خانم جهانبانی طبق معمول با برخوردی مهربابانه به اعضای انجمن نجات خوش آمد گویی گفته و احوالپرسی کردند. و در ادامه گفت: از اینکه شما را امروز دیدم خیلی خوشحال شدم چون احساس دارم که هنوز انجمن نجات دلسوزانه به فکر رفع نگرانی ما درخصوص بی خبری از عزیزانمان است. ایشان در مورد اوضاع کسب و کارش گفت: خدا را شکر بالاخره امورات می گذرد. و پس از لحظاتی سکوت گفت: بعد از اسارت همسرم علی در جنگ تحمیلی با دو فرزند کوچکی که داشتم، دوران سختی را سپری کردیم. بخصوص اینکه وقتی او به همراه اسرا به ایران برنگشت و تا چند سال بعد ازآن هم نمی دانستم چه بر سر او آمده است. و از این بابت اوضاع روحی ام نیز خراب شده بود. نگران آینده دو فرزندم بودم چون منبع درآمدی نداشتیم تا اینکه چند سال سعی کردم با کار خیاطی امرار معاش کنم. اما مدتی بعد احساس کردم دیگرتوان کار خیاطی را ندارم وهم اینکه دیگر این کار جوابگوی تامین مخارج ما نبود. به همین خاطر تصمیم گرفتم هر طور شده کسب و کاری راه اندازی کنم و خوشبختانه توانستیم این مغازه کوچک را با پولی که جمع کرده بودم و با گرفتن وام خریداری کنیم و به کمک پسرم مغازه لوازم یدکی زدیم. البته بعدا فرزند بزرگم مرحوم مهدی کار جدیدی پیدا کرد و حسین هم مشغول کار دیگری شد و از آن زمان به بعد تاکنون خودم تنها مغازه را اداره کردم. خانم جهانبانی آهی کشید و گفت: واقعا کار در این سن وسال برایم سخت شده ولی چکار کنم که بعد از فوت پسر بزرگم مهدی مجبور هستم برای تامین مخارج فرزندان او بیشتر کار کنم. باور کنید گاهی اوقات در خلوت خودم در ذهنم با همسرم علی دعوا می کنم و به او می گویم چه می شد که به فکر فرزندانت می بودی و به ایران برمی گشتی. تا الان در کنار آنها باشی و من مجبور نباشم با این سن وسال ساعت ها در مغازه کار کنم. واقعا نمی دانم غصه کدام یک را بخورم؟! دوری همسرم و یا غصه فوت پسرم و دردی که فرزندان او از بابت فوت پدرشان می کشند!

خانم جهانبانی همسر علی ابراهیمی

اعضای انجمن نجات از صحبت های خانم جهانبانی بسیار متاثر شدند. علی اکرامی به ایشان گفت: طبعا درد و رنجی که شما متحمل شدید را درک می کنیم. متاسفانه همسر شما همانند صدها اسیر جنگی دیگر در اردوگاه عراق فریب وعده های دروغین رجوی را خورد و به کمپ اشرف برده شد و یکی از خیانت های رجوی به او و امثال او این بود که با ترفندها و شیوه های رذیلانه آنها را درعراق و در بی خبری مطلق از خانواده هایشان نگاه داشت. ولی امیدواریم روزی برسد که تمامی آلام و درد و رنج هایی که شما و دیگر خانواده های اعضای گرفتار در گروه رجوی از بابت دوری و بی خبری از عزیزانشان کشیدند به پایان برسد .

در آخر خانم جهانبانی مجددا از حضور اعضای انجمن نجات در مغازه اش و صحبت با او ابراز خشنودی کرد و گفت: واقعا من خودم را همواره مدیون انجمن نجات و اعضای آن می بینم، چون می دانم در این سالیان در کنار ما بودند و هر آنچه از دستشان برآمده برای رفع نگرانی دوری و بی خبری ازعزیزانمان انجام دادند و امیدوارم که موفق باشید .

نوشته دیدار با خانم جهانبانی همسر علی ابراهیمی از اعضای گرفتار مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تروریست های مجاهدین خلق در سال‌های اخیر بیش از آنکه یک بازیگر عملیاتی باشد، به یک مرکز هماهنگی سیاسی، رسانه‌ای و تبلیغاتی تبدیل شده اند. به بیان دیگر، اگر در گذشته خود نقش مستقیم در اقدامات نظامی را ایفا می‌کرد، امروز تلاش می‌کند نقش «اتاق فکر» و هماهنگ‌کننده را برای مجموعه‌ای از گروه‌های پراکنده بر عهده بگیرد.

عمده گروهک های مسلح فعال در مناطق مرزی شرق و غرب ایران فاقد ساختار سیاسی منسجم، برنامه مدون و کادرهای آموزش‌دیده در حوزه سیاست هستند. از نگاه آنان، این گروه‌ها عمدتاً بر ظرفیت‌های محلی، قومی یا قبیله‌ای تکیه دارند و به همین دلیل در حوزه سازماندهی و تبلیغات با ضعف‌های جدی روبه‌رو هستند. در چنین شرایطی، تروریست های موسوم به مجاهدین خلق می‌توانند برای این جریان‌ها نقش یک مربی تشکیلاتی را ایفا کند؛ سازمانی که هرچند توان نظامی گذشته خود را از دست داده، اما هنوز از تجربه چند دهه فعالیت مخفی، عضوگیری، تبلیغات و شبکه‌سازی برخوردار است.

یکی از مهم‌ترین نگرانی‌ها مسئله جذب و به‌کارگیری جوانان است. تجربه تاریخی تروریست های بی اخلاق سازمان مجاهدین خلق نشان می‌دهد که این تشکیلات طی دهه‌های گذشته موفق شده بود هزاران جوان را با شعارهای آرمان‌گرایانه و وعده های کاریابی و تحصیل در اروپا و آمریکا جذب کند. بخشی از این نیروها در نهایت سال‌های طولانی از عمر خود را در اردوگاه اشرف در عراق و سپس در اردوگاه‌های مستقر در آلبانی سپری کردند و در همین اردوگاه ها هم مُردند؛ افرادی که فرصت زندگی عادی، تحصیل، تشکیل خانواده و حضور مستقل در جامعه را از دست دادند.

از همین منظر، این زنگ خطر وجود دارد که الگوهای عضوگیری و تأثیرگذاری روانی که در گذشته توسط مجاهدین خلق به کار گرفته می‌شد، ممکن است امروز به اشکال جدیدی در میان این گروه‌های مسلح تکرار شود. نگرانی اصلی آن است که جوانان کم‌تجربه، به‌ویژه در مناطق محروم یا مرزی، هدف وعده‌ها و تبلیغاتی قرار گیرند که در نهایت آنان را وارد چرخه خشونت و اقدامات مسلحانه می‌کند.

در این میان، گزارش‌ها و روایت‌هایی نیز درباره شیوه‌های جذب نیرو در برخی گروه‌های تندرو در مناطق مرزی منتشر شده است. بر اساس این روایت‌ها، برخی خانواده‌ها مدعی شده‌اند فرزندانشان با وعده تحصیل علوم دینی یا فرصت‌های آموزشی در کشورهای همسایه جذب شبکه‌هایی شده‌اند که در نهایت آنان را به سمت فعالیت‌های مسلحانه سوق داده‌اند. در برخی از این روایت‌ها، والدین اظهار کرده‌اند که برای مدت طولانی از محل حضور فرزندان خود بی‌اطلاع بوده‌اند و تنها پس از انتشار تصاویر یا پیام‌های تبلیغاتی این گروهک ها در آستانه انجام عملیات های تروریستی متوجه شده‌اند که آنان در مسیر فعالیت‌های خشونت‌آمیز قرار گرفته‌اند.

واقعیت غیرقابل انکار این است که: گروهک های مسلح برای ادامه حیات خود نیازمند جذب نیروی انسانی جدید هستند و مهم‌ترین هدف آنان نیز معمولاً جوانان هستند. جوانانی که گاه به دلیل مشکلات اقتصادی، محرومیت‌های اجتماعی، هیجان‌طلبی یا فقدان آگاهی سیاسی، بیش از دیگران در معرض تأثیرپذیری از تبلیغات افراطی قرار می‌گیرند.

سازمان مجاهدین خلق که امروز با انبوهی از افراد با سنین بالا در درون کمپ هایش مواجه است توان نظامی اش کاملاً افول کرده است، تلاش دارد از سرمایه تشکیلاتی و تجربیات انباشته چند دهه گذشته برای حفظ نقش و نفوذ سیاسی استفاده کند. امروز خطر اصلی نه در توان نظامی این سازمان، بلکه در انتقال تجربه‌های عضوگیری، تبلیغات ایدئولوژیک، شبکه‌سازی مخفی و مشروعیت‌بخشی به خشونت سیاسی است؛ تجربه‌هایی که اگر در اختیار نسل جدیدی از گروهک های مسلح قرار گیرد، می‌تواند به بازتولید چرخه افراط‌گرایی و خشونت در منطقه منجر شود.

