شگفتا شکست ناپذیر!

به رایحه ی نافه ی آهووش

ببین که تا کجا می روند

راه ها پیموده و می پیمایند

بی پروا ی چکاچک جنگ و تهدید و توطئه!

شمشیر شجاعت درنیام قلب

شاهین عدالت میزان اندیشه و جان

وعزم رمیم، حرارتی مبارک در مسیر رگ هاشان

دریغ که چون کبوترغمگینی

می نوشد از برکه ی خونین فریب و حادثه

اگرچه میعاد« سعید» دیدگان غزال

آری، میسر نشد و باری

برباد رفت ازاین حیات

همانند گل سرخی در هجوم تندباد

گم کرده راه و پرپر به چنگ و دندان خزندگان زهری و آواره ی کویر

لیک خواهران در چکامه ی خون چکان خویش

سخاوتمند! از آفرین بر بهار غافل نمانده اند

دلگشاده به آرزوی نوروزی دگران

در مقدم عروس طبیعت، به پیام

همآواز مرثیه در سوگ عروس ندیده، دامادی

« حدیث سرو و گل و لاله »

برده اند

مستِ می فروش، چشم های خواب آلوده نرگسی

دل داغدارخویشتن چون لاله را، جگرسوخته شقایقی

به دانه های اشک، خنکای ژاله داده اند

سپرده اند

به خیال سهی سروی

یا اقاقی شورانگیزی

در نقاشی بر جریده ی جاویدان خاطرات

به پولک های« سیمین» زیر پرتو ماه تمام

سرنهاده برشانه ی ایوان

یا بید دلربایی

گیسوانش آویخته

بکنار چشمه ی آب حیات

به وحی بنفشه های بی پیرایه ی خودرو

و«الهام»« سوسن» های نوروزی

خواهران!

مرهم می نهند بر سینه ی زخمی از تطاول آفتی

که بر بوته ی پُربار باغچه زد

درید و برد و گریخت

لختی هنوز کمین گرفته

درپناه مرزهای دشمنان، همراه وهم سایه ی اجنه و آل

راهی می جُست به اوراد دد و دیو

مگرواحه بنماید سراب را

همگام که

آلوده ی دورویی و نفاق

به هوس های واهی

تیغ می سایید تشنه به خون

نگاه کن

برطاق آسمان،

طبق زرین ستارگان

که با دل پرطپش

ره می گشایند براین کاروان امین

ستاره زینب

آن آموزگار سترگ

شاهد مبارک « حق » ستانی خواهران شیردل،

که سزاوارِ آینه داری امانتی چنان، چنین اند

سهیل دامن می گستراند به لایتناهی فرازین

و« سهیلا» یی می درخشد برناهمواری های زمین

با چمدانٍ گردگرفته ی بغض و رنج و محن

که سالهای عاصی بیم و امید

در تداوم تلخ فراق، شانه به شانه ی دورنمای تناوردیدار

مصمم به کوش و تلاش،

بر درگاه، دست مسافر می طلبید

به دیدار آشنا

گرداگرد این زمین آفتاب گرد و چرخان، هرکجا و هرزمان

وآنگاه که به جنون آدم ربای جبون و رسوا

رخ ننمود رونمایی آن ماهرخسار

به درازای مهیب ظلمانی ترین شب ها!

برخاست

فراتر از اندوه و افسوس انکارناپذیر

همرهی کاروان گرفت

تا با درفش کاوه برابر کند

پیرهن خونین برادر را

بر نسیم بهار، به آه و بوی معصومیت آن یار

هنگامه های آفتابی بپا کند

مژده باد که کاروان « سحر» ی راه افتادست

به نیت رویت آفتاب!

رمزشکستن قفل و طلسم قلعه ی نفرینی یافته

سراپای قلعه بان به هول رهایی اسرا، می لرزاند

بساط عیاشی همتای فراری ش بهم ریخته ست

به مژده ی نوروزی و دوری دگر! روح معصوم جگرگوشه گان گرفتار

چون کودکی در گهواره به صدای پای مادر

تاب می خورد

که خواهران ناجی به دشواری های سفر کجاوه بسته اند

اشک ها به دیده سفته اند

مگر دردانه شان به دریا بازگردانند

دریایی که برسینه ی مهیب کویر

معجزه آسا می جوشد

تا با همرهان« نوح »

بر کشتی ایمن

از فرقه ضاله دیگری پس از« لوط »، گذر کنند

ماورای ناکامی

گلبرگ ها به دامان برند

دامانی آغشته به تعبیرحافظ شیرازی

عطرنافه ی قلب آهویی

که در هوایی رهایی می طپید

به تبرک بر دیده می نهند

خون مطهری که بی گناه، برزمین ریخت

شعری از میترا یوسفی، کانون آوا، پانزدهم آوریل 2008

نوشته کاروان نوروزی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ورقی از برگ های سبز« پرتوی از قرآن » که چیده ام، به مسعود خدابنده، همره و همدردم از دیرباز و یارانش، تقدیم دارم.

