پرسش درباره اینکه چه کسی نماینده مردم ایران است، و همچنین اعتبار دعوت‌های بین‌المللی از چهره‌هایی همچون رضا پهلوی، به موضوعی برای زد و خوردهای میان اپوزیسیون تبدیل شده است؛ به‌ویژه در پی برنامه‌ریزی برای حضور او در “آکادمی نظامی سلطنتی” بلژیک در تاریخ ۶ نوامبر ۲۰۲۶. لغو استقبال‌های رسمی پارلمانی از پهلوی در بروکسل — که با نظارت دقیق و موشکافانه بر فعالیت‌های او همراه بود — نشان‌دهنده تعاملی پیچیده میان کنشگریِ ایرانیانِ خارج از کشور، گروه‌های اپوزیسیونی چون مجاهدین خلق، کنشگران مستقلِ جامعه مدنی و دیپلماسیِ محتاطانه اروپایی است.
در کانونِ این مخالفتِ نهادهای بلژیکی، یک واقعیت بنیادینِ دموکراتیک نهفته است: نه مریم رجوی و نه رضا پهلوی نمی‌توانند به‌طور مشروع مدعی نمایندگی مردم ایران باشند. مقامات بلژیکی، حقوقدانان مستقل، مدافعان حقوق بشر و انجمن‌های گوناگونِ ایرانیانِ خارج از کشور، به‌طور مستقل اعتراضات شدیدی را نسبت به سفر پهلوی مطرح کردند؛ چرا که برجسته کردنِ هر چهره‌ی تبعیدیِ غیرمنتخبی، اصلِ “حاکمیت مردم” را تضعیف می‌کند. از دیدگاه ماکسیم پروو، وزیر امور خارجه بلژیک، و دیگر منتقدان مستقل، تعیین رهبریِ آینده ایران انتخابی است که باید صرفاً در اختیار مردم ایران و از طریق یک فرآیندهای دموکراتیک باشد؛ نه اینکه از طریق به رسمیت شناختنِ جریان‌های سلطنت‌طلب یا گروه‌هایی تروریستی نظیر سازمان مجاهدین خلق از سوی خارجی‌ها صورت گیرد.
این جنجال زمانی آغاز شد که ژرژ-لویی بوشه، رهبر حزب لیبرال فرانسوی زبان بلژیک، پیشنهاد میزبانی از رضا پهلوی در مجلس نمایندگان بلژیک را داد. با این حال، این پیشنهاد بلافاصله با موانع دولتی روبرو شد. ماکسیم پروو، وزیر امور خارجه بلژیک، علناً نسبت به برخورد با پهلوی به عنوان نماینده انحصاری یا مشروع اپوزیسیون ایران هشدار داد. پروو صریحاً اظهار داشت که تصمیم گیری در مورد اینکه چه کسی باید ایران را رهبری کند، انتخابی است که باید منحصراً به مردم ایران تعلق داشته باشد و تأکید کرد که اپوزیسیون ایران عمیقاً متنوع است و اعطای رسمیت به یک جناح می‌تواند به عنوان حمایت سوگیرانه بلژیکی‌ها تعبیر شود.
به دنبال این هشدارها، کنفرانس پارلمانی رؤسای جمهور نتوانست به اجماع برسد و منجر به لغو رسمی پذیرایی پارلمانی از پهلوی شد. همزمان، تلاش برای انتقال این رویداد به پارلمان منطقه‌ای بروکسل نیز به دلیل مخالفت فعال گروه‌های سیاسی متعدد، شکست خورد. در حالی که شبکه‌های مجاهدین خلق و گروه‌های پوششی شورای ملی مقاومت به شدت علیه این دیدار تلاش کردند، ائتلاف گسترده‌ای از صداهای مستقل، مستقل از هر گروه سیاسی، مخالفت خود با دیدار پهلوی را ابراز کردند.
دانشگاهیان، حقوقدانان و چهره‌های سیاسی بلژیکی و نمایندگان جامعه مدنی جداگانه و مستقلا از مقامات خواستند که از پهلوی حمایت نکنند. استدلال اصلی آنها بر این فرض استوار بود که گذار دموکراتیک در ایران باید از حاکمیت مردمی ناشی شود، نه از حمایت خارجی از یک مدل اقتدارگرا مانند پهلوی و در عین حال آنها هرگز فرقه خشونت طلب مجاهدین خلق را دارای پایگاه مردمی ندانستند.
مسائلی که حول سفر پهلوی به بلژیک پیش آمده است، یک اصل دیپلماتیک حیاتی را نشان می‌دهد: نمایندگی مردم نمی‌تواند در خارج از کشور تولید شود. از آنجا که نه پهلوی و نه مجاهدین خلق، مأموریت دموکراتیکی که توسط مردم ایران از طریق انتخابات آزاد اعطا شده باشد، ندارند، نهادهای اروپایی هنگام اعطای تریبون به آنها با خطرات اخلاقی و سیاسی شدیدی روبرو می‌شوند. مقاومت در بروکسل با این شناخت هدایت می‌شد که خواسته مردم ایران، انتخاب بین روسری مریم رجوی و تاج رضا پهلوی نیست.
مزدا پارسی