از این منظر، مهم‌ترین راه مقابله با چنین روندی افزایش آگاهی عمومی، توسعه فرصت‌های آموزشی و اقتصادی، تقویت پیوندهای اجتماعی و جلوگیری از سوءاستفاده از ناامیدی و ناآگاهی جوانان است؛ زیرا هر جا که خلأ آگاهی و امید شکل بگیرد، زمینه برای جذب نیرو توسط جریان‌های افراطی نیز فراهم خواهد شد.

سالاری

نوشته هشدار بابت پیوند تروریست های مجاهدین خلق با جریان‌های تجزیه‌طلب اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در واقع برایت پدری کردم و لذا تو را فرزند خود می‌دانم و سوالم این است که چرا تا به این حد غافل شدی و حتی پاسخ پیامم را ندادی! من خیر و صلاح تو را خواسته بودم.

صادق جان بنده خرداد ۱۴۰۳ با آقای پوراحمد مسئول انجمن نجات گیلان دیدار داشتم و باهم صمیمانه مفصل گفتگو کردیم که ۱۷ خرداد همان سال در سایت نجات اطلاع رسانی شد.

خانواده صادق دلاور

متعاقبا اسفند همان سال در بستر بیماری از بیمارستانی در رشت برایت پیام کوتاه دادم که خودت را نجات بده و به اروپا برو و با من تماس بگیر تا ساپورتت کنم.

صادق جان انگاری خدا به من نفسی دوباره داده تا آزادی و زندگی آزادت را ببینم.

صادق جان اوضاع و احوال کنونی جهانی خاصه منطقه روبراه و پایدار نیست و نمی‌خواهم تو در این وانفسا در گرداب نفس‌گیر و اسارت بار زندان مانز آلبانی تباه شوی پسرم.

پس تا دیر نشده خودت را از آن گرداب جهنمی رجوی نجات بده و ننگ عضویت در یک سازمان تروریستی را از پیشانی خودت پاک کن که نهایت آرزوی من است.

مراقب خودت باش پسرم و بخودت بیا که میتواند فردا خیلی دیر باشد.

برزو دلاور

نوشته پیام برادر صادق دلاور عضو گرفتار رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

امروز و در شرایطی که منطقه شاهد فجایع انسانی گسترده در غزه، لبنان و حتی ایران است و کودکان و غیرنظامیان قربانی جنگ، ترور و ناامنی می‌شوند، انتظار طبیعی از هر جریان مدعی انسان‌دوستی، محکومیت صریح خشونت علیه مردم بی‌گناه است. اما رفتار سیاسی و رسانه‌ای مجاهدین خلق در بسیاری از این رخدادها نشان داده که معیار آنان نه انسانیت، بلکه منافع سیاسی و بهره‌برداری تبلیغاتی است. سکوت در برابر کشتار غیرنظامیان، عبور سرد و بی‌تفاوت از رنج مردم و تمرکز صرف بر پروژه‌های سیاسی، برای بسیاری از ایرانیان نشانه‌ای روشن از فاصله این گروه با واقعیت‌های انسانی و اجتماعی جامعه ایران است.

در طول ماه‌ها و سال‌های اخیر که افکار عمومی جهان شاهد تصاویر دردناک کشتار مردم فلسطین، ویرانی غزه و کشته شدن هزاران کودک و زن بی‌دفاع بوده است، رهبران مجاهدین خلق نه‌تنها موضعی شفاف و قاطع علیه این جنایت‌ها اتخاذ نکردند، بلکه عملاً ترجیح دادند در برابر این حجم از خشونت و خونریزی سکوت اختیار کنند.

همین سکوت در قبال حملات و کشتار غیرنظامیان در لبنان و همچنین فجایعی که جان کودکان و مردم بی‌گناه را در ایران گرفته، از جمله حادثه تلخ مدرسه میناب و کشته شدن 168 دانش آموز بیگناه بدست ارتش آمریکا، از نگاه بسیاری از مردم نشانه‌ای آشکار از استاندارد دوگانه و فقدان صداقت در ادعاهای حقوق بشری این سازمان است.

منتقدان مجاهدین خلق معتقدند جریانی که خود را مدافع آزادی و انسانیت معرفی می‌کند، نمی‌تواند نسبت به کشته شدن کودکان بی‌گناه با بمب‌ها و حملات نظامی سکوت کند و همزمان مدعی دفاع از حقوق بشر باشد. از نگاه آنان، این سکوت صرفاً یک بی‌تفاوتی سیاسی نیست، بلکه بخشی از همسویی راهبردی این گروه با پروژه‌ها و منافع قدرت‌هایی همچون آمریکا و رژیم صهیونیتسی است که سال‌ها منطقه را درگیر جنگ، آشوب و ناامنی کرده‌اند. به همین دلیل، بسیاری از مردم ایران، مجاهدین خلق را نه یک جریان مستقل سیاسی، بلکه “ستون پنجم” دشمنانی می‌دانند که امنیت و ثبات ایران و منطقه را هدف گرفته‌اند.

بخش مهمی از نگاه منفی جامعه ایران به مجاهدین خلق، ریشه در حافظه تاریخی مردم دارد. همکاری این سازمان با حکومت صدام حسین در دوران جنگ ایران و عراق، مسئله‌ای نیست که بتوان آن را از حافظه ملی پاک کرد. در سال‌هایی که مردم ایران زیر بمباران و حملات نظامی قرار داشتند، حضور این گروه در کنار ارتش عراق و مشارکت در عملیات‌های نظامی علیه ایران، از نگاه بسیاری مصداق آشکار عبور از مرزهای وطن‌دوستی و قرار گرفتن در کنار دشمن خارجی بود. همین سابقه باعث شد که سازمان مجاهدین خلق، حتی در میان بسیاری از منتقدان جمهوری اسلامی نیز نتواند جایگاه اجتماعی قابل توجهی به دست آورد.

از سوی دیگر، پرونده ترورها و اقدامات خشونت‌آمیز این سازمان نیز همچنان یکی از اصلی‌ترین دلایل نفرت عمومی نسبت به آن به شمار می‌رود. کشته شدن شهروندان، مسئولان و افراد غیرنظامی در عملیات‌های مسلحانه دهه‌های گذشته، زخمی است که هنوز در حافظه جمعی جامعه ایران باقی مانده است. به همین دلیل، هنگامی که رهبران این سازمان از حقوق بشر سخن می‌گویند، بخش بزرگی از جامعه این سخنان را نه صادقانه، بلکه نوعی بهره‌برداری سیاسی تلقی می‌کند.

یکی دیگر از روش‌هایی که منتقدان برای تطهیر چهره این سازمان به آن اشاره می‌کنند، تلاش مستمر برای معرفی عناصر مرتبط با اقدامات خرابکارانه، جاسوسی یا عملیات‌های خشونت‌آمیز تحت عنوان “زندانی سیاسی” است. در بسیاری از موارد، مجاهدین خلق می‌کوشند افرادی را که به اتهام همکاری اطلاعاتی، ارتباط با سرویس‌های بیگانه یا مشارکت در اقدامات تروریستی بازداشت شده‌اند، در قالب فعال سیاسی یا قربانی نقض حقوق بشر معرفی کنند!

از نگاه منتقدان، این رویکرد نه دفاع واقعی از حقوق بشر، بلکه تلاشی برای لاپوشانی چهره خشن تروریسم و ایجاد جنگ روانی و تبلیغاتی علیه افکار عمومی است؛ روشی که مرز میان کنش سیاسی و اقدامات امنیتی و خشونت‌آمیز را عمداً مخدوش می‌کند.

تناقض دیگر در رفتار مجاهدین خلق، نوع رابطه و همسویی آنان با قدرت‌های خارجی است. گروهی که روزگاری شعار مبارزه با امپریالیسم سر می‌داد، امروز آشکارا به حمایت سیاسی و رسانه‌ای دولت‌ها و جریان‌هایی تکیه دارد که مردم ایران آنان را عامل فشار، تحریم و تهدید علیه کشور می‌دانند. این وابستگی سیاسی و رسانه‌ای، بیش از پیش تصویر یک جریان مستقل مردمی را از میان برده و ذهنیت “ابزار بودن برای پروژه‌های خارجی” را در افکار عمومی تقویت کرده است.

