اولین اکران مستند “آلدو در ایران”

این برنامه با اجرای الا ددا آغاز شد. او در سخنرانی آغازین برنامه ، درباره اهمیت تحقق ساخت مستند “آلدو در ایران” صحبت کرد و همچنین درباره مضمون و فضای رمان “آخرین راز” نکاتی را ارائه کرد.

پس از مراسم، نویسنده و کارگردان اثر، آلدو سولولاری، در میان تشویق و استقبال حاضران وارد سالن شد. همزمان با ورود او، موسیقی ویژه مراسم پخش شد، نورپردازی صحنه و جلوه‌های ویژه فضا را هماهنگ کرد، در حالی که بنر رسمی برنامه روی ویدئو پروژکتور نمایش داده می‌شد.

سپس، آلدو سولولاری سخنرانی خود را در مورد تجربه سفر به ایران، روند ساخت مستند و انگیزه نگارش رمان “آخرین راز” ارائه داد. او همچنین در مورد اهمیت روایت تجربیات انسانی و داستان‌های ناگفته‌ای که کمتر شنیده می‌شوند، صحبت کرد.

پس از سخنرانی، نمایش مستند “آلدو در ایران” آغاز شد. این مستند که به موضوع مهاجرت، زندگی اعضای سازمان مجاهدین خلق و تجربه سفر یک شهروند آلبانیایی به ایران می‌پردازد، مورد توجه و استقبال حضار قرار گرفت.

در اواسط برنامه، استراحت کوتاهی صورت گرفت که طی آن مصاحبه‌هایی با شرکت‌کنندگان آلبانیایی و همچنین گفتگوهایی برای رسانه‌ها و شبکه‌های تلویزیونی انجام شد.

پس از ادامه و پایان نمایش فیلم، دو نفر از ایرانیان حاضر در مراسم، آقایان خلیل انصاریان و حسن شهباز که از اعضای پیشین تشکیلات مجاهدین خلق و از فعالین انجمن نجات آلبانی هستند، نظرات و احساسات خود را در مورد مستند آلدو به اشتراک گذاشتند.

اولین اکران مستند “آلدو در ایران”

در پایان مراسم، نسخه‌هایی از رمان “آخرین راز” بین شرکت‌کنندگان توزیع شد و مهمانان در بخش ویژه عکس‌های یادگاری شرکت کردند.

انجمن نجات آلبانی، ضمن تشکر از همه مهمانان، رسانه‌ها و شرکت‌کنندگان، ابراز امیدواری می‌کند که برگزاری چنین برنامه‌هایی فرصت‌هایی را برای گسترش تبادلات فرهنگی، هنری و انسانی بین مردم ایجاد کند.

در زیر سخنان آقای آلدو سولولاری رئیس انجمن نجات آلبانی در برنامه رونمایی از کتاب و مستند آلدو در ایران را بخوانید:

دوستان عزیز، مهمانان گرامی، همکاران، هنرمندان و دوستداران سینما،
امشب برای من شبی بسیار خاص و پر از احساس است، زیرا افتخار دارم دومین مستندم، “آلدو در ایران” را با شما به اشتراک بگذارم.
پس از ساخت مستند اولم، “مادر، عشق، جدایی” در خلیج فارس، احساس کردم هنوز داستان‌های ناگفته زیادی درباره ایران و مردمش وجود دارد. “آلدو در ایران” فقط یک مستند نیست؛ بلکه سفری انسانی و احساسی است به آنچه از نزدیک در ایران دیدم و تجربه کردم، در یکی از حساس‌ترین مقاطع تاریخی، همزمان با آغاز درگیری میان ایران و اسرائیل.
در این سفر از مکان‌های بسیاری دیدن کردم؛ از تهران، مشهد، برج آزادی و برج میلاد گرفته تا بازار بزرگ تهران، مسجدهای باشکوه، کتابخانه ملی، تهران مال و محله‌ها و خانواده‌های ایرانی. اما مهم‌تر از همه، انسان‌هایی بودند که ملاقات کردم.
با خانواده‌هایی صحبت کردم که سال‌هاست از فرزندانشان، که در اردوگاه مانز در آلبانی هستند، خبری ندارند. مادرانی که فقط منتظر یک تماس تلفنی‌اند و پدرانی که هنوز امید در آغوش گرفتن فرزندانشان را دارند. داستان‌های آن‌ها عمیقاً مرا تحت تأثیر قرار داد و باعث شد احساس کنم وظیفه دارم صدایشان را از طریق این مستند به جهان برسانم.
از صمیم قلب از بهزاد علیشاهی و ابراهیم خدابنده برای حضور و همکاری ارزشمندشان تشکر می‌کنم. همچنین از تمام گروه فنی و به‌ویژه “جت” که در تمام این سفر کنارم بود، سپاسگزارم.
من باور دارم که این مستند می‌تواند انسان‌ها را به حقیقت نزدیک کند و گفت‌وگو و آگاهی ایجاد کند. امیدوارم “آلدو در ایران” فقط فیلمی برای تماشا نباشد، بلکه داستانی باشد برای احساس کردن و به خاطر سپردن.
و امشب، علاوه بر این مستند، کتاب جدیدم “آخرین راز” را نیز معرفی می‌کنم.
“آخرین راز” تنها یک رمان نیست؛ بلکه داستانی است که در اضطراب، سکوت و شب‌های بی‌خوابی نوشته شده است. یک تریلر روان‌شناختی درباره ترس، راز، تروما و ذهن انسان است.
داستان درباره دختری به نام “لوسیا” است که کم‌کم احساس می‌کند کسی وارد ذهن و زندگی‌اش شده و آنچه در ابتدا فقط ترس به نظر می‌رسد، به کابوسی از پارانویا و رازهای تاریک تبدیل می‌شود.
بخش‌هایی از این رمان از پرونده‌ها و اتفاقات واقعی الهام گرفته شده‌اند، زیرا گاهی واقعیت از هر داستان ترسناکی هولناک‌تر است.
از انتشارات یونیورس برای اعتماد به این پروژه تشکر می‌کنم، همچنین از بریکلا برای کمک در ساختار داستان و از الا که اولین خواننده کتاب بود.
و از همه شما که در این مدت با پیام‌ها و حمایت‌هایتان انگیزه بزرگی برای من بودید، سپاسگزارم.
نمی‌خواهم پایان داستان را برایتان بگویم. فقط می‌خواهم بگویم:
به “آخرین راز” خوش آمدید! اگر این کتاب را خواندید، مراقب لوسیا باشید. و امشب… به هیچ‌کس اعتماد نکنید.

اولین اکران مستند “آلدو در ایران”

اولین اکران مستند “آلدو در ایران”

اولین اکران مستند “آلدو در ایران”

اولین اکران مستند “آلدو در ایران”

اولین اکران مستند “آلدو در ایران”

اولین اکران مستند “آلدو در ایران”

اولین اکران مستند “آلدو در ایران”

اولین اکران مستند “آلدو در ایران”

اولین اکران مستند “آلدو در ایران”

اولین اکران مستند “آلدو در ایران”

اولین اکران مستند “آلدو در ایران”

نوشته اولین اکران مستند “آلدو در ایران” و رونمایی از رمان “آخرین راز” اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مستند «آلدو در ایران» به موضوع مهاجرت، چالش‌های مهاجران، زندگی اعضای سازمان مجاهدین خلق و تجربه حضور یک شهروند آلبانیایی در ایران می‌پردازد و روایتگر واقعیت‌هایی انسانی و کمتر شنیده ‌شده است.

کتاب «آخرین راز» نیز یک رمان روانشناختی و هیجان انگیز است که با الهام از شبکه‌های پنهان سوءاستفاده و قاچاق انسان در سطوح قدرت، داستانی تکان‌دهنده و دلهره‌آور را روایت می‌کند.

در این مراسم، نویسنده کتاب و سازنده مستند درباره تجربه سفر به ایران، روند ساخت فیلم و نگارش کتاب سخن خواهد گفت.

تاریخ: ۱۸ مه ۲۰۲۶

ساعت: ۱۷:۰۰

مکان: Hotel Opera – مرکز شهر تیرانا

از تمامی علاقه‌مندان به هنر، مستند، فرهنگ و ادبیات دعوت می‌شود در این برنامه ویژه حضور داشته باشند و این تجربه فرهنگی را از نزدیک دنبال کنند.

انجمن نجات آلبانی

نوشته رویداد فرهنگی و هنری ویژه – ۱۸ مه در تیرانا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سمینار خدمات اجتماعی برای پناهندگان با هدف بررسی عمیق ابعاد اجتماعی، روانی و عملی زندگی پناهندگان برگزار شد. در این برنامه تأکید شد که پناهندگان با چالش‌هایی مانند تروما، از دست دادن خانواده و هویت، و دشواری در سازگاری با جامعه جدید روبه‌رو هستند و این مسائل تأثیر مستقیم بر وضعیت عاطفی و رفتار اجتماعی آنان دارد.

