حمید چاهه عضو پیشین مجاهدین خلق که به تازگی زبان به افشاگری درباره نقض حقوق بشر در فرقه رجوی گشوده است، در گفتگو با سیامک نادری در برنامه پادزهر اپوزیسیون درباره شرایط روحی افراد در فرقه و فشار و سرکوبی که در نشست ها متحمل می‌شدند، لب به سخن گشود.

چاهه در سال 2010 در کمپ اشرف عراق در یگان 12 سازمان دهی شده بود. او صبحی را به خاطر می‌آورد که یکی از هم یگانی‌هایش به نام علیرضا او را صدا زد و خبر از فردی داد که خود را دار زده بود. حمید چاهه شلوغی و جنب و جوش مقر و آمبولانسی که برای بردن جنازه آمده بود را به یاد دارد. چاهه نام فرد را به خاطر نمی‌آورد اما سیامک نادری که از اعضای پیشین با سابقه تشکیلات است و سالها درباره مقتولین و شکنجه شدگان و خودکشی کردگان در فرقه رجوی پژوهش کرده است، می‌داند که مقتول احمد رازانی بود.

احمد رازانی از اعضای با سابقه تشکیلات مجاهدین خلق بود. او پیش از رفتن به عراق در ایران زندانی سیاسی بود و پس از آزادی از زندان به همراه خانواده‌اش به اروپا گریخته بود. برای شرکت در عملیات فروغ جاویدان خانواده خود را به اشرف آورد و همسرش بدون آنکه مهارتی در جنگاوری داشته باشد به عملیات اعزام شد و کشته شد. فرزندان دو قلوی او بهرام و شهناز در آن زمان 5 ساله بودند و به مانند دیگر کودکان مجاهدین خلق در پروژه قاچاق به اروپا و بازگشت دوباره به عراق به عنوان کودک سرباز قرار گرفتند. این کودک سربازان سابق کماکان در کمپ فرقه رجوی در آلبانی گرفتار هستند.

او از جمله افرادی بود که به همراه سیامک نادری و حدود 700 تن دیگر از اعضای فرقه در سال‌های 1373 و 1374، به اتهام ترور مسعود رجوی تحت زندان، بازجویی و شکنجه قرار گرفتند. به شهادت نادری، بیش از 100 نفر از زندانیان به طور وحشیانه شکنجه شدند. به گفته نادری “وحشیانه” به این معنا که برخی از افراد بعد از بازجویی‌ها چهره هایشان قابل شناسایی نبود.

نادری به خاطر می‌آورد که در هنگامه شکنجه‌ها احمد رازانی که فرد معتقدی بود، به او گفت: ” سیامک این بی شرف‌ها به هیچ چیز اعتقادی ندارند اما تو مبادا اعتقادت به خدا را از دست بدهی.” اما 15 سال بعد –در صورتی که بپذیریم احمد رازانی خودکشی کرده است– او امید و اعتقادش به همه چیز را از دست داده بود و پس از تحمل سالها سختی جان خود را گرفت.

نوشته شاهدی دیگر بر قتل احمد رازانی در فرقه مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

همچنین در این فیلم سندی دیگر از برخورد عاطفی خانواده ها با اسیران فرقه رجوی و نصحیت دوستانه به آن ها را مشاهده می‌کنید که رجوی‌های خائن، همیشه آن را کتمان می‌کنند.

برای دانلود اینجا را کلیک کنید.

در پی تهدید مسعود رجوی در همان تاریخ مبنی بر این که در صورت تنگ شدن عرصه بر آن ها، اقدام به قتل عام نیروهای داخل اشرف خواهد کرد، اولین قسمت از این نمایشنامه روی صحنه رفت و سرکردگان این فرقه پس از آن که حضور ده ماهه خانواده‌های نیروهای گرفتار در پادگان اشرف، منجر به فرار چند تن از اعضای ناراضی این پادگان شد،‌اقدام به مغزشویی گسترده اعضای فرقه کردند تا از خانواده‌های خود که پشت درهای پادگان اشرف در انتظار دیدار و آزادی فرزندان‌شان هستند برائت بجویند اما شکست این سیاست و گسترش اعتراضات داخلی در این پادگان، سرانجام منجر به قتل یکی از اعضای ناراضی توسط سرکردگان این فرقه شد.
اطلاعات به دست آمده حاکی از آن ماجرا این بود که صبح پنج شنبه ۲۷ آبان جنازه مقتول توسط چند تن از اعضای سازمان به بهداری در خروجی پادگان منتقل شد و سران فرقه در پادگان اشرف اعلام کردند نامبرده خودش را به‌وسیله طناب در آشپزخانه حلق‌آویز کرده است. پزشک عراقی بیمارستان پس از معاینه اولیه اعلام کرد که علت فوت وی خودکشی نیست و از صدور جواز دفن خودداری کرده و جسد مقتول را جهت کلبد شکافی به بغداد منتقل کرده‌اند.

