بعد از سقوط دیکتاتور عراق توسط نیروهای ائتلاف به رهبری آمریکا در سال 2003  میلادی ، جورج بوش پسر، رئیس جمهور وقت دولت آمریکا، فردی را برای کنترل موقت عراق انتخاب کرد تا این کشور جنگ زده و بی ثبات را به ثباتی نسبی در امور سیاسی، اقتصادی و نظامی هدایت کند. عنوان این فرد “حاکم غیر نظامی کشور عراق” بود. نام وی “پُل برمِر” بود. سیاستمداری کهنه کار از وزارت خارجه آمریکا، که ماموریتش تشکیل مجلس موسسان و تصویب قانون اساسی و حل و فصل سایر مسائل عراق بود.

نگاهی کوتاه به بیوگرافی آقای برمر: لوئیس پل برمر سوم (زاده 30 سپتامبر 1941) دیپلمات وزارت خارجه آمریکا، مدیر غیرنظامی عراق به عنوان رهبر حکومت موقت ائتلاف (CPA) پس از تهاجم سال 2003 به عراق توسط ایالات متحده بود که در سال 2019 درگذشت. وی به طور رسمی حدود یک سال کنترل  عراق را عهده دار بود ولی حتی بعد از اینکه به صورت فرمالیستی کارش را در عراق تمام شده اعلام کرده بودند عملا تا سالها بعد نیز کنترل عراق را از سوی وزارت خارجه آمریکا زیر نظر داشته و به مقامات بالاتر گزارش می‌داد. اتفاقات زیادی در دوران آقای برمر در عراق رخ داد. در اینجا من به یکی از مهمترین کارهای او در مورد قرارگاه اشرف می پردازم.

بعد از تشکیل قانون اساسی و تاسیس مجلس عراق و بدنبال آن انتخاب رئیس جمهور و نخست وزیر عراق، فشار برای اخراج سازمان تروریستی مجاهدین خلق از خاک عراق بالا گرفته بود، زیرا دولت تازه کار عراق نمی‌خواست در ابتدای کارش با کشورهای همسایه بخصوص ایران وارد تخاصم شده و اوضاع نابسامان کشور را وخیم‌تر کند. از سویی دولت ایران نیز بشدت مخالف حضور این گروه تروریستی در عراق بعد از صدام حسین بود. لذا به دنبال اخراج تمامی عناصر این گروه از خاک عراق بوده و خواستار استرداد رهبران این گروه تروریستی بود.

از سوی دیگر، مسعود رجوی متوسل به اقداماتی شده بود تا نگذارد سازمانش از عراق اخراج شود و جهت ممانعت از اخراج سرسختانه مقاومت می‌کرد تا جایی که اقدامات وی منجر به چند رشته درگیری بین مجاهدین خلق با نیروهای پلیس محلی و نیروهای ارتش عراق شد. لازم به توضیح است که بعد از خروج نیروهای آمریکایی حفاظت از قرارگاه اشرف را نیروهای عراقی شامل پلیس و ارتش برعهده گرفته بودند. تنش بین این نیروها و مجاهدین خلق هر روز ابعاد تازه‌ای به خود می‌گرفت. هر مواجهه و یا حمله تلفاتی از اعضای گروه رجوی در پی داشت، ولی هیچگاه خبری از جراحت و یا آسیبی به رجوی، به گوش ما نمی‌رسید.

دولت عراق مدام از دولت آمریکا که بصورت خیلی واضح از گروه رجوی حمایت می‌کرد، شکوه و شکایت می‌کرد و پیوسته خواستار اتمام حمایت‌های ایالات متحده از مجاهدین خلق می‌شد. سفارت آمریکا در عراق نمایندگانی جهت دیدار با رهبران مجاهدین خلق به قراگاه اشرف می‌فرستاد تا گروه رجوی با زبان خوش خاک عراق را ترک کند ولی رجوی بقدری گستاخ شده بود که به حرف آمریکایی‌ها نیز وقعی نگذاشته و جدی نمی‌گرفت. بدین ترتیب، مقامات آمریکایی تصمیم به تنبیه رجوی گرفتند. آقای  برمر موظف به تنبیه رجوی شد تا این تصمیم را اجرایی کند. عملیاتی در صبح روز 19 فروردین 1390 در ابعادی وسیع توسط  ارتش و پلیس عراق در قرارگاه اشرف بوقوع پیوست.

دولت عراق تا پیش از این تاریخ چند رشته درگیری‌های پراکنده و محدود با اعضای گروه مجاهدین داشت، که تلفاتی هم در پی داشت اما عملیات 19 فروردین سال 1390 چیز دیگری بود. طی این حمله گسترده دولت عراق تلفات قابل توجهی به عناصر مجاهدین خلق وارد کرد. ارتش عراق لشکر کشی بزرگی به قرارگاه اشرف انجام داد تا بتواند کل قرارگاه اشرف را تسخیر کرده و به طبع آن مجاهدین خلق را از عراق اخراج کند. خیلی ها مثل من فکر می‌کردند که این عملیات بدون اطلاع آمریکایی‌ها انجام گرفته است زیرا فکر می‌کردیم که از حمایت آنها برخورداریم، یعنی چنین فضایی به ما منتقل شده بود غافل از اینکه چراغ سبز را آمریکا به عراق داده بود.

بعدها رجوی در یکی از نشست‌های جمعی که در قرارگاه اشرف گذاشته بود اعتراف کرد که طبق اطلاعات موثقی که بدست سازمان افتاده است در زمان حمله ارتش عراق به قرارگاه اشرف آقای برمر در شهر دیالی در یک مرکز نظامی آمریکا حضور داشته و توسط هواپیماهای بی‌سرنشین که در زمان حمله بر بالای قرارگاه اشرف می‌چرخید عملیات را کنترل می‌کرد.

مسعود رجوی از این موضوع دلخوری شدید پیدا کرده بود زیرا مدام به نیروهای آمریکایی خدماتی ارائه می‌داد که انتظار داشت به پاس آن خدمات دولت آمریکا تشکر کرده و خودشان را نسبت به مجاهدین مدیون بدانند، ولی برخلاف تصورات رجوی، آمریکایی‌ها تلاش می‌کردند تا برای ایجاد ثبات درعراق عوامل بی‌ثباتی را از میان بردارند.  یکی از این عوامل بی‌ثباتی حضور گروه تروریستی مجاهدین خلق در عراق بود. دولت عراق مدام ناخرسندی خود را به مقامات آمریکایی می‌رساند و آمریکا را مسبب این بی ثباتی می‌دانست. دولت آمریکا هم برای این منظور اقداماتی را تدارک دید که یکی از آنها نشان دادن چراغ سبز به دولت عراق بود تا آقای نوری مالکی نخست وزیر وقت عراق حمله‌ای را تدارک دیده و انجام دهد.