همچنین، نقش ارتباط به‌عنوان مهم‌ترین ابزار در خدمات اجتماعی مورد توجه قرار گرفت؛ از جمله گوش دادن فعال، همدلی و احترام به تفاوت‌های فرهنگی. همچنین مطرح شد که حاشیه‌نشینی تنها به فقر محدود نمی‌شود، بلکه شامل محرومیت از فرصت‌های اجتماعی، اقتصادی و قانونی است و گاهی حتی ساختارها و نهادها می‌توانند ناخواسته این وضعیت را تشدید کنند.

در ادامه، خدمات اجتماعی به‌عنوان مجموعه‌ای از حمایت‌های کوتاه‌مدت و بلندمدت معرفی شد که هدف نهایی آن باید رسیدن فرد به استقلال و حفظ کرامت انسانی باشد، نه ایجاد وابستگی. همچنین بر اهمیت همکاری میان تخصص‌های مختلف مانند روانشناسان، مددکاران اجتماعی، پزشکان و نهادهای مختلف تأکید شد.

در بخش دیگری از سمینار، انواع وضعیت‌های پناهندگان و دلایل مهاجرت از جمله عوامل سیاسی، جنگ، تبعیض و نبود امنیت بررسی شد و به چالش‌های مهمی مانند مشکلات قانونی، مسکن، اشتغال و سلامت روان پرداخته شد.

در پایان، راه‌حل‌های بلندمدت مانند آموزش زبان، ادغام اجتماعی و اجرای پروژه‌های حمایتی مورد تأکید قرار گرفت و این نکته مطرح شد که ادغام یک فرآیند دوطرفه میان پناهنده و جامعه میزبان است.

پیام اصلی این سمینار این بود که کمک واقعی تنها ارائه خدمات اولیه نیست، بلکه ایجاد شرایطی است که فرد بتواند با حفظ کرامت و امید، روی پای خود بایستد.

در این برنامه مدیر انجمن نجات آلبانی گزارشی از فعالیت‌های انجمن نجات آلبانی در مسیر حمایت اجتماعی از پناهندگان ایرانی و همچنین موانع این مسیر، مشکلات اداری و نهادی ارائه داد.

در راستای افزایش آگاهی نسل جوان و تقویت حس مسئولیت‌پذیری اجتماعی نسبت به مسائل پناهندگان از جمله مهمانان این برنامه، جمعی از دانشجویان و دانش‌آموزان آلبانیایی بودند.

این سمینار گامی مهم در جهت آگاهی دهی و ایجاد همکاری برای حمایت مؤثرتر و شرافتمندانه‌تر از پناهندگان بود.

سمینار خدمات اجتماعی در آلبانی

سمینار خدمات اجتماعی در آلبانی

سمینار خدمات اجتماعی در آلبانی

سمینار خدمات اجتماعی در آلبانی

نوشته برگزاری سمینار خدمات اجتماعی برای پناهندگان در انجمن نجات آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

امروز ما فقط برای یک کنفرانس گرد هم نیامده‌ایم. امروز ما یک تریبون وجدان انسانی بنا کرده‌ایم. طی این روز، صدای متخصصان را شنیدیم — وکلایی که از قانون گفتند، روان‌شناسانی که از آسیب‌های روانی سخن گفتند، مددکاران اجتماعی که درباره باز ادغام اجتماعی و کرامت انسانی صحبت کردند.
هر سخنرانی بخشی از یک داستان مشترک بود: داستان انسان‌هایی که حق آزادی، حق ارتباط با خانواده و حق زندگی با کرامت را مطالبه می‌کنند. امروز، به‌عنوان رئیس انجمن نجات آلبانی، مسئولیت و افتخار دارم این مسیر مشترک را جمع‌بندی کنم و پیام نهایی این کنفرانس را بیان کنم.

سخنرانی وکیل بر یک حقیقت حقوقی تأکید کرد: حقوق بشر قابل مذاکره نیست.

روان‌شناس به ما یادآوری کرد که عدالت فقط حکم دادگاه نیست، بلکه درمان روانی نیز هست.

مددکار اجتماعی دیدگاه بین‌المللی را مطرح کرد: بدون مشارکت اجتماعی، توسعه پایدار ممکن نیست.

و امروز همه این دیدگاه‌ها در یک پیام واحد جمع می‌شوند: کرامت انسانی بالاتر از هر ساختار، هر ایدئولوژی و هر سازمانی است. قانون بین‌المللی روشن است. اعلامیه جهانی حقوق بشر این موارد را تضمین می‌کند:

ماده ۱: همه انسان‌ها آزاد و برابر در کرامت و حقوق به دنیا می‌آیند.
ماده ۳: حق زندگی، آزادی و امنیت شخصی.
ماده ۵: ممنوعیت رفتار غیرانسانی یا تحقیرآمیز.
ماده ۱۲: حق زندگی خانوادگی و ارتباط.
ماده ۱۳: آزادی رفت ‌وآمد.
ماده ۱۹: آزادی اندیشه و بیان.

این‌ها صرفاً اصول اخلاقی نیستند — بلکه تعهدات حقوقی بین‌المللی هستند. وقتی این حقوق به‌طور سیستماتیک نقض شوند، جامعه بین‌المللی وظیفه دارد واکنش نشان دهد.

در طول سال‌ها، بسیاری از افراد ایرانی که از سازمان مجاهدین خلق (MEK) جدا شده‌اند، مشکلات جدی گزارش کرده‌اند، از جمله محدودیت تماس با خانواده، انزوای اجتماعی، فشار روانی، محدودیت استقلال فردی، موانع در ادغام اجتماعی پس از جدایی.

این مسائل موضوع بحث سیاسی نیستند، بلکه مسائل حقوق بشری هستند. هیچ ساختاری نمی‌تواند بالاتر از حقوق بنیادین فرد قرار گیرد زیرا انسان متعلق به سازمان نیست. سازمان‌ها باید در خدمت انسان باشند.

یکی از موضوعات تأثیرگذار این کنفرانس، جدایی خانوادگی بود. خانواده قدیمی‌ترین نهاد انسانی است. حق ارتباط با والدین، فرزندان یا خواهر و برادر یک امتیاز نیست — بلکه حقی است که در سطح بین‌المللی محافظت می‌شود. انزوای خانوادگی موجب آسیب‌های روانی، از دست رفتن هویت و آسیب‌های عاطفی بلندمدت می‌شود.

انجمن نجات آلبانی همواره برای بازسازی این پل‌های انسانی تلاش کرده است زیرا هر تماس تلفنی میان یک والد و فرزند، پیروزی برای انسانیت است. انجمن ما فعالیت خود را بر سه مأموریت بنا کرده است:

حمایت حقوقی
حمایت انسانی و اجتماعی
بازسازی ارتباطات خانوادگی

ما به افراد در روندهای حقوقی کمک کرده‌ایم، راهنمایی اجتماعی ارائه داده‌ایم، به ادغام در جامعه کمک کرده‌ایم، صدای خود را در نهادهای ملی و بین‌المللی بلند کرده‌ایم. این کار علیه کسی نیست. این کار برای انسانیت است.

امروز از این کنفرانس، یک درخواست نهادی مطرح می‌کنیم:

1. تمدید مجوزهای اقامت
افرادی که زندگی آزاد را انتخاب کرده‌اند باید امنیت حقوقی و ثبات داشته باشند. بی‌ثباتی اداری، بی‌ثباتی اجتماعی و روانی ایجاد می‌کند.

2. دسترسی کامل به اسناد هویتی
مدارک هویتی کلید ادغام اجتماعی هستند. بدون مدارک، کار نیست، خدمات نیست، کرامت اجتماعی نیست.

3. چشم‌انداز تابعیت و گذرنامه آلبانیایی
برای افرادی که سال‌ها در آلبانی زندگی کرده‌اند، مشارکت کرده‌اند و قانون را رعایت می‌کنند، باید مسیر روشنی برای ادغام حقوقی بلندمدت وجود داشته باشد. ادغام، جامعه آلبانی را تقویت می‌کند و ثبات اجتماعی را افزایش می‌دهد.

آلبانی تاریخ مهمان‌نوازی دارد. این کشور در دوره‌های دشوار تاریخی پناهگاه انسان‌ها بوده است. امروز فرصت دارد به یک الگوی اروپایی برای حمایت از پناهندگان، ادغام انسانی، احترام به حقوق جهانی بشر تبدیل شود.

جامعه مدنی وجدان دموکراسی است. وقتی نهادها سکوت می‌کنند، جامعه مدنی سخن می‌گوید. وقتی افراد می‌ترسند، سازمان‌های انسانی کنار آن‌ها می‌ایستند.

