بازوی به ظاهر ایرانی آن دو رژیم در ایران نیز رسواتر و بی اثر تر شدند. با نابودی اتحاد جماهیر شوروی حزب توده ایران پدر و ارباب خود را از دست داد و چون استری پاشکسته و چشم از دست داده در نیزار بیهویتی درغلتید، و با سرنگونی رژیم صدام حسین نیز سازمان مجاهدین خلق همانگونه که بارها پیشبینی شده بود چون حبابی ترکید و با ارتش آزادیبخش و شورای مقاومتش در سرداب غیبت سامره، همانجایی که رجوی در سال ۱۳۷۲ آرم سازمان مجاهدین را تقدیم امام زمان کرده بود، فرو رفت.

نابودی دو همسایه کفتار صفت مان سبب شد تا آرشیوهای اسناد محرمانه وزارت خارجه و دستگاه های امنیتی شان تا حدی گشوده شود و پرده از روی گوشهای از نوکر صفتی و خیانت و خودفروشیهای تودهای و مجاهد برافتد. هرچند که تا افشای واقعی چهره این جماعت و شرح تبهکاریهایشان راه درازی در پیش داریم.

کتاب برای قضاوت تاریخ، متن مذاکرات مسعود رجوی با مسئولین اطلاعاتی عراق در زمان حکومت صدام حسین که توسط انجمن ایران اینترلینک منتشر شده است در خدمت ارائه تصویر واقعی رهبران سازمان مجاهدین خلق و رابطه شان با مقامات دولت عراق است که با تجاوز به ایران و ایراد خسارات مالی و تلفات جانی چند صد هزار نفری در جنگ هشت ساله به ما و سرزمینمان جای هیچ نوع شک و تردیدی در دشمنی و کینه توزی و نیت شومشان در نابودی ایران باقی نگذاشته اند.

کتاب برای قضاوت تاریخ در دو بخش تنظیم شده است. بخش نخست به تاریخچه سازمان تروریستی مجاهدین خلق، سرویسهای اطلاعاتی و امنیتی عراق، مجاهدین از آغاز جنگ تا استقرار در عراق و مسایل درونی آن سازمان و مساله تهیه نوارهای ویدئویی کردار مجاهدین و مذاکرات رهبرانشان میپردازد. این بخش نتیجه دیدهها و تجربه های شماری از مسئولان پیشین سازمان مجاهدین است و در نتیجه سندیت و اعتبار لازم را دارد. بخش دوم یا بخش بزرگتر کتاب متن پنج بار مذاکره مسعود رجوی رهبر سازمان مجاهدین خلق با سپهبد صابر الدوری رئیس سازمان امنیت عراق و نیز سپهبد طاهر جلیل حبوش از فرماندهان دستگاه امنیتی عراق میباشد.

در مقدمه این کتاب ارزشمند و تاریخی میخوانیم که: تلاشی که حاصل آن پیش روی شماست، نمایانگر فضیحت یکی از دامهای فریبی است که آن نیز به نام خدا و خلق و سجاده و دلق مزین گشته است. این کتاب حاوی متن مذاکراتی ویژه همراه با سی دی آن که نمودار دیداری و شنیداری و عین فیلمهای این مذاکرات است و روایتگر مجموعه قرار و مدارها و بده بستانهای مسعود رجوی رهبر سازمان مجاهدین خلق ایران از یکسو و مسئولان سرویسهای اطلاعاتی رژیم صدام حسین از سوی دیگر است…چنانکه از متن مذاکرات به دست میآید، رجوی علاوه بر سازمان مخابرات (امنیت) با دیگر دستگاههای اطللاعاتی امنیتی عراق از جمله استخبارات نظامی (اداره جاسوسی ارتش عراق) نیز مرتبط بوده است. مهدی ابریشمچی و عباس داوری، دو تن از سران فرقه رجوی، در غیاب وی مذاکرات مفصل دیگری با مقامات اطلاعاتی امنیتی رژیم صدام داشته اند…متنها عینا از روی نوارها پیاده و ترجمه شده است… و هیچ دخل و تصرفی صورت نگرفته است…

