در حالی که تنها بخش کوچکی از این افراد رسما در حیطه امور ایران کار می‌کردند، بسیاری دیگر از آن‌ها که در پست‌های دیگری شاغل بودند، همچنان علاقه نشان می‌دادند. بحث از سیاست‌های ایران که می‌شد، طیف وسیعی از نظرات و دیدگاه‌های مختلف را از آن‌ها می‌شنیدی. برخی معتقد بودند که اصلاح طلبان ایران صادق هستند. برخی دیگر به ضعف بنیادین اصلاح طلبان در برابر سپاه پاسداران و ایدئولوژی رهبر جمهوری اسلامی قائل بودند. عده‌ای هم بودند که هنوز باور داشتند رضا پهلوی، پسر شاه سابق می‌تواند چهره‌ای متحد کننده باشد. دیگرانی هم بودند که به آینده‌ای مبتنی بر نظام جمهوری یا پارلمانی چشم داشتند. هیچ کدام از فعالیت‌های این افراد، زنگ خطری برای اف بی آی و نهادهای امنیتی حکومت آمریکا محسوب نمی‌شدند و نباید هم می‌شدند. آمریکا جامعه‌ای نامتجانس و حکومت ایالات متحده یک نهاد به شدت متنوع است. مادامی که کارکنان حکومت شفاف باشند، خانواده و دیگر ارتباطات غیر مستقیم با ایران به ندرت مانع از کسب مجوزهای امنیتی لازم می‌شود.

چیزی که هم کنایه آمیز و هم آشکارکننده است این است که در میان بیش از سه میلیون کارمند حکومت فدرال، به نظر می‌رسد حتی یک عدد هوادار مجاهدین خلق وجود نداشته باشد. کنایه آمیز است چون مجاهدین خلق ادعا می‌کنند که بزرگترین، مردمی‌ترین و دمکراتیک‌ترین گروه اپوزیسیون ایرانی هستند. عدم وجود حتی یک عضو مرتبط با مجاهدین در کل سیستم خدمات فدرال نمی‌تواند به سادگی یک ناهنجاری آماری باشد، بلکه نشان می‌دهد که این گروه خیلی کمتر از آنچه ادعا می‌کند، هوادار دارد و یا موانع دیگری برای ورود اعضایش به خدمات فدرال وجود دارد.

اینجا، عدم شفافیت مجاهدین خلق پرچم‌های قرمز را برای اف بی آی و دیگر نهادهای امنیتی که باید به نامزدهای پست‌های رده بالای امنیتی مجوز بدهد، بالا می‌برد. این گروه نه تنها در سال‌های دهه 70 علیه آمریکایی‌ها از تروریسم استفاده کرده است بلکه همواره آن را توجیه کرده است. با دیکتاتور سابق عراق، صدام حسین، پس از آن که به ایران حمله کرد و از سلاح شیمیای علیه کردها استفاده کرد، متحد شد. این گروه بیش از آن که یک سازمان اجتماعی مدنی عادی باشد، مانند یک فرقه عمل می‌کند. تا به امروز، نماینده ا‌ش در آمریکا علی صفوی قادر نبوده است یا مایل نبوده است، یک مورد را ذکر کند که او یا دیگر مقامات مجاهدین خلق با رهبر گروه مریم رجوی مخالفت کرده باشند. دفاع صفوی از تئوری‌های توطئه لیندون لاروش، که سردبیر سابق مجله‌اش می‌نوشت، نیز پرچم‌های قرمز را درباره این گروه بالا می‌برد. به نظر می‌رسد که رفتارهای مالی این گروه نیز موجب کاهش توانایی عواملش برای گرفتن مجوز‌های امنیتی می‌شود. در حالی که مجاهدین خلق ادعا می‌کنند که با سازمان‌های فرهنگی پرشماری ارتباط دارند، بازگشت مالیاتی این گروه‌ها، با مبالغی که به سیاستمداران و دیپلمات‌های سابق در قبال حمایت از مریم رجوی در رویدادهای عمومی شان می‌دهند، نمی‌خواند.

مجاهدین خلق خیلی دقیق تصویر روابط عمومی خود را رسم می‌کند. ایالات متحده برای تسهیل انتقال گروه از کمپ اشرف عراق به آلبانی برچسب تروریستی این گروه را برداشت. در حالی که این موضوع یک نوع ترفند دیپلماتیک است، معیار واقعی ارزیابی‌های آمریکا از مجاهدین این است که آیا عوامل این گروه در پست‌های مسئولیتی درون حکومت آمریکا قابل اعتماد هستند یا خیر. اینجا عدم دارا بودن مجوز امنیتی اعضای مجاهدین خلق نشان می‌دهد که پاسخ یک نه بلند است.