در این میان، تلاش مستمر مجاهدین برای بازسازی چهره خود از طریق رسانه‌ها، لابی‌های خارجی و تبلیغات سیاسی نیز نتوانسته واقعیت کارنامه گذشته آنان را پاک کند. جامعه ایران، به‌ویژه نسل‌هایی که تجربه مستقیم دهه‌های پرتنش گذشته را داشته‌اند، همچنان این سازمان را با عنوان “منافقین” به یاد می‌آورند؛ لقبی که ریشه در تصور عمومی از دوگانگی میان شعارها و عملکرد واقعی این گروه دارد.

بنابراین مسئله اصلی این است که مشروعیت سیاسی، صرفاً با ادعا و تبلیغات به دست نمی‌آید. هر جریان سیاسی برای آنکه بتواند خود را مدافع آزادی و حقوق بشر معرفی کند، پیش از هر چیز باید نسبت خود را با خشونت، تروریسم، وابستگی خارجی و جان انسان‌ها روشن کند. نمی‌توان از انسانیت سخن گفت اما نسبت به خون کودکان بی‌گناه بی‌تفاوت بود؛ نمی‌توان ادعای آزادی‌خواهی داشت اما سابقه همکاری نظامی با دشمن یک ملت را نادیده گرفت؛ و نمی‌توان مدعی دفاع از مردم بود اما در حساس‌ترین مقاطع تاریخی در کنار فشارها و پروژه‌های خارجی علیه همان مردم ایستاد.

امروز بخش بزرگی از جامعه ایران، مجاهدین خلق را نه یک آلترناتیو سیاسی، بلکه جریانی منزوی و فاقد پایگاه مردمی می‌داند که کارنامه گذشته‌اش همچنان سنگین‌تر از آن است که با تبلیغات رسانه‌ای پاک شود. به همین دلیل نیز هر بار که این سازمان تلاش می‌کند خود را مدافع حقوق بشر معرفی کند، افکار عمومی بیش از هر چیز گذشته خشونت‌بار، همکاری‌های بحث‌برانگیز آنان با مراکز قدرت ضد ایرانی ، سکوت‌های معنادار و همسویی‌های سیاسی آن را به یاد می‌آورد.

سعید پارسا

نوشته مجاهدین خلق؛ بقایای متعفن خیانت، بر پیکر انسانیت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سازمان در سال 60 در خیابانهای شهرهای مهم ایران، دست به اعمال تروریستی گسترده زد، تخریب اماکن عمومی تا ترور مسئولین و مردم. اما راه به جائی نبردند، اعمال کور مجاهدین در آن سالها، زیاد بود، از ترورهای خیابانی ، تا بمب گذاری حزب جمهوری اسلامی و ترور رهبر و رئیس جمهور و نخست وزیر. بازهم نتیجه نداد و دولتی سرنگون نشد. اکنون که این سخنگوی ابله و فراموش کار می گوید:

” مجاهدین قول می‌دهند در همه تجمعات شبانه رژیم در هر کجا و در هر خیابانی حضور بهم رسانند… تمامیت رژیم را خودمان سرنگون می کنیم”!

سالهای 60 به بعد را فراموش کن، نزدیک به 30 سال هم در جوار خاک میهن، با سلاح ها و تانک های اهدائی ارباب وقت شما در عراق، باز هم نتوانستید کاری از پیش ببرید و حتی یک وجب از خاک ایران را اشغال کنید، پس من توصیه می کنم، شما به همان امور مقدس سرکوب اعضایتان و زندانی و شکنجه آنها، مشغول باشید و تا می توانید ، یک نسلی را از بین ببرید، نه یک نسل ، بلکه چند نسل را از بین بردید، امور ” سرنگونی” و ” لوله کردن” و ” زباله دان ” و … پیش کش تان.

آقای سخنگو! گویا فراموش کردی آنروزی را که یک مجاهد خلق ، بر گوش مجاهد دیگری در قرارگاههایت، سیلی نواخت و دربهای سلول انفرادی را برایش گشود، شما همانروز نابود شدید، شما همانروز کمر به نابودی ایدئولوژی منحط و قرون وسطائی خود بستید. حتی همین امروز هم ، شما اسیرانتان را در درون حصارهای بلند ، با تهدید و تحقیر حفظ کردید.

آقای سخنگو! لابد فراموش کردی که در سال 1350 ، وقتی کروکی منزل و محل اختفای بنیانگذار سازمان محمد حنیف نژاد را برای ساواک شاه ، ترسیم می کردی، همه ی ارزشهای انسانی را زیر پا له کردی ! همه شرافت و غیرت یک رفاقت را فدای جان بی مقدار خود کردی ! این زندگی بخدا ارزش این همه بی شرفی و بی غیرتی را ندارد، یک کلام می گویم و تمام . از قول تنها پسرت مصطفی که همین چند سال پیش گفت:

پدر من غرق در هوس بازیهای خود شده است و از زنان سازمان سوءاستفاده می کند و دیگران را به تجرد اجباری فرا می خواند. او یک دیکتاتور است. . .

محمدرضا مبین

نوشته آزموده را آزمودن، خطاست اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

“سالاری، صالحی و شبانی” سه تن از اعضای جدا شده از فرقه رجوی هستند که به تشریح وضعیت زنان در سازمان تروریستی مجاهدین خلق پرداخته‌اند. آنها معتقدند جایگاه زنان در سازمان مجاهدین خلق، برخلاف شعارهای پر زرق و برق، جایگاهی انسانی و آزاد نیست. زنان قربانیان خاموش سیستمی هستند که فردیت را نابود کرده، خانواده را از بین برده و احساسات انسانی را جرم دانسته است. زنان در این ساختار به نیروهایی مطیع، تکرارگر و منزوی تبدیل شده‌اند؛ زنانی با چهره‌های فرسوده و روح‌های خاموش که سال‌های عمرشان در جهانی مصنوعی و بی‌روح به هدر رفته است.

مهندسی روانی و انسان‌زدایی

ساختار مجاهدین خلق بر پایه یکسان‌سازی کامل اعضا بنا شده است. زنان مجبورند لباس، ظاهر، گفتار و رفتار مشابه داشته باشند. این یکسان‌سازی تصادفی نیست، بلکه بخشی از مهندسی روانی است که هدفش حذف فردیت و جلوگیری از تفکر مستقل است. در چنین محیطی، تنوع انسانی تهدید محسوب می‌شود و هرگونه استقلال فکری خطر تلقی می‌گردد.

زنان در این تشکیلات از داشتن خانواده، ازدواج و حتی احساسات شخصی محروم‌اند. وفاداری مطلق به رهبری جایگزین همه روابط انسانی می‌شود. زن دیگر موجودی انسانی نیست، بلکه نیروی عملیاتی و ابزاری برای اجرای پروتکل‌های ایدئولوژیک است.

ربات‌سازی تشکیلاتی

نشست‌های طولانی،اعتراف‌گیری‌ها و کنترل کلامی باعث می‌شود زنان به مرور حرکات، لحن و حتی نگاه‌های یکسان پیدا کنند. چهره‌ها بی‌احساس و یخ‌زده، صداها خالی از زندگی و رفتارها خشک و رسمی می‌شود. این فرآیند آنان را به سربازانی یکنواخت و برنامه‌ریزی‌شده بدل می‌کند.

اگرچه سازمان ادعا می‌کند زنان را آزاد کرده است، اما واقعیت نشان می‌دهد آنان به انسان‌هایی بی‌هویت و عاری از زنانگی تبدیل شده‌اند. نشانه‌های فرسودگی در چهره و رفتار زنان مشهود است: صورت‌های بی‌روح، نگاه‌های خسته، فقدان واکنش طبیعی و استفاده از جملات قالبی.

یکی از ستون‌های اصلی فروپاشی روح زنان در این تشکیلات، قطع کامل ارتباط با خانواده است. مادران سال‌ها فرزندان خود را ندیده‌اند و اعضا اجازه تماس آزاد ندارند. این جدایی، زنان را به موجوداتی شکننده و کاملاً وابسته به سازمان بدل کرده است.

زبان تکراری و حذف تفکر مستقل

زنان مجبورند از ادبیات ثابت و ترکیب‌های تبلیغاتی از پیش نوشته‌شده استفاده کنند. این تکرار مداوم، توانایی تفکر مستقل را از بین می‌برد و آنان را به واحدهای گفتار برنامه‌ریزی‌شده تبدیل می‌کند.

سال‌ها فشار و انزوا در نهایت در چهره و بدن زنان منعکس می‌شود. نگاه‌ها شکسته، خطوط چهره با اضطراب مزمن شکل گرفته، صداها بی‌افت‌وخیز و حرکات بدن خشک و رسمی است. لبخندها مصنوعی و عضلات در حالت دفاعی دائمی قرار دارند.

روز زن در تشکیلات مجاهدین خلق

در حالی که در ایران و بسیاری کشورها روز زن و روز مادر با احترام و تجلیل همراه است، در مقر مجاهدین خلق در آلبانی هیچ نشانی از بزرگداشت زنان وجود ندارد. ازدواج ممنوع است، خانواده وجود ندارد و حتی رابطه دوستانه میان اعضا جرم تلقی می‌شود. عاطفه تنها باید به رهبری نثار شود و هرگونه احساس انسانی دیگر سرکوب می‌شود.