درباره دلیل و نحوه نواربرداری و شمار نوارهای موجود و محتوای آنها در نوشته جنگی برای نوارها از مهدی خوشحال آمده است که: از میان دستگاههای متعدد اطلاعاتی امنیتی عراق، سازمان مخابرات دستگاه اصلی بود و همین دستگاه بود که مامور شد تا در همه زمینه ها به امور گوناگون مجاهدین رسیدگی کند. سازمان مزبور، در کنار همکاریها و اعتمادسازیها، یک تیم زبده جاسوسی را مامور سندبرداری و فیلم برداری از اقدامات پشت پرده مجاهدین خلق کردند. قرار و مدارها و بندوبستهایشان با مقامات عراقی، در هر مکانی که صورت میگرفت، صدا برداری و فیلم برداری میشد. درهرجایی تجمع و شروع به داد وستد مخفی با ارباب عراقی میکردند، دوربینها از چند زاویه شروع به کار میکردند، دوربینهای واقعی و بی رحم.

مدت اقامت مجاهدین در عراق از ۲ سال بیشتر شد؛ آنها نزدیک به دو دهه در عراق ماندگار شدند. نوارها نیز مرتب پر میشد… تا اینکه تعداد نوارها به صدها حلقه رسید؛ نوارهایی که مقاصد واقعی رژیم عراق علیه مردم ایران و از آن سو ماهیت واقعی مجاهدین خلق را میتوانست به نمایش گذارد. مجاهدین خلق نه تنها به راحتی آب خوردن اطلاعات سری کشورشان را در اختیار عراقیها قرار میدادند، بلکه رهبرشان برای خوشرقصی نزد افسران اطلاعاتی عراق، نه تنها ایرانی بودنش را منکر میشد بلکه صریحا وطن خود را عراق و خون خود را هم عراقی میخواند و میگفت کسی است که به خدمت کردن برای عراقیها عادت کرده و تمایلی برای رفتن به ایران ندارد.

درواقع همانگونه که در این نوشته میآید رژیم بعثی عراق برای آنکه از مجاهدین در فردای پیروزی احتمالیشان بر رژیم جمهوری اسلامی و کسب قدرت در تهران اسناد خیانتی در دست داشته و بموقع خود بتواند خیانتهای آنان به منافع ملی ایران را دستاویزی برای باجگیری و تداوم نوکریشان سازد، از آنچه سران مجاهدین خلق گفته اند و کرده اند و قولش را داده اند نوار و فیلم گرفته و سند تهیه کرده است. اما روند رویدادها نه تنها مجاهدین را به تهران نرساند که رژیم صدام را نیز از بغداد راند. و اینگونه گشت که نوارهای این مذاکرات در اختیار تاریخ قرار گرفت تا ملتی به ژرفای خیانت و خودفروشی این گروه پی برد و بداند که جمهوری دمکراتیک اسلامی مجاهدین خلق تحفه ای بهتر از جمهوری اسلامی خمینی و خامنه ای نیست و برادران چه خلقی چه سنتی چون به خلوت میروند آن کار دیگر میکنند. و آن کار دیگر چیزی جز خیانت به منافع ملی ایران نیست.

