شش ماه از سال ۲۰۲۶ گذشته و سازمان مجاهدین خلق همچنان فعال است: بیانیه منتشر میشود، پیام داده میشود، نشست برگزار میشود و رسانهها هم مشغول کارند. خلاصه همهچیز مرتب و منظم است؛ فقط یک سؤال کوچک هنوز بیجواب مانده: بالاخره این استراتژی قرار است به کجا برسد؟
البته فعالیت زیاد است، اما فعالیت زیاد همیشه به معنای پیشرفت نیست. آدم ممکن است ساعتها روی تردمیل بدود، عرق هم بریزد، اما وقتی پایین میآید، با کمال تعجب میبیند هنوز همانجایی است که شروع کرده بود!
بیانیه بیشتر، نتیجه بیشتر؟
در این شش ماه پیام و موضعگیری کم نبوده است. حضور رسانهای هم پررنگ است. اما در سیاست، تعداد بیانیهها الزاماً تعداد حامیان را زیاد نمیکند.
اگر هر بیانیه یک قدم به مقصد بود، احتمالاً تا امروز سازمان چند بار به مقصد رسیده بود و شاید الان دنبال مقصد جدید میگشت!
مسئله اصلی فاصله میان “فعال بودن” و “اثرگذار بودن” است؛ فاصلهای که با تولید بیشتر محتوا همیشه پر نمیشود.
رسانه؛ بلندگو یا موتور تغییر؟
رسانه بلندگوست؛ صدای شما را بلندتر میکند، اما تضمین نمیکند کسی که آن طرف بلندگوست با شما موافق باشد.
اگر ارتباط واقعی با جامعه شکل نگرفته باشد، با زیاد کردن حجم تبلیغات فقط یک اتفاق می افتد: همان پیام قدیمی، با صدای بلندتر پخش میشود!
مشکل اینجاست که جامعه ایران امروز با چند دهه قبل تفاوت زیادی کرده است. نسلها عوض شدهاند، فناوری تغییر کرده و مطالبات اجتماعی شکلهای تازهای پیدا کردهاند.
اگر بخواهیم جامعه امروز را با نقشه چند دهه قبل پیدا کنیم، شاید مشکل از مردم نباشد؛ شاید شهر عوض شده باشد!
استراتژی جدید یا همان قبلی با بستهبندی تازه؟
یکی از سؤالهای مهم سال ۲۰۲۶ این است: آیا استراتژی واقعاً تغییر کرده یا فقط لباسش عوض شده است؟
گاهی یک استراتژی قدیمی را آنقدر بازطراحی میکنند که در نگاه اول کاملاً جدید به نظر میرسد؛ اما وقتی محتوا را باز میکنیم، میبینیم همان حرف قبلی است، فقط با فونت جدید!
تغییر ابزار، تغییر رسانه و تغییر ظاهر، لزوماً به معنای تغییر استراتژی نیست.
بنبست یا اتاق انتظار؟
شاید وضعیت فعلی را بهتر باشد “اتاق انتظار استراتژیک” نامید.
فعالیت ادامه دارد، نشست ادامه دارد، رسانه ادامه دارد و بیانیه هم طبق برنامه سر وقت میرسد؛ اما سؤال اصلی همچنان روی میز است:
این همه فعالیت قرار است به چه تغییر سیاسی قابلاندازهگیری منجر شود؟
اگر پاسخ روشنی وجود نداشته باشد، ممکن است سازمان مجاهدین بیشتر از آنکه به سمت مقصد حرکت کند، مشغول اثبات این باشد که هنوز در حال حرکت است.
جمعبندی
شش ماه گذشته یک نکته ساده را دوباره مطرح میکند: مشکل یک جریان سیاسی همیشه کمبود فعالیت نیست؛ گاهی مشکل، فعالیت زیاد بدون تغییر مسیر است.
ماشین روشن است، موتور هم با قدرت کار میکند، راننده هم پشت فرمان نشسته؛ فقط یک مشکل کوچک وجود دارد:
هنوز معلوم نیست جاده کدام طرف است!
شاید برای خروج از این بنبست، به جای یک بیانیه تازه، یک سؤال قدیمی اما جدی لازم باشد:
اگر استراتژی قبلی جواب نداده، آیا بلندتر گفتن همان حرف، واقعاً آن را به استراتژی موفقتری تبدیل میکند؟
گاهی مشکل کمبود بنزین نیست؛ مشکل این است که ماشین هنوز روی دنده خلاص است!
محمد رضا صدیق