کانون‌های شورشی در ایران یا در اشرف ۳؟
یکی از ویژگی‌های پایدار سازمان مجاهدین خلق در دو دهه اخیر، فاصله قابل‌توجه میان ادعاهای تبلیغاتی و واقعیت میدانی است. اظهارات اعضای سابق مانند مصطفی بهشتی که در 8 نوامبر 2026 در تهران تایمز منتشر شده است در رابطه با وجود “اتاق‌های عملیات رسانه‌ای” در اردوگاه اشرف ۳ در آلبانی، بار دیگر این شکاف را برجسته کرده است.
براساس این اظهارات بخشی از محتواهایی که به‌عنوان “گزارش فعالیت کانون‌های شورشی در داخل ایران” منتشر می‌شود در واقع در آلبانی تولید، ویرایش و با هویت جعلی یا پنهان داخل کشور عرضه می‌گردد. در این باره چند نکته انتقادی مهم مطرح می‌شود:
وابستگی ساختاری به تصویرسازی
سازمانی که بیش از چهار دهه از صحنه اصلی سیاست ایران فاصله گرفته است برای حفظ مشروعیت و جذب حمایت خارجی، ناچار است مدام تصویر یک نیروی فعال و ریشه‌دار در داخل کشور بسازد. وقتی نفوذ واقعی اجتماعی محدود است تولید محتوا و بزرگ‌نمایی جایگزین حضور واقعی می‌شود. این الگو نه نشانه قدرت بلکه نشانه ضعف ساختاری است.
اگر بخش قابل‌توجهی از “عملیات” و “گزارش‌های میدانی” در خارج از مرزها ساخته شود اعتماد عمومی به کل ادعاهای سازمان آسیب می‌بیند. مخاطب ایرانی که سال‌ها شاهد فاصله میان شعار و واقعیت بوده، به‌سختی می‌تواند بین فعالیت واقعی و پروپاگاندا تمایز قائل شود. این موضوع به ضرر خود سازمان تمام می‌شود.
ضمنا کنترل شدید اطلاعات، تولید روایت یک‌دست و مدیریت متمرکز محتوا از ویژگی‌های ساختارهای بسته‌ای است که بیشتر به فرقه شبیه‌اند تا یک جنبش سیاسی باز. وقتی حتی اخبار و تصاویر هم باید از فیلتر یک مرکز فرماندهی در آلبانی عبور کند، فضای انتقاد و واقعیت‌سنجی از بین می‌رود.
کلام آخر
تکیه بر تصویرسازی به‌جای پایگاه اجتماعی واقعی، سازمان را در موقعیت شکننده‌ای قرار می‌دهد. هر افشاگری از سوی اعضای سابق یا گزارش‌های مستقل، به‌سرعت کل روایت را زیر سؤال می‌برد.
در نهایت، مشکل اصلی مجاهدین خلق در این سال‌ها نه فقط فقدان حمایت مردمی گسترده در داخل ایران، بلکه اصرار بر حفظ روایتی است که با واقعیت فاصله دارد. تولید واقعیت مجازی ممکن است در کوتاه‌مدت برای لابی خارجی و حفظ انسجام داخلی تشکیلات مفید باشد اما در بلندمدت اعتبار سیاسی را فرسوده می‌کند.
پر واضح است سازمانی که می‌خواهد جایگزین یک حکومت باشد، نمی‌تواند جایگزین واقعیت شود.
آرش رضایی