” چشم ها را باید شست و جور دیگری به زندگی نگریست” عنوان نشستی است که در روز شنبه ۱۸ ژانویه با حضور تعدادی از اعضا رهاشده در شهر کلن آلمان و در دفتر کانون آوا برگزار گردید.

در این جلسه تعدادی از علاقمندان هم از طریق اسکایپ از کشورهای مختلف شرکت کرده و با انتقال تجربیات شخصی تابوهای ذهنی خویش را که در مناسبات فرقه به آنان بنوعی تزریق شده بود، تشریح نمودند. در ساعت پایانی جلسه آقای سعید شاهسوندی نیز بعنوان مهمان جلسه به جمع پیوست و نظرات خویش را در مورد مسائل روز بویژه آینده فرقه رجوی با جمع درمیان گذاشت و با نظرات دیگران نیز آشنا گردید.

در این گزارش سعی خواهم کرد از یادداشتی که از نظرات دوستان برداشته ام، استفاده کنم. بنابر اهمیتی که تجارب شخصی این دوستان در شناخت و آگاهی از آسیب های روحی –روانی فرقه بما خواهند داد، ترجیح میدهم که بیشتر به محتوای نظرات آنان بپردازم. ضروری میبینم که بابت انتقال ناقص نظریات ارزشمند دوستان در این گزارش، از دوستان عذرخواهی نمایم. امیدوارم که در جلسات بعد فایل صوتی ما بتواند نظریات دوستان را مستقیما پخش نماید.

مسعود:

خوش آمدید. جلسات ما هر یک ماه و نیم یکبار با عنوان ” چشم ها را باید شست و جور دیگری به زندگی نگریست ” در آلمان و هلند با شرکت دوستان جداشده، برگزار میگردد. آشنائی با آسیب های روحی- روانی که از طریق فرقه به ما وارد شده است و بازگشت به هویت اصلی و فاصله گرفتن از ارزش های فرقه ای از اهداف این جلسات می باشد. در این جلسه می خواهیم در مورد تابوهای فرقه ای که بعنوان یکی از مهمترین موانع ذهنی که بنوعی فرد را از حرکت و تنظیم رابطه با جامعه دور کرده و سد راه پیشرفت و رشد فردی خواهد شد، به تبادل نظر بپردازیم.

تابو اززبان “تونگان” و اقوام ” پولینیزه” که جزایری در اطراف فیلیپین هستند و بشدت مذهبی می باشند، گرفته شده است و بمعنای “ممنوع ” مورد استفاده قرار میگیرد. تابو یا” پَرهیزه” به آندسته از رفتارها،گفتارها و یا امور اجتماعی گفته میشود که برطبق رسم و آئین یا مذهب، ممنوع و نکوهش پذیر باشد.

تابو های تاریخی، فرهنگی و اجتماعی و سیاسی از جمله تابوهائی هستند که در واقع به مناسبات انسانی برمیگردند. امروز می خواهیم در مورد تابوهای فرقه ای که درواقع بنوعی برای استثمار نیرو و اسارت ذهنی ساخته و پرداخته میگردند و در ذهن فرد فعال میگردند، با یکدیگر تبادل نظر کنیم. تابوهائیکه در واقع فقط در آن مناسبات بصورت ترس و وحشت و کابوس خودشان را نشان میدهند و خارج از مناسبات فرقه نیز غیر مرسوم و نامتعادل شناخته میشوند.

مسعود بنی صدر در بخش ۱۲ نوشته هایش با عنوان ” فرقه های مخرب یک نوع برده داری نوین” در مورد تعریف ” شرف” در جامعه مینویسد” در کشور خودمان ایران بسیاری حاضرند تمام ثروت و دار و ندار خود را با شرف و آبروی اجتماعی عوض کنند. برایشان بدترین ناسزا اینستکه ” بیشرف” خوانده شوند. در مقابل خانم مریم رجوی در جریان انقلاب ایدئولوژیک درمرحله طلاق های اجباری میگوید” شما باید خود را روسیاه کنید. هرچه روسیاه تر(بی آبرو) شوید برای ما عزیزتر هستید.”

ارزش های فرقه ای که سالها آبروی ما خوانده میشدند و ترک آن در مناسبات فرقه “تابو” شناخته میشد در جامعه از هیچگونه ارزش ماهوی برخوردار نیست و استفاده از آن نیز مانند استفاده از ژاکت و کلاه و پالتو و دستکش در تابستان گرم و ۴۰ درجه بالای صفر خواهد بود.

بهزاد- هلند

در مناسبات فرقه چنین جا انداخته بود که هرکسی که بخواهد جدابشود بخاطر مسائل جنسی است و فرد را بدین ترتیب در اسارت نگه میداشتند و فرد بخاط ترس از این اتهام، قدرت رهائی از او گرفته میشد. خروج نیرو از مناسبات فرقه نیز مانند پیوستن آنها به رژیم معنی میشد و برای فرد بصورت تابوئی غیرقابل حل در می آمد. ترس از اینکه اگر جداشوم بمن می گویند که به رژیم پیوسته ام و مرا جاسوس جمهوری اسلامی خطاب کنند، بعنوان تابوئی مرا از حرکت بازمیداشت.