رهبران سازمان همواره تلاش کرده‌اند زنان را به‌عنوان نماد آزادی معرفی کنند، اما در عمل آنان از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی محروم‌اند. حتی حق انتخاب لباس ندارند و باید گوش به فرمان تشکیلات باشند. انقلاب طلاق رجوی کانون خانواده را نابود کرد و فرزندان از والدین جدا شدند.

سازمان با قرار دادن زنان در مسئولیت‌های ظاهری، تلاش کرد تصویری جذاب برای غرب بسازد. اما این انتصاب‌ها بیشتر جنبه تبلیغاتی داشت و در عمل به تناقض و فروپاشی تشکیلاتی منجر شد. زنان به‌عنوان بلندگوهای تبلیغاتی معرفی شدند، در حالی که واقعیت زندگی آنان سرشار از محرومیت و فشار بود.

تحریف شعارها و زن‌ستیزی

مریم رجوی حتی شعارهای اجتماعی را تحریف کرد و آن‌ها را به “زن، مقاومت، آزادی” تغییر داد. در این نگاه، زن حق زندگی ندارد و تنها باید در مقاومت بماند و کشته شود. زندگی برای زنان در این تشکیلات هیچ مفهومی ندارد و همه چیز در خدمت بقای سازمان است.

نوشته آنچه باید از یک زندگی تروریستی بدانید اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اسناد و مدارک ارائه شده توسط نهادهای دولتی آلبانی تأیید کرده‌اند که این گروه از خاک آلبانی دست به انجام اقدامات تروریستی سایبری علیه ایران زده است؛ اقدامی که به وضوح نقض توافقنامه اولیه مبنی بر عدم فعالیت سیاسی توسط آنان محسوب می‌شود.

پیامد این اقدام‌ها، تبدیل شدن آلبانی به مرکز مستقیم حملات سایبری شده که بسیاری از آن‌ها توسط خود گروه ترویستی و منفور مجاهدین خلق عملیاتی شده تا کشور ایران را مورد اتهام قرار دهند.

در ژوئن ۲۰۲۳، پلیس آلبانی در اقدامی تأخیری اما قاطع، به دنبال احکام قضایی برای کشف ادوات رایانه‌ای و مستندات مربوط به جرائم سایبری، وارد کمپ مجاهدین خلق شد که با مقاومت شدید اعضای گروه و درگیری و تلفات انسانی همراه بود. این رویداد نشان داد که چگونه مجاهدین خلق، پناه‌گاه آلبانی را به پایگاه عملیاتی علیه امنیت کشور میزبان تبدیل کرده‌اند.

مردم آلبانی امروز به درستی از این وضعیت خشمگین هستند. اصرار دولت آلبانی بر نگهداری از این گروه در شرایطی است که مجاهدین خلق امنیت ملی آلبانی را با تهدید حملات سایبری و تروریستی مواجه کردند و هزینه‌های سنگین امنیتی و انتظامی را به بودجه کشور تحمیل می‌کند.

همچنین این موضوع به معنای ریختن پول مالیات‌دهندگان آلبانیایی برای حمایت از یک گروه تروریستی منفور و منزوی است که حتی در میان ایرانیان خارج از کشور نیز به شدت منفور است. شهروندان معترض تیرانا که در اطراف منطقه اسکان مجاهدین خلق هستند در این خصوص به خبرنگار فراق اعلام کرده‌اند که “از همان روز پذیرش مجاهدین خلق می‌دانستیم که به مشکل خواهیم خورد و اگر دولت تروریست‌ها را اخراج نکند، ما دیگر مالیات نمی‌دهیم.”

این مردم از مسئولان خود می‌خواهند که شجاعت به خرج دهند و منافع ملی را بر فشارهای خارجی ترجیح دهند.

اخراج فوری اعضای گروه تروریستی مجاهدین خلق از خاک آلبانی و پایان دادن به نقض حاکمیت ملی، توقف هزینه‌کرد مالیات‌ها برای تأمین امنیت و نیازهای گروهی که امنیت آلبانی را نشانه رفته است، ارجحیت امنیت و آرامش مردم آلبانی بر منافع سیاسی آمریکا که اصرار به نگهداری از این “بمب ساعتی” در قلب بالکان دارد، خواست مشخص آنان است.

تا زمانی که لانه تروریست‌ها در مانز آلبانی فعال است، این کشور در خط مقدم جنگی قرار دارد که به نفع آن نیست و بهای آن را شهروندان عادی و نسل جوان آلبانی با به خطر افتادن امنیت و آینده خود می‌پردازند. فریاد “آلبانی فروشی نیست” توسط مردم این کشور امروز معنایی جز اخراج مجاهدین خلق ندارد.

نوشته مجاهدین خلق یک بمب ساعتی در قلب تیرانا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مزرعه ترول مجاهدین خلق: جنگ سایبری از اشرف 3

در دنیای امروز، جنگ اطلاعاتی و عملیات روانی نقش کلیدی در شکل‌دهی افکار عمومی دارد. سازمان مجاهدین خلق که سابقه‌ای طولانی در فعالیت‌های مخفیانه و تبلیغاتی دارد، یکی از گروه‌هایی است که به‌صورت گسترده از تاکتیک‌های جنگ سایبری استفاده می‌کند. یکی از ابزارهای اصلی این سازمان، “مزرعه ترول” در مقر آن در آلبانی است. مزرعه ترول مجاهدین خلق به شبکه‌ای سازمان‌یافته از حساب‌های جعلی در شبکه‌های اجتماعی اطلاق می‌شود که هدف آن تأثیرگذاری بر افکار عمومی و پیشبرد اهداف سیاسی خود، فریب سیاستمداران و تضعیف مخالفان به انتشار محتواهای هماهنگ و جهت‌دار می‌پردازد.

افشین فرجی؛ مرده‌ای که هنوز زنده است

یکی از نمونه‌های بارز این جنگ سایبری، حساب کاربری «افشین فرجی» در شبکه‌های اجتماعی است. افشین فرجی، که با نام مستعار «علی مستشاری» نیز شناخته می‌شد، در ۳۰ خرداد ۱۴۰۲ در جریان حمله پلیس آلبانی به قرارگاه «اشرف ۳» جان خود را از دست داد. با این حال، بیش از یک سال و نیم پس از مرگش، حساب‌های کاربری وی همچنان فعال بوده و مطالبی در حمایت از مجاهدین خلق منتشر می‌کنند. این امر نشان‌دهنده استفاده سازمان از هویت‌های جعلی و یا حساب‌های کاربری افراد متوفی برای استمرار فعالیت‌های تبلیغاتی و جنگ روانی است.

مزرعه ترول مجاهدین خلق؛ ارتشی سایبری برای فریب افکار عمومی

مزرعه ترول مجاهدین خلق در آلبانی، یکی از بزرگ‌ترین شبکه‌های سازمان‌یافته برای انتشار اطلاعات جعلی و دستکاری‌شده در فضای مجازی محسوب می‌شود. این شبکه متشکل از صدها نفر نیروی ثابت است که به‌صورت حرفه‌ای و در ساعات مشخصی از روز، به تولید محتوا و مدیریت حساب‌های جعلی می‌پردازند. شواهد نشان می‌دهد که این حساب‌ها اغلب:

– به‌طور متمرکز از یک مکان مشخص در آلبانی اداره می‌شوند.
– مطالبی علیه حکومت ایران و در حمایت از سازمان مجاهدین خلق منتشر می‌کنند.
– از تصاویر مشاهیر ایرانی یا مخالفان متوفی برای جعل هویت استفاده می‌کنند.
– در ساعات اداری اروپای مرکزی فعال هستند و در ساعات ناهار و پایان روز کاری از شدت فعالیت‌شان کاسته می‌شود.

افشاگری‌های فیسبوک و رسانه‌های مستقل، حذف حساب‌های جعلی توسط فیسبوک

در فروردین ۱۴۰۰، فیسبوک اعلام کرد که بیش از ۳۰۰ حساب جعلی مرتبط با مجاهدین خلق را شناسایی و حذف کرده است. این حساب‌ها با انتشار محتواهای جهت‌دار و هماهنگ، تلاش داشتند تا فضای شبکه‌های اجتماعی را به نفع این سازمان تغییر دهند. بن نیمو، مسئول اطلاعات تهدید جهانی فیسبوک، در آن زمان اظهار داشت: «حتی ترول‌ها نیز باید غذا بخورند»، اشاره‌ای طنزآمیز به فعالیت منظم و سازمان‌یافته این شبکه در ساعات اداری.
علاوه بر فیسبوک، در سال ۱۳۹۸ نیز وب‌سایت تحقیقی «اینترسپت» افشا کرد که شخصیت ساختگی «حشمت علوی» که مطالبی در حمایت از مجاهدین خلق منتشر می‌کرد، در واقع توسط تیمی از اعضای این سازمان ساخته شده بود.