« حر » زمانه که چندی گمراه شد و بدام نفاق و فریب افتاد، چون بخود آمد شجاعانه به رونمایی حقیقت درپیشگاه جهانی برخاسته است!

« مسعود» بنده نیک خدا که زمانی به خطا، خدمت برده داران کرد تا به وقت بیداری و آگاهی و هشیاری، در گذر از تاریکی به نور و روشنایی، از بندگی به رهایی، بی واهمه ازهمهمه ی جنگ و ناامنی وخطر، وحیله ی وحوش درکمین، به همت یاری آزاده گان شتافته و درهای امید به روی شان گشوده است. زیرا که اوست« زنده زاده، بیدار و آگاه »!

درآن بساط که حُسن تو جلوه آغازد مجال طعنه ی بدبین بدپسند مباد

« زنده زاده، بیدار و آگاه »

حی بن یقضان- ابن سینا-، بر طبق مشرب علمی و استدلالی خودش اورا به صورت پیر بُرنا و تجربه اموخته یی تصویر کرده که رمز عقل است. او درمیان رفقای مختلف که اشاره به غرائز و شهوات و تخیلات نفسانی است گرفتار شده، کارش، سیاحت، وضعش قدس و راهش علم الفراست « منطق »، او می کوشد تا با استدلال از اقالیم نفس و تخیلات بگذرد.

حی بن یقضان- ابن طفیل-، تصویر طفلی است که با هوش سرشار و فطرت بیدار و ناآلوده و در محیط طبیعی با پدیده های مختلف مواجه می شود. او با تجزیه و تحلیل آن پدیده ها، ترکیب و خواص و امتیازات هریک را می شناسد. او در جزیره یی از طبیعت ماده تکوین شده یا از جزیره دیگر به وسیله امواج دریا آمده، آهویی او را شیرداده تا به سن رشد رسیده و به تقلید از حیوانات و پوست آنها، بدنش را پوشانده و از استخوان و شاخه درخت سلاح شکار و دفاع ساخته و مانند آنها برای اظهار اندیشه و نیازهای خود صدای حیوانات را سرمی دهد، آتش را براثر درگیری برقی کشف کرد. حرکات و اشکال هندسی را شناخت. اعضاء مادرش آهو را پس از آنکه مرد، بررسی کرد تا به قلب او که منبع حیات است، رسید. به آسمان اندیشید، و جهان را مانند یک پیکر زنده شناخت. با بررسی تناهی و حدوث اجسام به نیروی آفریننده و تنزه او از صفات و متعلقات و کثرت و ترکیب پی برد. در سی و پنجسالگی قوای خود را بررسی کرد و دریافت آن قوه یی که بدان مسائل نامتناهی را کشف می کند، همان حقیقت ممتاز او از دیگر جانوران است و چون از سنخ اجسام نیست، جوهری است باقی و کامل که باید به وسیله آن به مبدا کمال رسد و به اوصاف او همانند شود و تسلیم او گردد و به فرمانش رایت دهد و به دیگران رحم آرد و خدمت کند. آب به درختان رساند و آنها را آرایش دهد و حیوانات ناتوان را از چنگال درندگان و بند بوته ها برهاند و به کمترین غذا برای نگهداری بدنش اکتفا کند و برای تشبیه به اجسام سماوی و تقرب به مبدا هستی و کمال، به سرعت به دور خود و مغاره اش و جزیره می چرخید تا از خودبیخود و درجلال وجمال مطلق مستغرق می شد و خود و جهان را شعاعی ازاو، و پیوسته ومعلق ومتعلق به او میدید. او دراین حالات ولذات وکمالات بسر می بُرد تا آنکه مردی (آبسال) را که بدان جزیره رانده شده بود یافت. پس از فرار و و حشت آن مرد، با هم انس گرفتند و (آبسال) کلمات و لغات را به وی آموخت و (حی بن یقظان) مشاهدات وشناخت های خود را، (آبسال) آنچه را از شریعت دریافته بود، از حقایق و معانی و مثل ها و تصویرهای اوصاف خدا و فرشتگان و بهشت و دوزخ، با مشاهدات (حی بن یقظان) مطابق یافت و وضع جزیره خود را پس از گرایش شریعت و تحولی که در مردم پدید امده، برایش بیان کرد و (حی بن یقظان) هم شرعیت را با مشاهدات خود منطبق دید و بدان گرایید، ولی دراین اندیشه ها و تردیدها بود که چرا درشریعت امثال و تمثیل ها آمده و عبادات مختصر گردیده و تنعم به لذات جنسی مباح گشته است؟ مال برای او مفهومی نداشت، چون هرکس به اندازه احتیاج و نگهداری بدنش می تواند از بهره های طبیعی بهره مند گردد. پس چرا باید مال اختصای باشد؟ تا احکام معاملات و زکات و حدود و سرقت درمیان آید، چون او همه مردم را مانند خود، با آن هوش و فطرت روشن می پنداشت و نمی دانست که تا چه حد فطرت و عقل و درک مردم ناقص و تاریک است.