درمطلب مروری کوتاه به تاریخچه سازمان مجاهدی نوشته کریم حقی، که به سیر دگرگونی ایدئولوژیک و فراز و نشیب سیاسی سازمان مجاهدین از ۱۳۴۴ به بعد میپردازد، میخوانیم که مجاهدین از همان آغاز در پی برقراری حکومت اسلامی و حکومت متقین به عنوان بهترین تجسم آن بودند و دمکراسی مورد تبلیغ غرب را خرافه ای بیش نمیدانسته اند. تاثیر ایدئولوژیکی مائوئیسم و کاستریسم بر تاکتیکهای مجاهدین، توجیهات مجاهدین برای تبیین چرایی مبارزه مسلحانه، اعزام افراد سازمان به اردوگاههای نظامی الفتح، هواپیماربایی مجاهدین و بردن آن به بغداد، حمایت مادی و معنوی بازاریان هوادار جبهه ملی و مقلدان آیت الله خمینی از سازمان، ترور مستشاران نظامی آمریکا در ایران، اعلام رهبری وقت مجاهدین در تغییر ایدئولوژی سازمان از اسلام به ماتریالیسم و مارکسیسم و ترورهای درونی افراد انشعابی مجاهدین در این متن بررسی شده است. نویسنده همچنین در نگاه به کارنامه مجاهدین در دوران پس از انقلاب اسلامی، ایجاد جنبش ملی مجاهدین، انبار کردن هزاران هزار سلاح برای آمادگی جهت جنگ مسلحانه، اتحاد با سید ابوالحسن بنیصدر و برپایی ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، انفجار در دفتر مرکزی حزب جمهوری اسلامی و نخست وزیری، عملیات انتحاری مجاهدین، ترورهای پاسداران، فرار بنی صدر و رجوی به پاریس وتاسیس شورای ملی مقاومت، ازدواج رجوی با همسر دوستش زیر نام انقلاب ایدئولوژیک و تعبیر آن به ایثار پیامبرگونه، رفتن به عراق و نیز عملیات پرتلفات فروغ جاویدان در حمله به خاک ایران را خاطر نشان ساخته و توضیح میدهد. کریم حقی در پایان مقاله خود مینویسد: در طول سالهای ۱۳۶۸ تا ۱۳۸۱ رجوی تلاش میکرد تا در کنار نوکرصفتی، مزدوری محض و اجابت تمنیات صدام و دستگاههای امنیتی اش، جنگی دیگر را نیز بین دو کشور ایران وعراق برپا کند. علایم این تمایل در تحلیلها و نشستهای مکرر رجوی مشهود بود.

در مطلب دیگری عباس صادقی نژاد با استفاده از اعلامیه ها و نشریه های مجاهدین، رابطه آنها با عراق از آغاز جنگ عراق علیه ایران تا استقرار مجاهدین در خاک عراق را بررسی نموده است. در این نوشتار به گزارش وزارت امورخارجه آمریکا که در اواخر سال ۱۹۹۴ به کنگره آن کشور داده شد اشاره شده و بخشهایی از آن نقل گردیده است. منجمله درباره مساله حمایت مالی صدام حسین از مجاهدین میخوانیم که: یکی از سرمایه گذاران عمده و اصلی سازمان مجاهدین خلق، صدام حسین میباشد که سلاح و پولهای نقدی بالغ برحدود صدها میلیون دلار را تامین نموده است.

مساله انتقال اطلاعات نظامی ایران به سازمانهای امنیتی عراق توسط مجاهدین و دریافت پول از صدام حسین در نوشتاری از جمشید طهماسبی نیز تایید شده است. در نوشتار او آمده است که ژنرال وفیق السامرایی از فرماندهان اطلاعات عراق در مصاحبه ای با روزنامه الحیات اظهار داشت که پیش از حمله به کویت، رجوی ماهانه بیست ملیون دینار عراقی از ما میگرفت، میلیونها دلار دیگر نیز به او برای اداره سازمان اش در خارج پرداخت میشد. تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل.

همانگونه که در آغاز این متن عنوان شد، بخش دوم و بزرگتر کتاب برای قضاوت تاریخ به انتشار پنج متن مشروح مذاکرات مسعود رجوی با روسای سازمان های امنیتی عراق بین سالهای ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۱ اختصاص داده شده است. اولین متن مشروح مذاکرات رجوی با سپهبد صابر الدوری رئیس وقت سازمان امنیت عراق است.