زهرا- المان

هنگام خروج از مناسبات احساس می کردم که خیانت بزرگی را انجام داده ام. مانند کسی بودم که روی کره ماه ول شده بودم و اراده ای از خودم نداشتم. از طرفی رفتن به نزد خانواده ام در ایران برایم تابوئی شده بود. وقتی با روانپزشک در مورد مشکلات خودم صحبت کردم او گفت که اگر به کسی که بالاترین آسیب های روحی- روانی را دیده باشد ۴۰ یا ۴۲ بدهم باید به تو بالای صد بدهم. او بمن گفت که برایم غیرقابل تصور است که تو علیرغم اینهمه فشلر و تحمل دردهای فزاینده، توانسته ای خودت را در جامعه جا بیندازی و موفق باشی.

فاطمه- فنلاند

من مانند شما در روابط مجاهدین نبوده ام و تابوهای ذهنیم به سالهائی برمیگردد که در زندان پس از اعدام همسرم گذراندم، زن جوان و بیوه ای که از زندان بیرون آمده است. شماتت ها و اینکه چگونه توانستی زنده از زندان بیرون بیائی وتنها شدن و تصمیماتی که بعنوان زن تنها با توجه به شرایط اجتماعی-اقتصائیاز طرف خانواده برایت گرفته میشود، همه فشارهاو تابوهائی بودند که باید از سرمیگذراندم. هر شب کابوس میدیدم و میبینم که آمده اند مرا با خودشان ببرند. وحشت از تاریکی و تنها شدن همچنان عذاب دهنده است.

مسعود:

از شماتت گفتی و اینکه بیرون از زندان از تو پرسیده میشد که چرا زنده هستی و چرا اعدامت نکرده اند. اتفاقا همین سئوال را هم رجوی از بچه هائیکه از زندان به سازمان در عراق پیوسته بودند، میکرد. به آنها میگفت که چرا شما را اعدام نکردند؟ حتما شما لو دادید و یا با آنها کنار امده اید. شما باید اینجا ثابت کنید که پاک و منزه هستید. رجوی آنها را بابت زنده ماندن بدهکار میکرد که بتواند هرچه بیشتر آنها را استثمار نماید.

بتول -آلمان

در ادامه بگویم که شما فاطی خانم خیلی شانس آوردید که به عراق نیامدید. آنها به زندانیانی که از زندان زنده بیرون می آمدند خائن میگفتند و به آنها فشار می آوردند که شما باید بالا بیاورید. به آنها می گفت که آدم های سالم کشته شده اند. شما باید زنده ماندنتان را مدیون برادر مسعود بدانید. قبل از اینکه من از فرقه فرار کنم بمن گفته بودند که اگر از اشرف بروی در خارج از اشرف تنها میمانی و سربازان عراقی به بسیاری از زنانی که قبل از تو فرار کرده اند، تجاوز نموده اند و بیرون از اشرف امن نیست و جمهوری اسلامی در آن مناطق حاکم است. آنها برای من تابوئی درست کرده بودند که بدون همسر و تنها بودن و خروج از روابط،، تجاوز دسته جمعی و همچنین در مرحله بعد وصل به وزارت اطلاعات را بدنبال خواهد داشت. ایجاد رعب و وحشت و تابوسازی برای قفل نیروهائیکه تمایل به خروج از فرقه را داشتند، بدین شکل هرروز تکرار میشد.

بهمن-آلمان

تابو و تعریف آن دامنه گسترده ای دارد که شاید از بحث ما خارج باشد. ولی ما تابوهای مثبتی هم داریم که در جامعه باعث میشوند جلوی بسیاری از جرم و جنایت ها را بگیرند و در واقع قبح اجتماعی دارند. متاسفانه فرقه این ارزش های اجتماعی را تغییر داد و آنان را بنفع منافع فرقه ای شکل داد. در مناسبات فرقه ای تو اجازه فکرکردن نداری و باید گوش بفرمان باشی. در نتیجه بتدریج اعتماد بنفس خودتو از دست میدهی. مرز فکر کردن هم بدینصورت است که باید آنطوری که گفته میشود و در مورد موضوعات داده شده فکرکنی و بهرحال انها حتی برای فکرکردن تو هم خط و خط کشی دارند.

مسعود

بخاطر محدود بودن زمان برنامه مجبوریم که این بحث را به جلسه دیگری موکول کنیم. اما برای ختم جلسه بهتر است که هرکدام از دوستان یک تابوی مشخص ذهنی خویش را گفته و در ضمن بگویند که چگونه این تابوی ذهنی خودشونو از سر گذروندند و یا آن را کاهش دادند؟

زهرا-آلمان

همانطور که گفتم مانند کسی بودم که در کره ماه تنها و بیکس ول شده است. من به ریشه های خودم برگشتم و هویت اصلی خودم را پیدا کردم.