رفیقس کوشید تا او را برای نجات مردم وطنش بدان سوی جزیره برد، با آنکه مردم جزیره گُزیده و فهمیده تر از دیگران بودند، سخنان و اشارات او را نمی فهمیدند و سرگرم همین ظواهر شریعت و جمع اموال و پیروی از شهوات بودند. چون (حی بن یقضان) به غربت خود درمیان آن مردم پی برد، دوستش را گُزارد و به جزیره اولی خود بازگشت.

میترا یوسفی

04.02.2008

نوشته « زنده زاده، بیدار و آگاه » اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این یاری دادن رفیق تان است. آن گناهان کهنه را بیاورید! بیاورید به جایی تا برابر چشم همه شسته شود. به بحث همگانی گذاشته شود. به خود و دوستانتان کمک کنید. وارسی رازهای نیمه هشیار! نباید هیج نیازی به نگهداری راز در میان دوستان باشد:
من یکبار سعی کردم…
من وقتی شش ساله بودم، گربه ام را کشتم، اوه… خدا مرا ببخشاید، سنگسارش کردم و بعد گفتم کار همسایه بود.
من هم همینطور……
من………….. کردم
من هم همین طور………
من——— مرتکب شدم!
من هم همین طور………
من خویشتن را به………. آلودم!
– بهتر از انتظار او ( سرپرستار ) پیش می رفت. آنها مشغول پیش گرفتن از یکدیگر بودند. جلوتر… و جلوتر.
– پایانی نداشت. گفتن چیزهایی که که اجازه نخواهد داد دیگربار به روی هم نگاه کنند. و سرپرستار، سرش را در برابر هر اعتراف تکان می داد به گفتن خوب! خوب! خوب!
اعوان جوانی، سالها پیش در ایران دیالوگی چنین را طی تماشای شاهکاربیادماندنی « پرواز بر آشیانه ی فاخته » مشاهده کردم! با همه ی هولناکی و آزاردهندگی کانون سناریو، تشکیلات مسخ انسانیت در پوش بیمارستان روانی! احساس می کردم، باز هم دلم خوش بود که فیلمی بیش نیست.
در دورترین تصورات ذهنی و شکننده ترین نگرانی ها هم دورنمای آن نبود که روزی خودم گرفتار تشکیلات ضد انسانی به سرکردگی « سرپرستار» ی خواهم و یا خواهیم شد! که پای خانواده ی کوچک و جوانم به آن مرداب افتاده بود. خوشبختانه من و فرزندان رستیم، اما گران تر از گوهرمان لغزید و فروافتاد، که همسری وفادار و پدری فداکاربود.
جایی که شبانروز شیطان زیر گوش همه ی گرفتاران زمزمه می کرد که در جمع به گناهان خود اعتراف کنید! و درآن معرکه، عقل و شعور برباد داده، بعضی می کوشیدند حتی گناه و جرم بسازند مگر بواسطه ی اعتراف آن مورد تشویق بیمارگونه قرار بگیرند. حرفهایی می زدند که به راستی پس از خروج از معرکه و رها از فضای شیاطانی نمی توانستند به روی هم نگاه کنند. نحیف و تکیده می شدند، رنگ شان آشکارا می پرید و فرقه داران نظر می دادند و تفسیر می کردند که طرف « نورانی » شده است. از جمله « ن پ » که خدایش ببخشاید. تحت فشارهای آنچنانی، روزی در نشست جمعی، برای اثبات انقلاب درونی به زعم مجاهدین، مفتخرا خود را شایسته ی کنیزی مریم رجوی شمرد. یکی، دو روز بعد وقتی کنار « رودخانه نوژول » او را دیدیم به فرط شرم واضطراب، از نگاه کردن ما طفره می رفت و مدت کوتاهی دیگر، بدنبال تصادفی مشکوک و مبهم به قتل رسید( شاید به شخصیت خویشتن بازگشته وخاطر برده داران را آزرده بود ).
در طول داستان و طی سخنان دست اندرکانی مثل « مسئول روابط عمومی » و حتی خود « بیماران » فراوان از مهربانی های « سرپرستار » می گویند و سر به ادعای ماندن ساکنین « به میل خود! » در قلعه ی رسوایی می زنند. به شعبده ی وقاحت و بی آبرویی، گرفتاران ظاهر می شوند تا رنگ باخته و رنجور بر اسارت به میل خویشتن، اصرار ورزند.
