یکی از تاکتیکهای سازمان مجاهدین خلق برای حفظ نیرو، ایجاد یک فضای ایزوله است. وقتی اعضاء از خانواده و دنیای خارج جدا شده و پیوندهای عاطفیشان با خانواده از اساس قطع گردد، تنها سازمان باقی میماند. وقتی فرد از دنیای بیرون دور باشد راحتتر تحت مغزشوئی و آموزشهای ایدئولوژیک قرار میگیرد، در نتیجه از سران تشکیلات تاثیر بیشتری میپذیرد و در نظام فرقهای راحت تر حل میشود.
در مقابل، وقتی اعضای محصور بتوانند با خانواده خویش ارتباط بر قرار کنند، ارزشهای انسانی، تجربیات متفاوت و حتی سئوالات انتقادی در ذهن آنها بیدار میشود که ممکن است با خط مشی سازمان در تضاد باشد.
از دیدگاه سران مجاهدین خلق، تعلقات خانوادگی باعث تضعیف روحیه جنگندگی اعضای میشود. اما باید گفت که زندگی خانوادگی تاثیری بر یک مبارز سلحشور نخواهد داشت. برای نمونه علی میهن دوست از اعضای کادر مرکزی سازمان که در دادگاه شاهنشاهی دفاعیه پر شوری ارائه داد و در نهایت اعدام گردید، متاهل بود و بچه هم داشت و این تعلقات خانوادگی بر باور او به مبارزه تاثیری نداشت.
از سوی دیگر، این مفهوم انزوا برای حفظ روحیه جنگندگی در شرایطی که سازمان در آلبانی مستقر است و تنها فعالیت سیاسی دارد، اساساً غلط است. به اعتقاد بسیاری از نهادهای بین المللی حقوق بشری، این نوع جدا کردن افراد از خانواده منجر به آسیبهای روانی شدید در اعضا میشود.
بدیهی است که خانواده تکیهگاه روانی فرد است. وقتی کسی در شرایط سخت مانند زندگی در یک پایگاه ایزوله نظامی یا سیاسی قرار می گیرد. قطع ارتباط با خانواده، فرد را دچار تنهایی ساختاری میکند. او دیگر کسی را ندارد که در شرایط فشار و استرس به او امنیت روانی بدهد.
وقتی ارتباط فرد از دنیای بیرون قطع میشود ناخود آگاه برای جبران این خلاء به سمت سازمان میرود. سازمان به او میگوید ما تنها کسانی هستیم که تو را میفهمیم و از تو حمایت میکنیم. این باعث میشود فرد از نظر عاطفی به سازمان وابسته شود و حتی اگر از سیاستهای آن ناراضی باشد، به دلیل ترس از تنها ماندن، نتواند آن را ترک کند. این همان بلایی است که اکنون گریبان گیر آلبانی نشینهای مستقر در اشرف 3 شده است. تبدیل یک انسان به یک ابزار مطیع با حذف پیوند عاطفی نقض فاحش حقوق بشر است و این در مناسبات سازمان مجاهدین به وفور دیده میشود .
محمدرضا گلی

