مسعود تقی پوریان در این ویدیو به فقدان کتابخوانی و کتابخانه در سازمان مجاهدین خلق می‌پردازد. ایشان عنوان می کند که : اوایل راه اندازی کمپ اشرف در عراق ظاهرا کتابخانه‌ای ایجاد می‌شود که اکثر کتابهای آن، کتابهای دزدیده شده از ساختمان کتابخانه مرکزی ایران در روزهای پیروزی انقلاب بوده است که گویا تنوع جالبی هم داشتند. رمان .. کتب تاریخی .. مارکسیستی .. مذهبی و… در همان اویل یعنی سالهای 65 تا 67 برای حفظ روحیه افراد رفتن و مراجعه به کتابخانه آزاد بوده اما به فاصله کمی، مراجعه به آنجا از موعد روزانه به هفته‌ای یک روز و بعدتر به ماهی یکبار تغییر می کند . به یکسال نکشیده مراجعه حضوری به کتابخانه تعطیل می‌شود . افراد تنها می‌توانستند با سفارش نام کتاب به مسئول تشکیلاتی خود آن را دریافت نمایند. با این کار هم افراد را کنترل می‌کردند که چه کتابی را مطالعه می‌کند و هم زمان را محدود می‌کردند . پس از دوسال، یعنی در حدود سالهای 69 و 70 این وضعیت هم برچیده شد.
ایشان ادامه می‌دهد که پس از سالهای طولانی دوباره کتابخانه با مدلی جدید و کنترل شده بازگشایی شد که کلا کتابهای مذهبی و غیرسازمانی حذف شده بود و مقرر شده بود ماهانه با کنترل کامل و محدودیت بسیار افراد بتوانند بمدت دوساعت و در کنار مسئول خود در کتابخانه حضور یابند. هدف این بود گرایش فکری افراد پایش شود. تازه کتاب به مسئول فرد تحویل می شد و آنها نیز موضوع را به رده های تشکیلاتی مرتبط اطلاع می‌دادند .
در زمان سقوط صدام حسین و هجوم و استقرار نیروهای آمریکایی در پادگان اشرف در عراق، این گروه تروریستی سریعا به انتقال کتابهای سازمانی و ضدآمریکایی خود دست زد و آنها را سوزاند تا به ماهیت تسلیم شده خود در بعد از خلع سلاح شدن لطمه‌ای وارد نشود . بدینگونه بود که از سال 1360 تاکنون یعنی 45 سال در شازمان مجاهدین نه آموزشی آکادمیک موجود است و نه کتابخانه‌ای وجود دارد و طبعا کتابخوانی تعطیل!
مسعود تقی پوریان