فاطمه-فنلاند

من هنوز با این مشکلات و تابوها درگیرم با توجه به اینکه هنوز مدت زمان زیادی نیست که وارد محلی شدم که میتوانم در مورد این آسیب ها و تناقضات بیشتر فکر کنم تا راه حل مناسب را بیابم.

بتول- آلمان

فرقه همه چیز را برای خودش مجاز میدانست ولی برای بقیه آن را نامشروع و ممنوع اعلام میکرد. تابوی من این بود که فرقه با برداشتن روسریم بخواهد برایم طبق معمول حرف دربیاورد. من با برداشتن روسریم این تابویم را که دیگران در موردم چه خواهند گفت، شکستم.

بهمن-آلمان

مدتها بود که جداشدن از فرقه را خیانت میدانستم و این تابو مرا از رهائی و نجات از مناسبات فرقه بازمیداشت. بتدریج پس از اینکه اعتماد بنفس خودم را بازیافتم توانستم از این مرحله بگذرم.

بهزاد- هلند

من به یقین رسیدم که باید هر پدیده ای را با ارزش های اخلاقی خودم بسنجم و در ضمن بتوانم پدیده هارا از یکدیگر بخوبی تفکیک کرده و با نسبی دیدن پدیده ها بتوانم از پیش فرض های ذهنیم خودم را برحذر دارم. زیرا کل این جهان نسبی است.

مسعود

با تشکر از دوستان بخش اول این برنامه در اینجا به اتمام میرسد. سعید شاهسوندی مهمان این هفته ماست. سلام سعید عزیز خوش آمدی.

شاهسوندی-آلمان

سلام خدمت دوستان خوشحالم که در جمعتان هستم. آماده ام که به پرسش های شما پاسخ دهم.

مسعود

نظر شما در مورد شرایط بحرانی مجاهدین در لیبرتی با توجه به اینکه بخش هائی از خاک عراق مانند فلوجه و رمادی بدست القاعده و نیروهای خودسر عراقی افتاده است، چیست؟ و در ضمن آینده مجاهدین را چگونه میبینی؟

ادامه دارد

نوشته در اسارت تابوهای فرقه ای – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این جلسات شرکت کنندگان با استفاده از تجارب شخصی خود، موانع ذهنی خویش را بازگو کرده وبا یکدیگر تبادل نظر نموده و ازنظرات دیگر کارشناسان حرفه ای استفاده مینمایند. مهمان این دوره از جلسات مسعود بنی صدر بود که از طریق اسکایپ به جمع شرکت کنندکان پیوست و با آنها به گفتگو نشست. متن گفتگوی این دوستان بزودی منتشر خواهد گردید.

در مورد فرقه ها،  بویژه فرقه هائیکه راهکارهای خشونت آمیز را انتخاب می کنند،  مطالب زیادی  توسط محققین و کارشناسان تئوریک نوشته شده است که مطمئنا قابل خواندن و اندیشیدن است. ولی به نظر من همیشه خلا بزرگی بین محققین تجربی و آکادمیک ما وجود داشته است که یکی فقط در فضای مجازی و فانتزی به آن می پردازد و دیگری که متخصص تجربیست، به همان تجارب تلخ برای درس آموزی اکتفا میکند و بدلیل سالها دوری از مباحث علمی –تئوریک که در فرقه “نشانه های لیبرالیسم و بریدگی” خوانده میشد، توان ورود و پرداختن به آن را ندارد.

بجز این دو تفاوت آشکار و پایه ای، کارشناسان غربی از دیدن بسیاری از زوایای رفتاری و کنش و واکنش های فرهنگی و اجتماعی مردم ایران غافل هستند و یا تاثیرگذاری آنرا در مناسبات فرقه ای ناچیز میدانند. سوء استفاده فرقه از تابوهای اجتماعی – فرهنگی و همچنین جهت دادن انرژی جوانان پرشور بسمت منافع فرقه ای، ریشه در ساختار جامعه داشته و در بسیاری از موارد نظرات کارشناسی اروپائی را از واقع بینی دور مینماید. در همین رابطه است که تکیه کارشناسی به متخصصین اروپائی محدود به تحقیقات علمی و اطلاعات عمومی آنان میگردد و نقش کارشناسان ایرانی که خود نیز سالها در مناسبات فرقه ای اسیر بوده اند، بسیار بارز و کارساز می گردد.

در این رابطه به علاقمندان پیشنهاد میکنم که به سایت  دکتر مسعود بنی صدر که خود نیز زمانی اسیر اندیشه های فرقه ای در مناسبات آقای رجوی بوده است، مراجعه نمایند. او در حال حاضر نظرات و تجارب خویش را بصورت آکادمیک و علمی مورد بررسی قرار داده و آن را بصورتی دلپذیر مدون و فرموله کرده است. مطالب و مقالاتی که میتوان بعنوان منبعی علمی به آن مراجعه نمود. در این مجموعه، ایشان توانسته است با تشریح علمی سلول مغزی و کارکردهای آن قدم به قدم پروسه تبدیل هویت فردی به هویت فرقه ای را در سیستم “مغزشوئی” ترسیم نماید. در این مجموعه در مورد شیوه های رباط سازی فرقه ای و بررسی تاریخی آنان نیز مطالب بسیار با ارزشی  وجود دارد. ایشان با ذکر منابع خود، دست خواننده را برای تحقیق بیشتر بازگذاشته است.