در این دیدار ژنرال عراقی بارها و بارها از نقش ارزنده مجاهدین در سرکوب کردها و شیعیان عراق در جریان قیامشان پس از شکست برنامه صدام در بلعیدن کویت قدردانی مینماید. رجوی در پاسخ میگوید: ما چیزی جز وظیفه خودمان انجام ندادیم و نیاز نبود که رئیس جمهور نامه تشکرآمیز به من بدهد… کاش کمبودهای نظامی نداشتیم تا میتوانستیم وظیفه مان را در آنجا بهتر انجام میدادیم… در مورد موضع خودمان فقط این جمله را میگویم: من در ذهن خودم و همانطور در قلب خودم، نمیتوانم حساب مصالح و منافع خودمان را از شما جدا کنم؛ اینها دقیقا در هم آمیخته است.

در جایی دیگر در این گفتگو رجوی میکوشد با تحریف وقایع و تاریخ اشک ژنرال عراقی را دربیاورد و جلب ترحم کند. رجوی اینگونه میبافد: در رژیم شاه که بنیان گذاران سازمان را اعدام میکردند، در سالهای ۱۹۷۱ و ۱۹۷۲ اتهام اول آنها ارتباط ما با حزب بعث بود؛ در صورتی که ما رابطه ای با حزب بعث نداشتیم. و رئیس سازمان امنیت عراق که در میزان اطلاعاتش شکی نیست و نیازی هم به تملق ندارد دست طرف را رو میکند: من یادم نمیآید چنین چیزی شنیده باشم. رجوی در جای دیگری در این زمینه میگوید: من در زمان شاه محکوم به اعدام بودم و سالها در زندانهای مختلف شاه بودم. حقیقتا آن چیزی که حس میکنم، این است که وضعیت زندان از زندگی ۲۰ ساله گذشته برای من صد درصد بهتر بوده است.

این گفتگوها تنها از نظر رابطه مجاهدین و عراق جالب نیستند اطلاعات دیگری هم از آن بدست میآید. برای نمونه در گزارشی که رجوی درباره متحدان خود به ژنرال عراقی میدهد میآید که: جالب این است که بدانید ما متحد داریم. در شورای ملی مقاومت، سازمان چریکهای فدایی خلق حدود بیست نفر در منطقه شمالی داشتند که الان از خود این سازمان جدا شده اند و تبدیل شده اند به اتحادیه انقلابی کردستان.

یعنی نصف اتوبوس آدم که پیشتر اسمشان چریک فدایی خلق بوده حالا شده اتحادیه انقلابی کردستان و میخواهند ملت ایران را به کمک سرنیزه عراقی نجات دهند!!!. آنهم در شرایطی که در هر روستای کردستان اگر مردم بخواهند اتحادیه چپق کشان تشکیل دهند از ۲۰ نفر بیشتر عضو خواهد داشت.

این گفتگوها سراسر مایه شرمساری هر ایرانی است، هرچند که از دهان خائنان به ایران برون میآید. در واقع به جای نمونه آوری باید تمام متن را چاپ کرد. این جمله رجوی ما به هرچه داشتیم و هرکاری در عراق کردیم و خواهیم کرد افتخار میکنیم شباهت زیادی به هذیانهای صدام حسین در دادگاهش دارد با این تفاوت بزرگ که صدام عراقی است و دیگری به ظاهر ایرانی. چکیده محتوای این دیدار را باید این عبارت رجوی به سپهبد عراقی دانست: ما دست شما هستیم و میخواستیم کاری را که از ما برمیآید، برایتان انجام بدهیم.