مایکل روبین

نوشته چرا حامیان مجاهدین خلق نمی‌توانند مجوز امنیتی بگیرند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

روبین در آن مقاله درباره “پوشالی” بودن ادعاهای مجاهدین خلق هشدار داد و تاکید کرد که این گروه نه تنها دمکراتیک نیست بلکه “فرقه ای ست که رهبرش هنوز روسری می‌پوشد و سازمان را استبدادی اداره می‌کند.” نویسنده مقاله مذکور از دولت امریکا خواست که حساب‌های سازمان‌های مرتبط با مجاهدین خلق در آمریکا را بازرسی کنند تا منابع مالی و روابط مالی آن‌ها با سیاستمداران شفاف شود.

در پاسخ به این مقاله عامل تبلیغاتی فرقه رجوی، علی صفوی، مقاله‌ای در تاون هال منتشر کرد و برای اثبات ادعای خود مبنی بر اینکه مجاهدین خلق فرقه نیستند، روبین را “به لحاظ فکری ناراستگو، تنبل و به طور خطرناکی نادان” خواند. آنچه در زیر می‌خوانید پاسخی است که روبین روز گذشته به حملات صفوی، در اگزمینر منتشر کرد:

علی صفوی، سخنگوی امور خارجه مجاهدین خلق، ناراحت است که من سازمان مجاهدین خلق را “فرقه” نامیده‌ام. پاسخش فاجعه است، پر از تند مزاجی و حملات شخصی. اما او از نکات اصلی مقاله من پرهیز می‌کند. بنابراین، چرا یک آزمون فوری نگیریم؟ اگر مجاهدین خلق فرقه نیست، آیا صفوی می‌تواند با ارائه سند و عدم موافقت با مریم رجوی، رهبر سازمان، این را ثابت کند؟
بگذارید با چند موردی که ساده‌تر است شروع کنیم:

مایکل روبین روزنامه نگار آمریکایی

آیا صفوی برای نمونه، با اتحاد مجاهدین خلق با آیت الله خمینی در سال‌های منتهی به انقلاب اسلامی مخالف است؟
یا شاید صفوی بتواند نشان دهد که کجا او یا هر عضو دیگری از گروه، با فعالیت‌های تروریستی مستند شده مجاهدین علیه آمریکایی‌ها و شرکت‌های آمریکایی که در آن زمان در ایران بودند، اعلام مخالفت کرده‌اند؟

پس از آنکه آیت الله خمینی کنترل را به دست گرفت و مجاهدین را از حلقه پیروانش بیرون گذاشت، اعضای مجاهدین خلق در عراق دوباره سازمان یافتند و تبدیل به نیروی نیابتی صدام حسین شدند. آیا صفوی از این تصمیم پشیمان نیست؟ شاید صفوی بتواند توضیح دهد که چرا بخش مربوط به اتحاد طولانی مدت مجاهدین خلق با صدام حسین، از تاریخچه مجاهدین در سایتش حذف شده است؟

آیا صفوی می‌تواند تنها به یک مورد مخالفت یا بحث تاکتیکی که او یا هر کدام از افراد رده بالای تشکیلات با مریم رجوی داشته اند، اشاره کند؟ او برای سی سال است که “رییس جمهور منتخب” است. آیا این عادی است که جنبش‌های “دمکراتیک” بر سر تک تک مسائل در طول یک دوره یک هفته ای یا یک ماهه، چه برسد به سی ساله، توافق کامل و تمامیت طلبانه داشته باشند؟ آیا صفوی می‌تواند به جنبش دمکراتیک دیگری اشاره کند که هزاران پیرو آن هرگز با یکدیگر و با رهبر مخالفتی نداشته‌اند؟

اگر شبکه سازمانهایی که رجوی مدیریت می‌کند مستقل هستند، آیا صفوی می‌تواند شرح بدهد که چرا آنقدر ناراحت می‌شود از اینکه کسی پیشنهاد بازرسی از این گروه سیاسی مذهبی را بدهد.

اگر مجاهدین خلق فرقه نیست، چرا اعضایش از بقیه دنیا منزوی نگه داشته می‌شوند؟ ایرانی‌ها از انواع جنبش‌های سیاسی حمایت می‌کنند. بسیاری در پی یک حکومت لیبرال دمکراتیک هستند حتی اگر بر سر اینکه دمکراسی پارلمانی باشد یا ریاست جمهوری توافق نداشته باشند. عده اندکی به دنبال بازگشت رضا پهلوی، پسر شاه سابق هستند، حتی اگر بر سر اینکه سلطنت باشد یا نباشد توافق نداشته باشند. حتی برخی گروه‌های افراطی‌تر نیز هستند. برای نمونه شورای ملی ایرانی آمریکایی هنوز به نظر می‌رسد که بر این باور است که جمهوری اسلامی مشروع است. همه این‌ها در خارج از گروه‌های کوچک سیاسی شان زندگی خود را دارند. آن‌ها در خانه‌های گروهی زندگی نمی‌کنند، مثل هم لباس نمی‌پوشند، موهای صورتشان مثل هم نیست و از اینکه زندگی جمعی با بقیه داشته باشند، سر باز می‌زنند.

