نشست انجمن نجات آلبانی به مناسبت ۳۰ خرداد

روز شنبه ۳۰ خرداد، انجمن نجات آلبانی به مناسبت سالگرد آغاز جنگ مسلحانه توسط سازمان مجاهدین خلق، نشستی برگزار کرد. این برنامه در جهت محکوم کردن خشونت با حضور مهمانان آلبانیایی، فعالین جامعه مدنی و اعضای پیشین سازمان در مکان انجمن نجات آلبانی برگزار شد.

در جریان این رویداد مطالبی مستند به نمایش گذاشته شد و به برخی از جنبه‌های کمتر شناخته شده فعالیت رهبران سازمان مجاهدین خلق پرداخته شد. بحث‌ها بر پیامدهای رفتارهای‌های فرقه‌ای و خشونت طلبانه و محدودیت های وضع شده بر اعضا متمرکز بود. اسنادی از حوادث تکان دهنده‌ای که پس از بازداشت مریم رجوی در فرانسه در ژوئن ۲۰۰۳ رخ داد، به نمایش درآمد. در آن زمان شماری از اعضا و هواداران این سازمان در نقاط مختلف اروپا دست به خودسوزی زدند، که در نشست روز شنبه درباره آن روشنگری شد.

سخنرانان این رویداد ضمن پرداختن به موضوعاتی چون آغاز جنگ مسلحانه در ۳۰ خرداد ۱۳۶۰، پیامدهای آن، همکاری مجاهدین خلق با رژیم صدام حسین در طول جنگ ایران و عراق، پدیده کیش شخصیتی و “انقلاب ایدئولوژیکی” در درون سازمان، حق اعضا برای تماس آزاد با خانواده‌هایشان، شهادت اعضای پیشین درباره ساختار داخلی این سازمان، بر ضرورت شفافیت و پاسخگویی سران مجاهدین خلق در برابر افکار عمومی و نهادهای حقوق بشری، تاکید کردند.

شرکت کنندگان تأکید کردند که هیچ هدف سیاسی نمی‌تواند نقض حقوق اساسی بشر، جدایی افراد از خانواده یا محدودیت آزادی اندیشه و انتخاب را توجیه کند. آن‌ها همچنین بر اهمیت شنیدن صدای خانواده‌ها و اعضای سابق و همچنین ضرورت بررسی مستقل خواسته‌های آنان تاکید کردند.

این نشست به عنوان فرصتی برای بازتاب درس‌های تاریخ، گرامی‌داشت یاد قربانیان خشونت و افراط گرایی و پاسداری از ارزش‌های انسانی، آزادی و کرامت فردی بود.

متن سخنرانی آلدو سولولاری مدیر انجمن نجات آلبانی در این گردهمایی به شرح زیر است:

دوستان عزیز، نمایندگان محترم نهادها، فعالان حقوق بشر و خیرخواهان انجمن نجات آلبانی

امروز، ۲۰ ژوئن، روزی است که سازمان مجاهدین آن را “روز مقاومت” می‌نامد و هرساله با برگزاری تجمعاتی در فرانسه تلاش می‌کند خود را به‌عنوان نماینده مردم ایران معرفی کند. اما این تاریخ برای ما یادآور پرسشی اساسی است: امروز مجاهدین خلق در برابر چه کسی مقاومت می‌کند؟ این سازمان گذشته‌ای آکنده از اقدامات مسلحانه، ترور، همکاری با رژیم صدام حسین و سیاست‌هایی دارد که در حافظه تاریخی مردم ایران باقی مانده است. در عین حال، با وجود ادعای نمایندگی مردم ایران، نتوانسته حمایت گسترده‌ای در داخل کشور به دست آورد. سازمانی که از آزادی، دموکراسی و حقوق بشر سخن می‌گوید، پیش از هر چیز باید این اصول را در درون ساختار خود اجرا کند، به حقوق اعضایش احترام بگذارد و امکان ارتباط آزاد آنان با خانواده‌هایشان را فراهم سازد.

انجمن نجات آلبانی بارها نگرانی خود را درباره وضعیت اعضای ایرانی مستقر در آلبانی، محدودیت ارتباط آنان با خانواده‌ها و شهادت‌های متعدد اعضای جداشده درباره نقض حقوق اساسی انسان‌ها ابراز کرده است. به همین دلیل از نهادهای مسئول، از جمله مقامات فرانسوی، خواسته‌ایم فعالیت‌های این سازمان را تنها در چارچوب تبلیغات سیاسی بررسی نکنند، بلکه به اتهامات و گزارش‌های مربوط به نقض حقوق بشر نیز توجه داشته باشند. امروز باید پرسیده شود چرا بسیاری از خانواده‌های ایرانی همچنان در جستجوی ارتباط با عزیزان خود هستند، چرا شمار زیادی از اعضای سابق علیه عملکرد سازمان سخن گفته‌اند و چرا مجاهدین خلق از مواجهه شفاف با انتقادات و صدای خانواده‌ها پرهیز می‌کند.

ما معتقدیم خطر اصلی برای هر جامعه‌ای افراط‌گرایی سیاسی است؛ زمانی که یک سازمان خود را تنها حقیقت بداند، انتقاد را برنتابد و اطاعت مطلق را جایگزین تفکر آزاد کند. افراط‌گرایی تنها در خشونت فیزیکی خلاصه نمی‌شود، بلکه در محروم کردن افراد از حق انتخاب، ارتباط با خانواده و بیان آزادانه عقاید نیز نمود پیدا می‌کند. انجمن نجات آلبانی همچنان از حقوق ایرانیان ساکن آلبانی، حق خانواده‌ها برای ارتباط با عزیزانشان و اصل شفافیت و پاسخگویی دفاع خواهد کرد. پیام ما روشن است: هیچ سازمانی بالاتر از حقوق بشر نیست، هیچ هدف سیاسی نمی‌تواند جدایی انسان‌ها از خانواده‌هایشان را توجیه کند و هیچ تبلیغاتی جایگزین حقیقت نمی‌شود. امیدواریم ۲۰ ژوئن روزی برای تأمل درباره آینده ایران، حمایت از خانواده‌ها و دفاع از آزادی و کرامت انسانی باشد.

انجمن نجات آلبانی