با ورود به مهرماه 1360 مجاهدین وارد چهارمین ماهی شدند که به جنگ مسلحانه علیه نظام جمهوری اسلامی روی آورده بودند. آنها می خواستند ظرف یکی دو ماه نظام را سرنگون کنند ولی تا آن موقع هنوز این امر محقق نشده بود. آنها از روی استیصال دست به یک حماقت زدند. تظاهرات مسلحانه!
قریب به صد نفر از دانش آموزان و دانشجویان کم سن و سال که فریب افکار احمقانه سازمان را خورده بودند، را با اسلحه به خیابان آوردند و شروع به شعار علیه نظام کردند. کمتر از یک ساعت با برخورد مردم و نیروهای مسلح بساط آنها جمع شد و دهها کشته از مردم عادی که در خیابان در تردد بودند، بر جای گذاشت.
مجاهدین در آن زمان در اوهام و خیالات خود فکر می کردند که می توانند مردم را تهییج کنند و علیه نظام وارد صحنه کنند. آنها در تحلیل های درونی خود به این نتیجه رسیده بودند که مردم بشدت از نظام ناراضی هستند و با یک حرکت به دنبالشان به صحنه می آیند. همین تحلیلهای آبکی و به دور از واقعیت منجر به این شد که تعداد زیادی از اعضایشان کشته شوند.
در واقع پنجم مهرماه با این حرکت احمقانه سیر فروپاشی تشکیلات مجاهدین در داخل ایران شروع شد. چهار ماه بعد مقر فرماندهی اصلی گروه در تهران که موسی خیابانی و همسر رجوی در آنجا بودند شناسایی و منهدم شد و بیش از بیست نفر از عالی ترین مقامات گروه در آنجا به درک واصل شدند و پس از آن اردیبهشت شصت و یک، بخش اجتماعی گروه به سرکردگی محمد ضابطی ضربه خورد و منهدم شد و نهایتا در مردادماه 61 نیز بخش شهرستان که توسط سیاوش سیفی اداره می شد ضربه خورد و به این ترتیب آخرین بقایای آنها در تهران از بین رفت و سازمان مجبور شد آخرین تتمه نیروهایش را از ایران خارج و عراق منتقل کند.
به این ترتیب پرونده حضور مجاهدین در داخل ایران بسته شد و از آن به بعد مستقیما زیر دست صدام حسین قرار گرفتند.
محمود دشتستانی