آن عملیات خسارات بسیار سنگینی برای گروه رجوی به جای گذاشت، چرا که رجوی اعضای بی‌سلاح را مجبور به مقابله با نیروهای عراقی کرد. تا قبل این عملیات، رجوی حاضر به ترک قرارگاه اشرف نبود ولی بعد از آن مجبور به ترک قرارگاه اشرف شد. نارضایتی در میان اعضای سازمان دیگر به صورت مخفی نبود، اکثریت اعضاء معتقد بودند اگر قرار به ترک اشرف بود چرا رجوی از ابتدا این کار را نکرد تا این همه خسارت جانی و مالی به افراد نرسد. افراد به صورت واضح بیان می‌کردند که رجوی و فرماندهان سازمان در زمان وقوع حمله در مخفی گاه بودند و افراد تشکیلات را گوشت دم توپ کرده بودند. سوالی که پیش آمده بود این بود که چرا مسعود رجوی و بقیه فرماندهانش در آن حمله آسیبی ندیدند؟

پس از تخلیه اشرف، گزارش‌های مستند تصویری از قرارگاه اشرف منتشر شد که مشخص شد رجوی و فرماندهان قرارگاه در دل زمین مخفی شده بودند تا از هرگونه آسیب در امان باشند. این مخفی گاه برای شخص من و خیلی‌های دیگر زمانی روشن شد که از تشکیلات جدا شدیم. به قطع و یقین می‌دانم کسانی که هنوز در تشکیلات هستند از وجود این مخفی گاه بتونی که در زیر زمین بود مطلع نشده و هنوز هم ازآن بی خبر هستند. تشکیلات این گونه اخبار را به کسی نمی‌گوید تا نارضایتی در میان افراد شکل نگیرد. اعضای تشکیلات هیچ گاه متوجه نشدند که از کیسه خون آنان خرج شد تا رجوی زنده بماند و به حیات ننگین خود ادامه دهد و متاسفانه هنوز درب بر روی همین پاشنه می‌چرخد.

بخشعلی علیزاده

نوشته چگونه رجوی بعد از سرنگونی صدام حسین زنده ماند؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مجاهدین خلق از دهه ۱۳۶۰ تا نیمه دهه ۱۳۹۰ در عراق مستقر بود و با حمایت مستقیم رژیم صدام حسین در کمپی موسوم به اشرف در استان دیاله فعالیت می‌کرد. پس از سقوط صدام در ۲۰۰۳ و خلع سلاح شدن این سازمان تروریستی توسط نیروهای آمریکایی، شورای حکومتی عراق قطعنامه‌ای را به تصویب رساند که خواهان اخراج اعضای مجاهدین خلق از عراق شد.
اولین گروه متشکل از ۴۰۰ نفر از ساکنان اشرف در تاریخ ۲۹ بهمن ۱۳۹۰ وارد کمپ لیبرتی در نزدیکی فرودگاه بین‌المللی بغداد شدند. از همان روزهای نخست، دولت عراق محاصره شدیدی بر کمپ لیبرتی اعمال کرد. علاوه بر محاصره پزشکی، لجستیکی و رسانه‌ای، در این سالیان لیبرتی ۵ نوبت هم توسط شبهه نظامیانی که مخالف حضور آنها در خاک عراق بودند با موشک مورد حمله قرار گرفت که ده‌ها تن جان خود را از دست داده یا زخمی شدند.

۲. انتقال به آلبانی؛ توافق بشردوستانه یا معامله سیاسی؟

دولت آلبانی تنها دولتی بود که اقدام به پذیرش اعضای مجاهدین خلق در خاک خود کرد. آمریکا میلیون ها دلار به دولت آلبانی و کمیساریای پناهندگان سازمان ملل داد. منتقدان این توافق را نه یک اقدام بشردوستانه، بلکه یک «کارت» سیاسی در روابط آلبانی–آمریکا می‌دانند.

در شهریور ۱۳۹۵، بیش از ۲۸۰ نفر از اعضای آخرین گروه سازمان مجاهدین خلق از کمپ «لیبرتی» راهی آلبانی شدند و با این انتقال، حضور رسمی مجاهدین خلق در عراق پس از سه دهه پایان یافت.
در نهایت سازمان تروریستی مجاهدین خلق در سال ۲۰۱۳ با میانجی‌گری آمریکا و سازمان ملل از عراق به آلبانی منتقل شد و تا به امروز هزاران عضو آواره از عراق وارد آلبانی شده‌اند که اغلب آن ها مرد هستند.

۳. کمپ اشرف ۳؛ زندانی در قلب اروپا

اردوگاه تیرانا یا کمپ تیرانا که مجاهدین خلق به آن «اشرف ۳» می‌گویند، مقر کنونی سازمان در منطقه‌ای میان پایتخت کشور آلبانی (تیرانا) و شهر ساحلی دورس قرار دارد.
در حال حاضر نزدیک به ۲۰۰۰ نفر از اعضای سازمان مجاهدین خلق، حدود ۷ سال است که در اردوگاهی بسته و دورافتاده در نزدیکی مانز (Manëz) در استان دورس زندگی می‌کنند.

ماهیت فرقه‌ای و شرایط زندگی
فضای حاکم بر اردوگاه مانز (اشرف ۳) استبدادی و تحمیلی است. حصاری تنگ، فضایی بسته و دیوارهای بلند، همه حکایت از یک گروگان‌گیری سیستماتیک و تشکیلاتی دارد. خانواده‌های این قربانیان حق ملاقات و تماس با فرزندان خود را ندارند و سال‌هاست این اسرا از تمامی حقوق انسانی خود محروم هستند.
طبق گزارش‌ها و شهادت‌های متعدد اعضای جدا شده، شرایط زندگی در کمپ اشرف ۳ شباهت‌های زیادی با کمپ‌های قبلی مانند کمپ اشرف در عراق داشته و همچنان تحت سلطه شدید رهبری و نظام فرقه‌ای مسعود و مریم رجوی قرار دارد.
یکی از اعضای جداشده درباره وضعیت فرار از کمپ می‌گوید: هنگامی که درهای قرارگاه هنوز کاملاً بسته نشده بودند، یکی از اعضاء که می‌خواست برای درمان به بیمارستان برود، سه نفر او را بیهوش کردند و به کمپ بازگرداندند و سرنوشتش نامعلوم ماند.

موج مرگ‌های مشکوک
در دل اردوگاه مانز در آلبانی، هر هفته خبر مرگ یکی از اعضای این تشکیلات به‌طور عادی منتشر می‌شود. این مرگ‌ها که غالباً به‌عنوان سکته قلبی اعلام می‌شوند، در حالی رخ می‌دهند که هیچ‌کس نمی‌پرسد چرا تعداد مرگ‌ها این‌قدر زیاد و غیرطبیعی است.

تهدید و سرکوب اعضاء
گزارش پلیس آلبانی نشان می‌دهد که سازمان مجاهدین خلق حملات خشونت‌آمیز و تهدید به قتل علیه کسانی انجام می‌دهد که تصمیم به ترک این گروه گرفته‌اند؛ با بهانه اینکه این افراد قصد تخریب سازمان را دارند و عاملان جمهوری اسلامی هستند. پلیس آلبانی این تهدیدات را جدی گرفته و از این افراد مراقبت می‌کند.

بسیاری از اعضا تلاش کرده‌اند از اردوگاه فرار کنند، اما با محدودیت‌های امنیتی و تهدیدهای مستقیم مواجه شده‌اند.