همان طوری که مریم رجوی شماری اعضای زنجیری ومشتی مزدور در چنگال دارد که بعضی به ناشایست عنوان عضویت پارلمانی یدک می کشند. عجبا کدام مدعی پارلمان دموکرات است که اظهار بندگی فرقه یی چنین بی آبرو با سابقه ی رسوای آدم ربایی، می کند وسبب آزارهای جنسی بر کودکان شده است؟ آنان گاه لاف قلعه ی بدنام اشرف، ( بدل بیمارستان روانی – کتاب کن کیسی –) می برند که خودسوزی ها و قتل ها در آنجا اتفاق افتاده؟ و شاهد مثال برده داری عصر نوین است. هیهات به معامله ی مشئومی دست زده اند که جز زیان و ضرر به مرتکبین اش برنمی گرداند.
و همچنین به شعبده ی وقاحت و بی آبرویی، گرفتاران را ظاهر می کند تا رنگ باخته و رنجور بر اسارت به میل خویشتن، اصرار ورزند.
باری، دیالوگ بالا، به طرز حیرت آوری آشنا باما گسسته گان از مجاهدین است که موجد احساسات دوگانه یی می شود. دریغ که جوانی و سرمایه زندگی را برباد دادیم و خوشا که در انتها شرف رهایی یافتیم.
و درجهت عکس، یا به طریقی تایید آنک چنین نقشه یی برای مقصود آنان تا کجا موثر است و کاربرد دارد، می توان نظرات « اریک فروم » را ملهم از کتاب های آسمانی بیاد آورد:
« احساس گناه و متهم ساختن خویشتن، سبب اندوه و بیزاری از خود و بیزاری از حیات می شود. این نکته را ( ایزاک مایر) آلمانی، یکی از مبلغان بزرگ دین یهودی به زبان زیبایی بیان کرده است : هرکس از شرارتی که مرتکب شده است سخن گوید و بدان واکنش نشان دهد، به زشتکاری که از وی سرزده است می اندیشد وبا تمام روح یکسره اسیر هرآنچه بدان می اندیشد، می شود و بدین ترتیب اسیر زشتکاری می ماند و یقینا قادر به بازگشت نخواهد بود، زیرا روح او خشن و دلش تباه و به علاوه چه بسا دچار اندوه می شود، شما چه می کنید؟ پلشتی را بر هم می زنید و پلشتی بر جای می ماند…»
« سرپرستار» برای خودش دستیارانی داشت و مریم رجوی هم دستیارانی دارد که سبب تاثر است وقتی کسی چون مادر احمد، رضا و مهدی، صدیقه و آذر رضایی، جزء خدم و حشم مریم رجوی در می آید تا اعمال غیرانسانی و گناهان نابخشودنی مریم رجوی را بشوید و خاطره ی فرزندانش را بیالاید. ما گسسته گان البته می دانیم که این بانوی غریب ایرانی، تحت فشارهای رجوی ها و سودجویی پسرش، برادر ناخلف رضایی ها، چاره یی بجز تسلیم ندارد. هرچند پسرش هم نیست مگر مامور رجوی ها! که غریزه ی سرکوفته ی برتری جویی اش را به بازی گرفته اند و اصلح به فرمایش امیر علی باید بر « اساس فتنه » تاخت.
به هرحال، وقتی از فرقه نجات و به سرمایه های معنوی دست یافتم، موفق به مطالعه چند باره و آموزنده « پرواز بر آشیانه فاخته » گشتم که مطابقت داستان باآنچه برمن و دیگران، در رجوی گذشت، تکان دهنده بود و توصیف ناپذیر است. پیش از درگذشت « کن کیسی » درسال 2001 همواره دلم می خواست به نویسنده ی توانا، دسترسی داشتم در حیرت آنک : « مگر تو هم آنجا بوده یی!» یا رجوی ها صرفا در آموختن « مکتب دیکتاتوری»! متدهای تصوری چنین را یافته و بکاربسته اند. از همین طریق شاید حدود چهارهزارنفری چشم و گوش بسته و ناتوان از اندییشیدن و بازمانده از تفکر، بدام گرفتند اما میلیون ها ایرانی را ازدست دادند و در نظر ملت، به هبوط « اجنبی »، سقوط کردند!

