نوشته بهای سنگین خود سوزی در فرقه رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در آخرین گفتگوی دبیرکل کانون هابیلیان با خبرگزاری فارس نکات قابل تامل زیادی نهفته بود که به سادگی نمی توان از کنار آن گذشت. اینکه تا به حال کسی به این واضحی به مساله جدایی مجاهدین و ایجاد انشعاب در این فرقه اشاره ای نمی کرد شاید به این واسطه بود که اعضای رده بالای مجاهدین امیدوار بودند تا قبل از زمان پایان مهلت دو ساله رجوی به نیروها برای تعین تکلیف خود، مسایلی که رجوی در مورد آنها پیش بینی کرده بود جامه عمل به خود بگیرد و حمله آمریکا به ایران تحقق یابد. دراین دیدگاه اگر چه نیروهای رده بالای مجاهدین به خوبی می دانستند جایی در معادلات آینده ایران نخواهند داشت اما امیدوار بودند تا با تحقق بخشی از پیش بینی های رجوی، راه برای اتصال اعتماد مجددشان به رجوی – که در نظر اکثریت قریب به اتفاق نیروها به شدت بی آبرو شده بود – دوباره باز شود. اما عدم تحقق این پیش بینی رجوی، درست همانند تحقق نیافتن بسیاری دیگر از پیش بینی های رجوی باعث شد تااعتراضاتی که سالهای سال در دل نیروهای رجوی مانده بود، کم کم به صدای بلندی تبدیل شود و دامنه وسیعی از نیروهای سازمان مجاهدین خلق را فرابگیرد.

اینکه رده بالاهای سازمان اعلام کنند اگر مارا مورد عفو قرار دهید حاضریم به ایران بیاییم درست از همان دیدگاه اولیه زمان تاسیس کانون هابیلیان سر بر آورده است. ما از سه سال پیش و در زمان تاسیس کانون هابیلیان این نکته را بین خودمان و بعدها در میان سیاست هایمان بارها و بارها اعلام کردیم که یکی از اصلی ترین محورهای ما درکانون هابیلیان پیاده سازی عدالت است نه انتقام شخصی. فرزندان شهدای ترور بارها در گفته های خود اعلام کردند که: ” می دانیم درفرقه مجاهدین تعداد زیادی از افراد فریب خورده وجود دارند که بی دلیل اسیر رجوی و تشکیلات تروریستی او شده اند و هنوز راهی برای رهایی نیافته اند اما شدیدا خواستار خروج از این فرقه هستند.” آرزوی فرزندان و خانواده های شهدای ترور برقراری دموکراسی اسلامی و اجرای عدالت بر پایه عدل اسلامی و نه عدل فرقه ای بوده است.

هابیلیان با این سیاست منطقی آنقدر امیدها را در دل ها زنده کرد که امروز مشاهده می شود سران رده بالای سازمان تروریستی مجاهدین نیز به دنبال این هستند تا از این سیاست استفاده نموده و برای بازگشت خود به ایران پیغام دهند. این مساله دستاورد کمی نیست که اعلام اجرای عدالت و نه انتقام شخصی از جانب فرزندان شهدای ترور، علاوه برنیروهای فریب خورده و بی تقصیر سازمان، امروز باعث شده تا سران این فرقه نیز پیغام بدهند و امید به بخشش داشته باشند و رافت را طلب کنند.

بر کسی پوشیده نیست که شهید جوانمرد ؛ شهید هاشمی نژاد در دوران حیات خود بارها از این مساله که رجوی عده ای انسان ساده را فریب داد تا مطامع شخصی خود را جامه عمل بپوشاند سخن گفته بود و خود قربانی این دیگاه ناجوانمردانه شده بود و رجوی برای مقابله با اندیشه او – همانند سایر اندیشه های سبز – آسان ترین راه را، یعنی ترور و خشونت را برگزید.

سند گفته های آن دوران شهید هاشمی نژاد، امروز بعد از 40 سال از زمان ایجاد این سازمان فرقه ای به خوبی آشکار می شود و این سند درست در زمانی آشکار می شود که سران ناراضی این فرقه همانند دیگر افراد ناراضی این فرقه پیغام می دهند و از شرایطشان اعلام نارضایتی می کنند و خواهان خروج از این فرقه هستند.

