اخبار فوتهای اخیر در اشرف 3 و اخرین آنها محمود مرشد عضو با سابقه سازمان که دارای سن بالا بود خبری تازه برای ما جداشدگان و کسانی که پیگیر وضعیت افراد داخل تشکیلات مجاهدین هستند، خبر تازه ای نبود.
این روزها ما جداشدگان که سالیان متمادی در این فرقه بوده ایم میدانیم میانگین سنی اعضای سازمان بالای 60 سال می باشد و جوانترین این اعضا میلیشیایی های هستند که آنان نیز از دهه های قبل وارد تشکیلات شده و هم اکنون در رده سنی 50 سال به بالا به سر میبرند و اعضای تشکیلات که اوایل انقلاب و بعضا قبل از انقلاب به این فرقه پیوسته اند و اگر سن آنان در موقع هواداری و جذب حدودا بالای 20 الی 25 بوده است، هم اکنون با گذر زمان سن این افراد بالای 70 بوده و همگی مسن و پیر و فرتوت و دارای بیماری میباشند و لذا می بینیم در هر هفته شاهد درگذشت کسانی هستیم که پا در سن بالا گذاشته و در اواخر عمر خود بسر می برند .
اشرف 3 هم اکنون بجای یک پادگان نظامی و یک اپوزیسیون خارج نشین تبدیل یه سرای سالمندانی شده است که بیشتر باید سران فرقه بفکر دوا و دارو و پزشک باشند تا فکر مبارزه با نظام ایران، شاید مقداری تغذیه بهتر برای این سالمندان و دوره های شادی بخش و تفریحی و گشت و گذار در پارک و جنگل ها بهتر از نشاندن این افراد در پای کامپیوتر و فضای مجازی باشد .
این واماندگان تاریخ که با محدودیت های پزشکی و تغذیه نامناسب از یک طرف و فشارهای روحی و روانی نشست ها از سوی دیگر و تشدید بیماری های آخر عمری از طرف دیگر مبتلا هستند و اگر همگی موارد ذکر شده را کنار بگذاریم با نبود عاطفه و کانون گرم خانواده که در اشرف 3 حاکم است، در بدترین وضعیت ممکن وجود دارند.
واقعیتی که وجود دارد حضور در کنار همسر و فرزند ، حضور در کنار نوه و نتیجه ، حضور در کنار دوستان و اقوام لازمه این سن و سال می باشد و برای سلامتی جسمانی و روحی و روانی این افراد واجب ، اما سران خود کامه و مستبد فرقه با ترفند های مختلف و مقابله با اعضا ، آنان را از کمترین حقوق شخصی و حقیقی و عمومی باز داشته و با حصر و اسارت آنان در تشکیلات مانع از آزادی آنان شده و نظاره گر هستیم که در هر هفته با مرگ های مشکوک و سکته های سازمانی این افراد دار دنیا را ترک مینمایند .
بر ماست تا با افشاگری و درخواست از مجامع بین المللی برای نجات این اسیران همراه با خانواده هایشان تلاش نموده تا شاید این دوستان دربند در سالهای آخر عمر در کنار دیگر انسانها آزاد باشند و طعم آزادی را بچشانند ، به امید آن روز.
غلامعلی میرزایی