مریم رجوی ادعا کرده است که من صدای مردم ایران را شنیده‌ام!
برای به دست گرفتن حکومت به رهبری کشور ایران اعلام آمادگی کرده است!
عجبا عجباااااااا!
یاعجبا!
طرف را روستا راه نمی‌دادند، سراغ کدخدا را می‌گرفت!
حالا یک‌شبه خودش را در جایگاه اداره کشور می‌بیند!
ظاهراً فاصله بین شنیدن صدای مردم تا شنیدن صدای توهمات خودت خیلی زیاد نیست!
به عناوین مختلف وطن‌فروشی کرده و دنبال تکه‌تکه شدن ایران بوده و هست. پاچه‌خاری دشمنان متجاوز و قاتلان کودکان مدرسه میناب را کرده، حالا به چه رویی این حرف‌ها را می‌زند نمی‌دانم!؟
اما باید به او گفت: دیر آمدی ای حمار سرمست!
ایران صحنه نمایش نیست که هر کس از راه رسید، خودش را صاحب صحنه بداند و برای مردم نسخه حکومت بپیچد. ایران جای کسانی است که با ذره ذره تنشان از وطن دفاع کردند، نه اینکه آن را فروختند. ایران را با شعار و کنفرانس و نشست‌های مجلل نمی‌شود صاحب شد؛ ایران را باید با مردمش، با رنج مردمش و با درد مردمش شناخت.
بهتر است به جای شنیدن صدای مردم ایران، صدای خانواده‌هایی را که آواره کردی را بشنوی، پدران و مادرانی که در داغ حتی شنیدن و یا دیدن عکس فرزندانشان چشم از جهان فرو بستند، برادران و خواهرانی که محروم از دیدار خانواده‌هایشان بودند، یا حتی فرزندانی که پدر یا مادر خود را در زندان اشرف در اسارت دارند.
صدای اعضای دربند اسارت خودت را بشنو که محرومند از زندگی، از داشتن حداقل‌های آسایش و امکانات زندگی!
اگر واقعاً صدای مردم را می‌شنوی، اول صدای همین خانواده‌ها را بشنو؛ صدایی که سال‌هاست پشت درهای بسته مانده است. اگر واقعاً درد مردم را شنیده‌ای، چرا صدای نزدیک‌ترین کسانی را که سال‌هاست فریاد می‌زنند نمی‌شنوی؟
صدای مادر را بشنو! صدای پدر را بشنو! صدای فرزندی را بشنو که سال‌ها منتظر یک دیدار بوده است! صدای آنهایی را بشنو که به جای زندگی، سال‌ها حسرت زندگی کشیده‌اند.
تو را چه به آمادگی برای به دست گرفتن اداره کشور؟!
اول یک بار صدای کسانی را که سال‌ها در اطراف خودت فریاد زده‌اند بشنو؛ بعد اگر هنوز صدایی باقی مانده بود، درباره شنیدن صدای مردم ایران حرف بزن!
مردم ایران برای آینده کشورشان تصمیم خواهند گرفت؛ نه کسانی که خودشان را از دور برای این سرزمین رهبر و حاکم تصور می‌کنند.
ایران صاحب دارد؛ صاحبش مردم ایران‌اند.
حمید آتابای
مریم رجوی! صدای اطرافیان خودت را بشنو!
حمید آتابای