طی سالیان گذشته رجوی به بهانه های مختلف تا توانست ارتباط بیرونی خودش را با نهادهای بین المللی و حقوق بشری را که به درون سازمان با چشم کنجکاوی نگاه میکردند را ضعیف کرده و نهایتا قطع کرده است.
ترس رجوی همیشه با این بهانه انجام میگرفت که دولت ایران در میان بازدیدکنندگان جاسوس می فرستند. ولی اصل داستان این بود که رجوی نگران بود که اعضای سازمان با دیدن این افراد به آنها پناه برده و از تشکیلات جدا شوند. به همین خاطر در طی سالیان متمادی هر آنچه به نام سازمان های حقوق بشری ، نهادهای بین المللی، خبرنگاران آزاد، و یا هر کسی که میخواست از درون تشکیلات گزارش تهیه کند را مسدود کرد.
این مسدود کردن ها هم بی واسطه انجام نمی شد، خیلی وقتها با کمک دولت های ضد جمهوری اسلامی که در صدر آنان آمریکا قرار داشت، بر این مشکل خود غلبه میکرد، مثلا در آلبانی براحتی توانست پای کمیساریای عالی پناهندگان ملل متحد را از قرارگاه اشرف 3 بیرون کشیده و کاری کند که کمیساریا بساط خودش را از آلبانی جمع کرده و برود.
بخشعلی علیزاده