میترا یوسفی
04.02.2008

نوشته « پیروان شیطان » و دستیاران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نوشته پژواک پهناور عاشورا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

درسالروز تولد سعید نوروزی و به زبان دیگر شکوفایی آن نرگس خمار که قامت بلند و چشمان خواب آلوده اش آدمی را به تشبیهی چنین می برد و دریغا که تند باد حوادث او را به شوره زار رسوایی کشانید و چون به طرز معجزه آسایی خشک وهمرنگ و همجنس خاک وشن نمی شد، به دست ملعون و عفریته یی، پرپر گشت و شگفتا گویی در آن سراب هم از چشمه ی آب حیات نوشیده وهنوز زنده است، در خاطر شیدا و قلب های بسیار، صد حیف به حزن و حیرت و حسرت!
به زبان واقعیت خوبرو، یوسف نیک سیرتی که نابرادران شریر به هزار نیرنگ ربودند تا به چاه ویل شان بیفکنند. ربودند به روز روشن در پناهگاه سعید، کشور هلند! ( وهنوز در همان محدوده ی اروپا، جایی که زنده زنده آدم آتش زده اند، لاف امانت آزادی و دموکراسی می زنند)
سعید آهوی دلربایی که در قصد بیشه های پرطراوت سبز، پایش به مردابی لغزید و چون دریافت، به هزار ظرافت در رهایی کوشید، دریغا به حقد بویناک ولزج مرداب، میسر نشد. اگرچه داغ بردل دام گذاران خبیث گزارد.
می توان به تصویر جذاب و معصوم او نگریست، به سخنان خواهران و یاران گوش فرا داد و سر به سرای محبت و عاشقی زد، آنچنان که خواهران وفادار و عاشقش می نویسند و فریاد زنان به دادخواهی برخاسته اند. عطر قلب آن آهووش در هوای رهایی را به گریه و خاطره ، به افسوس و مویه در زمین و هوا می پراکنند، از چارگوشه ی جهان تا به اوج عرش وکائنات! و در لالایی و پژواک پرشورخاطرات شیرین، تولد دردانه شان جشن می گیرند.
هرچند آن تولد باشکوه، آن طلوع آفتابی، ناگزیر یادآور غروبی زودهنگام و فرجامی تلخ، به مرگی جانگداز و دلسوز است، از طرفی خوشا هیبت و سنگینی تلخی های پیش آمده و جراحت های خونین را یارای زدودن مژده ی نخستین، هرگز نیست. آری، تلخکامی هولناک به عقب بر نمی گردد، به زهرآلودن شهد در آغوش گرفتن او، تجربه ی شیرین و فراموشی ناپذیر آموختن نشستن و برخاستن، پا به پا راه رفتن وحرف به حرف سخن گفتن و رشد پرطراوت آن « نوگل خندان » به عطر نغمه های حافظ شیراز!
دی، هفتمین روز از دی ماه جاری، همزمان با دریافت تصویر عشق آفرین و رافت برانگیز سعید وآهنگ حزین مرثیه ی خواهرانش، کتاب آموزنده « یادداشت های علم » سیاستمدار دوره ی پهلوی و یارغار دومین و آخرین شاه پهلوی را در دست داشتم، جایی می نویسد:
« درکارهای امروز چند گزارش بود که همه را به عرض مبارک رساندم و عرض کردم بی جهت این وجهه عالی در بین مردم و دنیا با ندانم کاری ها لکه دار می شود. فرمودند، چاره نبود، همه خرابکار بودند و فرار می کردند، آن بدتر بود». ودکتر علینقی عالیخانی در زیرنویس اعتراف می کند و توضیح می دهد:
« اشاره ی علم به رویداد به راستی شرم آور کشته شدن 9 تن از مخالفان رژیم به دست ماموران امنیتی در زندان اوین است. هفت تن از این گروه به نام های جلیل افشار، محمد چوپان زاده، بیژن جزنی، عزیز سرمدی، عباس سورکی، حسین ضیا، ظریفی و مشعوف کلانتری از فدائیان خلق و دو تن دیگر، کاظم ذوالانوار و مصطفی جوان خوشدل از مجاهدین خلق بودند. بیشتر این جوانان دانشجویان دانشگاه های ایران بودند ».( یادداشت های علم، علینقی عالیخانی). زیرنویس صفحه ی 69
باری، نکته تکان دهنده و تاسف بار، یا یکی از شدید ترین نکات تاسف، سخت ترین لرزش و تکان اینجاست که خیانت و جنایتی چنان، نه چندان دیر، به دست سازمانی که دو تن از قربانیان« کاظم ذوالانوار» و« مصطفی جوان خوشدل» نمایندگی می کردند، تکرار گشت و بسا هولناک تر. شاه به قول خودش در پی شکار دشمنانش بود و گرگ های رجوی در حرص شکارخانگی، دندان در گردن فریب خوردگان خودی فرو کرده اند. « زینت هاشمی » لابد از سهم 7 تن قهرمان قربانی« چپ » است که جهت دستخوش جنایتکاران کف می زند و امضای بی اعتبار و رنگ و رو باخته اش را به میرزا بنویس های رجوی قرض می دهد!
سعید نوروزی به تعبیر نازنین خواهرش سهیلا نوروزی « در آن روز جهنمی وشوم »! همراه 4 تن ناراضی دیگر: محمود رضا کاوندی، جواد طهماسبی، محمد رضا احمدی، علی مصطفوی، به طریقه یی مافیایی درقرارگاه بدنام اشرف، قلعه ی دیو رجوی، درون اتومبیلی به ضرب گلوله های ننگین به شهادت رسیدند، چرا که به گمان رجوی آرزوی فرار و دست شستن از فرقه ی جنایتکار در ذهن پریشان ودل پشیمان ومایوس از وعده های رجوی داشتند. (داستان شهادت او را در مقابله با دادخواهی های خواهرانش به سه سناریوی متفاوت از برنامه ی تلویزیونی سخیف شان پخش کردند)
اتفاقا رجوی ها روزگاری در لباس مدعی، از حادثه ی کشتار 9 زندانی ذکر شده در این صفحه از یادداشت های علم بر تپه های « اوین » فراوان گفته و نوشته اند، غافل که در فکر آلوده و دل هرزه ی خویش به هوش ساواک آفرین ها می گفتند، وقتی از نقشه ی مذکور تبعیت ورزیده و سعید و گرفتاران دیگر را در نهایت سخافت و کوردلی به قتل رسانیدند. هم چنان که همراه وبرادرم بهزاد علیشاهی در شرح گرفتاری به چنگال رجوی ها می گفت: وقتی نادررفیعی نژاد، مجید عالمیان ( پیرانه سر عالمی از قساوت و شرارت ) و همدستانشان دیوصفتانه برای شکستن روحیه ی زندانی، شیوه های شکنجه ی دوران شاه و به قول خودشان رژیم را به آموزشی شیطانی یادآور و برعلیه بهزاد و دیگران اعمال می کردند.

