جام جهانی فوتبال رویدادی است که هر 4 سال یکبار در یکی از کشورها برگزار می شود. قبل از آن تیم های ملی هرقاره برای راه یابی به این رویداد جهانی به رقابت می پردازند که درنهایت چند تیم از هر قاره به این رقابت جهانی می رسند. ولی در مجموع کل مردم دنیا بی صبرانه برای فرا رسیدن بازی های جام جهانی که سرشار از شور و هیجان است لحظه شماری می کنند .
در تشکیلات گروه مجاهدین اصلا به چنین رویدادهای مهمی اهمیت داده نمی شد و پخش آن ممنوع بود. اما سال 73 وقتی در مرکز 16 بودم همان زمان هم جام جهانی قرار بود در آمریکا برگزار شود. اکثر نفرات دوست داشتند بازی جام جهانی را تماشا کنند تا اینکه در بین نفرات همهمه شد که آیا بازی ها را برایمان پخش می کنند یا نه؟! اما از ترس خوردن مارک زندگی طلبی کسی جرات چنین درخواستی را از مسئولین نداشت. خلاصه همهمه نفرات به گوش مسئول مقر رسید. بالاخره چند نفر داوطلب شده و نزد مسئول مقر که الان اسمش یادم نیست رفته و خواسته نفرات و خودشان را برای پخش بازی ها را منتقل کردند. مسئول مقر اول برآشفت و به آنها گفت: ما درحال آماده سازی برای عملیات سرنگونی هستیم. این چه درخواستی است؟! تا اینکه چند نفر دیگر مجددا التماس کنان از وی خواستند بازی های جام جهانی را پخش کنند.
در نهایت او روز بعد به یکی از فرماندهان دسته گفت نامه ی درخواست پخش بازی ها را برای خواهر مریم بنویسد و بده همه نفرات امضا کنند. دو سه روز بعد مسئول مقر همه را جمع کرد و با منت گذاشتن بر سر ما گفت: همه شما مدیون خواهر مریم هستید چون او با پخش بازی های جام جهانی به این شرط که به آمادگی های عملیات سرنگونی لطمه نخورد موافقت کرده و همه کف و سوت زنان مثلا از خواهر مریم تشکر کردند. درآخر مسئول مقر گفت همه نفرات باید بعد از اتمام بازی توان مضاعفی برای کار آماده سازی سرنگونی بگذارند!
بازی ها شروع شد اما ازآنجایی که مسئولین می ترسیدند افراد با دیدن بازی های جام جهانی غرق در زندگی طلبی شوند عمدا برنامه افتتاحیه بازی ها را نگذاشتند، نشان دادن تماشاگران را سانسور کردند، یک خط درمیان بازی ها را پخش می کردند، بعضا وسط پخش بازی مسئول مربوطه می آمد و پخش بازی را قطع و نفراتی را صدا زده و می گفت کار فوری پیش آمده است، فلانی و فلانی بروند برای انجام کار. خلاصه کاری کردند تا مبادا کسی لذت دیدن بازی ها را ببرد آنقدر رفتارمسئولین حال به هم زن شد که اکثرا غر می زدند و می گفتند حالمون بهم خورد پشیمان شدیم که درخواست پخش بازی ها را دادیم. بطوریکه از دو روز بعد از شروع بازی ها بدلیل رفتار مسئولین تعداد کمی از اعضا برای تماشا بازی به سالن می رفتند.
ذکر این نکته ضروری است که برای رهبران مجاهدین اساسا احساسات اعضا اهمیتی نداشت و هر برنامه نشاط آور ممنوع بود تا مبادا فکر و اذهان آنها راه به زندگی طلبی ببرد و همه می بایست در دنیای بسته تشکیلات فقط گوش به فرمان باشند و نمی بایست به نفکرات فرقه گرایانه رجوی درجهت سوء استفاده از اعضا خدشه ای وارد شود .
حمید دهدار