تیم ملی فوتبال ایران در پایان مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶، چیزی فراتر از یک نتیجه ورزشی را به نمایش گذاشت؛ نمایش اراده، غیرت و ایستادگی در برابر دشواریهایی که کمتر تیمی در این سطح با آن روبهرو شده است.
ایران در گروهی دشوار برابر حریفان قدرتمندی چون بلژیک و مصر قرار گرفت و با وجود فشارهای متعدد، موفق شد بدون شکست مرحله گروهی را به پایان برساند. تساوی ارزشمند برابر بلژیک و سپس تساوی برابر مصر، نشان داد که شاگردان امیر قلعهنویی نه تنها از نظر فنی توان رقابت با بهترینهای جهان را دارند، بلکه از لحاظ روحی نیز تیمی تسلیمناپذیر هستند.
اما داستان تیم ملی ایران تنها درون زمین فوتبال خلاصه نمیشود. آنچه در این رقابتها رخ داد، نشان داد که فوتبال گاه فراتر از ورزش، به صحنهای برای نمایش اراده ملتها تبدیل میشود. گزارشهای منتشرشده حاکی از آن است که کاروان ایران با مشکلاتی در زمینه سفر، صدور روادید برای برخی عوامل تیم و مسائل لجستیکی مواجه بوده و ناچار شده بخش مهمی از اردو و استقرار خود را در مکزیک برگزار کند. این شرایط بدون تردید بر روند آمادهسازی تیم تأثیر گذاشته است، واین ظلم بزرگی به ملی پوشان ایران بوده است.
با این حال، ملیپوشان ایران نشان دادند که در برابر سختیها خم نمیشوند. برابر بلژیک، تیمی که از مدعیان سنتی فوتبال جهان محسوب میشود، ایران با نمایشی منظم و جنگنده به تساوی رسید و امیدهای خود را زنده نگه داشت.
در دیدار سرنوشتساز مقابل مصر نیز تا واپسین ثانیهها برای پیروزی جنگیدند. لحظهای که توپ برای بار دوم وارد دروازه مصر شد، میلیونها ایرانی در سراسر جهان به وجد آمدند، اما فناوری کمکداور ویدئویی (VAR) گل را به ناحق آفساید و مردود اعلام کرد. تصمیمی که هرچند بر اساس قوانین فوتبال اتخاذ شد، اما حسرت بزرگی برای بازیکنان و هواداران ایرانی بر جای گذاشت.
فارغ از بحثهای فنی درباره داوری و فناوری، یک واقعیت روشن است: تیم ملی ایران هرگز تسلیم نشد. از نخستین دقیقه تا آخرین ثانیه مسابقات، بازیکنان ایران برای هر توپ، هر متر از زمین و هر فرصت گلزنی جنگیدند. این روحیه همان چیزی است که فوتبال ایران را زنده نگه داشته و باعث شده است تیم ملی همواره یکی از نمادهای همبستگی و غرور ملی ایرانیان باشد.
متأسفانه در حاشیه برخی مسابقات نیز تنشهایی میان گروههای مختلف هواداری گزارش شد؛ اتفاقاتی که هیچ نسبتی با فرهنگ ورزش و اخلاق هواداری ندارد. فوتبال باید عرصه رقابت ورزشی باشد، نه میدان توهین، خشونت یا تسویهحسابهای سیاسی.
هواداران واقعی، صرفنظر از گرایشهای سیاسی و فکری، باید از حرمت ورزش و نمایندگان کشور خود دفاع کنند. در حاشیه این رقابتها، گروهی از حامیان پهلوی کوشیدند با شعارهای سیاسی و اقدامات تحریکآمیز، تمرکز و روحیه تیم ملی ایران را هدف قرار دهند. این رفتارها نهتنها با استقبال مواجه نشد، بلکه بسیاری از تماشاگران حاضر، فارغ از ملیت و گرایش سیاسی، آن را اقدامی مغایر با اخلاق ورزشی و احترام به یک تیم ملی دانستند. این رخداد بار دیگر نشان داد که سیاسی کردن عرصه ورزش، بیش از آنکه به اعتبار یک جریان بیفزاید، موجب انزوای آن در افکار عمومی میشود. ملت سرافراز ایران و ورزشکاران غیورش بار دیگر نشان دادند که میان مردم این سرزمین و مدعیان وطنفروشی، فاصلهای عمیق وجود دارد. مردم با بیاعتنایی و انزجار، ادعاها و رفتارهای این جریان خائن و وطن فروش را مردود دانستند. ننگ خیانت به میهن و همصدایی با دشمنان ایران، لکهای است که از کارنامه آنان زدوده نخواهد شد و در حافظه تاریخی ملت ایران باقی خواهد ماند.
فارغ از اینکه صعود ایران به مرحله بعدی عملی نگردید که حق مسلم تیم ملی بود، یک حقیقت غیرقابل انکار باقی میماند: یوزهای ایرانی در این جام جهانی سربلند ظاهر شدند. آنها نشان دادند که میتوان در برابر مشکلات ایستاد، میتوان در برابر فشارها مقاومت کرد و میتوان با شرافت جنگید؛ حتی اگر بخت و اقبال یا تصمیمات لحظهای فوتبال همیشه همراه نباشد.
تیم ملی ایران چشم به آینده دارد. این تیم توانسته است احترام بسیاری از دوستداران فوتبال را به دست آورد؛ احترامی که نتیجه تلاش، همدلی و جنگندگی بازیکنانی است که تا آخرین نفس برای پیراهن ایران جنگیدند.
یوزهای ایرانی نشان دادند که شکستناپذیری فقط در نتیجه ثبت نمیشود؛ گاهی در ارادهای نهفته است که در سختترین شرایط نیز از حرکت بازنمیایستد، و این همان سرمایهای است که میتواند راه ایران را به مراحل بالاتر این رقابتها هموار کند.
زنده باد تیم ملی ایران؛ تیمی که در برابر طوفان ایستاد و همچنان امیدوارانه به آینده مینگرد.
عیسی آزاده