نوشته یاد یارمهربان « الهام شواهد » اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

کلمه یی که با حرف « ج» شروع می شود را، رجاله های رجوی از اعضا و گرفتاران خودی در خانه های عنکبوتی شان از حوالی پاریس تا بیابان های عراق، شروع کرده اند. وقتی « ع. ع. ط » به یک بانوی ناراضی « ج… » خطاب کرد و یا وقتی رجاله ی دیگری بانویی را که به تله ی « دو ماه » از آمریکا به عراق کشانیدند و پس از « دو سال » می خواست برود، آشکارا و رو در رو « خ…» خطاب کرد. مثل « ک… » که مدام به زن هاشان می گفتند و از قبیل. نویسنده ی خوش دست و بانوی آزاده « نادره افشاری»، هنوز پای از بساط شان نکشیده، درستون ارگان رسمی مجاهد، لقب « پ… » گرفت و چنان با قلم بر دشمن زبون تاخت که رجوی مجبور به عذرخواهی گشت.

مثل وقتی که بچه ی چهار- پنج ساله ی بی مادر را به « مُ…. » دستگاه شان (ساختمان مثلا مدرسه شان موسوم به « زائریان» در حوالی پاریس) کشاندند تا طفل معصوم « گُ.. » بخورد. زیرا که جهت گریز از تنبیه، برای پوشانیدن اشتباهی گفته بود « گُ.. » خوردم.

مثل وقتی که بدنبال طلاق اجباری، هرزنی باید شوهرش را « ملعون » خطاب می کرد و در عوض زن ها « عفریته » شدند و معترض به طعنه زدم: «… با این همه ملعون و عفریته می خواستید به ایران بروید؟!» و آری، یکی از همان عفریته هاشان، مهناز شهنازی هم از دهان آلوده اش کلام « قرشمال» برآمد که شایسته ی بی فرهنگی رهبرش بود و تا آن زمان، مگر در داستان های مخصوص « صادق هدایت » جایی نشنیده و نخوانده بودم.

آری، پس هرزه درایی ها فقط آن نبود که به قول خودشان نثار رژیم و دیگر مخالف شان می کردند. جهت ایجاد رعب و خفقان، ابایی از تقدیم آن به خودی هم نداشتند.

تا آنجا که از فحاشی آشکاررژیم و برای خودشیرینی نزد قدرت ها، و از فحاشی های مخفیانه ی درونی، زبان افعی تا بدامان خبرنگار بی تعارف سوئدی هم رسید که حمیت و غیرت انسانی اش ازگزارش دیپلمات آمریکایی در مورد زنان گرفتار در چنگال رجوی، بجوش آمد و ناگهان وحوش!(در ترس از جوابگویی به گوینده) زنجیر اروپایی! پاره کرده و از هر طرف بجانب خبرنگار شرافتمند و دلسوز پارس کردند. حتی آن ضعیفه یی که هرطور بود جان نحیف خویشتن، به شانس و به اقبال از عقرب های بیابانی به غنیمت آسایش و آرامش کانادایی برده است.