واکنش سازمان مجاهدین خلق

پس از اقدام فیسبوک، شورای ملی مقاومت ایران، شاخه سیاسی سازمان مجاهدین خلق، با صدور بیانیه‌ای وجود «مزرعه ترول» وابسته به خود را تکذیب کرد و این ادعا را «مضحک و مطلقاً دروغ» خواند. با این حال، شواهد و گزارش‌های متعددی از فعالیت‌های سازمان‌یافته این گروه در فضای مجازی حکایت دارند.

اهداف و پیامدهای فعالیت‌های مجاهدین خلق در فضای مجازی

استفاده از حساب‌های جعلی و ایجاد موج‌های رسانه‌ای هدفمند، یکی از تاکتیک‌های مجاهدین خلق برای تأثیرگذاری بر افکار عمومی و سیاستمداران غربی است. این سازمان با نمایش حمایت ساختگی در فضای مجازی، تلاش می‌کند تا خود را به‌عنوان یک گروه تأثیرگذار معرفی کند. اما کاربران ایرانی شبکه‌های اجتماعی بارها این فعالیت‌ها را افشا کرده و با هشتگ‌های ضد مجاهدین خلق و ضد مریم رجوی، تلاش‌های این گروه را ناکام گذاشته‌اند.

پر واضح است مزرعه ترول مجاهدین خلق نمونه‌ای از جنگ اطلاعاتی مدرن است که با هدف گمراه کردن افکارعمومی و ایجاد حمایت‌های مصنوعی به کار گرفته می‌شود. با این حال، ماهیت سازمان‌یافته و غیرواقعی این فعالیت‌ها بارها افشا شده و نشان داده است که این تاکتیک‌ها بیش از آنکه موجب موفقیت مجاهدین خلق شوند، باعث بی‌اعتباری بیشتر این سازمان در بین ایرانیان و حتی سیاستمداران غربی شده است. آگاهی‌بخشی و افشای چنین تاکتیک‌هایی می‌تواند راهی مؤثر برای مقابله با این نوع جنگ روانی باشد.

آرش رضایی

نوشته مجاهدین و جنگ سایبری سازمان‌یافته در فضای مجازی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

رضا تیربخش برادرعباس تیربخش

مسئول انجمن نجات خوزستان ضمن تشکر از حسن توجه آقای تیربخش به ایشان گفت: شکی نیست که شما همواره در این سالیان تلاش و زحمات خودتون را برای کسب خبر از وضعیت برادرتان و نجات او انجام دادید و چون می دانستیم که گرفتار کار هستید وظیفه خود دانستیم تا هم جهت احوالپرسی و هم اینکه به شما این اطمینان را بدهیم علیرغم اینکه گروه رجوی همچنان به سیاست ضدانسانی خود در خصوص ادامه ممانعت ارتباط اعضایش با خانواده هایشان ادامه می دهد، اما انجمن نجات خوزستان به همت و کمک انجمن نجات آلبانی همچنان پیگیر کسب خبری از وضعیت برادرتان و دیگر اعضای خوزستانی گرفتار در گروه رجوی است. در ادامه مسئول انجمن نجات خوزستان توضیحاتی در خصوص انجام اقدامات خیانت آمیز گروه رجوی به مردم و کشورشان در ادوار گذشته و بخصوص در جریان تجاوز جنایتکارانه اخیر آمریکا و رژیم غاصب صهیونیستی به کشورمان توضیحاتی ارائه داد .

آقای رضا تیربخش ضمن تشکر از زحمات انجمن نجات ابراز امیدواری کرد که برادر او بتواند هرچه زودتر خودش را از مکانی که در آن گرفتار شده نجات دهد. ایشان گفت: واقعا هم حال مادرم خوب نیست و ما دوست داریم حداقل او با کسب خبری از وضعیت فرزندش و یا با شنیدن صدای او کمی آرامش روحی بگیرد و بازهم از شما اعضای انجمن نجات خوزستان که سالهاست در کنار ما خانواده های افراد گرفتار در گروه رجوی بوده اید، تشکر می کنیم .

نوشته دیدار با برادر عباس تیربخش عضو گرفتار در گروه رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اما چرا خیانت در زمان جنگ تا این اندازه جدی محسوب می‌شود و تاریخ چه نمونه‌هایی از برخورد کشورها با افراد متهم به همکاری با دشمن را ثبت کرده است؟ خیانت در زمان جنگ چیست؟

خیانت در زمان جنگ می‌تواند اشکال مختلفی داشته باشد. از جمله:

– انتقال اطلاعات نظامی یا امنیتی به دشمن؛
– شناسایی و معرفی اهداف حساس برای حملات دشمن؛
– ارسال تصاویر، فیلم‌ها یا اطلاعاتی که به عملیات نظامی دشمن کمک کند؛
– همکاری مستقیم با نیروهای متجاوز؛
– خرابکاری در زیرساخت‌ها و تأسیسات حیاتی کشور.

علت حساسیت این اقدامات آن است که نتیجه آن‌ها تنها متوجه دولت یا نیروهای نظامی نیست، بلکه می‌تواند جان هزاران شهروند عادی را نیز به خطر بیندازد.

حال این سوال پیش می آید که چرا ارسال اطلاعات از مناطق مورد حمله اهمیت دارد؟

در جنگ‌های مدرن، اطلاعات ارزشمندترین سلاح محسوب می‌شود. تصاویر، فیلم‌ها و داده‌های مکانی می‌توانند به طرف مقابل کمک کنند تا میزان موفقیت حملات خود را ارزیابی کند، اهداف بعدی را انتخاب نماید یا نقاط ضعف سامانه‌های دفاعی را شناسایی کند. به همین دلیل، بسیاری از کشورها در شرایط جنگی محدودیت‌هایی برای انتشار اطلاعات مرتبط با عملیات نظامی یا محل استقرار نیروهای دفاعی وضع می‌کنند.

نمونه‌های تاریخی از همکاری با دشمن

1- ویدکون کوئیسلینگ یک سیاستمدار اهل نروژ بود. او بین سالهای ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۳ وزیر دفاع نروژ بوده‌ است. کوئیسلینگ، درطول جنگ جهانی دوم کمک‌های زیادی به نازی‌ها کرد. وی بعد از جنگ به عنوان یک خائن اعدام شد. نام خانوادگی وی در زبان‌های مختلف به عنوان کلمه ای هم‌معنی با خائن استفاده می‌شود.

2- ژولیوس و اتل روزنبرگ زوج آمریکایی که در دهه ۱۹۵۰ به اتهام انتقال اطلاعات محرمانه مرتبط با برنامه هسته‌ای آمریکا به اتحاد جماهیر شوروی محاکمه شدند. این پرونده یکی از مشهورترین پرونده‌های جاسوسی قرن بیستم به شمار می‌رود.

3- همکاری با نیروهای اشغالگر در فرانسه پس از آزادسازی در پایان جنگ جهانی دوم، هزاران نفر به اتهام همکاری با نیروهای آلمان نازی تحت پیگرد قرار گرفتند. برخی به زندان محکوم شدند، برخی حقوق اجتماعی خود را از دست دادند و تعدادی نیز با مجازات‌های بسیار سنگین مواجه شدند.

اما کشور عزیزمان ایران نیز از این موضوع مستثنی نبوده و شاید بیش از هر کشور دیگری شاهد خیانتهای بی حد و حصر عده ای وطن فروش به نام گروه تروریستی مجاهدین بوده که در ادامه بصورت تیتر وار بدان اشاره خواهد شد.

موضوع نقش و عملکرد سازمان تروریستی مجاهدین در دوران جنگ ایران و عراق، یکی از بحث‌برانگیزترین موضوعات تاریخ معاصر ایران است. همکاری با عراق در جنگ و دفاع مقدس هشت ساله مصداق خیانت ملی تلقی شده است؛ تشکیل ارتش باصطلاح آزادی‌بخش، دریافت تسلیحات، پشتیبانی لجستیکی و استفاده از پایگاه‌های نظامی دولت عراق، انجام عملیات‌های مختلف و متعدد نظامی علیه نظام جمهوری اسلامی ایران از بزرگترین خیانتهایی است که این تشکیلات تروریستی مرتکب شده و به همین مورد نیز بسنده نکرده و در ادامه خیانتهای خویش انتقال اطلاعات و توانایی های نظامی جمهوری اسلامی به دولت عراق در زمان جنگ از دیگر مواردی است که میتوان بدان اشاره نمود و با افشا نمودن اسرار هسته ای و ترور دانشمندان آن خیانت و سر سپردگی را به اوج خود رساندند. هم اینک هم که کشور درگیر جنگ تحمیلی آمریکا و اسراییل است، ارتش سایبری مجاهدین به دنبال پیاده کردن اهداف شوم خود می باشد.