خانواده‌های متحصن در برابر پادگان اشرف که ده ماه است به امید دیدار با فرزندان خود به انتظار نشسته‌اند از شنیدن این خبر بسیار ناراحت و برآشفته شدند ضمن این که نفرات جدا شده که برای کمک به سایر اسرای فرقه رجوی در جمع خانواده‌ها حضور دارند از این اتفاق بسیار متأثر شدند.

در همین رابطه یکی از نفرات جدا شده که با احمد رازانی آشنایی داشته اعلام کرد: “احمد اهل لرستان و از نفرات قدیمی سازمان بود و به‌خاطر این که انقلاب مریم (ازدواج نامشروع مسعود و مریم رجوی) را قبول نداشت مدت‌ها تحت برخورد بود، ضمن این که او علاقه زیادی به خانواده‌اش داشت و همین امر نقطه ضعف او و علامت بریدگی تلقی می‌شد.”

وی افزود: او دو فرزند دو قلو به نام‌های بهرام و شهناز دارد که سران گروه تروریستی مجاهدین خلق آن‌ها را از خارج کشور به بهانه دیدار با پدر به عراق آورده و به اجبار در پادگان اشرف نگهداری می‌کنند و اجازه خروج به آن‌ها نمی‌دهند.

اخبار به دست آمده از داخل پادگان اشرف حاکی بود که فرقه رجوی تمامی افراد داخل پادگان را به شدت تحت فشار قرار داده تا نسبت به خانواده‌های خود ابراز انزجار کرده و طی گزارشاتی که به مسوولان خود تحویل می‌دهند آنان را مورد تهمت و ناسزاگویی قرار دهند و هر عضو موظف است در گزارش خود خانواده‌اش را با زشت‌ترین الفاظ معرفی کرده و از وجود آنان ابراز تنفر کند.

افرادی که نسبت به خانواده خود اظهار علاقه نشان بدهند و یا حاضر به نوشتن گزارش کتبی و ناسزا گویی به آن‌ها نشوند تحت شدیدترین فشارهای روانی قرار گرفته و حتی بازداشت و بازجویی و تهدید به قتل می‌شوند و درباره مقتول احمد رازانی هم همین اتفاق افتاد و مسئولان فرقه بعد از ناامید شدن از فشارهای وارده بر وی و مطمئن شدن از این که او به‌طور کامل مغزشویی نمی‌شود اقدام به قتل او کرده و تلاش دارند هم‌چون عادت دیرینه خود با وارونه جلوه دادن قضایا مسوولیت را متوجه خانواده‌ها کنند.
مسئولان بالای فرقه تروریستی رجوی بارها عنوان کرده بودند که باید کاری کنند تا هر چه زودتر از شر خانواده‌های متحصن خلاص شوند زیرا که حضور آنان در بیرون از قرارگاه و شنیده شدن صدای آن‌ها تأثیرات زیادی روی اعضای داخل پادگان گذاشته است.

نوشته افشای راز قتل احمد رازانی از اعضای سازمان مجاهدین خلق در سال ۱۳۸۹ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بی مادر شدن فرزندان در فروغ جاویدان

احمدعلی رازانی از اهالی استان لرستان بود. در سال 1367 آستانه عملیات فروغ جاویدان، سران تشکیلات رجوی رازانی و خانواده‌اش را همچون بسیاری دیگر از هواداران از سراسر دنیا به عراق کشاندند تا در مدت بسیار کوتاهی با گرفتن کمترین آموزش نظامی و بدون آمادگی جسمی و روانی لازم، وارد عملیات کنند. رازانی به همراه همسر و دو فرزند دو قلویش بهرام و شهناز از آلمان به عراق اعزام شد. بتول سلطانی عضو جدا شده از فرقه رجوی درباره این خانواده می‌گوید:

“احمد رازانی یکی دیگر از هزاران قربانی و نگون بختی است که توسط سازمان به همراه همسرش و دخترش شهناز رازانی و پسرش بهرام رازانی به عراق و اشرف منتقل شدند. بخوبی بیاد دارم و همسرش را در نشست قبل از عملیات فروغ دیدم. وی گریه می‌کرد و می‌گفت که همسرش را دوست دارد و او حتی استفاده از سلاح را نمی‌داند و سازمان چگونه می‌خواهد او را به عملیات بفرستد. بعد از این عملیات احمد رازانی قربانی را با چشمانی اشکبار دیدم و او گفت که همسرش کشته شده است و بچه‌هایش بی مادر شدند. او فقط یک کلمه گفت که خلاف خواسته‌اش همسرش به عملیات فرستاده شده است و گفت که غم سالیان را بر دوش خود احساس می‌کند و می‌گفت که ایکاش من زودتر می‌مردم و در این دنیا نبودم. او خود را مقصر مرگ همسر می‌دانست و می گفت من او را همراه خودم کشاندم و همینطور وی گریه می‌کرد و یاد همسرش لحظه ای او را آرام نمی‌گذاشت.”

بدین ترتیب فرزندان احمد رازانی در سن پنج سالگی بی مادر شدند. پس از عملیات فروغ جاویدان و صادر شدن دستور طلاق اجباری از سوی مسعود رجوی، زندگی خانوادگی در قرارگاه اشرف عملا ممنوع شد. بهرام و شهناز در پانسیون کودکان مجاهدین خلق تحت سرپرستی زنان مجاهد زندگی می‌کردند و تنها آخر هفته ها اجازه ملاقات با پدر داشتند. قادر رحمانی عضو جدا شده از فرقه رجوی درباره احمد رازانی می‌نویسد:

“احمد کسی بود که زنش در فروغ جاویدان بدون اینکه تمایلی به شرکت در این جنگ نشان دهد کشته شده بود به این دلیل سر این مسئله با سازمان زاویه داشت‌. دو فرزندش بهرام و شهناز در اشرف تنها تکیه‌گاه روحی او بشمار می‌رفتند و به او امید زندگی مجدد می دادند. فرزندان احمد رازانی تقریباً ۵ ساله بودند آنها روزهای پنجشنبه بعد از ظهر به یگان ما می آمدند. بچه ها فقط پنج شنبه ها اجازه داشتند والدین خود را ببینند. یادم هست همیشه بهرام پسر احمد اصرار داشت با من فوتبال دستی بازی کند. مدتی نگذشت سازمان به بچه ها نیز رحم نکرد و دو ساعت ملاقات را نیز از والدین و فرزندانشان محروم کرد. بهرام و شهناز نیز جزء سایر بچه‌هایی بودند که راهی اروپا (آلمان) شدند البته به دستور سازمان و نه والدین .”

قاچاق بهرام و شهناز به آلمان و آغاز کودک سربازی

بهرام و شهناز در سال 1369 به همراه هفتصد تن از دیگر کودکان مجاهدین خلق از والدین خود جدا شده و به اروپا و آمریکای شمالی قاچاق شدند. فرزندان احمد رازانی بار دیگر از آلمان سر در آوردند و این بار بدون والدین، در یتیم خانه‌های مجاهدین خلق در شهرهای آلمان به زندگی تشکیلاتی ادامه دادند. هشت سال بعد در سال 1377 فرزندان رازانی را به بهانه ملاقات با پدر از آلمان راهی عراق کرده و همچون دیگر کودک سربازان مجاهدین خلق از آن ها امضای عضویت در ارتش آزادی بخش مجاهدین گرفتند. شهناز و بهرام در سن 15 سالگی یونیفرم نظامی پوشیده و اسلحه به دست در ارتش مجاهدین خلق سازمان‌دهی شدند.

بدلیل رنج‌هایی که سازمان به احمدعلی رازانی و خانواده‌اش روا داشته بود، او بشدت با سازمان زاویه پیدا کرده بود و با وجود آنکه دارای رده تشکیلاتی بالایی (رده MO) بود، پس از اعتراضاتش به سرنوشت همسر و فرزندانش بعنوان حلقه ضعیف و کسی که همیشه باید تحت مراقبت باشد شناخته می‌شد. پس از بازگشت فرزندانش به اشرف، ملاقاتهای او با فرزندانش ابتدا خیلی محدود و سپس کاملا قطع شد. بتول سلطانی به خاطر می‌آورد که احمد تا چه حد از گرفتاری فرزندانش در اشرف همزمان دچار خشم و اندوه بود:

“مسعود رجوی دختر و پسر وی را بهمراه انبوه کودکان دیگر که والدینشان را فریب داده و به عراق کشانده بود به خارج فرستاد. و باز روزی من او را دیدم که گویی در این دنیا نبود. و سوال کردم که برادر احمد خوب هستید؟ او گفت که چه فکر می‌کردیم و چه شد… بعد از اینکه فرزندانش را به خاطر دیدن پدرش فریب دادند و به عراق آوردند وی احساس می‌کرد سازمان از وی گروگان گرفته است. روزی من سال 85 وی را مأیوس و سرخورده دیدم و احوالش را سوال کردم. احمد گفت که نه راه به جلو و نه به عقب دارد. او گفت که غم دختر و پسرش لحظه‌ای او را آرام نمی‌گذارد و گفت که آنها را بهانه دیدار من در اینجا اسیر کردند و اول پسرم را به بهانه دیدار گول زدند و بعد با سوء استفاده از پسرم دخترم را هم گول زدند و هر دو را به اینجا کشاندند.”

بهرام و شهناز رازانی به سادگی با اسارت در اشرف کنار نیامدند. بتول سلطانی می‌گوید: “شهناز دختر وی با تشکیلات همیشه اختلاف داشت و سازمان و رهبری آن را قبول نداشت و دوست داشت از آنجا خارج گردد و همیشه تحت برخورد مسئولین سازمان بود.” و بهرام نیز به گفته رحمان قادری: “با سازمان زاویه داشت و سازمان و رهبری آن را قبول نداشت و می خواست به آلمان، جائی که از آنجا فریب داده شده و اعزام گردیده بود، برگردد و به همین دلیل همیشه تحت فشار مسئولین بود”.

قادری در خاطره‌ای از انتقاد بهرام رازانی از سران تشکیلات به ویژه شخص محمد محمدثین برای فریب کودک سربازان در حضور مسعود رجوی می‌نویسد: “بهرام پسر احمد در نشست عمومی آشکار کرد که چگونه بهنام (محمد محدثین) آنها را فریب داد. بهنام به بچه‌ها گفته بود قول می‌دهم بعد از دیدار با والدین‌تان در اشرف به اروپا برگردید و ادامه تحصیل دهید. بهرام در نشست عمومی که مسعود رجوی نیز شرکت داشت به او گفت: برادر مسعود ، برادر بهنام ما را فریب داد.”

فروپاشی روانی احمد رازانی

انتقادات احمد رازانی و فرزندانش به سران مجاهدین موجب شد که آن‌ها دیگر در تشکیلات اجازه ملاقات با یکدیگر را پیدا نکنند، احمد رازانی در بی اهمیت‌ترین رده‌ها به بیگاری گرفته شد. او در سال‌های آخر عمرش در آشپزخانه قرارگاه اشرف به کار گماشته شده بود، جایی که نهایتا در سحرگاه 27 آبان 1389 خود را حلق آویز کرد یا شاید او را حلق آویز کردند.

در آن هنگام خانواده‌های اعضای مجاهدین خلق مدت‌ها بود در مقابل دروازه‌های اشرف متحصن و خواستار ملاقات با عزیزانشان بودند. آن ها شاهد بودند که جنازه مقتول توسط چند تن از اعضای سازمان به بهداری درب خروجی پادگان منتقل شده بود. سپس اعلام شد که احمد رازانی خود را بوسیله طناب در آشپزخانه حلق‌آویز کرده است. پزشک عراقی بیمارستان پس از معاینه اولیه اعلام کرد که علت فوت وی نمی‌توانسته خودکشی باشد. بنا به گزارشات در آن زمان، پزشک از صدور جواز دفن خودداری کرد و جسد مقتول را جهت کالبد شکافی به بغداد منتقل کردند. خانواده‌های متحصن در برابر قرارگاه اشرف که به امید دیدار با عزیزان خود به انتظار نشسته بودند از شنیدن این خبر بسیار متاثر و برآشفته شدند.

از شرایط کنونی فرزندان رازانی خبری در دست نیست. امید است که پس از انتقال اعضای مجاهدین خلق به آلبانی، بهرام و شهناز نیز به مانند بسیاری دیگر از کودک سربازان سابق مجاهدین موفق به ترک این فرقه مخرب و بازگشت به جهان آزاد شده باشند.

مزدا پارسی

نوشته قتل احمد رازانی، اوج تلاشی یک خانواده در فرقه رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.