دریغااز فرط ضعف، غیرت زندگی آزاد و تنها نداشته و برجاه طلبی توسری خورده اش در بیابان عراقی و یا خانه ی بدنام حوالی پاریس، با لقب « شاعری» در کانادا، مرحم موقتی گذاشته اند تا بر دیگران ایراد آن کند که خود از عهده اش برنیامد. فیاعجبا عجبا، از رجوی ها و حامیان کذایی شان!

به هرحال هشدار! هیچ دوست و موافق و همرهی، گمان نکند که از رشته های موهن عنکبوت به پاس نیکی ها و گذشت هایی که نثار کرده، درامان خواهد ماند..به اندک چرخشی، « ج »، « ک » و « گ » نصیبش خواهد شد. مثل « مرجان » بازگشته به خویشتن، عاقل و قهرمان که به تصور قتل رسیدن! او را بینه ی مریم شان خواندند، فرشته کردند و به آسمان بردند و از حقد خبر حیات و درآغوش کشیدن دیگربار فرزندانش، به فغان آمده و شریرانه واژه های خیانت و جنایت بر او چسباندند.

————-

حرام زاده های خودساخته

میترا یوسفی، هفدهم دسامبر 2007

طی آخرین محاوره ی فیلم عمیق وبیادماندنی « حرفه ای ها »، شخصیت کاذب فیلم، جهت فحاشی قهرمان داستان را « حرامزاده » می خواند. قهرمان با تواضعی کوبنده و عمیق می گوید: بله، من از مادر چنین زاده شدم! اما تو، « حرامزاده » ی خودساخته هستی!

بدون تردید « حرامزاده »، حتی در افراطی ترین توصیف و معنی آن، گناهکار نیست! اما آن کسی که خود، از خویشتن « حرامزاده » می سازد، بار گناهان بسیاری را برگردن و گرده می گیرد.

از این دست به اشکال و نام های متفاوت، فرقه ی رجوی را نمایندگی می کنند، اگرچه از رهبری شان تا کمترین مزدور، همه ازیک مرداب تغذیه می شوند. تروریسم، خشونت، اتهام زدن و آزار هرآنکه از بندگی و باج گیری رجوی ها سرپیچی کند.

جیغ و داد وحوش رجوی، بخصوص برعلیه رهایی یافتگان و گسسته گان از فرقه ی جهنمی، بالا می گیرد که اخیرا شاهد حملات ناجوانمردانه شان برعلیه شاعرشیرین سخن « محمدعلی اصفهانی » هستیم که قلبی رحیم و احساساتی در سینه ی پاکش می طپد. حقیقت این که آقای اصفهانی کمترین سنخیتی با افکار و اعمال و کردار رجوی ندارد و تنها دست تصادف و یا دقیق تر حوادث پیش بینی نشدنی انقلاب او را نیز چون ما به پرتگاه تاریک این فرقه خبیث کشانید. و حقیقت هم چنین که، ایشان به علت سرباززدن از بردگی چشم و گوش بسته ی رهبری به سوی ضلالت!هرگز محبوب و مورد تایید رجوی ها نبوده و تحت بهانه جویی و آزارها قرارداشت. خصوصی ترین حرکات و رفتار ایشان به ازمابهتران! گزارش داده می شد تا پاپوشی برایش بسازند، اگرچه به جهت قحط الرجالی، در نمایشات روحوضی شان، دست بدامان ایشان هم بودند. باری آن بهانه جویی های نفرت آور را این روزها به صورت مشتی ازخروار در سلسله ی فحاشی برعلیه آقای اصفهانی، بیرون می زند. توحیدی ودیگرهجو نویسان و کعب الاحبارهای مجاهد یا بقول ظریفی « جاعلین اخبار» تحت نام مزدوران رسوای رجوی، فلان موسیقی دان و فلان چپ نما!یی که در کنیزکی دایره ی بسته ی رجوی، از فرط تملق گویی و تایید جنون آمیز ارتجاع رجوی ها برعلیه زنان از موضع یک زن، آبروی هرچه زن را خورده و حجب وحیای انسانی و ادعای انقلابی را قورت داده،! سر به دیوانگی زده است، عنتری در دست عنترباز شده است.