رهبری سازمان مجاهدین خلق برای ابراز وفاداری به منافع عراق و درخواست زیارت صدام از اشاره به کارنامه انجام وظیفه اش غفلت نمیورزد: وقتی که استاد طارق عزیز به من گفت که""رادیو شما نمیگذارد روابط ما با رژیم خمینی شکل بگیرد""، ما در فاصله ۲۴ ساعت کلیه رادیوهای خودمان حتا ایستگاهها و فرستنده های کوچک را نیز قطع کردیم ولو شما از ما نخواسته بودید؛ اما رادیوهای گروههای دیگر کار میکردند. دوسال است که آقای رئیس جمهور را ملاقات نکردهام. گریه کنید مسلمانها.

به دنباله روضه و گدایی و لودگی طرف توجه کنید: میخواهید برایتان قسم بخورم که بین العرب و العجم لایوجد شفیق صدیق نزدیکتر از همین مجاهدین خلق! چنانچه در میان عرب و عجم بگردید، هیچ دوستی به اندازه مجاهدین خلق پیدا نخواهید کرد…من یک وقت مشخصی از شما میخواهم، به این راضی هسـتم؛ هفته ای یک سـاعت از وقت شما برای من یک ساعتی که نصف آن ترجمه است. بنابراین برای دو هفته، دو تا یک ساعت ولو اینکه بنشینیم برای هم قصه بگوییم؛ وگرنه مسائل ما حل نمیشود. آقای رئیس جمهور دستور دادند، مایه را پرداختند؛ اما وزرای مختص جوهر سیاسی او را نگرفتند و با فرض اینکه همه خواسته ها را بگویید نه، هفته ای یک ساعت قبول است تا وقتی که ما در عراق هستیم. اگر نه میروم قصر ریاست جمهوری، اعتصاب غذا میکنم! این تنها راه است (خنده رجوی). در شرح این حقارت مطلق دریوزگی چه میتوان افزود؟

تمام این صغرا کبرا چیدنها برای آنست که ارباب عراقی به تهیه لیست ابزار و ادوات نظامی موردنیاز مجاهدین پاسخ مثبت دهد. لیستی که از اجازه استقرار مجاهدین در شرق دیاله تا آموزش خلبانی به آنان و از تهیه تلفن و تلکس تا برداشت گندم و شبدر و جویی که مجاهدین ۱۵۰ تن بذر برای کاشت آن مصرف کرده اند، و از داشتن جایی برای تمرین شلیک کاتیوشا و تانک تا پدافند هوایی برای دفاع از قرارگاه های مجاهدین را شامل میشود. ماحصل پاسخ سپهبد صابر هم البته چیزی جز این نیست که بزک نمیر انشاء الله بهار میاد و با هم میرویم تهران سرپل تجریش کمبوزه و خیار میخوریم!!!

در لابلای گفتگوها رجوی فاش میکند که مجاهدین در این چند سال در بیابانهای عراق چه میکردهاند: تنها عشق این مجاهدین در عراق تانک است؛ باور کنید!… من واقعا خودم هم نمیدانم که آدم در این پادگانها چگونه عاشق تانک میشود! جدا نمیدانم چرا. و سپهبد صابر به طعنه دستش میاندازد که چون چیزی نیست که عاشق آن شود، عاشق تانک میشود. و رجوی غافل، هم آوا با ژنرال عراقی در تمسخر مجاهدین، میافزایدکه: تانکها را دایم میشورند و صابون میزنند و میبرند حمام…

هر واژه در این گفتگوها جنبه ای دیگر از ماهیت دو طرف گفتگو را برملا میکند. رجوی در پاسخ به پرسش رئیس سازمان اطلاعات و امنیت عراق درباره شمار اسیران اتحادیه میهنی کردستان عراق که در اختیار دارد میگوید: از دویست نفر بیشتر بودند که بیست نفر از آنها باقی مانده اند. پرونده آنها همه موجود است. مابقی را آزاد کردیم… حزب بعث دستور داده بود. فعلا فقط ۲۰ نفر مانده اند. نیروهای طالبانی یا آن دو نفر اسیر مجاهد را به ما میدهند و یا ما این ۲۰ نفر اسیر را میکشیم و میگوییم که این معامله ماست. و سپهبد عراقی در تشویق و تایید این کار میگوید: بله، واقعا با اکراد باید اینگونه برخورد شود