آنچه که از مجموع تلاش های سران فرقه جهل و خیانت برای ماندن نیروهای ناراضی در بدنه این سازمان تروریستی مانده بود امروز نه تنها افاقه نکرده بلکه کابوس جدایی بر پیکره رهبری پوسیده این فرقه نیز در حال نفوذ است و کسانی که قرار بود نیروهای عادی و فریب خورده این فرقه را– به زعم رجوی – به راه راست هدایت کنند،امروز در سراشیبی جدایی از فرقه قرار گرفته اند و مسعود رجوی باید خودرا آماده کند که یا از سوراخی که در آن قرار دارد بیرون بیاید و دیدگاه های خود را به تنهایی و شخصا به نیروهایش دیکته کند و یا دستور دهد مریم مبارزه دراروپا را رها کند و برای از فضاحت ریزش در اشرف، مبارزه در اروپا را رها کند و به اشرف بیاید و یا در صورت غلبه ترس بر او مدام و پشت سر هم پیام بدهد و از نیروها تمنا کند که بمانند و مبارزه کنند که چیزی تا پیروزی نهایی نمانده است! البته سابقه نشان داده که این زوج ترسو همیشه از راه دور خوب پیام می دهند و در مواقع خطر دمشان را روی کولشان قرار می دهند و فرار می کنند. چیزی که از حال و هوای این روزهای فرقه رجوی خوب می توان فهمید این است که پس مانده رهبری فرقه تلاش می کند تا در درگیری جدید که بین خودشان ایجاد شده است، پیروزی را برای نیروهای خواهان ماندن در اشرف تعریف کند و شاید از همین رهگذر بتوان انتظار هر فاجعه انسانی را دور از ذهن ندانست.

نوشته آتش به جان رهبری فرقه رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

با توجه به سیاست های گسترده جنگ طلبانه جرج بوش، از نظر رجوی تنها کسی که می تواند فیتیله جنگ بر علیه ایران را بالا بکشد جرج بوش است، چون جرج بوش برای جنگ و لشکر کشی تنها به یک جمله یا بهانه احتیاج دارد و آن هم تروریسم و مبارزه با آن است. از نظر جرج بوش ایران در حال حاضر مهد تروریسم فعال در دنیاست و نیازمند گوش مالی است. رجوی هم که زمانی در خیالات خود امیدوار بود تا از داخل ایران شمار زیادی از مردم به او بپیوندند و نظام را ساقط کنند! اکنون به خوبی می داند که این آرزو تنها در خیال ممکن است به وقوع بپیوندد و بس و از این رو بود که قبل از بیان خطوط تعهد دو ساله اطمینان داشت که در این مدت ایران مورد حمله آمریکا قرار خواهد گرفت و درست به همین دلیل بود که سند و قولنامه میان خود و نیروهایش را با گرفتن مهر و امضاء و انگشت از آنها محکم کرد زیرا بی چون و چرا در مورد حمله آمریکا به ایران یقین داشت. اما اوضاع به گونه ای دیگر رقم خورده است. چند ماهی است که برخی از سران تند رو رژیم اسراییل داعیه حمله به ایران را دارند و از جنگ با ایران می گویند اما جرج بوش که هیچ گاه و در هیچ شرایط حاضر به ترک یار دیرین خود – اسراییل – نبوده اعلام کرد اسراییل در حمله به ایران تنها خواهد ماند بنابراین دور از ذهن است که جرج بوش با حمله به ایران، کارنامه خود را در نظر مردم آمریکا سیاه تر از قبل کند، خصوصا اینکه هزینه نزدیک به 700 میلیارد دلاری جنگ عراق و تعداد کشته های ارتش آمریکا در عراق نیز جرج بوش را تبدیل به یک چهره منفوردرآمریکا کرده است.