۴. برخورد دولت آلبانی با سازمان

صبح روز ۳۰ خرداد ۱۴۰۲، پلیس آلبانی به مقر این سازمان موسوم به «اشرف ۳» حمله کرد. رسانه‌های وابسته به مجاهدین خلق از کشته شدن یک نفر و زخمی شدن حدود ۱۰۰ نفر از اعضا خبر دادند.
نهاد قضایی ضد فساد آلبانی (SPAK) برای چندین جرم جنایی از جمله تحریک جنگ، شنود غیرقانونی داده‌های رایانه‌ای، تداخل در سیستم‌های رایانه‌ای، سوء استفاده از تجهیزات و فعالیت گروه جنایی سازمان‌یافته پرونده ثبت کرده بود. زمانی که عوامل این عملیات برای توقیف تجهیزات رایانه‌ها و سرورها وارد اردوگاه شدند، با مقاومت شدید مجاهدین خلق مواجه شدند.
ماندن اعضای مجاهدین خلق در آلبانی تحت توافقنامه ۲۰۱۳ فقط برای اهداف بشردوستانه بود، اما وضعیت در ۲۰۲۳ تغییر کرده و مقام‌های مجری قانون آلبانی در حال بررسی اقدام‌های غیرقانونی و نقض توافقنامه هستند.
فعالیت‌های این سازمان تروریستی که سالها در لیست سازمان‌های تروریستی آمریکا بوده است، از موانع عضویت آلبانی در اتحادیه اروپا ذکر شده است.

۵. وضعیت کنونی؛ فروپاشی تدریجی

عضو جداشده از این سازمان، اظهار کرد: سازمان مجاهدین به یک فرقه کوچک در فرانسه تبدیل شده است. بخش آلبانی سازمان مجاهدین در حال از بین رفتن است و اگر اعضای باقی‌مانده در آلبانی نجات پیدا نکنند، فاجعه انسانی رخ می‌دهد.
گزارش‌ها از داخل اردوگاه اشرف ۳، نارضایتی داخلی فزاینده، بی‌اعتمادی متقابل و خستگی روانی را به موازات فشار فزاینده از سوی دولت آلبانی نشان می‌دهند. آنچه ابتدا به نام «پناهندگی بشردوستانه» آغاز شد، اکنون به بحرانی پیچیده برای دولت آلبانی، سازمان‌های حقوق بشری و هزاران انسانی تبدیل شده که سال‌هاست در محاصره سازمانی فرقه‌گرا از آزادی، خانواده و زندگی عادی محروم هستند.

تجربه اعضاء در کمپ‌های مجاهدین خلق، چه در عراق و چه در آلبانی، نمونه‌ای از یک نظام فرقه‌ای بسته است که آزادی فردی، ارتباط با خانواده و حق ترک سازمان را از اعضاء سلب کرده است. گزارش‌های مستقل، شهادت جداشدگان و تحقیقات پلیس آلبانی همگی این تصویر تاریک را تأیید می‌کنند.

سالاری

نوشته وضعیت اعضاء در کمپ‌های سازمان تروریستی مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اخراج مسعود رجوی از فرانسه در خرداد 1365، نقطه عطفی در این روند است. وی که پس از فرار از ایران در پاریس اقامت گزیده بود، به‌ دلیل اقدامات تحریک‌آمیز، سازماندهی گروه‌های مسلح و نادیده‌گرفتن قوانین فرانسه، از این کشور اخراج شد. در روایت رسمی فرقه، این اقدام یک “عزیمت قهرمانانه به جوار خاک میهن” خوانده شد؛ در حالی که اسناد و شواهد حکایت از اخراج سیاسی و امنیتی دارند.

در عراق، ماجرا شدیدتر بود. پس از همکاری نظامی و اطلاعاتی با رژیم بعث صدام حسین، فرقه مجاهدین در زمان سقوط صدام و ورود دولت جدید عراق به حاکمیت، به‌عنوان میراثی ناخواسته باقی ماند. این فرقه بارها با ارتش و پلیس عراق درگیری فیزیکی و مسلحانه پیدا کرد، تا آنجا که دولت عراق، با تأکید بر خطرات امنیتی حضور این گروه، خواستار اخراج کامل آن شد. تاکید رجوی بر مقاومت سرسختانه و درگیری با نیروهای عراقی، بر ماهیت غیرقانونی و خطرناک فعالیت‌های آن‌ها مهر تأیید زد.

در آلبانی نیز این داستان تکرار شد. علی‌رغم اینکه این کشور به درخواست ایالات متحده میزبانی اعضای فرقه را پذیرفت، به‌ مرور با افزایش فعالیت‌های پنهانی، آموزش‌های شبه‌ نظامی، و تخلفات گسترده در حوزه دیجیتال و سایبری، نیروهای امنیتی آلبانی بارها وارد مقر اشرف 3 شدند. برخلاف رفتار متعارف و قانونی، اعضای فرقه از ورود پلیس جلوگیری کرده، با آنان درگیر شدند. این عملکرد سوال ‌برانگیز، دلیل اصلی نگرانی دولت آلبانی از حضور ادامه ‌دار این گروه بود.

سؤال اساسی اینجاست: چرا رجوی به‌ جای تطبیق با قوانین کشور میزبان، همواره در مسیر تقابل و درگیری حرکت می‌کند؟ دلیل این رفتار را می‌توان در ماهیت بسته، مخفی‌کارانه و ایدئولوژیک فرقه جست ‌و جو کرد. فرقه رجوی به‌عنوان یک ساختار شبه ‌نظامی، علیرغم منزوی شدن و خلع سلاح هیچ‌گاه حاضر نبوده بدون قانون شکنی و دردسرسازی زیر بار شفافیت، بازرسی قانونی یا تعامل آزاد با دنیای بیرون برود. هرگونه حضور نیروهای امنیتی، تهدیدی علیه ساختار بسته و رازداری مطلق این فرقه تلقی می‌شود.

این سؤال نیز به ‌جا است که آیا این نوع رفتارها مصداق فعالیت تروریستی یا حداقل اقدامات شبه‌غیرقانونی نیست؟ در عرف بسیاری از کشورها، جلوگیری از ورود پلیس با حکم رسمی، تخریب اموال عمومی، آموزش نیروهای شبه‌نظامی، و فعالیت‌های مخفیانه سایبری، همگی مصادیقی از تهدید امنیت ملی محسوب می‌شود. اما با وجود این شواهد، چرا برخی سیاستمداران غربی همچنان از مریم رجوی و فرقه‌اش حمایت می‌کنند؟

پاسخ را باید در دو عامل جست‌وجو کرد: پول و بازی‌های سیاسی. فرقه رجوی با سرمایه‌گذاری گسترده در لابی‌گری، پرداخت‌های سخاوتمندانه به سیاستمداران بازنشسته، و وعده‌های پوچ در زمینه “آلترناتیو دموکراتیک” بودن، سعی در خرید مشروعیت دارد. برخی سیاستمداران نیز که منافع مالی یا سیاسی کوتاه‌مدت برایشان اولویت دارد، این ریسک را به جان می‌خرند؛ حتی به قیمت نادیده‌گرفتن سابقه سیاه این گروه در خشونت، نقض حقوق بشر و وابستگی به دیکتاتوری‌ها.