نوشته با مقالات تجربی- علمی دکتر مسعود بنی صدر آشنا شویم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

حمایت و الگوسازی از مخالفان مسلح و حمایت شده بشار اسد از سوی اروپا و آمریکا چیز تازه ای نیست.

استراتژی شکاف زی جرقه و جنگ آقای رجوی برای پیش بردن اهداف فرقه ای اش نیز از شناخته شده ترین متدهائیست که دیگر این روزها کارائی خودش را از دست داده است.

حمله اسرائیل و یا آمریکا به ایران می توانست بهترین گزینه مجاهدین برای نشان دادن مهارت های جاسوسی و انتقام جویانه آنها بشمار رود. ولی بحران اقتصادی آمریکا و متحدانش و همچنین قفل شدن و شکست استراتژی آنان در جبهه های افغانستان و عراق و دیگر بحران های خاورمیانه باعث شد که دیگر دور ایران را خط بکشند و علیرغم اهدای نقشه مراکز غنی سازی! توسط آقای رجوی به تهدیدی توخالی علیه ایران بسنده کنند. تهدیدی که اساسا مجاهدین را راضی نکرد و مجبور شدند که اینبار سرنوشتشان را به سرنوشت بشار اسد گره بزنند.

امروز دیگر مشخص شده است که نیروهای مسلح ارتش آزادی سوریه را بجز مبارزین ملی و میهنی اکثرا نیروهای پراکنده القاعده و شماری ازجوانان مسخ شده و ایزوله شده اروپائی تشکیل میدهد که هیچگونه تصویری از سرنوشت آینده سوریه نداشته و فقط آرزو می کنند که بزودی سوریه هم کشوری اسلامی گشته و شریعت اسلام در آن جاری و ساری گردد.

حمایت آقای رجوی و الگوبرداری از ارتش ساخته پرداخته القاعده که با حمایت بی دریغ آمریکا و ترکیه جان گرفته است چیزی نیست بجز همان سیاست “شکاف زی” که هیچگونه تناسبی با مناسبات بشردوستانه و حقوق بشری نداشته و فقط درخدمت استراتژی جنگی او خواهد بود.

آقای رجوی امیدوار بود که با نگهداشتن و وقت کشی حداکثر! برای تخلیه اشرف، بتواند امتیازهای لازم را از آمریکا و متحدانش گرفته و نقش ارتش آزادیبخش سوریه را در ایران ایفا نماید. پیروزی انتخاباتی روحانی با شعار” تدبیر و امید” و حمایت اکثریت مردم ایران و چرخش نگاه بین المللی برای پیدا کردن راه حل مناسب و خروج مرحله ای ایران از محاصره اقتصادی، تمامی نقشه های آقای رجوی را نقش برآب کرد. زیرا هرگونه بازشدن روند مذاکرات پیام آور شکست استراتژیک او بشمار می آید.

پس از انحلال اشرف و اعزام تدریجی نیروها از ترانزیت لیبرتی به کشورهای پناهنده پذیر منجمله آلبانی و آلمان، دیگر جای هیچگونه تردیدی برای گسستن مناسبات فرقه ای باقی نماند. در آلبانی بیش از نیمی از کسانیکه اعزام شده اند منتظر فرصتی هستند تا بتوانند خود را از تشکیلات فرقه نجات دهند. طبیعی است که نباید انتظار داشت که کسانیکه بیش از دو دهه در مناسبات فرقه اسیر بوده و روزانه شستشوی مغزی شده اند، بتوانند در کوتاه مدت خود را به مناسبات مردمی و جامعه آزاد ایرانی برسانند. ولی آنچه که مسلم است دیر یا زود شاهد ورود نیروهای از بند گریخته ای خواهیم بود که جسورانه توانسته اند به مناسبات فرقه ای آقای رجوی نه بگویند و زندگی خویش را بازسازی نمایند.

این هفته در سراسر اروپا هفته “بررسی خشونت ” نامگذاری گردیده است و بسیاری از کنشگران سیاسی و اجتماعی با تشکیل جلساتی به بررسی و تبادل نظر در مورد ریشه های خشونت در جوامع می پردازند.

پرداختن به پدیده خشونت، جدا از وابستگی های سیاسی آن به دولت ها و یا فرقه های تروریستی موجود، می تواند برای همه کسانیکه خواسته و ناخواسته بجای استفاده از قلم، خشونت و گلوله را پذیرفته اند بسیار آموزنده و مفید خواهد بود.

نوشته اینبار مجاهدین سرنوشتشان را با سرنوشت اسد گره زده اند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

عکس ها و تصاویر منتشره نشان می دهد که تعدادی از آنان با دستهای بسته به رگبار بسته شده اند. دولت عراق هیچگونه مسئولیتی را در این رابطه بعهده نگرفته و مجاهدین هم بر این اعتقادند که سربازان عراقی آنان را مورد حمله قرار داده اند.