انجمن نجات آلبانی وجود دارد زیرا انسان‌ها به یک صدا نیاز دارند. ما خواستار موارد زیر هستیم:
نظارت مستمر بر حقوق بشر
حمایت از بازادغام اجتماعی
همکاری‌های بین‌المللی انسانی

زیرا حقوق بشر مرز جغرافیایی نمی‌شناسد. امروز ما در پی درگیری نیستیم. ما مسئولیت می‌خواهیم. جدایی نمی‌خواهیم. ارتباط می‌خواهیم. سکوت نمی‌خواهیم. شنیده شدن می‌خواهیم. زیرا تاریخ نشان داده است که هرگاه صدای فرد خاموش شود، جامعه بخشی از انسانیت خود را از دست می‌دهد.

بیایید آینده‌ای بسازیم که در آن هیچ‌کس از خانواده جدا نشود. هیچ‌کس بدون هویت حقوقی زندگی نکند، هیچ‌کس از انتخاب زندگی آزاد نترسد. باشد که این کنفرانس پایان یک بحث نباشد، بلکه آغاز یک جنبش انسانی باشد.
بسیاری از افرادی که از سازمان مجاهدین خلق جدا شده‌اند، به‌طور علنی ابراز کرده‌اند که رهبری آن، از جمله مسعود رجوی و مریم رجوی، آن‌ها را به سوی انزوای طولانی اجتماعی و شخصی سوق داده و سپس بدون حمایت کافی برای زندگی مستقل رها کرده است.
این‌ها ادعاها و تجربیات روایت‌شده توسط افراد مختلف هستند — و دقیقاً به همین دلیل نیاز به شنیده شدن جدی، بررسی نهادی و رسیدگی در چارچوب قانون و استانداردهای بین‌المللی حقوق بشر دارند زیرا وقتی هزاران نفر احساس رهاشدگی می‌کنند، جامعه وظیفه اخلاقی دارد گوش دهد.

امروز می‌خواهم بسیار واضح باشم. وقتی می‌گوییم آنچه بسیاری از اعضای سابق آن را فرهنگ ترس، انزوا یا فشار روانی توصیف می‌کنند را مقابله و مبارزه خواهیم کرد، ما از درگیری یا خشونت صحبت نمی‌کنیم. ما از این موارد صحبت می‌کنیم: مبارزه حقوقی، مبارزه نهادی، مبارزه اخلاقی و دموکراتیک علیه هرگونه افراط‌گرایی یا نقض حقوق بشر.

ما این کار را از طریق قانون، شفافیت، مستندسازی، حمایت از قربانیان و گفت‌وگوی بین‌المللی، انجام خواهیم داد زیرا تروریسم، افراط‌گرایی یا هر عملی که آزادی فردی را نقض کند، با نفرت شکست نمی‌خورد — بلکه با عدالت، قانون و نور افکار عمومی شکست می‌خورد. باشد که این لحظه یک نقطه عطف باشد.

لحظه‌ای که به‌روشنی می‌گوییم: انزوا راه‌حل نیست، جدایی خانوادگی قابل توجیه نیست. هر فرد حق دارد زندگی خود را بدون ترس انتخاب کند.

و به‌عنوان رئیس انجمن نجات آلبانی، متعهد می‌شوم که این کار ادامه یابد — با قانون، با مسئولیت و با احترام به ارزش‌های جهانی انسانی زیرا نبرد ما علیه انسان‌ها نیست. نبرد ما برای آزادی، کرامت و حقوق بشر است.

سپاسگزارم.

نوشته سخنرانی آلدو سلولاری به مناسبت روز جهانی عدالت اجتماعی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

۱. گفت‌وگو در شبکه MCN
دیشب در برنامه «Informacion» شبکه MCN شرکت کردم؛ برنامه‌ای که فرصت داد تا مسیر حرفه‌ای و انسانی خود را توضیح دهم، دربارهٔ مستندهایم پیرامون جداشدگان سازمان مجاهدین خلق (MEK) سخن بگویم و همچنین از فعالیت‌هایم برای روشن کردن حقیقت زندگی افرادی بگویم که دهه‌ها در انزوا زندگی کرده‌اند.

خبرنگار برنامه از من پرسید:

«آشنایی شما با مهاجران ایرانی و جامعه قربانیان MEK چگونه آغاز شد؟»

این پرسش دریچه‌ای بود برای بیان داستانی که نه تنها حرفه‌ای، بلکه عمیقاً انسانی و احساسی است؛ داستانی درباره مسئولیت اخلاقی من نسبت به این افراد.

۲. آغاز مسیر – نخستین مواجهه با واقعیت MEK

سال‌هاست که با انجمن «نجات» همکاری دارم؛ انجمنی که نماینده ایرانیان جداشده و ناراضی از سازمان مجاهدین خلق است. آنها مرا با واقعیتی آشنا کردند که هیچ شباهتی به تصویری که MEK در عرصه بین‌المللی ارائه می‌دهد ندارد:

واقعیتی تلخ، همراه با فشار روانی، انزوا، جدایی اجباری خانواده‌ها و نقض گسترده حقوق بشر.

من خبرنگار هستم و زمانی که در آمریکا به‌عنوان مجری فعالیت می‌کردم، با انجمن نجات آشنا شدم. ارتباطی که ابتدا کاملاً حرفه‌ای بود، رفته‌رفته به یک ماموریت انسانی تبدیل شد. امروز افتخار دارم که این انجمن را در آلبانی اداره کنم؛ کشوری که میزبان صدها عضو سابق MEK است که پس از خروج از عراق در اینجا زندگی می‌کنند.

با شنیدن شهادت‌های آنها دریافتم که این افراد نه یک گروه سیاسی، بلکه قربانیان یک سازوکار پیچیده کنترل ذهن و فشار ایدئولوژیک بوده‌اند. همین موضوع آغازگر پروژه مستندسازی من شد.

۳. مستند – سفری حرفه‌ای و روحی

نخستین مستندم با عنوان «در خلیج فارس – مادر، عشق، جدایی» در ابتدا یک پروژه رسانه‌ای بود، اما به یک سفر عمیق انسانی تبدیل شد. این فیلم در بسیاری از شهرهای آلبانی اکران شد و با استقبال گرم مخاطبان روبه‌رو گردید؛ استقبالی که نشان داد این موضوع ناشناخته برای مردم آلبانی قابل درک و مهم است.

پس از موفقیت این فیلم، تصمیم گرفتیم به سراغ ریشه رنج‌ها برویم؛ به سراغ مادرانی که بیش از ۳۰ سال از فرزندان‌شان هیچ صدایی نشنیده‌اند. برای ثبت حقیقت، به تهران سفر کردم و از نزدیک با خانواده‌هایی گفتگو کردم که تنها با یک عکس زندگی می‌کنند؛ نه تماس، نه صدا، نه نامه.

۴. MEK – توهّم دموکراسی که به ماشین انزوا تبدیل شد

در این گفت‌وگو تأکید کردم که MEK در آغاز خود را یک اپوزیسیون دموکراتیک معرفی می‌کرد، اما آنچه جداشدگان برای من روایت کردند چنین بود:

بازگشت علیه مردم و کشور خود
همکاری با دشمنان ایران
تبدیل شدن به یک ساختار بسته شبیه به فرقه
حبس اجباری نیروها در اردوگاه‌های بسته
جداسازی خانواده‌ها
حذف هویت فردی
کنترل و شست‌وشوی ذهنی مستمر

به همین دلیل بارها گفته‌ام و امروز نیز می‌گویم:

MEK یک سازمان سیاسی نیست؛

یک ساختار بسته، غیردموکراتیک و غیرشفاف است که در تضاد کامل با معیارهای حقوق بشر قرار دارد.

۵. سفر من به ایران – شهادت‌ها، فرهنگ و واقعیت انسانی

در ایران این افتخار را داشتم که با همکارم بهزاد علیشاهی، رئیس انجمن نجات در تهران، دیدار کنم. او مرا در شهرهای تهران و مشهد همراهی کرد و از مکان‌های فرهنگی و تاریخی ارزشمندی بازدید کردیم.
یکی از مکان‌های نمادین که دیدم، پارک «ایران کوچک» بود؛ مجموعه‌ای زیبا از نمادهای فرهنگی سراسر ایران. برای من این پارک استعاره‌ای از «ایرانی واقعی» بود؛ ایرانی که MEK بیش از ۳۰ سال از اعضای خود پنهان کرده است.
همچنین توفیق یافتم به حرم مطهر امام رضا (ع) بروم؛ مکانی که میلیون‌ها ایرانی از سراسر جهان آن را مقدس می‌دانند.