در پایان، آنچه مسلم است این است که فرقه رجوی هر کجا که رفته، نه ‌تنها نتوانسته در چهارچوب یک سازمان سیاسی قانونی و پاسخ‌گو عمل کند، بلکه در نهایت با اخراج، انزوا یا درگیری مواجه شده است. و این، شاید بهترین نشانه برای فهمیدن ماهیت واقعی این سازمان باشد.

سالاری

نوشته چرا پایان کار مجاهدین خلق در هر کشور به اخراج ختم می‌شود؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

واقعیت تاریخی: اخراج، نه عزیمت

رجوی پس از فرار از ایران و استقرار در فرانسه، سال‌ها در این کشور فعالیت تبلیغاتی و سازماندهی مخالفان مسلح جمهوری اسلامی را دنبال می‌کرد. اما در سال ۱۳۶۵، بنا به مصالح امنیتی و فشارهای دیپلماتیک ناشی از رفتارهای خصمانه و آشوب‌طلبانه سازمان مجاهدین خلق، دولت فرانسه تصمیم به اخراج وی گرفت. در خرداد همان سال، فرانسه عملاً مسعود رجوی را از خاک خود بیرون کرد.
اما برای اینکه این شکست سیاسی به مثابه فرار یا اخراج جلوه نکند، فرقه رجوی دست به تحریف زد و آن را با عنوان “عزیمت تاریخی به جوار خاک میهن” جا زد. این واژه‌سازی نه‌تنها ریاکارانه، بلکه تلاشی برای پنهان‌سازی یک تحقیر بین‌المللی بود.

پیوند با خیانت: پناه بردن به دشمن قسم خورده ملت ایران

تحریف بزرگ‌تر زمانی آغاز می‌شود که رجوی به جای عزیمت به یک کشور بی‌طرف یا همراه با اصول حقوق بشر، راهی عراقِ صدام حسین شد؛ یعنی به آغوش دیکتاتوری که درست در همان زمان، در حال جنگ تمام‌عیار با ایران بود. رجوی نه ‌تنها پناهنده دشمن متجاوز شد، بلکه با امضای توافق‌نامه‌های نظامی و اطلاعاتی با رژیم بعث، سازمان تحت رهبری‌اش را رسماً به بازوی اطلاعاتی و نظامی صدام علیه ایران تبدیل کرد.

در این دوره، حضور فرقه رجوی در عراق نه یک استقرار سیاسی، بلکه نوعی مزدوری علنی بود. جلسات متعدد رجوی با صدام حسین، فرماندهان اطلاعاتی و امنیتی بعثی و گزارش‌های متعدد سازمان‌های بین‌المللی درباره همکاری‌های نظامی مجاهدین با ارتش عراق، نشان از خیانت مطلق ملی داشت؛ خیانتی که به قیمت جان هزاران ایرانی تمام شد و لکه ننگی بر تاریخ معاصر کشور باقی گذاشت.
فریب واژه‌ها، تطهیر خیانت نیست.

فرقه رجوی تلاش می‌کند با واژه‌سازی‌هایی نظیر “عزیمت”، “جوار خاک میهن” بر حقیقت تلخ این جابه‌جایی پرده بکشد. اما واقعیت را نمی‌توان برای همیشه در پشت واژگان ساختگی پنهان کرد. عزیمت وقتی در چارچوب اخراج و پناه‌جویی نزد دشمن متجاوز صورت گیرد، دیگر بار ارزشی ندارد؛ بلکه نشانه‌ای از ورشکستگی سیاسی، اخلاقی و ایدئولوژیک است.

سالاری

نوشته عزیمت یا اخراج؟! اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در آن زمان نیروهای آمریکایی در اشرف حضور داشتند ولی همه امورات دست عراقیها بود. هر روز یک تضادی پیش می آمد. رجوی انتظار داشت که مثل دورانی که آمریکا حفاظت را بعهده داشت تنظیم کنند. بدین منوال گذشت تا اینکه عراق برای حاکمیت بر تمامی عراضی خویش خواهان استقرار نیروی پلیس در اشرف شد. رجوی و دیگر سران مخالف این موضوع بودند. جلسه سه جانبه برگزار شد. آمریکا ناظر بود ولی این جلسه بجایی نرسید.

براستی چرا رجوی میخواست که این موضوع به خشونت کشیده شود؟ این سئوالی است که هیچ وقت به آن پاسخی داده نشد. براستی رجوی با اینکار دنبال چه بود؟ رجوی از دیر باز فکر میکرد که میتواند به همه موضوعات پاسخ دهد. یعنی به همه القا کرده بود که توانایی ژرف دارد و اطرافیان او هم میگفتند که برادر از غیب خبر دارد و مریم می‌گفت خداوند هیچ وقت زمین را بدون حجت نگذاشته، منظورش مسعود بود! خب باید دید با این همه القابی که به او داده بودند چرا چند دهه در جا میزد و بقول خودش من چندین بار تا بالای دیوار رفتم ولی خوردم زمین! براستی این همه درس عبرت نشده که اینقدر به خودت بها ندهی .

و اما در 6 و7 مرداد 1388 دولت عراق وقتی دید طرف مقابلش حرف خوش حالیش نیست از نیروی نظامی استفاده کرد و از سه جهت به اشرف تهاجم کرد و به هدف خود رسید که در این بین 11 کشته و تعداد زیادی زخمی و تعدادی را اسیر کردند. رجوی چند اشتباه محاسباتی داشت.

یکم فکر میکرد نیروهای آمریکایی مانع از خشونت خواهند شد و طرف رجوی را خواهند گرفت. دوم اینکه فکر میکرد اعضاء در صحنه تا به آخر خواهند جنگید و مانع پیشروی نیروهای عراقی خواهند شد .ولی همه اینها عکس شد و جلو چشمان نیروهای آمریکایی که قول حفاظت داده بودند اعضای سازمان را می‌کشتند. رجوی باز وارد صحنه شد البته نمیدانم در کدام ساحل امن گفت شلیک یک کیفیت بود. آقا انتظار داشت نیروهای عراقی تا دندان مسلح با شیرینی و شربت به استقبال اعضای مجاهدین بیایند؟! حالا قضاوت با شما است که رجوی چند دهه بود که اشتباه محاسبه داشت بخصوص آمدن به عراق به عراقی که در حال جنگ با ایران بود با این حال هیچوقت نگفت که من اشتباه کردم و می‌توانستیم با مسالمت همه چیز را حل کنیم ولی از آنجایی که رجوی همه کسانیکه با او مخالف هستند را منتسب به ایران قلمداد میکند لذا عده دیگری باید بهای آن را بپردازند و خون بدهند وی گفت من به هیچ کس پاسخگو نیستم. این یعنی انسان غیر متعهد به تمام موازین شناخته شده در جامعه …

علی هاجری – آلبانی

نوشته مردادماه خونین اشرف را چه کسی رقم زد؟ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

“هشام العلوی” معاون وزیر خارجه عراق، طی گفت‌وگویی با خبرگزاری آناتولی گفت: ببینید چگونه با حضور ” گروه تروریستی مجاهدین خلق” برخورد کردیم، به طوری‌ که به نمونه خوبی از موفقیت ما تبدیل شد.