مسلما بوش می داند که ایران از نظر توان دفاعی بسیار جلوتر از عراق است و بعد از جنگ باعراق آمادگی دفاعی خود را حفظ کرده است. بنابراین بوش در پایان دوران ریاست جمهوری خود نهایتا همان اقدامات دیپلماتیک در راه فشار به متحدین خود راادامه خواهد داد تا قطعنامه ها و تحریم های بیشتری بر علیه ایران تصویب شود و یا اینکه از بحث جنگ مقابل ایران به عنوان سیاست قدیمی و نخ نما شده هویج و چماق استفاده کند. به این موارد اضافه کنید بحران مالی عظیم آمریکا که اقتصاد این کشور را با دو هزار میلیارد دلار کسری بودجه مواجه کرده است و تزریق 700 میلیارد دلار به اقتصاد این کشور نیز نتوانست بحران این کشور را حل کند. بنابراین پیشاپیش پایان تعهد دو ساله رجوی نیز مانند بسیاری از سیاست هایی که او با تمام توان از پیروزی آنها یاد می کرد با شکست مواجه شده است. رجوی خوب می داند که آمریکا به ایران حمله نخواهد کرد و او مجبور است بازی جدید تری رابا نیروهایش آغاز کند، آن هم نیروهایی که هر چند از اوضاع دنیا بسیار عقب مانده هستند اما به هر حال انسان هستند و از طرف مقابلشان – رجوی – بسیار فریب خورده اند، ضمن اینکه بیش از سه هزار تعهد کتبی وجود دارد که رجوی آنها را با امضاء و اثر انگشت از نیروهایش گرفته است، تعهداتی که از حتمی بودن حمله آمریکا به ایران، حتمی بودن شکست ایران، حتمی بودن پیروزی رجوی و حتمی بودن آزادی نیروهای دربند رجوی خبر می داد اما امروز حتمی بودن شکست این سیاست ها باز هم برای مسعود رجوی حکایت تف سربالا پیدا کرده است. پایان تعهد دو ساله یا باید با یک بازی خوش رنگ و لعاب تر دیگری برنامه ریزی شود و یا به گونه ای باشد که نیروها آنقدر مشغول شوند که فراموش کنند "تعهد دو ساله" آمد و رفت و رجوی هیچ خاکی بر سر نریخت!

نوشته نفس های آخر تعهد دو ساله اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

"سازمان مجاهدین خلق تاکنون طی عملیات موسوم به "قله آرمانی" حداقل 150 نفر از زنان عضو خود را عقیم کرده است. این عملیات به عاملیت نفیسه بادامچی یکی از پزشکان سازمان و به شکل خارج کردن رحم زنان سازمان اجرا می‌شود."

خبری که در خبرگزاری فارس منتشر شد ابعاد دیگری از رفتار ضد انسانی فرقه رجوی را برای دنیا به نمایش گذاشت و عقیده پژوهشگران و محققینی که معتقدند سران فرقه رجوی انسان هایی ضد بشر هستند و رفتارهای این فرقه بسیار وحشیانه و دور از رفتارهای اولیه انسانی است را بیش از پیش به اثبات رساند.

مریم رجوی اگر چه با حضور در سخنرانی ها و سمینارهای رنگارنگ تلاش می کند تا از خود به عنوان چهره ای دموکرات و طرفدار حقوق زنان نام ببرد و با ژست های آزادیخواهانه زنان فرقه مجاهدین خلق را زنانی پیش رو و دارای حقوق و ارزشهای والای انسانی معرفی کند اما تضادهای رفتاری موجود در این فرقه آنقدر زیاد و غیر قابل چشم پوشی است که نمی توان از کنار آنها به سادگی گذر کرد. ازدواج اجباری، طلاق اجباری، خودسوزی اجباری، عدم آزادی در انتخاب نوع پوشش، عدم همکلامی با مردان و نیز محرومیت از عشق و داشتن همسر و فرزند و اسباب عیش و نوش شدن سران حزب بعث را اضافه کنید به شاهکار جدیداً بر ملا شده مجاهدین در عقیم کردن زنان این فرقه برای ضمانت جدایی همیشگی از عشق و آزادی عشق ورزیدن و عاشق شدن و فرزند داشتن.

بعد از سال 1370 و به هم ریختن بنیان خانواده و طلاق های اجباری در فرقه رجوی، زنان و مردان این فرقه به دستور رجوی کاملا از یکدیگر جدا شدند به گونه ای که محل استقرار زنان در گوشه های پرت و دور افتاده با دیوارهایی با ارتفاع خیلی بلند و یا در مکانهایی بود که چند لایه سیم خاردار داشت. جالب است که مجاهدین طرحی را به تصویب رساندن که بر طبق آن هیچ زن و مردی حق نداشت در کابین جلو یک خودرو با هم بنشینند و این طرح البته شامل پیر زنان این گروه نیز می شد.