۶. پروژه‌های جدید و یک پلتفرم بین‌المللی اطلاع‌رسانی

اکنون در حال آماده‌سازی پریمیر مستند جدیدم هستم که قرار است در تمام شهرهای آلبانی نمایش داده شود.

همزمان با همکاری ITV، در حال ایجاد پلتفرم تلویزیونی «Farsi Time» هستیم؛ رسانه‌ای که تمرکز اصلی آن بر موضوعات زیر خواهد بود:

روایت‌های جداشدگان از MEK
شهادت مادران چشم‌به‌راه
تجربه‌های انسانی خانواده‌های ازهم‌گسیخته
تحلیل‌های مستند از واقعیت اردوگاه‌های MEK
این پلتفرم قرار است آرشیوی از حقیقت و دادگاهی عمومی علیه فریب ایدئولوژیک باشد.

۷. پیام من به عنوان یک پدر و یک شهروند

در پایان مصاحبه، از یتمیر کنعانی تشکر کردم که همراهی او مسیر حرفه‌ای و انسانی من را آسان‌تر کرد. همچنین از تمامی همکارانی که در مستند مشارکت داشتند سپاسگزارم.
به‌عنوان یک پدر، درد مادران ایرانی را امروز بیش از هر زمان دیگری با تمام وجود حس می‌کنم. وقتی رنج را از نگاه یک پدر می‌بینی، هر جزئیاتی معنای دیگری پیدا می‌کند.
اعتقاد دارم هر شهروند آلبانی وظیفه دارد حقیقت را بشناسد.
شنیدن کافی نیست؛ باید واقعیت را دید و فهمید که در اردوگاه‌های MEK چه می‌گذرد.

نوشته روایت آلدو سولولاری از مصاحبه با تلویزیون ام سی ان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این برنامه به شکل زنده و همزمان از رادیو و تلویزیون این شبکه ( RTSh (Radio Televizioni Shqiptar) پخش گردید.

در این برنامه که 24 دقیقه به طول انجامید، سولولاری کارگردان و ادریزی به عنوان بازیگر و مترجم مستند مادر، عشق، جدایی به معرفی این مستند و انجمن نجات و نقض حقوق بشر در اردوگاه سازمان مجاهدین خلق در مانز و ممانعت این سازمان از ارتباط اعضای خود با خانواده هایشان پرداختند. آنان همچنین خواستار اقدام فوری مقامات آلبانیایی برای پایان دادن به این مسئله گردیدند.

نوشته عوامل مستند مادر، عشق، جدایی مهمان شبکه RTSH آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ترجمه گفتگوهای آنان به شرح زیر است:

مجری:
بینندگان محترم، شب بخیر و به برنامه امشب ما در شبکه تلویزیونی Sot 7 خوش آمدید. امشب در این برنامه، ما میزبان یک دعوت هنری هستیم تا درباره یک فیلم مستند کوتاه به نام “مادر، عشق، جدایی” بحث کنیم. این فیلم به موضوعات مهاجرت، جدایی از والدین و دوری از وطن می‌پردازد. این فیلم داستان مادران ایرانی را روایت می‌کند که از فرزندان خود جدا شده‌اند و رنج‌های سال‌های طولانی آن‌ها به تصویر کشیده می شود. همچنین، این فیلم به طور دراماتیک جدایی و رنج فرزندانی را نشان می‌دهد که به سازمان تروریستی مجاهدین خلق پیوسته‌اند. این فیلم یک فراخوان برای شنیدن داستان‌های این مادران و درک این موضوع است که هر داستان یک درخواست کمک است. ما نمی‌توانیم در برابر این تراژدی سکوت کنیم، و این فرصتی است برای باز کردن یک گفت‌وگو و ایجاد امید برای کسانی که گم شده‌اند. بخش اول این برنامه شامل گفت‌وگو با آلدو سولولاری، کارگردان فیلم، خواهد بود.

آلدو:
متشکرم.

مجری:
آلدو، خوش آمدید و خوشحالم که شما را در استودیو داریم.

آلدو:
خوشحالم که اینجا هستم و از شما برای توصیف دقیق و درست فیلم تشکر می‌کنم. این فیلم به ندرت توسط رسانه‌ها به این شکل و با این عمق بررسی شده است. این مأموریت اصلی این پروژه بود. بسیار متشکرم!

مجری:
ایده ساخت این فیلم چطور به ذهن شما رسید؟

آلدو:
مهاجرت یک زخم است که هر جامعه‌ای را تحت تأثیر قرار داده، از جمله جامعه آلبانیایی. هر خانواده آلبانیایی عضوی دارد که به دلایل اقتصادی، سیاسی، اجتماعی یا برای ادغام در یک کشور دیگر، از وطن دور شده‌است. این پدیده جهانی است و بسیاری از مادران ایرانی را نیز تحت تأثیر قرار داده است، مادرانی که برای دهه‌ها با فرزندان خود ارتباطی نداشته‌اند. این اطلاعات از طریق اعضای سابق مجاهدین خلق که از اردوگاه مانز فرار کرده‌اند، به دست آمده است. تمام این داستان‌ها بسیار تأثیرگذار و شواهد محکمی هستند. بنابراین، تصمیم گرفتیم این پروژه را انجام دهیم تا ارزشی ایجاد کنیم و صدایی برای کسانی باشیم که گم شده‌اند.

مجری:
این فرصتی است تا توجه‌ها را به این وضعیت جلب کنیم.

آلدو:
بله، قطعاً.

مجری:
لطفاً، آقای کارگردان، اگر ممکن است چند قطعه از فیلم را برای ما پخش کنید در حالی که صحبت می‌کنیم.

آلدو:
این یک لحظه بسیار مهم است. در طول فیلم‌برداری، بخشی از فیلم در امارات فیلم‌برداری شده است و این یکی از قوی‌ترین لحظات فیلم است. ما در حال ساخت تریلر معمولی نیستیم، زیرا فیلم مستند به این شکل کار نمی‌کند. سعی کردیم نماهایی از بخش‌های خاصی از فیلم را جمع‌آوری کنیم. در این لحظه، یک گفت‌وگو بین من و همکارانم دیده می‌شود، از جمله ثریا عبداللهی، اریسا ادریزی، مترجم و رئیس انجمن نجات آلبانی، و بازیگر دیگر معصومه رضایی، که پسری دارد که عضو سازمان مجاهدین خلق است.

مجری:
چقدر سخت است که وارد روانشناسی این مادران شوید؟ راز نفوذ به عمق داستان‌های آن‌ها چیست؟

آلدو:
یکی از مهم‌ترین عناصر همدلی است. شما باید خودتان این احساسات را تجربه کنید تا بتوانید به طور کامل آن‌ها را درک کنید. من خودم پدر هستم و دو دختر دارم. در یک لحظه در طول فیلم‌برداری، مادر ثریا به من گفت: “اگر جای ما بودی، آیا می‌توانستی خودت را کنترل کنی؟ تو فقط یک هفته در دبی بوده‌ای و دلت برای دخترانت تنگ شده است.” در آن لحظه، بهتر فهمیدم که دور بودن از فرزندانی که برای آن‌ها این همه فداکاری کرده‌ای و مدت‌ها آن‌ها را ندیده‌ای، چقدر سخت است. این یک چالش بزرگ احساسی است. من معتقدم که هیچ سیاست جهانی نباید با این پدیده به این شکل برخورد کند. این پروژه فقط یک فیلم نیست که دیده شود و فراموش شود؛ این فرصتی است برای درک عمیق‌تر و کمک به کسانی که رنج می‌کشند.

مجری:
این فیلم ممکن است فراموش نشود و حتی یکی از بهترین‌ها باشد.

آلدو:
بدون شک، ما سعی کردیم بهترین را ارائه دهیم. ما همچنین مکان‌های مناسب‌تری را انتخاب کردیم تا بتوانیم بهتر با موضوع فیلم ارتباط برقرار کنیم.

مجری:
شما در خلیج فارس و دبی فیلم‌برداری کرده‌اید. چرا این مکان‌ها را انتخاب کردید؟

آلدو:
بله، ما این مکان‌ها را انتخاب کردیم تا بهتر با ژانر و سبک فیلم هماهنگ شویم. خلیج فارس بسیار نزدیک به ایران است، و مادرانی که بخشی از این مستند بودند، امکان آمدن به اروپا برای فیلم‌برداری را نداشتند. بنابراین، این مکان‌ها به طور مستقیم با سازمان مجاهدین خلق مرتبط بودند.