او افزود: ما با ایران و سازمان ملل همکاری کردیم و فعالیت‌های این گروه را محدود نمودیم، به‌طوری‌ که بسیاری از عناصر آن به اروپا پناهنده شده‌اند.

العلوی تاکید کرد که عراق برای خلع سلاح گروه‌های معاند با جمهوری اسلامی در اقلیم کردستان، با ایران همکاری می‌کند و افزود:‌ خلع سلاح این گروه‌ها آسان تر از خلع سلاح “پ ک ک” است.

گفتنی است که در شهریور ۱۳۹۵ آخرین اعضای گروه تروریستی مجاهدین خلق، اردوگاه خود در عراق را ترک کردند. آنها شامل ۲۸۰ عضو باقیمانده این گروه بودند که از عراق به مقصد آلبانی پرواز کردند.

به این ترتیب با بسته شدن قرارگاه اشرف حدود سه سال قبل و بعد از آن اردوگاه لیبرتی، حضور بیش از سی سال این گروه تروریستی در عراق پایان یافت.

نوشته اظهارات معاون وزیر خارجه عراق درباره همکاری با ایران و سازمان ملل در اخراج مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ما که از اردوگاه عراق و به عنوان اسیر به سازمان پیوسته بودیم فکر می کردیم که دیگر کار تمام است چون تجربه شکست اول یعنی عملیات فروغ جاویدان را نداشتیم و در انتظار حرکت به سمت ایران بودیم ولی هر روز که می گذشت خبری از حرکت نبود تا اینکه صدام سرنگون شد و رجوی دستور داد که باید ابتدا پرچم سفید بلند کرده و هیچ گونه اقدام نظامی انجام ندهیم و همه افراد با کلیه ادوات و تجهیزات نظامی به قرارگاهها برگردند.

در آن موقع رسته من پدافند هوایی بود و در شهر جلولا مستقر بودم اما با ادوات نظامی که داشتیم کاری هم از ما بر نمی آمد و توان مقابله با تجهیزات نظامی آمریکا را نداشتیم. البته در این جریان چندین قرارگاه سازمان مورد حمله قرار گرفت. تعداد زیادی کشته دادیم ولی رجوی جرات دادن فرمان حرکت به سمت مرز ایران را نداشت البته خودش می دانست شعار سرنگونی بیشتر برای سر کار گذاشتن نیروهایش بود.

بعد از دستور تسلیم شدن ما نیز مانند بقیه پرچم سفید بلند کردیم و عملا به جای حمله و پیشروی تسلیم نیروهای آمریکایی شدیم .
بعد از این مرحله عقب نشینی سازمان گام به گام انجام گرفت. ابتدا در مقابل نیروهای آمریکایی تسلیم شدیم این در حالی بود که رجوی در نشست عمومی عنوان کرده بود اگر نیروهای آمریکایی جلوی ما را بگیرند می گوییم گم شوید و ما می خواهیم به ایران برویم اما این گونه نشد و رجوی بدون هیچ گونه اجباری تسلیم شد.

در مرحله بعد برگشت به قرارگاه و تحویل دادن سلاح یعنی خلع سلاح کامل بود که شامل زرهی ها و حتی سلاح انفرادی بود و برای نگهبانی هم سلاح نداشتیم و مجبور بودیم با چماق و سرنیزه گشت بدهیم .

مرحله بعدی بازرسی کمدهای فردی و از بین بردن هرگونه نوشته ای علیه آمریکا و سوزاندن سرودهای نبرد با آمریکا و ….
در مرحله بعدی بازگشت همه نیروها به اشرف بود و همگی در محاصره کامل نیروهای آمریکایی درآمدند و کسی جرات خارج شدن از اشرف را نداشت مگر با هماهنگی نیروهای آمریکایی .

بعد از این مرحله شروع درگیری افراد با همدیگر در مناسبات سازمان و شروع تناقضات بود که حتی مسئولین هم توان جواب دادن نداشتند و به نوعی سعی می کردند از سرشان رد کنند .

مرحله بعد درگیری با نیروهای ارتش عراق بود که خواهان گرفتن اشرف بودند و رجوی باز سر باقی ماندن در اشرف اصرار داشت و طی چند مرحله تعداد زیادی از نفرات سازمان کشته شدند. این در حالی بود که رجوی می توانست جلوی کشتار را بگیرد .

مرحله بعدی ورود خانواده ها به اشرف برای ملاقات بود که ضربه بسیار بزرگی به رجوی بود و اقدام به جای خانواده ها شروع ریزش گسترده نیرو در سازمان را در پی داشت بطوری که بعدا نتیجه آنرا دیدیم. سازمان مجبور شد در نهایت در اوج خفت و خواری اشرف را ترک کند. اشرفی که روزگاری همه چیز رجوی ها بود و شعارهای عوامفریبانه زیادی سر ماندن در اشرف سر می دادند ولی وقتی با ایستادگی خانواده ها و ریزش نیرو مواجه شدند. مجبور به ترک اشرف شدند و بعد از ورود به لیبرتی فکر می کردند می توانند مانند اشرف چند سالی جا خوش کنند ولی با حضور خانواده ها و ایستادگی شان در نهایت مجبور شدند هزاران کیلومتر دورتر از مرزهای ایران جا بگیرند.

من نیز در جریان این عقب نشینی سازمان بودم ولی در مقطعی در اشرف با حضور خانواده ام متوجه دروغ های رجوی شدم و تصمیم گرفتم از سازمان فرار کنم واکنون هم از این اقدام بسیار خوشحال هستم و امیدوارم روزی نیروهایی که هنوز درگیر فریب های رجوی هستند از مناسبات جهنمی رجوی آزاد شوند .

عین الله شعبانی

نوشته خاطراتی از عقب نشینی رجوی در سال ۸۲ اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

جنگ جدیدی بین سازمان و خانواده ها مخصوصاً از سال 83 به بعد در گرفت. در نهایت این کشاکش ها، رهبری سازمان را وادار کرد که از اشرف جابجا شده و به لیبرتی که به عنوان سر پل از سوی سازمانهای بین المللی شناخته شده بود منتقل کند. رجوی به هیچ عنوان حاضر نبود از خاک عراق کنده شود. زیرا از قبل گفته بود اشرف بود و نبود ماست و یا چو اشرف نباشد تن من مباد و همچنین گفته بود اشرف کانون استراتژیک نبرد ماست! در حقیقت جابجایی اعضای سازمان از اشرف به لیبرتی امری بود که خانواده ها به رجوی تحمیل کردند. با وجود جابجائی باز هم رجوی از رو نرفت و وقتی به لیبرتی منتقل شدند به نیروهایش گفت لیبرتی پلی است به سوی تهران!!! به نیروهایش وعده های کاذب داد اما خانواده ها دست بردار نبودند و برای ملاقات با عزیزانشان جلوی قرارگاه لیبرتی هم تجمع کردند. این فشارها ادامه داشت تا این که رجوی مجبور شد از عراق دل بکند و نیروهایش را با کمک آمریکا و سازمانهای بین المللی به تنها کشوری که به آنها پناه داد یعنی کشور آلبانی منتقل کند. این جابجایی مایه رسوایی رجوی شد و در بین نیروهایش خار و ذلیل شد. عقب نشینی از عراق یعنی شکست استراتژیک رجوی، او به این امر واقف بود اما چاره ای نداشت که به خواست اربابان خود تن دهد، اما این وضعیت اثری که بر روی نیروها گذاشت برای رجوی ضربه ای سنگینی بود! خیلی از نیروهای رجوی به محض این که به لیبرتی رسیدند از صفوف سازمان جدا شدند و به کشورهای دیگر پناهنده شدند و از زمانی که به آلبانی رفتند این جدایی ها ادامه دارد.

