خبر درگذشت نوشین نامور، عضو شورای مرکزی سازمان مجاهدین خلق در آلبانی در ۶۵ سالگی، بار دیگر پرونده مبهم و دردناک “مرگ‌های عجیب و خاموش” در این تشکیلات را گشود. سازمان در اطلاعیه خود از “۴۹ سال مجاهدت” و “نبرد یک ساله با بیماری” می‌گوید؛ اما پشت این کلمات حماسی، واقعیتی تلخ‌تر از یک عمر زندگی در انزوا، فرسایش و کمپ‌های ایزوله نهفته است.
نوشین نامور متولد ۱۳۳۹ بود. او از ۱۸ سالگی تمام جوانی، شادابی و عمر خود را در طبق اخلاص این تشکیلات گذاشت: پاداش این همه سال دوری از خانواده، فرزند و وطن چه بود؟
مرگ او در ۶۵ سالگی در آلبانی، ما را به یاد ده‌ها عضو قدیمی و خسته‌ای می‌اندازد که در سال‌های اخیر، یکی پس از دیگری و اغلب با برچسب “بیماری ناگهانی”،”سکته” یا حوادث مبهم جان باختند. چرا اعضای رده‌بالا و قدیمی سازمان که تمام عمرشان را در شرایط سخت کمپ‌ها و تحت فشارهای روانی و فیزیکی فرساینده سپری کرده‌اند، به محض رسیدن به سنین میانسالی و کهنسالی، یک‌یک از دست می‌روند؟
آیا سیستم بهداشتی و درمانی در قرارگاه مانز در آلبانی توانایی رسیدگی به اعضای خسته و سالخورده‌ای را که سالیان متمادی در شرایط نامناسب زیسته‌اند، ندارد؟ یا پای مسائل دیگری در میان است که هرگز به صورت شفاف به افکار عمومی و خانواده‌های داغدیده توضیح داده نمی‌شود؟
نوشین نامور نماد نسلی است که رهبری سازمان، جوانی‌شان را در زندان‌ها و کمپ‌ها به تاراج گرفت و در میانسالی و پیری، آن‌ها را در غربت و در شرایطی مبهم به خاک سپرد. فرزندانش که پدرشان را در سال ۶۷ از دست دادند، اکنون مادرشان را نیز در تبعید و در هاله‌ای از ابهام از دست دادند.
مرگ نوشین نامور تنها یک سوگنامه ساده نیست؛ بلکه یک زنگ خطر و یک علامت سوال بزرگ است. تا کی باید شاهد فرسایش و مرگ‌های خاموش اعضای خسته این سازمان در انزوای آلبانی باشیم؟ تا کی باید پشت کلمات پرطمطراق “پایداری” و “مجاهدت”، از نبود امکانات اولیه درمانی، فشارهای روانی و شرایط غیرانسانی زندگی در کمپ‌ها پرده پوشاند؟
نوشین نامور رفت، اما پرونده مرگ‌های مشکوک و عجیب در تشکیلات رجوی، همچنان باز و لکه‌دار باقی خواهد ماند.
عیسی آزاده