مجازات خیانت در کشورهای مختلف، شدت مجازات خیانت و جاسوسی در کشورهای مختلف متفاوت است، اما تقریباً همه نظام‌های حقوقی این جرایم را در بالاترین سطح جرایم امنیتی طبقه‌بندی می‌کنند. در برخی کشورها مجازات می‌تواند حبس‌های طولانی‌مدت یا حبس ابد باشد.

در بعضی کشورها، به‌ویژه در شرایط جنگی یا برای جرایم خاص نظامی، قوانین امکان اعمال مجازات اعدام را نیز پیش‌بینی کرده‌اند. برخی دولت‌ها علاوه بر مجازات کیفری، محرومیت از حقوق سیاسی و اجتماعی را نیز اعمال می‌کنند.

تجربه تاریخی نشان می‌دهد که در زمان جنگ، کشورها همکاری با دشمن و انتقال اطلاعات حساس را تهدیدی مستقیم علیه امنیت ملی و جان شهروندان می‌دانند. به همین دلیل، قوانین اکثر کشورها برای جاسوسی، افشای اطلاعات نظامی و همکاری آگاهانه با نیروهای متجاوز مجازات‌های بسیار سنگینی در نظر گرفته‌اند. حفظ امنیت ملی در شرایط جنگی تنها وظیفه نیروهای نظامی نیست؛ بلکه آگاهی عمومی، مسئولیت‌پذیری شهروندان و خودداری از انتشار اطلاعات حساس نیز بخشی از دفاع ملی هر کشور محسوب می‌شود.

بررسی قوانین و تجربه‌های تاریخی کشورهای مختلف نشان می‌دهد که صرف‌نظر از تفاوت نظام‌های سیاسی، تقریباً همه دولت‌ها خیانت، جاسوسی و همکاری آگاهانه با دشمن در زمان جنگ را از شدیدترین جرایم علیه امنیت ملی می‌دانند. دلیل این نگاه آن است که چنین اقداماتی می‌تواند مستقیماً جان شهروندان، امنیت نیروهای نظامی و حتی سرنوشت یک کشور در جنگ را تحت تأثیر قرار دهد. به همین علت، مجازات این جرایم در بسیاری از کشورها از حبس‌های طولانی‌مدت تا حبس ابد و در برخی دوره‌های تاریخی حتی اعدام بوده است.

در روزهای جنگ، سربازان در خط مقدم از مرزهای کشور دفاع می‌کنند؛ اما در پشت جبهه، حفظ امانت، مسئولیت‌پذیری و وفاداری شهروندان نیز بخشی از همان دفاع ملی است. تاریخ نشان داده است که گاه یک خیانت کوچک می‌تواند خسارتی به بار آورد که از یک حمله نظامی بزرگ کمتر نباشد.

دشمن بیرونی از پشت مرزها حمله می‌کند، اما خیانت از درون؛ و به همین دلیل ملت‌ها همواره خیانت را از سنگین‌ترین جرایم دانسته‌اند.

تاریخ نشان داده است که کشورها معمولاً دشمن خارجی را پس از پایان جنگ فراموش می‌کنند، اما خاطره کسانی را که در سخت‌ترین روزها به ملت خود پشت کردند، برای نسل‌ها در حافظه جمعی خود نگه می‌دارند.

محمد حسین سعادت

نوشته خیانت و همکاری مجاهدین خلق با دشمن در زمان جنگ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این اعتراضات در درجه اول مربوط به نگرانی‌های زیست‌محیطی، مالکیت زمین، شفافیت، پاسخگویی و اولویت دادن به سرمایه‌گذاران خارجی مرتبط با خانواده ترامپ است. بسیاری از معترضان از شعارهایی مانند “آلبانی فروشی نیست” استفاده می‌کنند و از آنچه که آن را تصمیم‌گیری مبهم دولت می‌دانند، انتقاد می‌کنند.

با این حال، ادی راما، نخست وزیر آلبانی، روز جمعه دولت ایران را به دامن زدن به تجمعات جاری در تیرانا متهم کرد. او ادعا می‌کند که ایران پشت اعتراضات علیه تفرجگاه کوشنر است.

اعتراضات در آلبانی

در سالهای اخیر، همسویی نزدیک آلبانی با ترجیحات سیاسی ایالات متحده، به ویژه در مورد میزبانی مجاهدین خلق (MEK)، به تغییر قابل توجه موضع تهران در قبال تیرانا انجامیده است. این روند، شکست دیپلماتیک را تسریع کرد و به حملات سایبری منتسب به ایران علیه نهادهای دولتی آلبانی منجر شد.

پیش از آن، ایران از حساسیت استراتژیک بالکان غربی و نفوذ غالب نهادهای غربی در منطقه آگاه بود، اما مشارکت محدود این کشور در روابط فرهنگی دوجانبه پس از تصمیم آلبانی برای میزبانی از مجاهدین خلق، گروهی که قبلاً تروریستی شناخته شده بود و سابقه طولانی در اعمال خشونت علیه غیرنظامیان و همچنین مقامات ایرانی داشت، به طور فزاینده‌ای متشنج شد.

انتقال اعضای مجاهدین خلق از عراق به آلبانی، که به شدت توسط ایالات متحده با ادعای بشردوستانه و امنیتی حمایت می‌شد، نقطه عطفی حیاتی در روابط دوجانبه ایران و آلبانی بود. برای دولت تهران، حضور یک گروه مخالف سازمان‌یافته که از خاک آلبانی فعالیت می‌کند، به عنوان یک چالش مستقیم برای منافع سیاسی و امنیتی تلقی می‌شد.

در حالی که ادی راما سعی دارد مشکلات سیاسی و اقتصادی خود را به ایران نسبت دهد، به گزارش رسانه‌های جریان اصلی مانند رویترز، گاردین و آسوشیتدپرس، اعتراضات در آلبانی عمدتاً ماهیت داخلی دارند. شعارهای معترضان بر نگرانی‌های زیست‌محیطی، ادعاهای فساد و نارضایتی گسترده‌تر از دولت متمرکز است. معترضان حتی خواستار استعفای راما شده‌اند.

به نظر می‌رسد اتهامات راما علیه ایران تلاشی سیاسی برای تغییر چارچوب یک جنجال داخلی در چارچوب امنیت ملی است. و به این ترتیب حضور مجاهدین خلق در آلبانی می‌تواند به یک مطالبه اعتراضی بزرگ تبدیل شود. یک جنبش اعتراضی متمرکز بر شفافیت و پاسخگویی می‌تواند به راحتی به مطالبات دیگر گسترش یابد. این امر به طور طبیعی به یک جنبش گسترده‌تر که از تصمیم‌گیری‌های مبهم و مشورت ناکافی با مردم انتقاد می‌کند، بسط پیدا می‌کند.

اگر توجه عمومی به سمت شفافیت دولت معطوف شود، نتیجه سیاسی می‌تواند این باشد که آلبانیایی‌های بیشتری شروع به پرسیدن این سوال کنند که چرا چنین تصمیم مهم سیاست خارجی و امنیتی – که هزاران عضو یک گروه افراطی فرقه‌مانند را پناه دهند – مورد بررسی عمومی یا بحث پارلمانی قرار نگرفته است. مجاهدین خلق ممکن است به یکی از چندین نمونه‌ای تبدیل شود که وقتی فعالان اجتماعی به دنبال شفافیت بیشتر و نظارت عمومی بر تصمیمات مهم دولتی هستند، به آن اشاره می‌کنند. به این ترتیب، نگرانی‌های گسترده‌تری توسط ناظران جامعه مدنی و حکومت در مورد شفافیت، مشورت و پاسخگویی در آلبانی مطرح خواهد شد.

مزدا پارسی

نوشته آیا اعتراضات در آلبانی به حضور جنجالی مجاهدین نیز بسط خواهد یافت؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نخستین نکته آن است که این خواسته از چه مسیری دنبال شده و چه پیامدهایی برای منافع ملی ایران داشته است. شورای ضد ایرانی موسوم به ملی مقاومت و سازمان ترریستی مجاهدین خلق در حالی از «صلح» سخن می‌گویند که همزمان مسیر نزدیکی سیاسی و سپس همکاری گسترده با حکومت صدام حسین را در پیش گرفتند؛ حکومتی که آغازگر جنگی ویرانگر علیه ایران بود و هزاران شهروند ایرانی قربانی تجاوز نظامی آن شدند.