مجری:
آیا چیزی خاص در مورد این مادران وجود دارد؟ آیا همه مادران شبیه به هم هستند؟

آلدو:
اگر بخواهم چیزی خاص بگویم، این است که آن‌ها با یک زخم عمیق زندگی می‌کنند. حتی آلبانی نیز شرایط مشابهی را تجربه کرده است، و تا امروز با آن دست و پنجه نرم می‌کند. هر روز جوانان از آلبانی دور می‌شوند، ولی حداقل می‌توانیم با آن‌ها ارتباط برقرار کنیم و بدانیم که حالشان خوب است. اما این مادران نمی‌دانند که آیا فرزندانشان زنده هستند یا نه. این یک درد بسیار بزرگ است. وقتی تماسی از یک انجمن یا سازمان دیگر دریافت می‌کنند، این موضوع حتی چالش‌برانگیزتر می‌شود. این فیلم فرصتی است برای ارسال یک پیام و افزایش آگاهی مردم.

مجری:
آیا این فیلم را در شهرهای آلبانی نمایش خواهید داد؟

آلدو:
بله، تاکنون فیلم را در چند شهر نمایش داده‌ایم. اکنون منتظریم تا به پوگرادتس نیز برویم و خوشحال خواهیم شد اگر بتوانیم فیلم را آنجا نیز تبلیغ کنیم و برخی از زیباترین لحظات معرفی فیلم را به اشتراک بگذاریم. ما سعی کردیم بهترین کارمان را انجام دهیم و امیدواریم که شهروندان پوگرادتس از این فیلم استقبال کنند.

مجری:
افرادی که از اردوگاه جدا شده‌اند، داستان‌های مختلف و دردناکی را در فیلم روایت می‌کنند. مقابله با این داستان‌ها چقدر سخت بود؟

آلدو:
همان‌طور که قبلاً گفتم، یکی از بزرگ‌ترین چالش‌ها احساسات بود. ما نیز در این داستان‌ها غرق شدیم و سخت است که بدون احساس خودخواهی یا سردی آن‌ها را توصیف کنم. یکی از مادران در طول فیلم‌برداری از هوش رفت و نیاز به کمک آمبولانس داشت. این لحظه‌ای بسیار سخت بود و ما نمی‌دانستیم چگونه واکنش نشان دهیم. همچنین، سعی کردیم با فرهنگ و شرایط آن‌ها در طول مدتی که آنجا بودیم سازگار شویم تا زیرساخت مناسبی برای این پروژه ایجاد کنیم. ساخت یک فیلم کار آسانی نیست، اما ما سعی کردیم بهترین کارمان را انجام دهیم و نتیجه‌ای دل‌نشین ارائه دهیم.

مجری:
بدون شک، شما بهترین کار را انجام داده‌اید، اما وقتی فیلم کوتاه است، تلاش فوق‌العاده‌ای برای خلق چیزی عالی لازم است.

آلدو:
بله، این یک چالش بزرگ است. این فیلم در مدت سه ماه ساخته شد، زمان نسبتاً کوتاهی برای توجه به هر جزئیات. فیلم به دو زبان فارسی و آلبانیایی است و این خود چالش دیگری بود. برای این بخش، از کمک الیسا استفاده کردیم و بعداً بیشتر در این مورد صحبت خواهیم کرد.

مجری:
چرا تصمیم گرفتید فیلم به زبان فارسی نیز باشد؟

آلدو:
استفاده از زبان فارسی به این دلیل بود که مادران ایرانی هستند و این یک راه مستقیم برای ارتباط با سازمان مجاهدین خلق است. وقتی فیلم به زبان فارسی است، آن‌ها می‌توانند بلافاصله آن را درک کنند و این یک روش طبیعی برای ارتباط با مادران ایرانی است.

مجری:
آیا فیلم موسیقی متن دارد؟

آلدو:
بله، ما این فرصت را داشتیم که از یک آهنگ ایرانی استفاده کنیم و همچنین یک موسیقی متن اختصاصی برای پروژه بعدی داریم. اما برای این فیلم، در انتخاب موسیقی متن بسیار دقت کردیم تا احساسات را به خوبی منتقل کند و مستقیماً با موضوع فیلم ارتباط برقرار کند. ما از یک موسیقی ساز استفاده کردیم که بیشتر با فضای فیلم و پیامی که می‌خواستیم منتقل کنیم، هماهنگ بود.

مجری:
آیا ادامه‌ای برای این فیلم در نظر دارید؟

آلدو:
بله، به زودی پروژه دیگری خواهیم داشت، اما ابتدا می‌خواهیم این فیلم را به مخاطبان آلبانیایی معرفی کنیم و پیام آن را به وضوح برسانیم. پس از آن، کار روی بخش بعدی را آغاز خواهیم کرد.

مجری:
آیا پروژه بعدی نیز تمرکز مشابهی خواهد داشت؟

آلدو:
بله، مشابه خواهد بود، اما بیشتر بر روی برداشتن نقاب از سازمان تروریستی مجاهدین خلق متمرکز خواهد شد. این یک پدیده بسیار مهم است که باید به آن پرداخته شود، زیرا به نوعی عادی‌سازی شده است و این بسیار نگران‌کننده است. وقتی می‌بینیم که قتل، جدایی از خانواده‌ها، خشونت و سوءاستفاده به عنوان “امری عادی” پذیرفته می‌شوند، این خطرناک است. من، به عنوان یک فرد و به عنوان بخشی از رسانه‌ها، تمرکز زیادی بر افزایش آگاهی و جلوگیری از عادی‌سازی این مسائل داشته‌ام. این پروژه‌ها مستقیماً به این موضوع مرتبط هستند.

مجری:
متوجه شدم. در همین حال، ما یک لوگو برای این برنامه آورده‌ایم که این پیام را منتقل می‌کند: “عشق و قدرت مادر قوی‌تر از هر ایدئولوژی تروریستی است.”

آلدو:
قطعاً همین‌طور است، و هیچ سیاستی در جهان نمی‌تواند مانع شود که یک مادر با فرزندش باشد. در طول این مصاحبه، هنوز نمی‌دانیم که آیا فرزندان این مادران زنده هستند یا نه. این یک زخم عمیق است که آن‌ها در طول زندگی خود تحمل کرده‌اند، و کنار آمدن با آن بسیار سخت است. با این حال، امیدوارم که مادران ایرانی این فرصت را داشته باشند که پس از بهبود روابط بین ایران و آلبانی، به آلبانی بیایند و درخواست ارتباط با فرزندان خود را بدهند.

مجری:
همبستگی بسیار مهم است.

آلدو:
بله، همبستگی کلیدی است. همچنین، نقش رسانه‌ها در این فرآیند بسیار مهم است. من یک تجربه اخیر دارم که در آن یک شبکه تلویزیونی ملی دیگر در آلبانی امکان انجام مصاحبه‌ای مشابه با ما را فراهم کرد و چنین پیام‌هایی را منتشر نمود. رسانه‌ها نقش بزرگی در افزایش آگاهی و کمک به انتشار این اطلاعات دارند. با این حال، بسیاری از رسانه‌ها از پرداختن به این موضوعات می‌ترسند، یا شاید اطلاعات کافی ندارند و فکر می‌کنند که ممکن است افراطی به نظر برسند.

مجری:
بیایید حقیقت را بگوییم.

آلدو:
بله، و وقتی حقیقت گفته می‌شود، نه همه آن را می‌پذیرند. بسیاری از مردم ممکن است آن را متفاوت درک کنند. من خوشحالم که بسیاری از مردم حقیقت را می‌پذیرند و آن را از دیدگاه انسانی می‌بینند. ما در مورد حقیقتی صحبت می‌کنیم که به بهبود زیرساخت‌ها و حق درخواست کمک مربوط می‌شود. ما در مورد وضعیتی صحبت می‌کنیم که در آن مردم آسیب دیده‌اند و منتظرند که دولت آلبانی به آن‌ها کمک کند تا خانواده‌هایشان را دوباره گرد هم آورند. این پیامی است که ما سعی داریم منتقل کنیم.

مجری:
در این فیلم، شما فقط کارگردان هستید یا بازیگر هم هستید؟

آلدو:
من در این فیلم بازیگر هستم، اما تمرکز اصلی روی خانم اریسا بوده است، که ترجمه فیلم را نیز انجام داده است. همچنین، برای احترام به اصول جمهوری اسلامی ایران، نمی‌خواستم در طول زمان فیلم‌برداری تماس مستقیمی داشته باشم. فرهنگ ایرانی متفاوت است؛ ما مادران را در آغوش می‌گیریم، اما در آنجا هنجارهای دیگری وجود دارد. برای من بسیار سخت بود، چون می‌خواستم دست‌های آن‌ها را بگیرم، اما فهمیدم که این کار ممکن نیست، زیرا در فرهنگ آن‌ها تماس فیزیکی بین مرد و زن مجاز نیست. اریسا، از طرف دیگر، این تماس فیزیکی را راحت‌تر انجام می‌داد، چون او بهتر شرایط را درک می‌کرد.