امنیت پادگان اشرف از سال ۲۰۰۹ بعهده دولت عراق سپرده شده است و مجاهدین هم در قراردادی که با دولت عراق بسته اند می بایستی تا دسامبر ۲۰۱۱ این محل را بتدریج ترک می کردند.

آنچه که مسلم است دولت عراق بهیچوجه قادر به برقراری امنیت در کشور خویش نمی باشد. در عراق روزانه بر اثر انفجار بمب و عملیات انتحاری ده ها نفر کشته میشوند و این در حالیست که هنوز ناظران بین المللی در سراسر کشور حضور دارند و در مناطقی حکومت نظامی حاکم است.

گروه های مختلف جهادی و القاعده و طرفداران صدام شیعه ها و سنی های افراطی هرکدام در مناطقی حاکمیت دارند و دولت مرکزی را از اجرای قانون کشوری باز می دارند. دخالت کشورهای مختلف در این بازار آشفته هم به وخامت اوضاع می افزاید.

پس از سقوط صدام در سال ۲۰۰۳ توسط نیروهای ائتلاف به رهبری آمریکا، مجاهدین خلع سلاح شدند و مدتی تحت حفاظت آنها قرار گرفتند. موقعیت مجاهدین در کشوری که توانسته بود پس از مدتها دیکتاتور حاکم (صدام) را از پای درآورد بسیار استثنائی بود. در آن زمان نیروهای تازه به قدرت رسیده همه دست نشاندگان صدام را دستگیر کرده و یا از بین برده بودند تنها مجاهدین که در آن زمان دست راست صدام محسوب می شدند، جان سالم بدر برده بودند و ادعای ارث و میراث هم می کردند.

آقای رجوی در طی تمامی این سالها بعنوان مهمان ناخوانده با نیروهای تازه به قدرت رسیده عراق سرجنگ را آغاز کرد و با بازمانده نیروهای صدام از طریق جمع آوری امضا و پول به مبارزه با دولت نوپا پرداخت. سیاستی که برای هیچ دولت تازه به قدرت رسیده ای قابل قبول نخواهد بود.

آقای رجوی در تمامی این سالها جان فرزندان این آب و خاک را برای مطامع سیاسی و فرقه ای اش به خطر انداخته است. رهبری که یازده سال در اختفا بسر می برد و از خون کشته شدگان بی پناه ارتزاق می کند. رهبری که هرگز به نسخه های پیچیده شده سازمان های حقوق بشری و پناهندگی برای نجات جان نیروهایش اعتنائی نکرده است رهبری که برای از هم نپاشیدن مناسبات فرقه ای اش حاضر است که صدها نفر را جلوی تیغ جلادان بیرحم و سقاوت پیشه قرار دهد.

جلادانی که به آخرین گروه بازمانده در اشرف هجوم برده بودند قصد داشته اند که تمامی افراد ساکن اشرف را به قتل برسانند که خوشبختانه تعدادی از آنان هنوز زنده هستند و می توانند جزئیات این فاجعه هولناک را تشریح نمایند و قاتلین را به جوامع بین الملل معرفی نمایند.

آقای رجوی نیز می بایست در چنین دادگاهی به محاکمه کشیده شود و دلایل خویش را برای سرپیچی از معاهدات بین المللی و به کشتن دادن صدها مجاهدخلق بیان نماید.

نوشته کشتار بیرحمانه مجاهدین را در پادگان اشرف محکوم میکنیم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اقای رجوی اینبار هم از سر استیصال در نشست عید فطرمی گوید” کسانیکه توان مبارزه را ندارند و نمی کشند می توانند الان بروند و گورشان را گم کنند و ما هم هیچ کمکی به هیچکس نمی کنیم”

سرفصل تاریخی شب های قدر آقای رجوی از انقلاب ایدئولوژیک شروع می شود. هنگامیکه بسیاری از روش ها و منش ها و سازکارهای فرقه برای اعضا ساز اشنائی نبودند و آهنگ غریبی را می نواختند و دیگر با شعارهای بیرونی همخوانی نداشتند.

در آن روزها هم وقتی اعضا سازمان به بن بست ذهنی رسیده بودند و دیگر بیش از آن توان تغییر خویش را نداشتند رهبری عنوان کرد که یا می روید به جائیکه از جهنم هم بدتر است (جهنم رمادی) و یا می مانید و در زلال مریم حل می شوید.

در آن سالها پادگان اشرف با هزاران متر سیم خاردار و سربازان مسلح صدام که احاطه اش کرده بودند باید سمبل شرف و مقاومت خوانده می شد و هرکس از آن تخطی می کرد دشمن محسوب می گردید. پس از شکست و از دست دادن صدها مبارز در کشتارگاه چهارزبر تحت نام فروغ جاویدان بار دیگر ریزش نیرو اوج گرفت نیروهائیکه بتدریج اعتمادشان را از شعارهای پوشالی رهبری از دست داده بودند و دیگر حاضر نبودند نیروهای یکبار مصرف ایشان باشند.

