اول مهر رسید اما ۱۶۸ نیمکت خالی مدرسه میناب را چه کسی به یاد میآورد؟
اول مهر رسید و فصل بازگشایی مدارس در کشور عزیزم ایران آغاز شد. روزی باشکوه و ارزشمند برای میلیونها دانشآموز ایرانی که با کیف و کتاب و هزاران آرزو راهی مدرسه میشوند.
مریم رجوی، رهبر سازمان مجاهدین هر ساله با سوءاستفاده از این مناسبت مهم و ارزشمند، به دانشآموزان پیام میدهد، و با وعده وعیدهای پوچ و دروغین تنها تشویق به آتش زدن و ایجاد اغتشاش میکند .
اما یک پرسش ساده و جدی وجود دارد وقتی ۱۶۸ دانشآموز دختر در مدرسه شجره طیبه میناب جان باختند، چرا صدای همدردی با آنان در چنین پیامهایی شنیده نشد و نمیشود؟ گویا مجاهدین خودشان بهتر از هر کس دیگری میدانند که مردم ایران از آنها منزجر هستند .
حتی سازمان ملل متحد در گزارش خود اعلام کرده است که در حمله به مدرسه شجره طیبه میناب، ۱۶۸ دختر دانشآموز کشته شدند؛ کودکانی که بسیاری از آنان بین ۷ تا ۱۲ سال سن داشتند. سازمان ملل این حمله تجاوزگرانه را محکوم کرد.
۱۶۸ غنچهای که هنوز فرصت شکوفا شدن پیدا نکرده بودند. ۱۶۸ خانواده که با امید، فرزندانشان را راهی مدرسه کردند و دیگر آنها را ندیدند.
و حالا نمیدانم امسال مریم رجوی با چه رویی اول مهر را تبریک خواهد گفت؟ البته او در وقاحت بی نظیر است. آیا باز هم سخن از اعتراض، آشوب و آتشزدن و درگیری خواهد بود؟
اما یک چیز را نمیتوان با هیچ پیام و تبلیغاتی از میان برد ، خاطره ۱۶۸ کودک میناب. نه فراموش میکنیم نه میبخشیم .
به یاد ۱۶۸ دانشآموز پرپرشده مدرسه میناب؛
به یاد خانوادههایی که چشمانتظار فرزندانشان بودند؛
و به احترام همه کودکان ایران که امروز با شوق و امید راهی مدرسه میشوند.
امیدوارم دانشآموزان عزیز ایران در این سال تحصیلی موفق باشند و به تمام آرزوهای زیبایشان برسند.
اول مهر مبارک؛
و یاد ۱۶۸ کودک میناب گرامی باد.
حمید آتابای