مجری:
در ضمن، آلدو، شما قبلاً هم فیلم دیگری داشته‌اید، درست است؟

آلدو:
بله، فیلمی بود که توسط یک تهیه‌کننده دیگر ساخته شد و من در آن نقش اصلی را بازی کردم. این اولین فیلم ترسناک در آلبانی بود، با عنوان “هالوچ”، که داستان فردی را روایت می‌کند که به دلیل شرایطش، به دنبال راهی سریع برای پرداخت قبض‌هایش در آلبانی است. ساخت این فیلم بسیار خسته‌کننده بود، اما در عین حال بسیار موفقیت‌آمیز نیز بود. این پروژه چیزی جدید به همراه آورد، یک فیلم ترسناک و هیجان‌انگیز که قبلاً در آلبانی ساخته نشده بود. این فیلم در اسپانیا نیز به نمایش درآمد.

مجری:
عنوان فیلم “هالوچ” است، درست است؟

آلدو:
بله، عنوان فیلم “هالوچ” است و درباره توهمات ناشی از مواد مخدر و فردی است که به دنبال راهی سریع برای حل مشکلات مالی‌اش در آلبانی است.

مجری:
آیا شما نقش اصلی را در آن بازی کردید؟

آلدو:
بله، من نقش اصلی را بازی کردم. ساخت این فیلم بسیار سخت بود، و اگر به من امکان انتخاب بین این فیلم و مستند را بدهید، باید بگویم که ساخت مستند خسته‌کننده‌تر بود، چون من از ابتدا تا انتها حضور داشتم. با این حال، هر دو پروژه لذت خاص خود را داشتند.

مجری:
در ضمن، شما مجری تلویزیونی و مدل هم هستید، درست است؟

آلدو:
بله، من حدود ۱۰ سال است که بخشی از تلویزیون آلبانی هستم. در سال‌های اخیر، در برنامه‌های تلویزیونی در نیویورک نیز حضور داشته‌ام، جایی که خانواده‌ام را تشکیل داده‌ام. در این سال‌ها، سعی کرده‌ام برنامه‌های متنوع‌تری بسازم که هنر و فرهنگ را نیز شامل شود، زیرا این موضوعات به دلیل تأثیرات سیاسی کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند. من در انتخاب بین مجری بودن یا خبرنگار بودن مشکل زیادی داشتم، اما بسیار به اطلاع‌رسانی علاقه‌مندم.

مجری:
آیا شما مدل هم بوده‌اید؟

آلدو:
بله، من در سن ۱۷ سالگی “آقای آلبانی” بودم.

مجری:
می‌خواهم یک بار دیگر به فیلم “مادر، عشق، جدایی” بازگردم. آیا این عنوانی بود که از ابتدا در نظر داشتید؟

آلدو:
بله، این ایده‌ای بود که با همکارانم در میان گذاشتم. در ابتدا فکر کردیم فقط آن را “مادر” بنامیم، اما بعداً کسی پیشنهاد داد که آن را “عشق مادر” بنامیم، اما در نهایت تصمیم گرفتیم از “مادر، عشق، جدایی” استفاده کنیم. به این ترتیب، هر سه مفهوم در عنوان گنجانده شد و پیام کامل منتقل گردید، بدون اینکه فقط به یک جنبه از داستان محدود شویم.

مجری:
آیا به فکر نمایش این فیلم در جشنواره‌ها افتاده‌اید؟

آلدو:
بله، فیلم در یک جشنواره در ایالات متحده پذیرفته شد. این فیلم به تاریخ سازمان مجاهدین خلق می‌پردازد و درخواستی از سوی همکاران و دوستانی بود که فیلم را دیده بودند. من فیلم را ارائه دادم و برای شرکت در جشنواره تأیید شد، اما بعداً ایمیلی از طرف سازمان‌دهندگان دریافت کردم که از من خواستند فیلم را از جشنواره کنار بکشم. از آنجا که ایالات متحده و ایران مشکلات سیاسی دارند، سازمان مجاهدین خلق نفوذ زیادی دارد و به دلیل این تنش‌ها نتوانستم در جشنواره ادامه دهم. بسیار متأسفم که هنر اغلب با سیاست گره خورده است. هنر باید ابزاری برای متحد کردن مردم و فراتر رفتن از ایدئولوژی‌های سیاسی باشد. این فیلم درباره حقیقت و مبارزه‌ای است که بسیاری از مردم برای آزادی انجام داده‌اند.

مجری:
با این حال، آرزو می‌کنیم که فیلم در جشنواره‌ها موفق باشد و پیام درستی به بینندگانش منتقل کند.

آلدو:
اما اکنون هیچ مانعی وجود ندارد. اگر چیزی زیبا باشد، ممکن است توسط افراد مختلف به شیوه‌های مختلف درک شود. سازمان مجاهدین خلق هر کاری می‌کند تا این مسیر ادامه نیابد، اما نمی‌تواند جلوی بیان حقیقت را بگیرد. حتی ایرانی‌هایی که از اردوگاه خارج شده‌اند، این فرصت را دارند که واقعیت خود را بیان کنند.

مجری:
آلدو، برای شما آرزوی موفقیت زیاد با این فیلم دارم. برای شما آرزوی یک سفر موفق در جشنواره‌ها و پروژه‌های آینده‌ای که در پیش دارید، می‌کنم.

آلدو:
خیلی ممنونم!

مجری:
اکنون به بخش تبلیغات می‌رویم و بعداً برای بخش دوم با اریسا ادریزی رحیمی، بازیگر فیلم، بازخواهیم گشت.

ادامه دارد…

نوشته گفتگوی زنده شبکه Sot7 با عوامل مستند مادر، عشق، جدایی – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این پخش زنده 50 دقیقه ای در کمتر از 24 ساعت 2700 بازدید و 52 کامنت در صفحه فیسبوک شبکه داشته است.

آلدو سولولاری در خصوص این مصاحبه می گوید:

در مصاحبه اخیرم، من یک فراخوان قوی علیه تروریسم دادم و تهدیدات احتمالی ناشی از سازمان مجاهدین خلق را برجسته کردم. من اعلام کردم که آنها سعی می نمایند تا به من حمله کنند، جشنواره ها را مختل سازند و مانع فعالیت های دیگر من شوند، من همچنین تاکید کردم که از حمایت کامل دولت آلبانی برخوردار هستم و هیچ کس نمی تواند جلوی من را بگیرد.

علاوه بر این، من اعلام کردم که اگر ایالات متحده از مجاهدین خلق طبق ادعای سازمان، حمایت می کند، پس از یک گروه خطرناک حمایت می نماید و در یک سیاست فریبکارانه شرکت کرده است.

این پیام قبلاً بحث ها و واکنش های قابل توجهی را در فضای مجازی برانگیخته است. من به صراحت گفته ام که یک دموکراسی واقعی نمی تواند از چنین گروه هایی مانند مجاهدین خلق حمایت کند و من بدون ترس به مبارزه خود علیه تروریسم این سازمان ادامه خواهم داد.

این پیامی قوی برای همه است و به ما یادآوری می‌کند که باید متحدانه در برابر هر شکلی از تروریسم و ​​خشونت بایستیم تا از ارزش‌های دموکراسی و آزادی خود محافظت نماییم.

برای اطلاعات بیشتر شما را به تماشای این مصاحبه دعوت می کنم که این روزها اینترنت را تکان داده و بحث های قدرتمندی را برانگیخته است.

لازم به ذکر است که این شبکه قویا طرفدار اسرائیل و ضد جمهوری اسلامی است.

نوشته مصاحبه شبکه Sot7  آلبانی با آلدو سولولاری و اریسا ادریزی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در گزارش این گفتگو که در سایت MCN منتشر شد، آمده است:

“مادر، عشق، جدایی”
سولولاری: ایده پس از شنیدن داستان های مهاجران مطرح شد.
رحیمی: خیلی درگیر این فیلم شدم.

“مادر، عشق، جدایی” یک فیلم مستند کوتاه است که پس از شنیدن مشاهدات بسیاری از مهاجران به عنوان پروژه آغاز شد.
روزنامه نگار آلدو سولولاری در استودیوی وقایع روز MCN به صورت زنده گفت که این فیلم به دو زبان فارسی و آلبانیایی است.

این چیزی بسیار خودجوش بود و این طور نیست که به عنوان یک پروژه هنری از قبل زیاد درباره اش فکر شده باشد. من در حال حاضر در انجمنی کار می کنم که در چارچوب ادغام جوامع خارجی در آلبانی فعالیت می کند و از منظرهای مختلف، از جمله افرادی از جامعه ایرانی که کشور را ترک کرده اند، داستان های متفاوت و دردناکی برای ما تعریف نموده اند.

