امروز می خواهم حول موضوع انزوای مطلق سازمان مجاهدین خلق در اروپا و آمریکا ، با شما صحبت کنم، امسال سال خیلی بدی برای این سازمان تروریستی بود، از یکسو دولت فرانسه تظاهرات خیابانی آنها را در پاریس لغو کرد و از سوی دیگر دولت ایتالیا خیمه شب بازی خیابانی در رم را لغو کرد و کل برنامه ریزی های مریم رجوی بهم ریخت.
همه می دانیم که مردم ایران نیز این سازمان را یک سازمان تروریستی و مردم کش می دانند و از سوی همه قشرهای جامعه این سازمان طرد شده است.
این همه در حالیست که در آلبانی هم ، دولت این کشور ، آنها را به رسمیت نمی شناسد و در 30 خرداد پارسال بود که یک تهاجم گسترده از سوی پلیس و نیروهای امنیتی به اشرف 3 صورت پذیرفت.
اگر بخواهیم در یک کلمه موقعیت این سازمان را ارزیابی کنیم ، سازمان در بن بست کامل استراتژیکی قرار دارد و همه ی اعضای سازمان در سنین بالا بسر می برند که هیچ کارآئی ندارند و بالاجبار در اشرف 3 و درون حصارهای سازمان قرار دارند و حق خروج آزادانه از آنجا را ندارند.
مردم آلبانی ، همواره خواهان اخراج این سازمان از کشور شان هستند.
در یک کلام ، ما باید منتظر موج ریزش نیروئی در این سازمان باشیم ، اما همه می دانیم که خروج از این سازمان تروریستی به این آسانی ها هم نیست و مراحل سخت و هفت خوان رستم در انتظار همه ی اعضای نگون بخت می باشد. امیدواریم در آینده ی نه چندان دور، شاهد فروپاشی این سازمان تروریستی باشیم و رهبران آن مورد محاکمه قرار بگیرند.
محمدرضا مبین