در ملاقاتهای رجوی با سپهبد طاهر جلیل حبوش نیز مطالب فراوانی وجود دارد که هرکدام سندی و مدرکی بر انبوه اشتباه و خیانتهای رهبری مجاهدین است. برای نمونه رجوی اعلام میکند تا امروز من ۱۲۰ هزار نفر از مجاهدین را از دست داده ام. امری که مسئولیت پاسخگویی به آن تنها بر دوش سازمان مجاهدین است که با سیاستهای اشتباه خود شمار بزرگی از جوانان ایرانی را به کشتن داده است.

نکته بارز دیگر تحکم مقامات عراقی در این گفتگوها در پاسخ به داستانسرایی های رجوی است. در جایی سپهبد طاهرحبوش به رجوی میگوید: شما در صحبتهای خود از انتخاب عراق صحبت کردید که بهترین انتخاب است. اگر این بهترین انتخاب است، به خاطر آرمان شما بوده است و منتی بر من نگذارید که عراق را انتخاب کردهاید.

انتشار برای قضاوت تاریخ، متن مذاکرات مسعود رجوی با مسئولین اطلاعاتی عراق در زمان حکومت صدام حسین، ضمن آنکه تاییدی مستند بر نوشته های پیشین ایران دوستان درباره خیانتهای رهبری مجاهدین است، بر آگاهی نسلهای امروز و فردای ایران و حتا مجاهدین میافزاید و با توجه به دشواری دستیابی به این نوارها امری قابل تقدیر است. باشد تا همانگونه که در آغاز کتاب وعده داده شده است متن گفتگوهای رهبران دیگر مجاهدین منجمله مهدی ابریشمچی و عباس داوری با مقامات عراقی نیز منتشر شود.

 بهمن امیرحسینی، بیست و ششم آوریل 2007

(برگرفته از سایت نگاه نو)

نوشته زمان لیفزنی تانک ها اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

روزنامه نگار مشهور وکارشناس مسایل ایران رودلف کیملى در مقاله اى در روزنامه ”زود دویچه تسایتونگ” به دوره پس از سقوط صدام حسین و استقرار نیروهاى ارتش آمریکا در عراق اشاره می‌کند و می‌نویسد:

”سازمان مجاهدین خلق از سوى نیروهاى آمریکا خلع سلاح شد، اما چهار هزار (1) تن از افراد آن هم چنان تحت حمایت آمریکا در پادگانی واقع در صد و بیست کیلومترى بغداد بنام "اشرف" مستقر هستند. این گروه احتمالا از سوى آمریکایى‌ها به عنوان نیروى کمکى براى خبرگیرى و در صورت لزوم براى شرکت در عملیات نظامى گمارده می‌شود.

”زود دویچه تسایتونگ” ادامه می‌دهد: ”و این همان چیزى است که حکومت جدید عراق دیگر نمی‌خواهد بدان تن دهد. نخست وزیر عراق نورى المالکى هفته گذشته اعلام کرد که رژیمش در آینده با سازمان مجاهدین خلق مانند یک سازمان تروریستى رفتار خواهد کرد. کمیته‌اى تشکیل شده تا بررسى کند آیا کشور دیگرى حاضر است به این گروه پناه دهد یاخیر."

