اخیراً مریم رجوی در سخنرانی خود در جمع تعدادی بازنشسته که حرف شان در دنیای سیاست خیلی خریدار ندارد و مهمتر از آن اینکه آن جمع اساسا غیر ایرانی بودند، به دروغ ادعا نمود که حامی مردم کرد می باشد!!!
مطلب زیر شامل نمونه هایی از شرکت مجاهدین خلق در سرکوب مردم کرد عراق و سکوت شان در مقابل کشتار مردم کرد ایران و عراق به دست صدام است.
1- در سال های 1366 و 1367 دولت صدام مناطقی در ایران را با سلاح های شیمایی مورد حمله قرار داد. بخصوص در سال 1367 شهرهای سردشت در ایران و حلبچه در عراق را بمباران شیمایی کرد که به کشته و مجروح شدن تعداد زیادی از مردم غیر نظامی انجامید. در زمان انجام این جنایات توسط صدام، رجوی ها چه می کردند؟ آنها نه تنها از مردم کرد دفاع نکردند و هیچ بیانیه یا اطلاعیه ای در محکومیت این اقدام ندادند بلکه در کنار صدام و با حمایت او مشغول حمله به مناطق مرزی و شهرهای ایران منجمله در مناطق کرد نشین بودند. در عین حال در جبهه سیاسی نیز با متهم کردن ایران به اینکه “جنگ طلب” است و معرفی صدام و دولتش به عنوان کسانی که خواهان صلح هستند، برای اینگونه حملات زمینه سازی می کردند و به آن مشروعیت می بخشیدند.
2- زمانی که صدام پس از آتش بس در جنگ با ایران، عملیات انفال را علیه کردهای عراقی انجام داد که گفته می شود بین 180 تا 200 هزار نفر از مردم کرد عراق در آن کشته شدند. رجوی ها در کدام سمت بودند؟ غیر از این است که آنها در عراق و زیر چتر حمایت صدام حضور داشته و از امکانات دولت صدام استفاده می کردند و حتی زمین های برخی از روستاهای ویران شده کردهای عراق، توسط ارتش صدام به مجاهدین خلق داده شد و آنها برای مانور از آن زمین ها استفاده می کردند و در زمان حمله اول آمریکا به عراق نیز در آن زمین ها مستقر بودند.
3- عامل اصلی قتل عام مردم کردستان ایران و عراق با سلاح های ممنوعه شیمیای فردی بود به نام “علی حسن المجید” پسر عموی صدام بود. وی بدلیل این جنایت ها در بین مردم بخصوص مردم کردستان به “علی شیمیایی” شهرت یافت. برخی از جرایم او عبارت بودند از:
– نسلکشی کُردهای عراق که بخشی از آن به قتل و زنده به گور کردن ۱۸۲٬۰۰۰ کرد عراقی در ۱۰۰ روز انجامید
– دستور بمباران شیمیایی شهر سردشت در سال ۱۳۶۶
– دستور کشتار ۵٬۰۰۰ کرد در حلبچه به وسیله سلاحهای شیمیایی در سال 1367
رجوی ها با این مقام کردکش همکاری بسیار نزدیکی داشتند. برای مثال به دستور صدام، به مجاهدین خلق برای انجام اقدامات تروریستی علیه ایران در منطقه جنوب مقری در نزدیکی شهر بصره داده شد که به آن “قرارگاه حبیب” می گفتند. قبل از شروع حمله دوم آمریکا به عراق، صدام برای کنترل بیشتر بر کشور، عراق را به چند فرماندهی تقسیم کرده بود که حسن المجید فرمانده منطقه جنوب عراق شد. بنابر به دستور رجوی فرمانده قرارگاه مجاهدین در آن منطقه به نام حمیده شاهرخی با نام مستعار افسانه مستقیما به علی شیمیایی وصل و برای هر اقدامی در آن ناحیه باید با او هماهنگ می شد. به این ترتیب رجوی ها برای قاتل مردم کردستان به صورت مستقیم مزدوری می کردند.
4- پس از اولین حمله آمریکا به عراق، مردم این کشور و بخصوص کردها و شیعیان که بیشتر از بقیه مورد ستم و جنایت صدام قرار گرفته بودند، جنبشی را برای سرنگونی صدام راه انداختند. اما رجوی ها به عنوان مزدوران و متحدان صدام، در وحشت از آینده خود در عراقِ بدون صدام، شروع به مقابله با کُردهای این کشور نمودند. برخی از اقدامات آنها که به دستور رجوی ها علیه مردم کردستان عراق صورت گرفت عبارت بودند از:
– توپ باران مردم شهر “کفری”
– درگیری با نیروهای کُرد در حوالی شهرک “سلیمان بک” که قصد پیشروی به سمت بغداد برای تصرف این شهر را داشتند و کشتن و اسیر کردن تعدادی از آنها
– دو درگیری بزرگ با نیروهای کُردی در مناطق کردنشین موسوم به عملیات های «مروارید 1» و «مروارید 2»
– اسیر کردن دهها تن از مردم کُرد و نگهداری آنها در زندان های مجاهدین خلق – تلویزیون مجاهدین در آن زمان فیلمی از این افراد را نمایش داد.
– حمله به مواضع نیروهای کُرد در منطقه شهر “کلار” که طی آن چندتن از نیروهای مجاهدین نیز کشته شدند.
اینها بخش هایی از پرونده قطور کردکشی و خیانت رجوی ها علیه کردهاست.
ایرج صالحی