مهاجرت آفتی است که در هر جامعه ای وجود دارد. ما سال‌ها پیش با مهاجرت مواجه شده‌ایم و فکر می‌کنم برای هر بیننده‌ای خوب است که آن را از کمی نزدیک‌تر درک کرده و تجربه کند، که هر خانواده فردی دارد که می‌تواند برای زندگی بهتر مهاجرت کند. این می تواند راهی برای انتقال واضح تر و روشن تر موضوع به عموم مردم باشد.

این چیزی بود که با شنیدن هر چه بیشتر داستان های این پناهندگان اتفاق می افتاد. گفتن اعترافات و تجربیات دردناک آنها این ایده را به وجود آورد که چرا برای اثبات و نشان دادن این موارد چنین پروژه ای انجام ندهیم که می تواند از تکرار آنها جلوگیری کند.
این مستند به دو زبان آلبانی و فارسی است و بازیگران به دو زبان فارسی و آلبانیایی صحبت می کنند. این کار توسط اریسا ادریزی انجام شد که نقش ویژه ای را ایفا کرد و نه تنها بازیگری، بلکه در بخش ترجمه نیز همکاری کرد.

اریسا ادریزی در MCN آلبانی

اریسا رحیمی بازیگر نقش اول این فیلم گفت که در ابتدا به عنوان مترجم در این پروژه حضور داشت.

اریسا ادریزی: انتظار داشتم به عنوان مترجم بروم.

اصلا ایده ای نداشتم. من آماده نبودم که بازیگر اصلی باشم. از آنجایی که من تنها کسی بودم که توانستم این همکاری را بین دو زبان انجام دهم، خودم وارد شدم. این یک فیلم مستند بسیار زیبا است که از مهاجرت، جدایی از والدین، ترک وطن می گوید.
وقتی آن مادران را دیدم که دنبال بچه هایشان می گردند، مثل آنها شدم. بیشتر از آنچه باید درگیر این موضوع شدم.

نوشته عوامل مستند مادر، عشق، جدایی مهمان MCN آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این مطلب آمده است:

مادر، عشق، جدایی| آلدو سولولاری دومین مستند احساسی خود – فیلمبرداری شده در دبی را به ارمغان می آورد.
آلدو سولولاری، بازیگر و مجری سرشناس آلبانیایی، دومین مستند خود را با عنوان مادر، عشق، جدایی، محصول بلندی که در دبی و خلیج فارس فیلمبرداری شده است، به نمایش عموم می گذارد. این فیلم مضمونی عمیقاً تأثیرگذار دارد و بر مهاجرت و مبارزات والدینی تمرکز دارد که فرزندان خود را برای دنبال کردن رویاهای خود در خارج از کشور دنبال می‌کنند.

این فیلم به دو زبان آلبانیایی و فارسی نمایش داده می‌شود و داستانی است که قلب بینندگان را متاثر می‌کند و رنج جدایی را منعکس می‌کند، اما همچنین قدرت عشقی را بیان می کند که باعث می‌شود کسانی که از هم دور هستند را به هم متصل نگاه دارد. این مستند برای مشاهده در همه شهرهای آلبانی و همچنین در پلتفرم های آنلاین، برای مخاطبان در آلبانی، اروپا و امارات متحده عربی در دسترس خواهد بود.

این دومین پروژه آلدو است که پس از موفقیت اولین مستندش، محصولی ترسناک که در کشورهای آمریکای لاتین پخش شد، به نمایش در می آید. در این مستند جدید، آلدو نه تنها نقش اصلی را بر عهده می‌گیرد، بلکه جنبه هنری عمیق‌تر خود را نیز به نمایش می‌گذارد و از نقش‌های کمدی که قبلاً او را به شهرت رسانده بود، فاصله می‌گیرد.

آلدو علاوه بر حرفه بازیگری، به خاطر کارش به عنوان مجری تلویزیون در آلبانی و فعالیتش در روزنامه نگاری و مدلینگ، عمدتاً در ایالات متحده، نیز شناخته شده است. او از طریق پست های تحریک آمیز و مصاحبه های متعدد، به بازگشت قوی به دنیای مدلینگ اشاره کرده است.

لینک به متن اصلی

نوشته معرفی مستند مادر، عشق، جدایی در مجله آلبانیایی استوری اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

سال نو 2025 مبارک!

من از اینکه شما را نه تنها به عنوان یک رئیس، بلکه به عنوان یک مربی، یک رهبر و یک دوست با خودم دارم بسیار سپاسگزارم.
راهنمایی، حکمت، و حمایت بی دریغ شما، بسیاری از مسیر من را شکل داده است.

شما با فداکاری، بینش و مهربانی به اطرافیان خود الهام می دهید.

باشد که این سال جدید برای شما موفقیت های مستمر، شادی و همه دستاوردهایی که شایسته آن هستید به ارمغان بیاورد.
از شما برای اینکه رهبر فوق العاده ای هستید متشکرم.

با احترام و قدردانی فراوان،
آلدو سولولاری

پاسخ تبریک مدیر عامل انجمن نجات به آلدو سولولاری

آقای آلدو سولولاری، مدیر رسانه ای انجمن نجات آلبانی

سال نو را به شما و خانواده محترمتان، خصوصا مادر گرامیتان که همیشه حامی انجمن نجات آلبانی بوده و درد و رنج مادران ایرانی که از فرزندانشان در اردوگاه مانز جدا افتاده اند را به خوبی درک می کند، تبریک می گویم و امیدوارم که سال جدید سالی مملو از برکت و موفقیت باشد.

من بارها از خانواده ها شنیده ام که خدا را شاکرند که کسانی همچون شما و خانواده تان یار و یاور انجمن نجات آلبانی هستند و خالصانه در جهت اهداف انجمن نجات تلاش می کنند و مشکلات ناشی از این نوع فعالیت ها را به جان می خرند.
در آخرین کنفرانس کال که داشتیم طرح های زیادی را با هم مرور کردیم که امیدوارم در سال جدید یک به یک به یاری خدا و همت شما اعضای انجمن نجات آلبانی و حمایت خانواده ها در ایران به پیش ببریم.

آنچه در پیام خود نوشته بودید فقط لطف و محبت شما به من بود وگرنه خودم را لایق این تعاریف نمی بینم.

بسیار متشکر و ممنونم.
موفق باشید
ابراهیم خدابنده

نوشته پیام تبریک سال نو آلدو سولولاری به مدیرعامل انجمن نجات و پاسخ ایشان اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آلدو که از سن 16 سالگی وارد حرفه خبرنگاری شده است از کار خود به عنوان یک خبرنگار در آمریکا می گوید. او می‌گوید که خبرنگاری حرفه خودش است، در حالی که جدی‌ترین کاری که انجام می‌دهد تعهدش به انجمن نجات است.

نوشته آلدو سولولاری در یک ویژه برنامه از فیلم مستند مادر، عشق، جدایی می گوید اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در این زمینه من آلدو سولولاری به عنوان عضوی از انجمن نجات آلبانی، مسئولیت و وظیفه روشنی دارم: کمک به کسانی که از اقدامات این گروه آسیب دیده اند. ما در انجمن نجات آلبانی هر کاری که ممکن است انجام خواهیم داد تا اطمینان حاصل کنیم که مادران ایرانی که دارای فرزندان محبوس شده و تحت کنترل مجاهدین خلق هستند، فرصت ملاقات با فرزندان خود را در آلبانی داشته باشند. این موضوع عدالت و انسانیت است و آلبانی به عنوان کشوری متعهد به حقوق بشر این فرصت را دارد که نقش مهمی در این روند ایفا کند.

در این زمینه، ما از دولت آلبانی درخواست کرده و مکررا خواهیم کرد که اقدامات فوری را برای تسهیل ملاقات این مادران با فرزندان خود انجام دهد و گام مهمی را در روند اتحاد مجدد خانواده و بازگرداندن کرامت برای کسانی که از اقدامات مجاهدین خلق آسیب دیده اند ممکن سازد. این ابتکار پیامی قدرتمند علیه تروریسم و خشونت خواهد بود و به بازگرداندن امید به کسانی که در ترس و آزار و اذیت زندگی کرده اند کمک خواهد کرد.

نوشته پیام آلدو سولولاری در اینستاگرام درباره نقض حقوق بشر در فرقه رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

امروز به عنوان دختری که در حال اتمام تحصیلات دانشگاهی خود هستم، این افتخار و مسئولیت را دارم که در مورد موضوع بسیار مهمی صحبت کنم که کرامت و حقوق بشر را عمیقاً تحت تأثیر قرار می دهد: تخلفات سازمان مجاهدین خلق علیه اعضای خود. در عین حال پیام قدرتمندی را که افرادی مانند آلدو سولولاری و اریسا ادریزی برای ما آورده اند با شما به اشتراک بگذارم.