به نوشته روزنامه‌ی ”زود دویچه تسایتونگ” این امر با توجه به سابقه سازمان مجاهدین خلق کار آسانى نخواهد بود. این سازمان در دوران هشت ساله جنگ مجهز به سلاح‌هاى عراقى و حمایت مالى رژیم صدام حسین درصفوف ارتش عراق با ایران جنگیده است. بسیارى از اعضاى شیعه حکومت فعلى عراق در آنزمان پناهنده‌ی ایران بودند. سازمان مجاهدین خلق درعین حال بارها در همکارى با صدام حسین علیه کردهاى عراق وارد عمل شده. یک کشور عربى یا اسلامى که حاضر باشد ریسک پناه دادن به این سازمان را بپذیرد در افق دیده نمی‌شود.

به نوشته روزنامه ”زود دویچه تسایتونگ” رهبرى سازمان مجاهدین در ماه‌هاى اخیر تلاش‌هاى بسیارى را آغاز کرده تا نام خود را از لیست سازمان‌هاى تروریستى خارج کند. به همین منظور شوراى ملى مقاومت مجاهدین کنفرانس‌هاى مطبوعاتى زیادى را در اور سور اواز، محل سکونت مریم رجوى رهبر این سازمان تشکیل داده است. تقاضاى مریم رجوى براى خارج کردن سازمانش از لیست گروه‌هاى تروریستى البته تاکنون تنها مورد حمایت برخى سیاستمداران پایه‌ دو کشورهاى اروپایى قرار گرفته است.

روزنامه ”زود دویچه تسایتونگ” اضافه می‌کند: ”مریم رجوى مدعى است از مخفیگاه شوهرش مسعود رجوى که از سوى سازمان‌هاى اطلاعاتى و بسیارى قربانیان درون این سازمان تعقیب می‌شود خبرى ندارد. اما این احتمال هست که او هم در پایگاه اشرف خود را پنهان کرده باشد. (2) سازمان دیده‌بان حقوق بشر سال گذشته سازمان مجاهدین خلق را به شکنجه و زندانى کردن مخالفان درون سازمانى در سلولهاى انفرادى متهم کرد."

مجاهدین تلاش می‌کنند با افشاى محل نیروگاه‌هاى هسته‌اى ایران قانونیت یابند، اطلاعاتى که از سوى سیا و وزرات دفاع آمریکا بدست آمده‌اند (3) و عملا حاوى چیزى تازه نیستند. وهمین نهادها یعنى سیا و وزرات دفاع آمریکا هستند که با پذیرفته شدن سازمان مجاهدین بعنوان اپوزیسیون غیرتروریست موافقند. وزارت خارجه آمریکا هم چنین با خط خوردن اسم مجاهدین از لیست گروه هاى تروریست مخالف است.

روزنامه ”زود دویچه تسایتونگ” دلیل این که مجاهدین از سوى آمریکا به عنوان سازمانى تروریستى شناخته می‌شود را ترور شش تن از مشاوران ارتش شاه و حمایت آنها از اعدام طرفداران حکومت سابق از سوى رهبران انقلاب اسلامى و دفاع از تسخیر سفارت آمریکا در تهران دانسته است. این روزنامه مینویسد: ”مجاهدین خلق تنها زمانى به مخالفت با حکومت اسلامى برخاستند که سرکوب حکومت دامن آنها را نیز گرفت. این البته گذشته‌اى است که سازمان مجاهدین به هیچ عنوان علاقه‌اى به یاد‌آورى‌اش ندارد.”

توضیحات:

(1) آمار دقیق تروریستهای اشرف 3800 نفر می باشد که 600 نفر از آنها از سازمان جدا شده اند. نگاه نو

(2) بعد از خلع سلاح تروریستهای اشرف و بازجوییهای چندین باره از آنان و همچنین بازرسی های روزانه از تمامی قرارگاه، احتمال حضور رجوی در اشرف منتفی است. نگاه نو