آنچه که باید بدانیم این است که رجوی در حقیقت ماهیت غیر دمکراتیک دارد. اگر چه بعضی مواقع فیتیله سرکوب را پایین می کشید اما به او تحمیل می شد. همه آن امکانات و تاسیساتی که در سطح قرارگاه اشرف بنا کرده بود همواره در جهت آن هدفی بود که دنبال می کرد. او هیچ وقت قابل اعتماد نیست و به همین دلیل با وجود نرمش های اجباری در داخل تشکیلات باز هم شاهد هستیم که نیروها هر روز از تشکیلات می گریزند. وقتی در قرارگاه اشرف بودیم اعضای سازمان در هر فرصتی به آمریکایی ها پناه می بردند. حالا در آلبانی این سناریوی جدایی ادامه دارد. افراد همین که برایشان فرصتی فراهم می آید از چنگ رجوی فرار می کنند و به انجمن نجات آلبانی پناه می برند. در حال حاضر در قرارگاه مجاهدین خلق در آلبانی در حقیقت نیروها متاسفانه تحت شدیدترین کنترل هستند و هیچ آزادی عملی ندارند. اردوگاه مانز در آلبانی از زندان ابوغریب هم بدتر است. کسی نمی تواند از آن قلعه بگریزد. با ایجاد دیوار بتونی عریض و طویل و دوربین های پیشرفته هر جنبنده ای را در داخل تشکیلات مانیتور می کنند و تحت نظر دارند. اگرکسی از آن زندان قصد فرار داشته باشد به قطع و یقین دستگیر می شود مگر این که شرایطی فراهم آید تا به شهر بیاید یا شرایطی پیش آید که به نزد نیروهای پلیس و نیروهای امنیتی آلبانی برود. خلاصه فرصت ها نادرند و اوضاع بسیار پیچیده ، با این وجود می بینیم تعدادی از اعضای سازمان در آلبانی جدا شده و بعد از سالهای متمادی به کوری چشم رجوی به خانواده خود وصل شدند و ثابت شد سلسله اقدامات بازدارنده رجوی هیچ فایده ای نداشت. هر چه جلوتر رفتیم شرایط اوضاع سیاسی برای رجوی تنگ تر شد. دیگر راه برون رفتی برایشان متصور نیست.

محمد رضا گلی

نوشته سلسله اقدامات رجوی در داخل تشکیلات بعد از سرنگونی صدام – قسمت پایانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دولت آلبانی بر خلاف انتظار خانواده ها دست مجاهدین خلق را باز گذاشت و در شهر دورس زمین های فراوانی را در اختیار آنها گذاشت، تا به توسعه کمپ و زیر ساخت برای هرچه بیشتر قرنطینه کردن اعضا بپردازد. رسانه های محلی آلبانی گزارشاتی از پرداخت های مالی مسئولین مجاهدین خلق به سیاستمداران، اعضای پارلمان و خبرنگاران منتشر کردند، تا در مقابل در مجامع و افکار عمومی از آنها حمایت شود. برخی از شخصیت های آلبانیایی مخالف مجاهدین خلق گفتند آنها یک رابطه قوی با پلیس و نهادهای امنیتی برقرار کرده اند. با وجود انکارهای مجاهدین خلق، تشکیل ارتش سایبری با ماموریت بالا بردن جنگ اطلاعاتی و تخاصم سیاسی بین دولت ایران و اضدادش بوده است.

ارتش سایبری مجاهدین خلق که به ارتش صفحه کلید معروف است در فضای مجازی هزاران اکانت فیک و ترول درست کرده اند که توسط خود اعضای گلچین شده مجاهدین خلق اداره میشود. آنها در اینستاگرام، تلگرام و فیسبوک و بخش کامنت روزنامه های غربی از صبح تا شب به زبان های فارسی، عربی و انگلیسی مشغول فعالیت هستند. انتشار مطالب ضد ایرانی و به سود رجوی از وظایف این اعضاست. مجاهدین خلق علیرغم اینکه از هیچ حمایتی در داخل ایران برخوردار نیستند، تلاش می کنند که با پرداخت پول های کلان به سناتورهای آمریکایی و تولید کامنت هایی در رابطه با مبارزه با هدف آزادی مردم ایران خود را مطرح نمایند. آنها هرگونه مخالفت با سیاست های خودشان را با اکانت های فیک همچون تو مزدور رژیم هستی! یا تو بر علیه آزادی مردم ایران هستی! برخورد کرده و فرد منتقد را مورد حمله قرار می دهند. آنها با هزاران کامنت از سخنان ضدایرانی ترامپ حمایت کردند.

مجاهدین خلق که در گذشته از حمایت مالی صدام برخوردار بودند، اکنون از سوی عربستان حمایت مالی میشوند، به گفته کارشناسان مالی هیچ گزینه ای جز عربستان نمی تواند مجاهدین خلق را این چنین حمایت مالی کند. رهبران مجاهدین خلق از طرف دیگر با توجه به اینکه می دانستند که در صورت حضور اعضا در آلبانی با توجه به شرایط متفاوت آن بلحاظ کنترلی می تواند ریسک جدایی هرچه بیشتر اعضا را بالا تر ببرد در عراق و قبل از انتقال اعضا به آلبانی ضمن انعقاد یک توافق نامه با کمیساریای ملل و دولت آلبانی تاکید کردند اعضا از هیچگونه حق پناهندگی شخصی در آلبانی برخوردار نبوده و نماینده مجاهدین خلق در آلبانی نماینده تام الاختیار آنهاست و از همان داخل عراق دست اعضا را برای هر گونه درخواست جدایی بستند.

اعضای منتقدی که در سال های اول وارد آلبانی میشدند در صورت جدایی از هیچ گونه حق پناهندگی، کار و مجوز خروج از آلبانی برخوردار نبودند. و براساس توافق بین مجاهدین خلق و دولت آلبانی اعضا حتی در صورت جدایی نیز می بایست مستمری خود را از مسئولین مجاهدین خلق دریافت می کردند. وبه همین دلیل با توجه به وضعیت وخیم اقتصادی کشور آلبانی و فقدان هرگونه زمینه کار و استخدام آنها برای اینکه مستمری ماهیانه آنها قطع نگردد مجبور به اجرای دستورات رهبران مجاهدین خلق بودند. ولی با افزایش تعداد اعضای جداشده و اعتراضات و تحصن های آنها در محل شعبه کمیساریای آلبانی انها مجبور شدند تا حدودی مسئولیت حقوقی جداشدگان را بپذیرند. هدف رهبران مجاهدین خلق از وارد کردن حداکثر فشار بر اعضای جداشده به خاطر این بود که مقاومت آنها در هم شکسته شود و در نهایت آنها را مجبور به بازگشت به داخل تشکیلات نمایند. و از طرف دیگر به اعضای ناراضی در درون تشکیلات این پیام را بدهند که در صورت جدایی در بیرون از تشکیلات با مشکلات حقوقی و معیشتی مواجه خواهند شد. ولی با وجود شرایط سخت آلبانی و زد و بندهای ناجوانمردانه رهبران مجاهدین خلق اعضای دیگری جدا شدند و نشان دادند که مرعوب تبلیغات و دسیسه های رجوی ها نخواهند شد.

