ظاهراً در روزهای اخیر، بار دیگر پرسش‌های عمومی درباره چرایی انتقال تشکیلات مجاهدین خلق به عراق و آغاز همکاری خیانت آمیز این تشکیلات با حکومت صدام حسین در دوران جنگ ایران و عراق افزایش یافته است. به نظر می‌رسد طرح دوباره این پرسش‌ها، سران این تشکیلات را به تکاپو وا داشته تا در برنامه تلویزیونی خود ، اقدام تاریخی خیانت بار خود را توجیه کنند.
محور اصلی توجیهات جدید سرکردگان تشکیلات رجوی این است که گویا انتقال آنها به عراق با هدف پایان دادن به جنگ و برقراری صلح میان ایران و عراق صورت گرفته است!
اما آیا چنین ادعایی با عملکرد سیاسی و نظامی آنها در آن دوران همخوانی دارد؟ اگر رهبران مجاهدین اعتقاد دارند که یک جریان سیاسی هستند و واقعاً خواهان پایان دادن به جنگ بودند پس چرا در کنار دشمن متجاوز قرار گرفتند ؟
طبیعتاً هر انسان بی‌طرفی با بررسی ساده عملکرد تشکیلات رجوی در آن دوران، متوجه تناقض آشکار میان ادعای صلح‌طلبی و اقدامات خیانت آمیز این تشکیلات می شود .
اگر رهبران مجاهدین واقعاً به دنبال کاهش تنش و پایان دادن به جنگ بودند، طبیعتا می‌بایست سیاست‌هایی را دنبال می‌کردند که به کاهش درگیری‌های نظامی و نزدیک شدن طرفین جنگ به یکدیگر بیانجامد، نه اینکه در کنار ارتش متجاوز عراق، نیروی نظامی تشکیل دهند و علیه نیروهای مدافع کشورشان وارد جنگ شوند.
البته به نظر می‌رسد رهبران کنونی مجاهدین در جریان توجیه اتخاذ این خیانت خود یک نکته مهم را فراموش کرده‌اند. مسعود رجوی پیش از خروج از فرانسه و رفتن به عراق، در توصیف اهداف خود گفته بود: می‌روم تا آتش برافروزم بر کوهستان‌ها!
اکنون باید از سران مجاهدین پرسید: این سخن رجوی چه ارتباطی با ادعای تلاش او برای برقراری صلح دارد؟ کسی که با چنین ادبیاتی از رفتن به عراق سخن می‌گوید، چگونه می‌تواند مدعی شود هدفش پایان دادن به جنگ بوده است؟
واقعیت این است که صدام حسین در آن مقطع درگیر جنگی گسترده با ایران بود. آیا منطقی است تصور کنیم که حکومت عراق، بدون هیچ چشمداشت سیاسی، نظامی و اطلاعاتی، رجوی و تشکیلاتش را به خاک خود راه داده و آن‌همه امکانات تسلیحاتی، لجستیکی و نظامی در اختیار آنان قرار داده باشد؟ صدام حسین قرار بود صرفاً هزینه‌های یک نیروی نظامی را بدون چشم داشت مزدوری آن تأمین کند؟
سران مجاهدین شاید بتوانند با ارائه روایت‌های یک‌جانبه و توجیهات تبلیغاتی، بخشی از اعضا و هواداران خود را درباره چرایی رفتن خود به عراق فریب دهند ، اما نمی‌توانند روایت عملکرد خیانت آمیز خود را در آن دوران را از بین ببرند.
در ادامه باید از سران مجاهدین پرسید: چه کسی چنین مأموریتی به شما داده بود که برای پایان دادن به جنگ ایران و عراق وارد خاک کشور متجاوز شوید؟ اگر هدف شما واقعاً برقراری صلح بود، پس این همه فعالیت نظامی و همکاری اطلاعاتی شما با ارتش صدام برای چی بود؟ اگر هدف شما صلح بود، تشکیل ارتش به‌اصطلاح آزادی‌بخش، آموزش نظامی نیروها، ایجاد پایگاه‌های عملیاتی و انجام حملات نظامی به داخل خاک ایران چه توجیهی داشت؟ اگر واقعاً برای پایان دادن به جنگ به عراق رفته بودید، چرا نیروهای شناسایی خود را در مناطق مرزی مستقر کرده بودید تا از طریق شنود مکالمات بی‌سیمی نیروهای ایرانی، اطلاعات مربوط به تحرکات و برنامه‌های نظامی آنان را جمع‌آوری و به فرماندهان ارتش عراق منتقل کنید؟ اسیر کردن سربازان ایرانی در مرزها و تحویل دادن آنها به ارتش عراق برای تخلیه اطلاعات آنها آیا در چارچوب برقراری صلح و پایان دادن به جنگ بود؟ چرا اطلاعاتی را که از داخل ایران، از جمله از طریق تخلیه تلفنی، به دست می‌آوردید، در اختیار دستگاه اطلاعاتی عراق، یعنی استخبارات، قرار می‌دادید؟
چگونه فیلم لو رفته از جلسه تبادل اطلاعاتی بین عباس داوری از مسئولان خودتان با افسران استخبارات (اطلاعات ) عراق را توجیه می کنید؟ بخصوص آنجا که او درمقابل دادن اطلاعاتی که از ایران جمع آوری نمودید پول هنگفت از افسران عراقی عراق دریافت وحتی تقاضای دریافت پول بیشتری می کند . اگر هدف شما صرفاً برقراری صلح بود، این مبادلات مالی و اطلاعاتی با دستگاه اطلاعاتی حکومت عراق چه معنایی داشت؟
و مهمترین سئوال از رهبران مجاهدین که دروغ بودن ادعای آنها را ثابت می کند اقدام نظامی آنها در مردادماه سال ۱۳۶۷ است : درآن سال پس از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ از سوی ایران و اعلام آمادگی برای آتش‌بس، چرا نیروهای خود را در قالب عملیات فروغ جاویدان به داخل خاک ایران گسیل دادید؟
اما خوشبختانه بدلیل وجود دنیای ارتباطات و آگاهی عموم از اتفاقات تاریخی، رجوی و سرکردگان تهی مغز تشکیلاتش هیچگاه نخواهند توانست عملکرد خیانت آمیز خود از گذشته تاکنون را توجیه و لاپوشانی نمایند.
حمید دهدار