(3) بر اساس اطلاعات گردآوری شده از مکانهای هسته ای ایران که از طریق ماهواره های وزارت دفاع آمریکا که تصاویر آنرا بارها منتشر کرده اند و با توجه به اینکه تروریستهای مجاهدین دارای ماهوار برای عکس گرفتن از روی آسمان ایران نیستند، اطلاعات افشاء شده توسط مجاهدین وطن فروش از طریق سیا و وزارت دفاع آمریکا به آنها رسانده می شود و بعد از افشاء آن توسط باند خیانت پیشه، بوش یا رامسفلد اظهار می دارند که اطلاعات را یک اپوزسیون ایرانی به ما داده است. و مجاهدین نیز برای فخر فروختن به اینکه بوش آنها را محل سگ گذاشته، می گویند منظور بوش از اپوزسیون ایرانی، ما (مجاهدین) بودیم. نقل است که در یک دهی یک کدخدایی بود واین کدخدا هر وقت از مقابل منزل یکی از روستائیان رد می شد در جواب سلام روستایی به او می گفت: چطوری پدر سگ قرمساق. و آن روستایی بدبخت نیز بدلیل اینکه می خواست در بین روستایی های دیگر مشهور شود، در قهوه خانه می نشست و به همه نقل می کرد که امروز کدخدا به من گفت " پدر سگ قرمساق " و این درست حال و روز باند جاسوس پیشه مجاهدین است. نگاه نو

صدای آلمان، بیست و هفتم اکتبر 2006

به همراه توضیحاتی از سایت نگاه نو

نوشته عراق بدنبال راهى براى خلاصى از حضور سازمان مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

خبر بالا ظاهرا ازاین دومسئول مجاهدین رفع اتهام کرده است ولی حقیقت این است؟ این دو نفر از اعضای قدیمی مجاهدین ویکی از آنها از فرماندهان باصطلاح ارتش آزادی بخش مجاهدین میباشند. شاید قانون لیبرال فرانسه بخاطر اینکه در شک یک اتهام به نفع متهم باید رای داد که صحیح هست بخاطر عدم دسترسی به مسائل درون گروهی رفع اتهام نماید ولی کسی که در آنجا بود ودید که در ورزشگاه مقابل مقراقامت مریم رجوی خواهری که از مجاهدین پرسابقه بود درغروب که عده ای سوال درمورد خود سوزیها ودستور مریم رجوی مبنی بر متوقف کردن خودسوزیها داشتند میگفت ما وظیفه ایدئولوژیک خود را انجام میدهیم و اشاره به یک لیست بلند بالا داشت که اگر مریم رجوی را آزاد نکنند صدها نفر خود را به آتش میکشند.

ویا زمانی که در آلمان تحت فشار بودند به گفته دو نفر از هواداران مجاهدین که یکی از آنها خود را در لیست باصطلاح خود سوزی قرار داده بود میگفتند که لیستی برقراراست که فلانی هم اسم خود را درلیست خود سوزی نوشته است. حال میتوان این گونه جنایت رهبری مجاهدین را بدلیل عدم کافی بودن مدارک لاپوشانی کرد ولی این دونفر خوب میدانند که چه کرده اند وچگونه بنزین آورده اند و چگونه فیلمبردار از قبل آماده شده بود که از صحنه فیلم بگیرد وبا خوشحالی فیلمبردار بگوید که این فیلم را به تلویزیون الجزیره ارسال کرده است. ننگ بر کسانی که چنین مسخ میکنند وچنین به عوامفریبی مپپردازند و اسم خود را نیز انقلابی میگذراند شما درمقابل دادگاه وجدانتان چه میکنید؟ آیا در آن دادگاه هم میتوانید بگوئید که بنزین و فندک را برای خود سوزی یک نفر نبرده اید؟ یا اینکه رجوی وجدان شما شده است وشما تنها رهروان که نباید سوال کنید؟

یک هوادار سابق مجاهدین- آلمان که خود شاهد این قضایا بوده است ونمیتمواند در مقابل دروغگوئی مجاهدین ساکت باشد.

به نقل از نگاه نو

نوشته آزادی دو تروریست مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.