یکی از فکت هایی که فرقه رجوی در خارج کشور روی آن خیلی مانور می‌دهد موضوع زنان و آزادی های اجتماعی می‌باشد . فرقه رجوی از عناوینی مانند آزادی زنان، آزادی پوشش، حقوق زنان، برابری های جنسیتی در آکسیون ها و بیانیه ها استفاده میکنند تا اذهان عمومی را از مناسبات درونی تشکیلات منحرف کنند. اما آنچه فرقه رجوی مدعی آن است با آنچه در درون تشکیلات در حال رخ دادن است تفاوت بین زمین تا آسمان می‌باشد .
در سالهای اولیه تشکیل سازمان از زنان برای عادی سازی و به اشتباه انداختن ساواک استفاده میکردند.
پس از به راه انداختن انقلاب ایدئولوژیک از زنان برای سرکوب مردان استفاده شد. همه مردان از پست های مسئولیت و رده های سازمانی خلع شدند و زنان را جایگزین آنان کردند . ویترینی بنام شورای رهبری تشکیل شد و این زنان مجیز گو و کاسه لیس رجوی بودند. اما مابقی زنان در رده‌های پایین‌تر به بردگی و استثمار کشیده شدند و ستم مضاعفی تحمل کردند.
طلاق اجباری از همسران: مسعود و مریم رجوی در سالن اجتماعات آنان را مجبور میکردند در حضور جمع رو در روی همسرشان بایستند و حلقه را به صورت شوهرانشان پرت کنند و اگر از طرف شوهر اصرار دیدند به صورتش سیلی بزنند.
جدایی اجباری فرزندان و اعزام آنان به خارج کشور: رجوی در نشست با وقاحت چشم در چشم مادرانشان گفت: از شر آنان خلاص شدیم.
خارج کردن رحم زنان به اجبار در پوشش انقلاب ایدئولوژیک: مریم رجوی تعدادی از زنان سازمان را به عقد مسعود رجوی درآورد که در تشکیلات به رقص رهایی شناخته میشد.
فرقه رجوی در حالی از آزادی پوشش زنان گلو پاره میکند که زنان فرقه حتی در آسایشگاه حق انتخاب پوشش ندارند و سالهاست که لباس متحدالشکل به آنان تحمیل شده است . زنانی که سالیان متمادی در تشکیلات بسته رجوی به کارهای طاقت فرسا گماشته شده و با قطع از دنیای آزاد، استفاده از ساده‌ترین امکانات و تکنولوژی را برای آنها محدود ساخته است.
فرقه ای که مدعی حقوق زنان می‌باشد بیشترین ظلم را در حق آنان روا داشته و این یک تناقض آشکار در بیان و کردار فرقه تبهکار رجوی می‌باشد .
داریوش قنواتی