خانواده های خوزستانی با وجود شرایط سخت و عدم چشم انداز هرگونه تماس و یا دیدار حضوری عقب نشینی نکرده و همچنان به تلاش ها و حمایت های خود از وابستگانشان ادامه دادند. آنها با نامه نگاری به مسئولین دولت آلبانی از آنها خواستند که به وظایف خود در قبال حقوق قانونی اعضای جداشده و خواهان جدایی عمل کنند. خوشبختانه دولت آلبانی بعد از پی بردن به ماهیت تروریستی مجاهدین خلق و مشکلاتی که در این خصوص برای دولت آلبانی ایجاد کرد تا حدودی در سیاست های خود تجدید نظر نمود. حمله پلیس آلبانی در تاریخ 30 خرداد پس از اینکه سران مجاهدین خلق از بازرسی مقر ممانعت بعمل آوردند اقدام به جمع آوری کامپیوترهای آنها و دستگیری تعدادی از اعضا نمود. در تحولی دیگر بعد از مدتها انجمن نجات توانست برغم تمامی تبلیغات مسموم رهبران مجاهدین خلق در آلبانی توسط اعضای جداشده تاسیس گردد که با تاسیس آن شوق امید بار دیگر در دلهای خانواده ها روشن شد. و خانواده ها بار دیگر عزم خود را برای دور جدیدی از مبارزه افشاگرایانه آماده کرده اند که بی شک چشم انداز روشنی پیش روی آنها خواهد بود.

پایان

علی اکرامی

نوشته اولین حضور خانواده های خوزستانی در مقابل پادگان اشرف – قسمت پایانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ولی بدنبال قرارداد بین مجاهدین خلق و ارتش آمریکا که براساس آن فرماندهان آمریکایی موافقت کردند ما به ازای خلع سلاح مجاهدین خلق موجودیت آنها را در عراق بصورت ترانزیت و تا زمان حضور آنها در خاک عراق به رسمیت بشناسند و از آنها تحت عنوان پروژه اعضای تحت حمایت براساس مفاد قرارداد 4 ژنو حمایت کنند، رهبران مجاهدین خلق دچار این اشتباه محاسبه شدند که گویا می توانند ضمن همکاری با ارتش آمریکا و دیگر احزاب و شخصیت های عراقی مخالف، زمینه ادامه حضور خود را در خاک عراق فراهم سازند.

در ادامه حضور نیروهای آمریکایی در خاک عراق که عملا قدرت و حاکمیت را بدست گرفته بودند، بین وزارت خارجه (کالین پاول) و وزارت دفاع (دونالد رامسفلد) این کشور برسر چگونگی برخورد با مجاهدین خلق اختلافاتی رخ داد. وزارت خارجه معتقد بود که می بایست از مجاهدین خلق بخاطر سوابق تروریستی و بخصوص نقش آنها در ترور مستشاران آمریکایی در دوران شاه و فقدان هرگونه آزادی در مناسبات آنها همچنان بعنوان یک گروه تروریستی در انزوا یاد کرد و حتی بقول کارمندان وزارت خارجه که در اشرف با اعضای مجاهدین خلق مصاحبه می کردند هدفشان انحلال آنهاست. ولی از سوی دیگر وزارت دفاع آمریکا توجیه اش برای ادامه حضور این فرقه در عراق این بود که با توجه به احتمال نفوذ جمهوری اسلامی در عراق و استفاده آنها از شرایط بهم ریخته بعد از صدام و همچنین آشنایی مجاهدین خلق به موقعیت جغرافیایی عراق و توان آنها بعنوان یک تشکل منسجم و امکان استفاده از آنها برای شناسایی و دستگیری رهبران سابق حزب بعث و مقامات دولتی و فرماندهان ارتشی می بایست آنها را در عراق همچنان حفظ کرد و از توانمندی های آنها در راستای مقابله با دولت ایران استفاده نمود.

رهبران مجاهدین خلق تحت تاثیر همین رویکرد ارتش آمریکا به اعضا القاء کردند که گویا این تشکیلات مجددا توسط ارتش امریکا و با سلاح های مجهزتر مسلح خواهند شد و شرایط بگونه دوران حاکمیت صدام برای آنها پیش خواهد رفت. رجوی پا را از این فراتر گذاشته و خطاب به نیروهایش پیام داد که خاک عراق کانون تشدید بحران آمریکا با جمهوری اسلامی خواهد بود. و آنها در نهایت توسط ارتش آمریکا مسلح شده و جرقه جنگ زده خواهد شد. رجوی با عنوان کردن حرکت بسمت خط موازی با صاحب خانه جدید و جلب همکاری ارتش و دولت آمریکا مخالفت های دولت عراق را خنثی دانست و شرایط را برای عملیات سرنگونی این بار با حمایت ارتش آمریکا پیش بینی کرد.

وی در ادامه گفت: آمریکا هیچگاه خاک عراق را ترک نخواهد کرد واین همه هزینه نکرده که بسادگی از عراق برود. و با این تحلیل های خوش باورانه تلاش کرد اعضا را برای ماندن در عراق ترغیب نماید و این چنین شعار اشرف حفظ شرف را جایگزین گزینه خروج از اشرف نمود. در ورای تمامی این تحلیل های پوشالی رجوی بخوبی می دانست در صورت تخلیه اشرف و خروج از عراق و قرار گرفتن اعضا در ملا آزاد اروپا عملا باید فاتحه تشکیلاتش را بخواند و پروسه ریزش نیرو و فروپاشی تشکیلات بصورت جدی رقم خواهد خورد.
اما برخلاف تمامی پیش بینی های رجوی جابجایی نیروهای حفاظتی آمریکا با نیروهای ارتش عراق در آذر ماه 86 صورت گرفت ونیروهای عراقی حفاظت اشرف را برعهده گرفتند. نوری مالکی نخست وزیر عراق اعلام کرد که مجاهدین خلق یک نیروی تروریستی هستند و می بایست خاک عراق را ترک کنند. نخست وزیر عراق همچنین تاکید کرد مجاهدین خلق می بایست حق حاکمیت ارتش عراق در پادگان اشرف را که جز لاینفک خاک و حاکمیت عراق است، به رسمیت بشناسند.

