تیم فوتبال استقلال تهران در لیگ برتر ایران به مصاف تیم نساجی قائمشهر رفت، به همین خاطر به همراه پسرم برای دیدن این بازی به قائمشهر رفتیم. بدون هیچ مشکلی وارد استادیوم شدیم. وقتی وارد شدیم با جمعیت انبوهی از هواداران دو تیم مواجه شدیم که تیم محبوبشان را تشویق می کردند. وقتی بازی شروع شد از پسرم سئوال کردم لذت می بری؟ گفت دستت درد نکنه که منو برای دیدن فوتبال به استادیوم آوردی .
در یک لحظه به یاد گذشته خودم وقتی در مناسبات مجاهدین خلق بودم، افتادم. برای دیدن یک فوتبال خارجی باید یک هفته قبل روی مخ مسئول وقت کار می کردیم که فلان فوتبال قرار است پخش شود. البته منظورم فوتبال های خارجی بود. در سازمان مجاهدین اساسا پخش فوتبالی از تیم های ایران ممنوع بود و عنوان می کردند اگر فوتبال را نگاه کنید به یاد خاطرات گذشته افتاده و باید فاکت های خود را بخوانید. اساسا هیچ فوتبالی در مناسبات پخش نمی شد. یادم هست فقط یک بار فوتبالی از ایران پخش کردند. بازی ایران و آمریکا در جام جهانی فرانسه بود و تعدادی از هواداران سازمان در استادیوم شعار می دادند به همین خاطر برای ما این مسابقه پخش شد .
وقتی فوتبال تمام شد به یاد دوستانی افتادم که هنوز در بند فریبکاری های رجوی گیر کردند و حتی از دیدن یک بازی فوتبال هم محروم هستند و خدا را شکر کردم توانستم بدون هیچ گونه محدودیتی به همراه پسرم برای دیدن فوتبال به استادیوم بیایم . سازمانی که اعضای خود را از دیدن بازی فوتبال محروم می کند چگونه می تواند مدعی به اصطلاح آزادی برای مردم شود؟!
به همراه پسرم از دیدن فوتبال لذت بردیم و جای همه دوستان سابقم خالی بود. امیدوارم روزی آنها هم به دور از مناسبات به دیدن فوتبال بنشینید و از این بازی زیبا لذت ببرند.
هادی شبانی