مریم رجوی تقریبا در تمام پیام های رسمی خود از حقوق زنان و کودکان یاد می کند و آن را از لازمه های یک حکومت دموکراتیک می داند: " مبارزه برای برابری که در کانون بنیادگرایی است لازمه برقراری و پیشرفت دموکراسی است از این رو در شکست مقطعی بنیادگرایان، زنان نیروی تعیین کننده محسوب می شوند! " و یا نظیر مواردی که مریم رجوی با تاکید بر آن تلاش می کند تا برای آرمانهای واهی خود شاهد تراشی کند: " هزاران زن مجاهد در شهر اشرف از میان شما برخواسته اند. آنها مظاهر مجسم عزم و اراده شما برای برابری و آزادی اند و اثبات کرده اند که شمایید که آینده ایران را رقم می زنید! "

شاید اگر جدایی نیروهای ناراضی از این فرقه هیچ وقت اتفاق نمی افتاد امروز شعارهای رنگارنگ مجاهدین در مورد حقوق بشر، آزادی، حقوق زنان و کودکان و امثال آن مورد خنده و تمسخر فعالین حقوق بشر قرار نمی گرفت و ژست های آزادی خواهانه مریم رجوی مورد اعتراض فعالین حقوقی دراروپا قرار نمی گرفت و جدا شده ها را برآن نمی داشت تا با افشاگری در مورد ابعاد تاریک خیانت های رجوی ها به افراد محصور در اشرف بیش از گذشته از او به عنوان شارلاتانی همه فن حریف یاد کنند.

بی شک مقاومت سران فرقه در راه عدم خروج افراد ناراضی در طول سالیان گذشته و حال به این دلیل بوده که از افشاگری های نیروهای ناراضی و رفتن آبروی نبوده خود بسیار بیمناک هستند. برای مسعود رجوی زن تنها به عنوان کالایی بوده و هست که کارکردهای مشخص و معینی برای آن تعریف شده است. عامل جذب مردان به گروه باشد (نقش زنان در قبل از انقلاب اسلامی)، عامل کامجویی و تحت اختیار واراده رهبری باشد و با اراده رهبری از همسر خود جدا شود و به عقد رهبری در آید (مریم رجوی)، بدون توجه به توان و طاقت خود برای یک خودکشی آسان در میدان جنگ حاضر شود و سرنوشت شوم مرصاد را برای خود به ارمغان آورد، با اراده رهبری و بدون دیدن مرد دلخواهش به عقد او در آید، با اراده رهبری فرزندش را از او جدا کند و مهر مادری او را نادیده بگیرد، با خواست رهبری از همسرش به اجبار جدا شود، برای خود سوزی خود را کاندید کند و خود را برای آزادی همسر فرقه و به اسم مبارزه بسوزاند، برای افزایش جیره و مواجب رهبری خود را دراختیار بعثی ها قرار دهد و امروز هم برای افزایش ضریب اطمینان رهبری وجود خود را ناقص کند تا رهبری مطمئن باشد او دیگر هوس ازدواج و مادرشدن به سرش نخواهد زد.

معنای این موارد مسلما آن صحبت هایی نیست که مریم رجوی در میتینگ های اجاره ای خود برای زنان و کودکان به زبان می آورد.

زنان فرقه رجوی بسیار بیشتر از مردان این فرقه از زندگی و ماندن در عراق ناامید و سرخورده هستند. آنها همه گونه نکبت و بلا را تنها به خاطر هوس های رجوی پذیرفته اند.

مسلما افشاگری امروز یکی از اعضاء جداشده مجاهدین اولین افشاگری در مورد ابعاد خیانتهای رجوی نبوده و آخرین آن نیز نخواهد بود. قبل از این هم بسیار از این موارد شنیده ایم و بعد از این باز هم خواهیم شنید. آری اینگونه است که ساز رسوایی رجوی در همه جا نواخته می شود و هر روز بیش از گذشته رسوای خاص و عام می شود. اما چه کسی باید به داد زنانی برسد که سالهاست در دل پلیدی ها جای گرفته اند و هر از گاهی دنیا باید ابعاد تازه ای از خیانت های رجوی در حق آنها را ببیند و بشنود؟

نوشته الطاف بی پایان رجوی به زنان اشرف اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته رجوی؛ برادرخوانده” کارادزیچ” اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

پیش از مردن شاید دست و پا زدن در آب با امید رسیدن به ساحل یا حداقل یافتن تخته پاره ای برای رهائی از مرگ آخرین امید باشد اما زمانی که آخرین رشته حیات نیز گسسته شود دیگر هیچ چیز مهم نیست و حیات و ممات یکسان است، سکوت، سکون، نیسان.

