در پی مرگ هوشنگ رجوی، برادر مسعود رجوی، مریم رجوی در پیام تسلیت خویش در مدح و ثنای او یادآوری کرد که هوشنگ با پدر و مادرش در بهمن ۱۳۵۰ در دادگاه مجاهدین و مسعود در محل “دادرسی ارتش شاهنشاهی” شرکت داشتند و شاهد دفاعیات او بودند. اولین بار هوشنگ رجوی بود که در تنفس دادگاه با اصرار پای باندپیچی شده مسعود و آثار شکنجه‌ها را دید. او گواه زنده‌ای از شکنجه‌های ساواک شاه بر روی مسعود بود.
از این که هوشنگ رجوی در دهه 50 ملاقات داشته یا نه کاری ندارم اما اینکه بعد از 5 دهه باند رجوی ادعا میکند هوشنگ رجوی آثار شکنجه‌های مسعود رجوی را در زندان اوین مشاهده کرد، به نظرم حرف عجیب و غریبی است. وی در جای دیگر هم ادعا کرد هوشنگ تنها برادر مسعود بود که در سالهای ۱۳۵۰ تا ۱۳۶۰ در ایران مانده بود و در فاصله ۵۰ تا ۵۷ پیوسته در تلاش برای ملاقات با برادرش در اوین و کمیته مشترک شهربانی و ساواک و در زندان قصر و دریافت و انتقال پیامهای او بود و در تلاشهای برادرش دکتر کاظم رجوی برای نجات جان مسعود سهیم بود.
گیرم همه این ادعا درست، از آنجائی که این سازمان را به خوبی می‌شناسم اگر هوشنگ رجوی چنین خاطره‌ای داشت، این سازمان قطعاً، وقتی هوشنگ رجوی زنده بود، از او بارها مصاحبه می‌گرفت و آنچنان با آب و تاب مطرح می‌کرد که گویی مسعود رجوی مقاوم‌ترین زندانی در زندان شاه بوده است. اگر ادعای مریم رجوی واقعی است، سئوال این است: هوشنگ رجوی که عضو شورای ملی مقاومت بود و آدم بیگانه‌ای نبود چرا در وصف دیدارش با مسعود رجوی در زندان تا زنده بود حرفی نزدید؟
از آنجائی که یک تاکنون یک حرف درست از سازمان نشنیدیم و هیچ فقط رو راست نبوده باید به این جمله مریم رجوی نیز شک کرد. به قول آقای اسماعیل وفا یغمائی، رجوی کذاب تشریف دارد. در نتیجه ادعای این باند اساساً قابل اتکاء و اعتبار نیست و بیشتر برای سنگین کردن چهره خانواده رجوی است. هر چه از این خانواده دیدیم خیانت و سازش با ساواک و غرب بوده است.
محمدرضا گلی اسکاردی