مطلب درج شده در سایت رسمی این تروریست ها تلاش می‌کند دیدارها و مذاکرات رهبران مجاهدین با مقامات عراقی را به‌عنوان اقدامی دیپلماتیک و صلح‌جویانه معرفی کند، اما از نگاه بخش بزرگی از جامعه ایران، همکاری با دولتی که خاک کشور را اشغال کرده و شهرهای ایران را زیر آتش موشک و بمباران قرار داده بود، نه یک اقدام صلح‌طلبانه بلکه عبور از مرزهای منافع ملی محسوب می‌شد. تاریخ را نمی‌توان صرفاً با استناد به چند بیانیه بازنویسی کرد؛ افکار عمومی عملکرد سیاسی بازیگران را بر اساس نتایج و رفتارهای عملی آنان قضاوت می‌کند.

نکته دوم، روایت یک‌جانبه‌ای است که نویسندگان سایت از جنگ ارائه می‌دهد. در این روایت تقریباً تمام مسئولیت ادامه جنگ متوجه ایران دانسته می‌شود و نقش رژیم بعث عراق در آغاز تجاوز و تداوم درگیری‌ها به حاشیه رانده می‌شود. چنین رویکردی بیش از آنکه یک تحلیل تاریخی باشد، نوعی بازسازی سیاسی گذشته برای تطهیر تصمیمات جنجالی تروریست های موسوم به مجاهدین خلق است.

از سوی دیگر، نویسندگان این مطلب فریب کارانه می‌کوشند مخالفت‌های گسترده با مجاهدین خلق را صرفاً محصول تبلیغات حکومتی معرفی کنند، در حالی که بخش مهمی از نگاه منفی جامعه ایران به این سازمان خائن ریشه در حافظه تاریخی مردم دارد. برای بسیاری از ایرانیان، همکاری سیاسی و نظامی با دولت صدام در بحبوحه جنگ، موضوعی نیست که بتوان آن را با استناد به چند سند یا بیانیه توجیه کرد. این برداشت صرفاً محدود به حامیان حاکمیت در ایران نیز نبوده و در میان طیف‌های مختلف سیاسی و حتی مخالفان جمهوری اسلامی نیز دیده می‌شود.

مهم‌ترین موضوع فریبکارانه در مطلب فوق آن است که میان «ادعای صلح‌طلبی» و «رفتار سیاسی در میدان عمل» فاصله‌ای جدی وجود دارد. اگر هدف صرفاً پایان جنگ بود، چرا این مسیر باید از کانال همکاری با حکومتی دنبال می‌شد که خود عامل اصلی آغاز جنگ بود؟ چرا در این بازخوانی تاریخی، هزینه‌های سیاسی و اخلاقی این همکاری برای اعتبار اپوزیسیون ایرانی نادیده گرفته می‌شود؟

در نهایت، مطلب فوق الذکر بیش از آنکه یک بررسی بی‌طرفانه تاریخی باشد، تلاشی برای بازسازی چهره سیاسی سازمانی تروریستی و خیانتکار و البته منفور بنام مجاهدین خلق و شورای یه اصطلاح ملی مقاومت است. اما واقعیت این است که مسئله اصلی منتقدان هرگز مخالفت با صلح نبوده است؛ مسئله، انتخاب مسیری بود که در ذهن بسیاری از ایرانیان با همکاری با دشمن خارجی در دوران جنگ گره خورده و همین موضوع باعث شده است که ادعاهای امروز این جریان همچنان مردود و خیانت کارانه محسوب شود.

در کنار همه این ها مهمترین مسئله این است که اصلا مسعود رجوی و کل سازمان تروریستی اش چه مقام و مسئولیت حاکمیتی از سوی دولت و مردم ایران داشتند که پیشقدم برای صلح با صدام حسین دیکتاتور شده باشند؟

طبق اسناد لو رفته از استخبارات دولت بعث در پس از ساقط شدنش، مسئولین خیانت کار سازمان تروریست و منحرف مجاهدین خلق ماه ها پیش از آغاز جنگ توسط بغداد، با استخبارات عراق ملاقات هایی برای تبادل اطلاعات و دریافت پول های کلان برای تجهیز و تسلیح خود برای انجام ماموریت خائنانه به آشوب کشیدن کشور در زمان جنگ پیش رو و درگیر کردن توان نظامی حکومت نوپای حاکم بر ایران در وسط شهرها، با هدف کاهش توانمندی نظامی و اطلاعاتی ایران با قرار گرفتن در دو جبهه جنگ را داشته اند.

چگونه باور پذیر است گروهی که چنین اقدام خبیثی را در حین جنگ مرتکب شده اند، بدنبال برقراری صلح بوده اند و تقدیم کشور به صدام حسین دیکتاتور؟!!!

سالاری

نوشته نقدی بر روایت تروریست های مجاهدین خلق از جنگ ایران و عراق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

محمود آسمان پناه در ادامه خاطره نویسی خود، نوشته است:

بعد از اتمام رژه که کارها به روال قبل برگشت و کارهای روتین سازمان و نشست های تشکیلاتی شروع شد و شرایط سخت گردید، او تازه فهمید در چه منجلابی فرو رفته و راه بازگشتی هم وجود ندارد و دیگر آن جوان پرشور چند ماه قبل نبود و به یکباره ناپدید شد. من فکر می کردم او را در یک محور دیگر سازماندهی کردند و حقیقتا چند بار می خواستم از فرمانده او اسد حداد سوال کنم، ولی ترسیدم بگویند با او محفل داشتی و بخاطر او دوباره مرا به زندان بیاندازند.

یکی دو ماه گذشت که دوباره او را دیدم. ولی بسیار ساکت بود و ۲ نفرهم مراقب برایش گذاشته بودند و نمی شد نزدیک او بشوم و حالش را بپرسم.

از دو تا از بچه ها که در یکان او بودند و گاهی با هم حرف می زدیم، شنیدم ناراضی است و می خواهد به آلمان برگردد. ولی سازمان به او جواب رد داده و گفته بودند اینجا بچه بازی نیست. اینجا ارتش است و باید بجنگی! آن یکی دو ماه هم گویا در یک کانکس زندانی بوده و آنقدر به لحاظ روحی و جسمی به او فشار آورده بودند که در مسیر سالن غذاخوری ساکت و سر به زیر بود. حتی نگاه هم به من نمی‌ کرد.

آن چنان در خود فرو رفته بود که در اطراف هر اتفاقی می افتاد متوجه نمی شد. سازمان هم که گویی اسیر جنگی گرفته بود هر روز او را برای نشست می برد و در نشست ها او را زیر فشارمی گذاشتند تا فکر رفتن را از ذهن او بیرون کنند. با فحاشی و ضرب و شتم در نشست های جمعی و زندانی کردن، انقلاب کذایی مریم را بخورد او دادند و به او فهماندند که رفتنی در کار نیست و باید هر کاری را که می گویند بدون چون و چرا انجام بدهد و هیچ اعتراضی هم نداشته باشد. بعد از چند ماه که او را مجبور به ماندن کردند، هر از گاهی او را می دیدم ولی یک فرمانده مستمر در کنار او بود و خودش هم دیگر ساکت شده بود و انگار من را نمی شناسد.

و بعدها او را از آن محور بردند. نمی دانم به کجا ولی دیگر او را ندیدم. از بچه های یکان او پرسیدم گفتند وضعیتش به لحاظ روحی خراب شده که او را بردند به جایی سازماندهی نشده یا شاید هم به آلمان فرستادند. من دیگر هیچ خبری از او نداشتم و با فشاری که روی خودم هم بود و مستمر با آن ها درگیر می شدم و کارم به زندان و شکنجه می‌ کشید، پیگیرش نشدم و پیش خودم فکر کردم که حتما به آلمان برگشته است….

ادامه دارد

نوشته سرگذشت تلخ جوان فریب خورده کرمانی توسط مجاهدین – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سر فصل قبول آتش بس توسط ایران

در پایان تیر 1367 ایران آتش بس را قبول نمود. این خبر مانند بمب در دنیا ترکید. رجوی که هرگز انتظار این مورد را نداشت. کیش و مات شده بود چون او همیشه تحلیل می کرد که هرگز ایران به سمت صلح نمی رود و اگر روزی این کار را انجام دهد یعنی سرنگونی. صلح طناب دار حکومت خواهد بود. در این شرایط رجوی یا باید صلح را قبول می کرد و عنوان می کرد که تحلیلش کشک بوده و یا اینکه عنوان می کرد با وجود قبول آتش بس و صلح دیگر ماندن در عراق جایز نیست. ولی رجوی راه دیگری را انتخاب کرد. او دستور داد با تمام توان به سمت ایران تهاجم نظامی شود. هر تحلیلگر نظامی می توانست این حرکت رجوی را دیوانگی بنامد. اما رجوی دست به این دیوانگی زد و سیل تجهیزات نظامی عراق وارد اشرف شد. از تمام دنیا نیروهای آموزش ندیده وارد اشرف شدند. آنان با گرفتن سلاح و با وجود ندیدن آموزش به جنگ فرستاده شدند و تعداد زیادی کشته شدند .