روزی که سازمان مجاهدین و پیروان آن از ایران رفتند به خود قول جدالی واقعی و بی نظیر در اقیانوسی متلاطم و آشفته را دادند که سرانجام آن پیروزی و رسیدن به آرمانشهر آرزوها بود، اما پندار وهم آلود آنان باعث شد تا چشم حقیقت بین سران سازمان برای همیشه بسته شود و ندانند که طی طریق در اقیانوسی بی پایان که از هر سو موجهای سهمگین را در پی دارد با قایقی کوچک امکانپذیر نخواهد بود. زمانی که سازمان سربار عراق شد و زندگی انگلی در این کشور را آغاز کرد زمانی بود که قایق سازمان در هم شکست و مجاهدین خلق به تخته پاره هایی همانند صدام تکیه کردند و زمانی که صدام هم رفت حیات سیاسی مجاهدین عملاً پایان یافت و امروز با مرور تمام روزها و سال های گذشته به این نتیجه می رسیم که عملاً سازمان مجاهدین خلق یک گروه مرده سیاسی بیش نیست و بر این جنازه سرگردان هر موج و طوفانی که بوزد هیچ سودی ندارد. دیگر نه صدامی هست که مسعود قربان صدقه قد و بالایش شود و نه سلاحی هست که با آن ایران فتح شود! خستگی و ملالی روز افزون هم چون ابرهای تیره ماتم بر آسمان اردوگاه اشرف سایه افکنده. نیروهای سازمان که روزی همانند آدم آهنی برای فرمانبرداری از مسعود و سپس مریم برنامه ریزی شده بودند دیگر پاسخگوی برنامه ریزهای سازمان نیستند و روغن کاری و تعمیر آنها نیز دردی را دوا نمی کند زیرا برنامه ها قدیمی است و جواب نمی دهد، تمام تئوری های پیاده شده با شکست مواجه شده اند و بدنه این آدم آهنی ها فرسوده و ناتوان از حرکت شده است، درد بی درمان فلاکت و بی سرانجامی همانند خوره بر جان تک تک معتقدان سازمان افتاده است و پرسش از چیستی و چگونگی پایان این راه هم چون دیگر ابهامات فرو خرده اندیشه امروز و فردای آنان شده است. سیمای اسارت (آزادی) نیز که هر از گاه با پخش شادیها و رقص و پایکوبی های سیاهی لشگرها سعی در القاء نمایشی کارگردانی شده دارد نیز نتوانسته است در دراز مدت دمل های چرکین سازمان را دوا کند،کمپ تیف نیز همانند غده ای سرطانی برای سازمان _ با فرار نیروهای سازمان بدانجا _ هر روز در حال رشد است و راه تنفس رهبران سازمان را بیشتر مسدود کرده به گونه ای که با فریاد انتقال کمپ از جنب اشرف به نقطه ای دیگر امیدوارند راه تنفسی مسدود شده خویش را دوباره باز کنند، اما غافلند از این که افیون چرکین فرقه ایسم همچون خوره بر جان اشرف افتاده و محصول نهائی آن یعنی روسیاهی را بیش از پیش آشکار می سازد. امروز کسانی که سالهای سال مهر وفاداری جبری از سازمان را بر پیشانی خود می بینند، زمانی که به گذشته خویش می نگرند آهی از سر سوز بیرون می دهند و در درون خویش، خود را هزار لعن و نفرین می کنند که عمر گرانمایه را صرف هیچ و پوچ کردیم و امروز نه دنیایی داریم تا بواسطه آن مردم ایران – همانها که به خاطر آنها قیام کردیم – ما را به پاس سالها حماسه و ایستادگی همچون قهرمانان ملی بپذیرند و زیر پایمان گل بریزند و بر صورتمان بوسه زنند و اشک شوق بازگشتمان را بریزند و نه آخرتی داریم که می دانیم به واسطه تمام نکبت باری های حیات گذشته مان سیاه و تار و کبود است، اما همه آن ها مجبورند به واسطه جبریت فرقه ای که حاکم بر دستگاه اشرف است، هنگامی که در برابر تلویزیون اشرف ظاهر می شوند پز پیروزی بدهند و تئوری تهوع آور (غزل خداحافظی رژیم)را آنالیز کنند و از اقبال عمومی مجاهدین و بادکنک محبوبیت و قدرت سازمان مجاهدین سخن بگویند. به راستی کدام محبوبیت؟کدام شوکت و کدام عظمت؟ آیاجز این بود که سازمان همیشه با تمسک جستن به امواج سعی در ایجاد روحیه و توان در نیروهای خود داشته است؟ هزار موج بزرگ و کوچک به حرکت درآمد و سران فرقه رجوی بر روی آن سوار شدند و موج سواری کردند اما عاقبت چه چیزی جز کف بر روی دریا به جای ماند؟ تئوریهای آخر هم از همان سری تئوری های قبل و با همان فرمول گذشته است. آزادسازی شماره حساب های بانکی ُسازمان در اروپا دستاورد خاصی محسوب نمی شود زیرا سازمان در طول این سالها امورات مالی خود را با شیوه های مخفی حساب های ناشناس انجام داده و تنها فایده این خبر بهره برداری سازمان و یک موج سواری دیگر بوده است، هر چند که سازمان از این خبر به عنوان خروج سازمان از فهرست گروههای تروریستی نام برده و برای آن نیز دست و پای بیهوده بسیار زده است، حال فرض می کنیم که اصلاً سازمان از لیست گروههای تروریستی خارج شده باشد،حقیقتاً چه فرقی در سرنوشت زندگی سیاسی پایان یافته سازمان ایجاد شده؟ به قول معروف که این روزها همه می گویند: مگر زمانی که قدرت و شوکت و سلاح صدام را داشتید چه غلطی کردید که امروز که روحیه و عشق و ایمان و سلاح و صدام را هم ندارید چه می خواهید انجام دهید؟