رجوی در آن روزها هم برای مهار نیروهایش به شب قدر دیگری متوسل شد. رجوی برعکس امام حسین که به یارانش در شب عاشورا توصیه کرد که “هرکس که می خواهد جهبه جنگ را ترک کند می تواند امشب با چراغ خاموش برود و از رفتنش هم شرمسار نباشد و هیچکس از اصحاب هم اجازه ندارد او را سرزنشانه نگاه کند.” تمامی چراغ های قرارگاه اشرف را روشن کرد. زبان تهدید را بازکرده و اعضا ذوب شده در ولایت رهبری را به جان آنها انداخت و فضائی را بوجود آورد تا اعضای جداشده را از تصمیمشان منصرف نماید. گرفتن نامه ها ئیکه نشان از بریدگی و انفعال و وابستگی های منحط اخلاقی و…. اعضا بوده و بعنوان مدارکی که جداشده را به سکوت وادارد، بکار برده میشد.

آن روزها آقای رجوی مایل نبود که هیچکس گورش را گم کند! چون به ازاء نفراتی که با انواع ترفندها به قرارگاه کشانده بود، از صدام پول دریافت می کرد.

امروز پس از گذشت سالیان و سقوط صدام صاحب خانه زمینش را می خواهد و بهیچوجه هم حاضر به تمدید قرارداد نیست. امروز دیگر اعضا بنا به اظهارات خودشان تحمل خودشان را هم از دست داده اند.

او در نشست فطر امسال در کمال ناباوری اعتراف کرده است که از اعضا مستقر آلبانی چیزی بعنوان عضو تشکیلاتی نخواهد ماند و اگر هزارنفر هم در درون روابط بماند برای او کافی است.

آنچه که امروز برای رهبران و شخصیت های سیاسی- اجتماعی بسیار مهم است اینست که بتدریج آنها می توانند با ابعاد جدیدی از شخصیت آقای رجوی آشنا گردند. کسی که به نیروها و فدائیان خودش اینچنین کلمات توهین آمیزی را استفاده می کند چگونه می شود او را بعنوان یک رهبر سیاسی آزادمنش و عدالتخواه شناخت؟ و به او اطمینان نمود.

زنده یاد محمد حنیف همیشه به پاس احترام به هواداران سازمان میگفت که اگر در شرایطی تحت فشار شکنجه نتوانستید تحمل کنید و مجبور به اعتراف شدید، بجای یک نیروی هوادار، عضورا لو دهید زیرا نیروی هوادار حرمت ویژه خود را دارد. امروزه آقای رجوی بعنوان رهبر فرقه از تمامی آن ارزشهای اولیه فاصله گرفته است و با به کشتن دادن هزاران نفر از اعضا و هواداران، فقط درپی کسب اعتبار و قدرت سیاسی می باشد. او در این مسیر حرمت تمامی نیروهای سیاسی را در درون و بیرون مناسبات فرقه ای رعایت نکرده و اولیه ترین حقوق اجتماعی- سیاسی آنان را زیر پا نهاده است.

نوشته من باید در شب قدر، گورم را گم کنم! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در میان چندین عضو شورائی که بخود جرات داده اند و از مناسبات خود را رهانیده اند، نام آقای قصیم که بعنوان یکی از پایه های چپ شورا و نویسنده کتابهای نقد اگاه، جیره عمر، آزادی، پیرامون مسئله هژمونی و پلورالیسم و… بسیار غیر منتظره بوده است. غیر منتظره نه از این نظر که شورای ملی مقاومت بعنوان وزنه ای در سیاست ایران و اپوزیسیون مطرح است، از این نظر که شورائی ها بخاطر ترس و وحشتی که از ” رژیم مال شدن” توسط مجاهدین دارند به مرگ تدریجی! تن می دهند.

خصوصا آنهائیکه بخاطر عضویت و حمایت سالیان از مجاهدین مجبور به ترک مناسبات خانوادگی و فامیلی شده اند و بخاطر منفوریت آقای رجوی دچار آسیب های جدی روابط اجتماعی گردیده اند، نمی توانند براحتی خودشان را ازاین مناسبات برهانند. ترمیم این آسیب ها و برگشت به مناسبات اجتماعی و فامیلی، شهامت تحمل و پذیرش و جبران اشتباهات گذشته را می طلبد که اگر فرد بتواند از این موانع ذهنی عبور کند، توانسته است خود را رها نماید.

البته ناگفته نماند که بسیاری دیگر از کادرهای مرکزی سازمان هم مانند حسن محرابی و پرویز یعقوبی و… مدتهاست که از سازمان جداشده اند ولی علت جدائیشان را به دلایلی که ذکر شد اعلام نکرده اند.

در تمامی موارد ذکرشده مسئول شورا بجای جوابگوئی به انتقادات اعضا خود، روش حمله و فحاشی را برگزیده روشی که اقای کریم قصیم پس از اینکه دامنگیر خودش شد آن را کشف! نمود. ایشان در مصاحبه با وبلاگ صدای وجدان با عنوان ” مصاحبه شتابزده با کریم قصیم” در پاسخ به سئوالی عنوان می کند.