صفوی می‌تواند به در و دیوار بزند و ادعا کند که مجاهدین خلق فرقه نیست، اما گاهی اگر مثل مرغابی راه می‌رود و مثل مرغابی صدا می‌کند، چیزی بیش از دافی است (اشاره به شخصیت کارتونی دافی داک). با توجه به همه اینها، علی صفوی خلاف این ها را به من ثابت کن: تا کنون بیش از 35 هزار توییت منتشر کرده‌ای. آیا میتوانی فقط یک عدد از توییت‌هایت را پیدا کنی که در یک موردی تو با مریم رجوی ناهماهنگ بوده‌ای؟

همه ما بر سر یک چیز توافق داریم: ایرانی‌ها دمکراسی می‌خواهند، نه یک فرقه.

نوشته مایکل روبین: ثابت کنید مجاهدین خلق فرقه نیستند! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

روبین با ارائه فهرستی از سرشناس‌ترین سخنرانان آمریکایی در این به اصطلاح «اجلاس» نوشت: « اجلاسی در کار نیست. این گروه شاخه سیاسی مجاهدین خلق است که پایه‌های آن در دهه 1960 در مخالفت با شاه گذاشته شد.» او سپس لینک تاریخچه کوتاهی از سیر تحول مجاهدین خلق از اسلامگرایی مارکسیستی تا ادعای دمکراسی خواهی امروزشان را در دسترس مخاطب قرار می‌دهد و نهایتا به این نکته می‌رسد که «مسعود و مریم رجوی گروه را با مشت آهنین اداره می‌کنند.»

روبین ادبیات مجاهدین خلق را دارای ظاهری فریبنده می‌داند که «در واقعیت به هیچ منبع مستندی نمی‌رسد و پر از نکات نامربوطی است که خالی از اصالت و اعتبار هستند».  این روزنامه‌نگار ادعای مجاهدین خلق مبنی بر برخودار بودن از حمایت مردم ایران را «تخیلی» می‌خواند و تاکید می‌کند که ایرانیان عادی از مجاهدین خلق متنفر هستند. وی می‌نویسد: « بسیاری از مردم ایران از تروریسم مجاهدین خلق متنفر هستند چون آنها به همان اندازه که مقامات حکومت را هدف قرار دادند مردم بیگناه را نیز کشتند.»

نویسنده مقاله واشنگتن اگزمینر ظاهرا با چند تن از شخصیت‌هایی که در مراسم شرکت کرده‌اند صحبت کرده است و در باره آن‌ها می‌نویسد: «رویکردشان شک برانگیز است. حرف یکی از آنها را نقل به مضمون میکنم: اگر رژیم سقوط کند، مردم ایران مسائل را رتق و فتق می‌کنند، آن وقت چه کسی اهمیت می‌دهد که ما چقدر دستمزد برای شرکت در مراسم گرفتیم؟» روبین در ادامه می‌گوید که البته قطعا رجوی‌‌ها می‌دانند که هر سخنران چقدر پول گرفته است، بنابراین سوالی مطرح می‌کند: «چرا انقدر اصرار دارند که چنین دستمزدهای هنگفتی بپردازند ؟ برای آن ها چه دارد؟»

در پاسخ به این سوال مهم، می‌نویسد: « شاید رجوی ها هم مانند بسیاری از رهبران فرقه‌ها، در واقعیت مجازی زندگی می‌کنند، یا شاید آن‌ها معتقدند که ارج و قرب مشروعیتی که از ساییده شدن بازوانشان به بازوی مقامات بالا بدست می‌آید، ارزشش را دارد.»

در ادامه، روبین حمایت از مجاهدین خلق را به دستگاه سنجش فساد در واشنگتن تشبیه می‌کند. او تصریح می‌کند: «همکاری با مخالفان آزادی و دمکراسی به قیمت گرفتن چک چهار هزار دلاری، نمادی است از  بدترین جنبه های فرهنگ واشنگتن.» او خواندن از روی نوشته های مجاهدین خلق که نام یک سیاستمدار آمریکایی بالای آن درج شده است را نشان از حرص و طمعی دانست که حاضر است اصول آزادی را به سادگی بفروشد .

مایکل روبین، در سطور پایانی مقاله رودی جیولیانی را نمادی از سیاستمدارانی دانست که فساد سنجشان خیلی پیش از این علائم هشدار را داده بود. او یادآوری می‌کند که اگر امروز شهردار سابق نیویورک به چهره‌ای مضحک بدل شده است باید شخصیت واقعی او را از اولین دفعاتی که در مراسم مجاهدین خلق شرکت کرد، حدس می‌زدند.

نویسنده مقاله خود را با این جمله به پایان می‌برد: « افراد هر دو حزب باید به همین روش، شرکت در گردهمایی‌های آینده مجاهدین خلق را به مثابه فسادسنج بدانند و هیچ جمهوری خواه و دمکراتی نباید آن را بپذیرید.»

لینک به منبع

ترجمه انجمن نجات فارس

نوشته مایکل روبین: مجاهدین خلق معیار سنجش فساد در سیاست آمریکا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.