در سال‌های اخیر، موضوع حقوق بشر به موضوعی داغ و ضروری برای هر جامعه‌ای که انتظار دارد آینده‌ای برابر و عادلانه را ببیند، تبدیل شده است. با این حال، یکی از جدی ترین موارد نقض حقوق بشر که نمی توان نادیده گرفت، اتفاقاتی است که در سازمان مجاهدین خلق می افتد. این گروه که در ابتدا خود را جنبشی برای آزادی مردم ایران معرفی می کرد، نشان داد که در صورت کنترل مطلق و استثمار افراد برای اهداف صرفاً ایدئولوژیک، چقدر می تواند خشن باشد.

اعضای این سازمان اغلب قربانی یک سیستم سختگیر می شوند که در آن آزادی فکر و عمل یک تجمل است که نمی توان از آن لذت برد. آنها مجبورند تحت فشار یک سلسله مراتب سفت و سخت زندگی کنند، جایی که هر گونه تلاش برای انتشار عقاید مختلف محکوم است. بسیاری از آنها مورد آزار جسمی و روانی قرار گرفته اند، از آزادی رفت و آمد محروم بوده و اغلب از خانواده های خود منزوی هستند. این یک شکل محض نقض حقوق بشر است.

در این زمینه، این افتخار را دارم که به کار خارق‌العاده دو نفر اشاره کنم که گام مهمی در تقبیح تخلفات این گونه سازمان‌ها و رساندن پیامی قوی به جامعه برداشته‌اند. آلدو سولولاری و اریسا ادریزی با فیلم‌ها و آثار خود واقعیت تلخی را که اعضای مجاهدین خلق تجربه کرده‌اند، به تصویر کشیده‌اند و به روشن شدن درد پنهانی که پشت درهای این سازمان رخ می‌دهد کمک کرده‌اند.

فیلم آنها چیزی فراتر از یک محصول هنری است. آنها فراخوانی برای عدالت، برای حقوق بشر، برای حمایت از افرادی هستند که اغلب توسط جهان فراموش می شوند. آنها از سخن گفتن و افشای تخلفات بزرگی که در این سازمان رخ می دهد هراسی ندارند و به همین دلیل منبع الهام همه کسانی هستند که به ارزش های آزادی و کرامت انسانی معتقدند.

در پایان، من می خواهم تأکید کنم که حقوق بشر غیرقابل مذاکره است. هر فردی حق دارد بدون ترس از خشونت یا استثمار با عزت زندگی کند، عقیده خود را بیان نماید و آزادانه حرکت کند. به عنوان یک دانشجو و به عنوان بخشی از جامعه، مسئولیت ما این است که هر گونه تخلف را محکوم کنیم و به جهانی عادلانه‌تر و برابرتر متعهد شویم. از این رو، از آلدو سولولاری و اریسا ادریزی به خاطر زحماتشان و جسارتی که داشتند تا زبان کسانی باشند که نمی توانند صحبت کنند، تشکر می کنم.

از توجه شما متشکرم.

کلیا چیپی – Klea Xhepi

نوشته مستند مادر، عشق، جدایی| فراخوانی برای عدالت خواهی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این مستند نگاهی دارد به زندگی مادران چشم انتظار اعضای محصور در کمپ مجاهدین خلق که به دلیل امتناع رهبران گروه سالهاست از عزیزان شان دور و بی خبر هستند. مادران رنج کشیده ای که سالهاست در حسرت تماسی و دیداری با جگرگوشه هایشان هستند.

آلدو سولولاری، در نامه ای به ابراهیم خدابنده مدیر عامل انجمن نجات ضمن ابراز خوشحالی از پذیرفته شدن مستند مادر، عشق، جدایی در جشنواره لافا در این باره نوشت:

“این یک لحظه بزرگ برای ماست، زیرا اکنون یکی از نامزدهای دریافت جایزه در این جشنواره بین‌المللی هستیم.انتخاب فیلم ما دستاوردی فوق‌العاده است، چرا که در میان صدها فیلم از سراسر جهان رقابت کرده است. این پروژه فرصتی ویژه است تا پیامی قوی و مهم علیه سازمان مجاهدین خلق (MEK) منتقل کنیم، یک علت که با علاقه و تعهد عمیق در آن فعالیت کرده‌ایم.”

آلدو سولولاری رو به دست اندرکاران جشنواره لوس آنجلس نوشت:

برای من افتخار و خوشحالی است که فیلم من “مادر، عشق، جدایی” در جشنواره معتبر شما در آمریکا شرکت خواهد کرد. این فیلم تلاشی است برای انتقال پیام‌های قوی و احساسی در مورد ارزش‌های عشق، خانواده و فداکاری.

از طریق این اثر هنری، ما می‌خواهیم در ساختن ارتباطی محکم‌تر بین فرهنگ‌ها و مردم از سراسر جهان کمک کنیم. هنر پلی است که ما را به هم پیوند می‌دهد و من این جشنواره را مجاز می‌کنم تا فرصتی برای رقابتی منصفانه و صادقانه فراهم آورد، جایی که پیام‌های ما می‌تواند بیشتر منتقل شود و به مخاطب جهانی برسد.

این یک قدم مهم است برای متحد کردن مردم از طریق هنر و ترویج ارزش‌های جهانی که ما را به هم مرتبط می‌کند. امیدوارم این جشنواره فرصتی برای به اشتراک گذاشتن پیام ما باشد که با اشتیاق و تعهد بیان شده است و برای همه کسانی که به قدرت هنر برای تغییر جهان باور دارند.

از شما بابت این فرصت سپاسگزارم و با اشتیاق منتظر این سفر مشترک در این جشنواره شگفت‌انگیز هستم.

بیوگرافی آلدو سولولاری

آلدو سولولاری، روزنامه‌نگار و حرفه‌ای شناخته‌شده در رسانه‌های آلبانی است که بیش از 10 سال تجربه کاری در این زمینه دارد. در طول این مدت، او نقش مهمی در توسعه رسانه‌ها ایفا کرده و در پروژه‌های خبری مهمی مشارکت داشته است.

علاوه بر حرفه‌اش در عرصه روزنامه‌نگاری، آلدو یک بازیگر شناخته‌شده با سابقه‌ای غنی در صنعت فیلم است. او در چندین فیلم برجسته شرکت کرده که در جشنواره‌های بین‌المللی، از جمله جشنواره‌هایی در اسپانیا و آسیا، به نمایش درآمده‌اند. به عنوان بازیگر اصلی، او با ایفای نقش‌های پرقدرت خود تأثیرات زیادی گذاشته و به خاطر مهارت‌های منحصر به فردش مورد تحسین قرار گرفته است.

آلدو همچنین چهار سال تجربه موفق به عنوان مجری در ایالات متحده آمریکا دارد، جایی که برنامه‌های تلویزیونی مختلفی را با موفقیت اجرا کرده است. او به دلیل توانایی‌اش در برقراری ارتباط و ایجاد فضای مثبت و پرانرژی برای مخاطبان شناخته شده است.
در آلبانی، او همچنین به عنوان بازیگر طنز بسیار محبوب است و با نمایش‌های خود که سال‌ها مردم را سرگرم کرده است، تأثیر زیادی در صنعت نمایش‌های آلبانیایی گذاشته است.

علاوه بر فعالیت‌هایش در رسانه‌ها و هنر، آلدو مسئولیت‌های مدیریتی بالایی نیز داشته است و به عنوان سردبیر در چندین رسانه آلبانیایی و مدیر در انجمن‌های خیریه فعالیت کرده است. مشارکت او در امور خیریه بعد دیگری از حرفه او است که به افراد نیازمند کمک و حمایت رسانده است.

در زمینه حرفه‌ای، آلدو همچنین متخصص بهداشت بوده و در کلینیک‌های خصوصی بهداشتی فعالیت کرده است و با دانش و تعهد خود در زمینه سلامت سهم زیادی در این حوزه داشته است.

یکی دیگر از جنبه‌های مهم حرفه آلدو، نقش او به عنوان چهره برند برای بسیاری از شرکت‌های بزرگ در آلبانی است. او در کمپین‌های تبلیغاتی متعددی شرکت کرده و به برندها کمک کرده تا به مخاطبان وسیع‌تری دست یابند، به آنها چهره‌ای معتبر و مثبت بخشیده است.

آلدو سولولاری همچنان یک چهره شناخته‌شده و محترم در بسیاری از حوزه‌ها است و فعالیت‌هایش در رسانه‌ها، هنر، بهداشت و امور خیریه تأثیر عمیقی بر جامعه آلبانیایی و فراتر از آن گذاشته است.

نوشته راهیابی مستند مادر، عشق، جدایی به جشنواره فیلم لوس آنجلس لافا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.