” تجربه نشان داده که مجاهدین ابدا تحمل نقد بیرونی شده را نداشته اند. ابدا. همین الان هم که می بینید چه گارد مسخره پلیسی – امنیتی گرفته اند. تنها کاری که می شد کرد همین استعفای علنی – با بیان روشن و اقدام سریع بود. که البته فکرنمی کردیم دراین حدّی که شاهدیم با هراس و لذا با واکنش بی سابقه استالینیستی مواجه شویم. ۵۵ روز ازاستعفای ما گذشته هنوزجرآت درج متن استعفای ما پیدا نکرده اند ولی فحاشیها و برچسبها و ردیه نویسی یک طرفه آنها کماکان روی سایتهایشان ادامه دارد، لابد دروناٌ به این نوع غذای فکری نیاز دارند….”

ایشان در جای دیگری از ساختارهای مبتنی بر دمکراسی پارلمانی و عدالت اجتماعی سخن می راند که البته بسیار با ارزش است ولی برای کسب این ارزش ها اتفاقا باید از مناسبات فرقه ای فاصله گرفت و آن را نقد کرد که البته آقای کریم قصیم با سه طلاقه کردن مجاهدین، می تواند گام های بعدی را برای روشنگری دیگر روشنفکران بردارد و مطمئن باشد که مردم ازاده کشورمان به رشد و بلوغ سیاسی رسیده اند و خود می توانند برای سرنوشت خود و کشورشان تصمیم بگیرند و نیاز به قیمی از نوع آقای رجوی با مناسبات فرقه ای ندارند.

“درپیکار آزادی ایران و ایرانی، صرفاٌ از الزامات عقاید و بینش خودم حرکت نمی کنم، درجه رشد و کشش اجتماعی اقشار و طبقات مدرن و مترقی ایران را درنظردارم و فریاد مشترک را پیگیری می کنم. و این همانست که بارها گفته و نوشته ام: دفع مانع و تاسیس قانون اساسی و ساختارهای مبتنی بردموکراسی پارلمانی، عدالت اجتماعی، لاییسیته و حقوق بشر.”

ایشان در مصاحبه دیگری که در تلویزیون ” رهائی تی وی” نموده است از عدم روش و منش دمکراتیک جهت تصمیم گیری های شورائی وممنوعیت اجازه ورود دیگر جریان های سیاسی در جلسات شورا و تبادل نظر در موارد گوناگون سخن بمیان آورده است.

لازم است که به ایشان متذکر شویم که سالهاست که اینجانب وتعدادی از جداشدگان از مجاهدین خواسته ایم که حاضریم در یک جلسه رسمی با نمایندگان آنها در مورد مسائل روز وارد بحث و تبادل نظر شویم و به نقاط مشترکی برسیم. در ماه گذشته شاهد آن بودیم که گروه تروریستی فارک با دولت کلمبیا که سالها مبارزه مسلجانه می نمودند در خاک کوبا وارد یکسری مذاکرات رو در رو گردیدند. آقای رجوی حتی حاضر نیست که با دیگر نیروهای خارج از شورا وارد بحث و تبادل نظر گردد. آقای رجوی حتی جرات مصاحبه با یک تلویزیون و رسانه آزاد را تاکنون نپذیرفته است و در این مورد به دیگر اعضا شورا هم اجازه نمی دهد که نظرشان را در رسانه ها بیان نمایند.

مطمئن هستم که خروج آقای کریم قصیم و دیگر دوستان شورائی از مناسبات فرقه ای آقای رجوی و مصاحبه آنان با رسانه ای آزاد راه را برای خروج دیگر اعضا که بقول اقای قصیم در “وجودشان اعتراض خفته وجود دارد و صبر و تحمل پیشه کرده اند” باز می نماید.

نوشته سخنی بر جدائی آقای کریم قصیم از شورای مقاومت مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

هموطنان، فارسی زبانان و پناهجویانی که هم اکنون با تحمل مشقات و سختی های بسیار منتظر دریافت اجازه اقامت در کشور میزبان بسر می برید!.

زندگی در شرایط انتظار و حداقل امکانات و فشارهای روحی و جسمی در کمپ های پناهندگی بسیار شکننده و طاقت فرساست.

انسانهائی که از شرایط ناهنجار سرزمینشان برای رسیدن به آرامش و امنیت و زندگی بهتر با عزیزانشان وداع کرده و با پذیرش ریسک سفربه بهشت موعود!، به یکی از کشورهای اروپائی پناه آورده اند، باید در آنجا نیز مواظب دلالان مجاهدین در کمپ های پناهندگی باشند تا آنان نتوانند با دادن وعده های سرخرمن و اطلاعات موهوم با سرنوشت آنان بازی کنند.

زندگی در غربت و یا پذیرش شرایط جدید در کشور میزبان، قبول قوانین و ضوابط آن کشور را به دنبال خواهد داشت و نتیجتا باید به آن تن داد تا پروسه اقامت به مشکلات و بن بستهای اداری و قانونی برخورد نکند.