رجوی سرمست از عملیات چلچراغ بود و فکر می کرد عملیات بعدی او را به تهران خواهد برد اما این توهمی بیش نبود و عملیات فروغ جاویدان کمر رجوی را شکست و دیگر نتوانست خودی نشان داده و عملا در عراق زمین گیر شد. در آن زمان تعداد زیادی از نیروها مسئله دار و جدا شدند .

داستان شکست عملیات فروغ جاویدان تنها یک شکست نبود بلکه ماهیت واقعی رجوی را نیز نشان داد. او حاضر نشد شکست در عملیات را قبول کند چون در طی این سالیان هرگز حاضر به قبول شکست نبود و بعد از آن هم شاهد سرفصل هایی بودیم که باز این گونه برخورد کرد.
رجوی مسئولیت شکست را به گردن نیروهایش انداخت و با راه اندازی طلاق اجباری عملا درون سازمان اختناق ایجاد نمود و سازمان را به سمت فرقه ای شدن برد. دیگر کسی جرات نداشت به رجوی انتقادی کند. او خودش را در جایگاهی قرار داد که نزدیک شدن به او مرز سرخ بود .

سر فصل نشست های طعمه سال 1380

این نشست ها را باید اوج اختناق در سازمان نامید. سرفصلی بود که باز رجوی برای فرار از قبول شکست تحلیل هایش به جان نیروهایش افتاد و بدتر از نشست های فروغ جاویدان این بار افسار پاره کرد تا دیگر کسی جرات جدا شدن از سازمان به فکرش نزند و اگر موردی بود به زندان ابوغریب صدام فرستاده می شد .
نشست های طعمع نشست های هولناکی بود که انسان را به مرز جنون می رساند. چون در این نشست همه چیز وجود داشت از کتک کاری، توهین کردن، خرد کردن شخصیت افراد و تهدید به مرگ.
آری باز رجوی با برگزاری نشست های تفتیش عقیده پهنه دیگری از اختناق در سازمان ایجاد نمود و خوشبختانه با حمله نظامی آمریکا به عراق این اختناق طولی نکشید .

ادامه دارد

هادی شبانی

نوشته خاطره بازی رجوی چه سودی برای تشکیلاتش دارد؟ – قسمت سوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

جنگ رمضان؛ آزمونی برای جریان‌های سیاسی ایرانی

در بسیاری از کشورهای جهان، هنگام وقوع جنگ یا حمله خارجی، اختلافات سیاسی داخلی تا حدی تحت‌الشعاع مسئله دفاع از کشور قرار می‌گیرد. حتی مخالفان دولت‌ها نیز معمولاً میان مخالفت با حکومت و حمایت از حمله خارجی تمایز قائل می‌شوند.
جنگ رمضان نیز چنین وضعیتی را برای نیروهای سیاسی ایرانی ایجاد کرد. افکار عمومی به دقت مواضع گروه‌ها، فعالان سیاسی و رسانه‌های مختلف را زیر نظر داشت تا مشخص شود هر جریان در برابر حملات خارجی چه رویکردی اتخاذ می‌کند.
در این میان، سازمان همیشه در حال خیانت مجاهدین خلق تمام تلاشش را کرد تا بیش از بسیاری از گروه‌های دیگر موضع‌گیری هایش را علیه استقلال، امنیت، اقتصاد و حتی آرامش مردم ایران در راستای خوش خدمتی برای تحقق اهداف دشمنان متخاصم اعمال کند.

سابقه تاریخی و تأثیر آن بر قضاوت افکار عمومی

قضاوت جامعه درباره مواضع تروریست های مجاهدین خلق صرفاً به رویدادهای اخیر محدود نمی‌شود. بخش مهمی از نگاه افکار عمومی به این سازمان تحت تأثیر گذشته آن شکل گرفته است.
همکاری‌های گذشته آنها با حکومت عراق در دوران جنگ ایران و عراق موجب شده است که هرگونه موضع‌گیری آن درباره مسائل امنیت ملی با دیده تردید نگریسته شود. از سوی دیگر، حامیان سازمان این برداشت را رد کرده و روایت متفاوتی از عملکرد خود ارائه می‌دهند.
صرف‌نظر از این اختلاف دیدگاه‌ها، واقعیت آن است که پیشینه تاریخی این تروریست ها نقش مهمی در نحوه ارزیابی مواضع آن در جریان جنگ رمضان ایفا کرد.

جنگ روایت‌ها؛ میدان اصلی نبرد سیاسی

یکی از مهم‌ترین ابعاد جنگ رمضان، نبرد رسانه‌ای و روایت‌ها بود. در کنار تحولات نظامی، جریان‌های سیاسی مختلف تلاش می‌کردند برداشت خود را از رویدادها به افکار عمومی منتقل کنند.
در این فضا، رسانه‌های نزدیک به مجاهدین خلق نیز به پوشش گسترده تحولات پرداختند. روایت‌های ارائه‌شده از سوی این رسانه‌ها بیش از آنکه بر امنیت و منافع ملی ایران تمرکز داشته باشد، بر القاء موضع ضعف و در حال شکست ایران در تقابل با تجاوزات دو دشمن تا دندان مسلح و متوحش بود.

منافع ملی یا رقابت سیاسی؟

یکی از مهم‌ترین پرسش‌هایی که در جریان جنگ رمضان مطرح شد، نسبت میان منافع ملی و رقابت سیاسی بود.

در شرایطی که کشور با تهدید خارجی مواجه است، هر جریان سیاسی باید دفاع از امنیت ملی را بر اختلافات داخلی مقدم بداند. هرگونه تمرکز بر رقابت سیاسی در چنین شرایطی می‌تواند به انسجام ملی علیه دشمن آسیب برساند و این دقیقاً بخش پنهان ماهیت و ماموریت این سازمان در همراهی دشمنان بود.

هوادارانشان در خارج کشور ادعا می کنند مخالفت با حکومت لزوماً به معنای مخالفت با کشور نیست و می‌توان همزمان منتقد حکومت و حامی حمله خارجی به اهداف حکومتی برای سرنگونی بود.
این دقیقاً خط تمایز ایرانیان باغیرت از ایرانی نماهای بی غیرت و بی شرمی است که برای رسیدن به قدرت حاضرند چشم روی تجاوز به ایران و کشتار هموطنانمان می بندند.

نسل جدید و بازخوانی نقش گروه‌های سیاسی

یکی از پیامدهای جنگ رمضان، افزایش توجه نسل جوان به تاریخچه گروه‌های سیاسی ایرانی بود. بسیاری از جوانانی که آشنایی محدودی با تحولات دهه‌های گذشته داشتند، در جریان این رویداد به بررسی پیشینه سازمان‌ها و جریان‌های مختلف پرداختند.
در این میان، خائنین مجاهدین خلق و کارنامه خیانت بارشان بار دیگر از آرشیو خاک خورده بیرون کشیده شد و جوانان نسل جدید هم به مطالعه کارنامه سیاه آنان پرداخته اند. بسیاری شان که شناختی از این سازمان و رهبرانش نداشتند از این هجم خیانت و جنایتکاری داعش گونه ی یک گروه به ظاهر ایرانی حیرت زده اند.

از پدیده های جالب جنگ رمضان این بود که ناگهان زمینه‌ای شد برای معرفی و بازخوانی عملکرد و ماهیت گروه های مختلفی که در رخ دادن این جنگ علیه ایران و مردم ایران نقش داشتند. حال آنکه وجه مشترک همه این گروه ها یعنی حمایت از حمله جنایتکارانه امریکا و اسرائیل به کشورمان عاملی شد تا از رضا پهلوی که اندک هواداران رویاپردازی در داخل کشور داشت که فکر می کردند او قرار است آنان را به قله های بی حد و مرز آزادی برساند، اما دیدند که چطور او کودک کشی و ویرانی صنایع و نمادهای تاریخ کشورمان را کمک بشر دوستانه خواند و همین یک جمله تمام آرزوهای آنان را به یکباره فروریخت و شخص رضا پهلوی را به منفور ترین چهره از شروع این جنگ تبدیل کرد گرفته تا گروه های تجزیه طلب و در رأسشان داعش دهه 60 یعنی مجاهدین خلق و رهبران جنایتکاراش را به نحو احسن به خودشان و ماهیت ضد ایرانیشان را به مردم ایران معرفی کنند.

سالاری

نوشته بررسی مواضع یک گروه جنجالی در مواجهه با حملات خارجی علیه ایران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.