اخیرا مریم رجوی در یک سخنرانی گفت که حقوق زنان باید در تمامی پهنه ها به رسمیت شناخته شود.
حرف کاملاً درستی است اما برای اینکه ببینیم مریم رجوی تا چه میزان به این حرف اعتقاد دارد بهترین راه بررسی مناسبات مجاهدین خلق است که بر پایه اعتقادات و دستورات او و رجوی اداره می شود. بنابراین می خواهم آنچه او در ادامه صحبت هایش به عنوان حقوق زنان که باید در تمامی پهنه ها به رسمیت شناخته شود بیان کرد را با وضعیت و شرایط زنان در تشکیلات مجاهدین خلق مقایسه کنم تا مشخص شود آنچه او به عنوان حقوق زن در حرف بیان می کند با آنچه که برای زنان در تشکیلات مجاهدین خلق به اجرا در می آورد 180 درجه با هم اختلاف دارند.
برخی از حقوق زنان که او در سخنرانی خود مدعی شد باید به رسمیت شناخته شود عبارت بودند از:
آزادی انتخاب کردن و انتخاب شدن: در تشکیلات مجاهدین خلق چیزی به عنوان انتخابات وجود ندارد. یعنی رجوی رهبر مادام العمر و مریم رجوی نیز رئیس جمهور مادام العمر این تشکیلات هستند. حتی رده ها و مناسب تشکیلاتی هم ابلاغی است و کسی نمی تواند بگوید که برای فلان رده کاندید خواهد شد. هیچ چیزی که اعضا (اعم از زن و مرد) بتوانند در آن خود را در معرض انتخاب شدن قرار دهند وجود ندارد و همه چیز بر اساس نظر رجوی ها تعیین و انتخاب می شوند.
اما در زمینه انتخاب کردن تنها یک نوع انتخابات در مناسبات مجاهدین خلق وجود دارد که انتخاب مسئول اول تشکیلات است. در این انتخابات کاندیدا توسط رجوی ها تعیین می شود، به همه می فهمانند که باید به او رای بدهند، کاندیدا فقط یکی است، رای گیری به صورت علنی و در نشست های جمعی برگزار می شود تا کسی امکان رای ندادن نداشته باشد و اگر کسی رای ندهد یا مخالف نظر رجوی ها رای بدهد با او به شدت برخورد خواهد شد.
حق انتخاب آزادانه پوشش: این یکی خیلی جای ابهام ندارد، با نگاهی به تصاویر و فیلم هایی که از مناسبات مجاهدین خلق وجود دارد به راحتی می توان دید که در همه جا همه باید لباس های مشخص شده و عموما یکسان را بپوشند و نه تنها کسی اعم از زن یا مرد نمی تواند درباره نوع پوشش و لباس نظر داشته باشد بلکه حتی در انتخاب رنگ هم کسی حق نظر ندارد.
نماز جماعت مجاهدین خلق در آلبانی
اعضا در این تشکیلات حتی در هنگام نماز هم باید لباس های تعیین شده را بپوشند اما لباس مریم رجوی باید از همه بهتر و شاخص تر باشد.
در سال 1366 رجوی ها ادعا می کردند که نیروی نظامی به اسم ارتش آزادیبخش (که در واقع ارتش خصوصی صدام بود) ایجاد کرده اند که محدود به گروه و مذهب خاصی نیست. در همان زمان سه یا چهار زن که غیر مسلمان بودند به آنها ملحق شدند. آنها نمی خواستند که روسری داشته باشند اما به بهانه داشتن لباس فرم یک شکل این زنان را مجبور به استفاده از روسری می کردند. حتی یکبار مریم قجر در یک جلسه عمومی به این موضوع اشاره کرد و گفت “برای این که مشکل این خواهران حل شود دنبال طراحی یک کلاه هستیم”(نقل به مضمون) معلوم شد که این زنان مایل به سر کردن روسری نیستند اما این حرف مریم رجوی فقط برای گذران وقت بود و هیچگاه به زنانی که اعتقادی به حجاب و روسری نداشتند اجازه ندادند بدون روسری باشند.
ادامه دارد…
ایرج صالحی