یکی ازمهمترین قوانین پناهندگی، عبورغیرمجاز از مرز کشوری است که پرونده پناهندگی در آن به جریان افتاده و پناهجو در آن ثبت گردیده است. قانون دیگری هم که پروسه طبیعی پناهندگی را به بن بست می کشاند، درگیری و ایجاد آشوب و بزهکاری و…می باشد که در نهایت به دخالت پلیس منجر شده و برای فرد پرونده تشکیل داده می شود.

مورد خروج غیرمجاز از کشور میزبان، یکی از مواردی است که باید بسیار مورد توجه پناهجویان قرار گیرد زیرا نقض آن می تواند در سرنوشت آنان نقش بسیار مهمی را ایفا نماید. چیزی که دلالان مجاهدین هیچگونه مسئولیتی را در این مورد نمی پذیرند.

در این رابطه سازمان مجاهدین هرساله برای پرکردن صحنه های نمایش و شوهای تبلیغاتی خویش در پاریس از ترفندهای متنوعی استفاده می کند تا بتواند اتوبوس ها را به مقصد پاریس پرنماید. آنان می خواهند که با دادن وعده هائی همچون دادن اطلاعات مفید برای گرفتن اقامت و همچنین گرفتن عکس در صفوف تظاهرات با تمثال! مسعود و مریم به عنوان مدرکی برای تکمیل پرونده! پناهجو را با خود به صفوف تظاهرات خویش بکشانند. در ضمن وعده های آنان همچون:

سه روز تفریح و کشتی سواری در رود سن، برج ایفل، شانزه لیزه و دیدن قصر لوئی ها و استفاده مجانی از هتل چند ستاره در پاریس (در بیشتر موارد هتل ایبس) برای بسیج نیرو بویژه مردم کشورهای دیگر که از همه جا بیخبرند هم فال است وهم تماشا.

در محل گردهمائی هم همیشه به اندازه کافی ساندیس برای بردن و خوردن آماده است. بنابرین سه روز تور تفریحی با اقامت در هتلهای چند ستاره و مخارج خورد و خوراک و …. بسیار دلچسب و جذاب به نظر می رسد. اما در اینجا چند مسئله بسیار مهم باید برای این بسیجیان محترم مشخص باشد.

از همه مهمتر اینکه گرفتن عکس در تظاهراتی که آرم مجاهدین و عکس آقا و خانم رجوی حمل می شود برای پرونده پناهندگی از هیچگونه اعتباری برخوردار نبوده و دیگر مسئولین امور پناهندگی به آن به چشم حامیان فرقه ای تروریستی می نگرند.

و در ضمن باید از خود سئوال کرد که آیا می شود از طرفی استراتژی خشونت و ترور مجاهدین را محکوم کرد ولی هر ساله اعلام مبارزه مسلحانه و به کشتن دادن هزاران آزادیخواه را در ۳۰ خرداد ۶۰ جشن گرفت و تور مسافرتی با هزینه دربدر شدن پناهجویان گذاشت؟

آیا می شود با حضور در چنین گردهمائی به اسارت صدها تن از فرزندان پرشور این مرز و بوم که در اسارت جسمی و حصار تشکیلاتی مجاهدین در عراق بسر می برند، مهر تائید زد؟

گذشته از این آیا می توانید با عبور غیرمجاز ریسک سالها دربدری و زندگی غیرقانونی را بپذیرید؟ آیا مجاهدین این هزینه سنگین را به شما می پردازند؟

آنها سالهاست که ثابت کرده اند که مردم برایشان همانهائی هستند که در خدمتشان باشند و تاریخ مصرفشان هم با یک حرکت و صدای انتقادآمیز به پایان خواهد رسید.

هموطنان آزادیخواهان و پناهجویان، هزینه تور سه روزه مسافرتی به پاریس را مجاهدین از جیب اربابان قبلی و جدید می پردازند. مجاهدین به تعداد کسانیکه حضور می یابند هم از اربابان خود مواجب می گیرند. در واقع هزینه تمامی این شوهای تبلیغاتی را، شما می پردازید. شمائی که آینده و سرنوشت خود را برای فرفه ای ضدمردمی پیش فروش کرده اید.

نوشته تورهای مسافرتی مجاهدین خلق (فرقه رجوی) و تجلیل ۳۰ خرداد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته کابوس تنهائی مجاهدین بعد از استراتژی جرقه و جنگ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته احزاب چپ اروپا، حمله احتمالی نظامی به ایران و نقش مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته بچه های اشرف و” گل کویر” اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته در فرقه رجوی بمیر تا قهرمان شوی، گر بمانی تفاله ای اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته نامه سرگشاده به خانم کاترین اشتون اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته بسیج خانم رجوی در ۱۸ ژوئن امسال در”ویل پین ته” اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته نامه سرگشاده به خانم مریم رجوی در مورد اشرف اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته آوای دوست، خطاب به اسیران اشرف اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.