اواخر سالهای 1980 درپاریس، مقارن تهیه و پخش ترانه یی به عنوان « پرواز » و از این قبیل که مضمون کودکانه یی بدست می داد و سراینده ی شعر آقای اصفهانی بودند، ایشان درمورد دست بردن به شعر ازجانب قلم بدستان رجوی شاکی و مایوس و نومید بودند که این دست بردن ها، به جهت تکرار و خصلت رجوی گونه، اسباب حیرتی و تعجبی در بساط فرقه ی مزبور نبوده است، مگرگلایه ی مذبوحانه یی از جانب قربانیان! بانوی مظلوم، زنده یاد مهنازجهانبانی(که رنج ها به جهنم رجوی ها دیده و درنهایت و واپسین دم، شیاطین فرصت طلب جهت مرثیه خوانی های مریم و مسعود آلوده بر پایان زندگی دردآلودش، نیم نگاهی بر او افکندند) نیز در مکالمه ی تلفنی به شکایت می گفت که دروغ ها در نوشته یی منتسب به او، چاپ زده اند! دکترمسعود بنی صدر طی خاطرات خواندنی و آموزنده اش به عذرخواهی عموزاده اش دکترابوالحسن بنی صدر می رود که درحملات رهبرفرموده، عبارات وجملاتی افزوده گشت که در بالاترین مرحله ی مغزشویی هم ازشخص ایشان برنمی آمده است.

باری، صحبت از « حرامزده » های خود ساخته بود که خارج از ایران، این سو و آن سو مثل ریگ ریخته اند. همان ها که سینه ی ُپری تا گلو از رجوی ها داشتند، همان ها که می گفتند « ببین رجوی ها ازکجا به کجا رسیده اند!» ویا ناله ها از« اخاذی مالی» که به بهانه ی قرض، در موردشان اعمال شده بود. تا رسید وقتی که منافقین ژست شورایی بگیرند. جهت گریزازنتایج حرفه ی تروریستی، علاقه منافقانه و توخالی به هنریا ورزش نشان داده، « ریگ » ها را « رنگ » بزنند و درتبلیغات منافقانه ی بازار کسادشان«هنرمندان بی سابقه »، و« ورزشکاران بی نام ونشان! » تراشیده! و روانه ی عربده کشی تورهای تظاهراتی رسوای شان سازند. تا « ریگ» ها با انگشتان گناهکارشان به شوق تازه بدوران رسیدگی، کشورهای رفته وتماشا کرده را بشمارند. به بهای آن بر« ندا» ی سوزاندن غم انگیزدوشیزگان باکره بیعت کنند وبرسوختن جگرسوز مادرانی چون « صدیقه » ولاجرم بی مادری فرزند نگون بخت او، پایکوبی و در ازای آن خرج سور و سات عروسی فرزندان خویش را تامین کنند و یا اسباب تحصیل فرزندان شان!هم آنان که وقت کاروسختی از پذیرفتن هرگونه همکاری و وابستگی رجوی ها سرباز زدند و اما هنگامه ی سورچرانی، در گذر از میانسالی، جارچی خانه ی بدنامی در حوالی پاریس می شوند. فیا عجبا عجبا که آدمی گرفتار چه امتحانات و ابتلائاتی باید سرافکنده و شکست خورده فروافتد و شخصیت خویشتن بیالاید و بنمایاند حرام زادگی خودساخته را.

این بندگان شیطان، آدمی را دربحرتفکری تاثرآورفرو می برند، دیده ی ناظرین متاثر برشاهین ترازوی قضاوت می کشانند: گناه اینان بیشتر است یا دست اندرکاران حرفه یی وتروریست های خوفناک رجوی؟

هرچندهنوز باید این خرده ریزهای گناهکارازهردوطرف را به کناری زد و یقه ی گناهکار اصلی را گرفت. ارکان واساس فتنه را یافت.

مثلا هرزه درایی و یاوه گویی های لات معلوم الحالی را که هرازچندگاهی به حریم انسانی اینجانب و همچنین مادر رضوان قهرمان توهین می کند، به هیچ گرفت. حتی به حساب بی ناموسی همسرفلک زده و گرفتارم نیز نگذاشت، که به تعبیرسازمانی خودشان، همه ی رذایل از سوی رهبری فواره و شامل اعضاء و افراد می شود. آری این آتش ها از گور خشونت رجوی وزن رسوایش، هیزم کش آتش جهنم رجوی، بر می خیزد.

یا آن دو جانی و قاتل که با کلک هایی و به بهانه ی آنک شاهدی تحویل بنزین را مستقیما از جانب آنها به قربانی تیره بخت صدیقه مجاوری (که عمل خودسوزی را نمایشی اعتراضی حداکثر با زخم هایی گمان می برد و قربانی اغفالی شیطانی گشت) ندیده است، از مجازات آتش زدن های پاریسی به خیال رهبرشان گریختند. زهی که مهلت کوتاهی بیش نیست. حال اگر از ندای وجدان به بازی گرفته ی خویش هم بگریزند، دیر یا زود به عقوبت و مجازات آتش بیاری از جانب « زن ابی لهب » که دست بسته و زندانی بود، به گناه آتش زدن اندام یک مادر ویتیم گذاردن یک نوجوان تبعیدی، دراین دنیا و آن دنیا، خواهند رسید.

نوشته این رشته ی لعین، سردراز دارد! و حرام زاده های خودساخته اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.