شاید روزی روزگاری به نظر سران این فرقه موج سواری در سواحل آرام و دلنشین در زیر نور ملایم خورشید بسیار دلچسب بوده و نیروهای اشرف نیز آن را باور می کردند اما امروز دیگر آفتابی نیست و ساحل مذکور نیز به زیر دریا فرو رفته است و من در عجبم از شدت عقب ماندگی ذهنی تئوریسین های سازمان که می دانند نیروهای سازمان دیگر کلامی از صحبت های آنان را باور نمی کنند اما با این دلخوشی که چون نیروهای اشرف کلامی بر زبان نمی آورند و هر چه بگوئیم انجام می دهند خود را گول می زنند و دم از اتحاد و دوستی در اشرف و نیروهای سازمان می زنند.

به راستی مسعود رجوی امروز حقیقتا در کدام نقطه ذهن و قلب نیرو های دربند سازمان در اشرف قرار دارد که گمان سران اشرف را بر این داشته تا با موجی جدید و با عنوان نامه مسعود رجوی قلب نیروهای اشرف را بلرزاند و آنان را به ادامه راه استوار سازد؟ مگر مسعود رجوی چه کرده و چه خدمت شایانی به هم قطاران خود کرده که امروز باید روح و جان نیروهایش در تسخیرش باشد. معمولا در نظام های سیاسی موفق و کارکردگرا جریان حرکت رو به جلوی نظام به طور سیستماتیک به پیش می رود و با تحقق شرایط در هر مرحله وارد فاز جدید می شود و هر هدف ابتدائی مقدمه ای برای هدف غائی است و هدف غائی در مرحله بعد مقدمه هدف دیگری می شود. اما نظام هائی که دچار بحران می شوند با تلاش برای در دست گرفتن افکار عمومی و تحریک احساسات تا مدتی و نه همیشه قادر به کنترل شرایط هستند تا زمانی که بحران فروکش کند و ساختار گذشته مجددا حکم فرما شود. در مواقع بحران استفاده از تحریک احساسی افکار عمومی،تمسک به ابزارهایی همچون بعد کاریزماتیک رهبرن و نقش آفرینان سازمان،استفاده از تئوری های زود بازده برای مهار موقت بحران و تصویرسازی از آینده ای روشن و سپید از جمله کار کردهای شایان ذکر فرقه ها است در حالی که به خوبی آگاهند که این کارکرد نمی تواند دائمی باشد.

فرقه همیشه در بحران مجاهدین از همان روز اول که در عراق مستقر شد تا به امروز تمام حیات خود را با عوض کردن یکی پس از دیگری فرمول های بالا طی کرده و تا کنون هیچ کارکرد اجرائی آینده نگری را نشان نداده است و به عبارت بهتر موج سواران قهار اشرف امروز خودشان هم وقوف کامل دارند که علی رغم تبحر بسیارشان در موج سواری،نمایش زیبایشان دیگر بیننده ای ندارد تا جائی که امروز دریا نیز از این موج سواری ها خسته شده و فقط امواج مرده خود را قسمت بازی سازمان کرده است.

مهدی عسگری، بیست و چهارم دسامبر 2006

نوشته موج مرده اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.