تا قبل از این توافق جابجایی نیروها بین ارتش آمریکا و عراق مجاهدین خلق تحت هیچ شرایطی به نیروهای ارتش عراق اجازه ورود به پادگان اشرف را نمی دادند. واشرف را جز ملک و حاکمیت مجاهدین خلق می دانستند. همزمان از داخل پادگان اشرف خبرهایی مبنی بر زندانی کردن و بد رفتاری با اعضای معترض و خانواده هایشان که از ایران برای دیدار با آنها بعداز سالها بی خبری بگوش فرماندهان ارتش عراق رسیده بود. دولت عراق برای تضمین سلامتی ساکنین اشرف که براساس توافق با ارتش امریکا مسولیت آن برعهده شان بود، طبق یک در خواست رسمی از مسولین مجاهدین خلق خواست تا با ایجاد یک پست حفاظت و بازرسی در خیابان 100 موافقت کنند تا آنها بهتر بتوانند سلامت ساکنین را تضمین کنند، ولی رهبران مجاهدین خلق با تکرار همان ادعاهای واهی همیشگی که اشرف جزیی از خاک ایران و بصورت مستقل از حاکمیت دولت عراق است، با این در خواست مخالفت کردند.

فرماندهان ارتش عراق بدنبال این موضع مسئولین مجاهدین خلق یک هفته به آنها فرصت دادند تا در مسیر ورود ارتش عراق به مناطق مشخص شده مقاومتی نداشته باشند. همزمان رهبران مجاهدین خلق ضمن دادن آماده باش به اعضا به دروغ به آنها اعلام کردند نیروهای امنیتی ایران ضمن همکاری با ارتش عراق در نظر دارند به قرارگاه اشرف حمله و آنها را دستگیر و به ایران مسترد کنند و تلاش نمودند احساسات اعضا را تهییج نمایند. ستاد فرماندهی مجاهدین خلق به ریاست مژگان پارسایی تشکیل و از اعضا خواستند ضمن مسلح شدن به سلاح های سرد و گرم در مقابل ورود یگان های ارتش عراق دیوار گوشتی تشکیل و به هر نحو ممکن مانع از ورود آنها به مناطق مشخص شده گردند.

با تحریک فرماندهان که پشت صحنه و در یک مکان امن بودند اعضا تحریک شدند که به پرسنل ارتش عراق فحاشی و به سمت آنها سنگ پرتاب کنند که منجر به مجروح شدن تعدادی از پرسنل این ارتش گردید. در نهایت بعداز اینکه هشدارهای ارتش عراق نتیجه نداد آنها برای دفاع از خود وارد درگیری شدند. فرماندهان مجاهدین خلق طبق توصیه های مژگان پارسایی به اعضا فرمان می دادند حتی به قیمت کشته شدن تمامی اعضا اجازه ورود ارتش عراق به محدوده مشخص شده را ندهند. این درگیری ها در مرداد88، فروردین 90 و در شدیدترین آن در 10 شهریور 92 تکرار شد که منجر به کشته شدن دهها نفر از اعضای نگون بخت گردید.

رجوی هیچگاه فاش نکرد که اصرار او در ماندن در پادگان اشرف و قربانی کردن صدها عضو بخاطر چیست؟ حضور ارتش عراق در پادگان اشرف بمثابه بخشی از خاک عراق و در راستای تامین جان و امنیت اعضا چه مشکلی ایجاد می کند؟ البته پاسخ برای همه روشن بود ایجاد پست های بازرسی در قرارگاه اشرف بعد از سالها و شکسته شدن طلسم اختناق و وحشت رجوی می توانست انگیزه اعضا را برای فرار و کمک از پرسنل ارتش عراق جهت ورود به دنیای آزاد بالا ببرد، برای تقابل با این شرایط رجوی تصمیم گرفت اعضا را قربانی کند وگرنه برای هر ناظر بیطرفی مشخص بود در صورتیکه رجوی دست از لجبازی بر می داشت و حق قانونی حاکمیت دولت عراق بر پادگان اشرف را به رسمیت می شناخت و یا از همان فردای سرنگونی صدام که شرایط برای خروج ازعراق مهیا بود خاک عراق را ترک می کرد، این میزان از اعضا قربانی نمی شدند و اعضای باقیمانده هم می توانستند مسیر زندگی خود را آزادانه انتخاب کنند.

اصرار رجوی برای ادامه حضور در کشور نا امن عراق و بخصوص دشمنی مردم این کشور بخاطر جنایات این گروه در انتفاضه شعبانیه که منجر به کشته شدن بسیاری از مردم کرد و شیعه عراق گردید فقط بخاطر ترس و وحشت وی از جدایی اعضا بعد از استقرار در یک کشور آزاد بود. موضوعی که سالهای بعد با جدایی صدها عضو و بازگشت به کانون گرم خانواده بزرگ ترین ضربه را به رجوی زد واین روند همچنان ادامه دارد.

علی اکرامی

نوشته نقش رجوی در خون هایی که در عراق به زمین ریخته شد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در مقاطع مختلف از ۲۰۰۳ الی ۲۰۱۲ حکم دولتی و دادگاه عراق بارها تکرار و به سازمان مجاهدین خلق ابلاغ شد.

تا قبل از سقوط صدام، اعضای فرقه رجوی در کمپ اشرف مستقر بودند و برای خروج از کمپ نیاز به برگه های موسوم به عدم تعرض بود که برای گروهی که به طور مستمر برای خرید وسایل و تدارکات به شهرهای مختلف عراق می رفتند صادر شده بود و سایر ترددات با هماهنگی انجام می شد. علاوه بر این اعضای سازمان اجازه ارتباط با اهالی عراقی از جمله شیعیان و عشایر را نداشتند و تمامی تحرکات تحت رصد استخبارات عراق بود. رجوی هم به طور اکید می گفت قانون کشور صاحبخانه لازم الاجرا است و ما مهمان هستیم.

بعد از سقوط صدام بلافاصله همکاری رجوی با نیروهای آمریکایی شروع شد و کمپ اشرف به مدت ۵ سال در اختیار نیروهای ائتلاف حمله کننده به عراق قرار گرفت. با پشتوانه آنان در تقابل با دولت عراق و دستورات و قوانین آن به تبلیغات و فعالیت های گسترده ای هم برای جذب عشایر عراقی و استخدام نیرو اقدام نمودند.

حدود ۶۰۰ تا ۱۰۰۰ حقوق بگیر استخدامی از افراد محلی و مزدور در شهرهای مختلف عراق از طریق سرشبکه‌هایی زیر نظر بخش اطلاعات سازمان فعالیت داشتند.

رجوی با دخالت های مختلف، اصرار به ماندن در عراق داشت و با توسل به نیروهای آمریکایی احکام دولت عراق را اجرا نمی‌کرد.

پس از پنج سال همکاری گسترده با نیروهای اشغالگر، در اواخر سال ۲۰۰۷ به هنگام تعدیل نیرو های اتئلاف در عراق، علیرغم تمایل و اصرار رهبران فرقه به باقیماندن بخشی از نیروهای آمریکایی برای حفاظت، آنان اشرف را ترک نموند و کنترل کمپ را به عراقی ها سپردند. پس از آن کشمکش ها گسترده تر شد. در سایه اقدامات رجوی از قبیل دخالت در امور داخلی، انواع پروژه های مختلف در گسترش کمپ اشرف، اختلاف بین عشایر ، موضع گیری های علیه دولت وقت ، کشتار مردم طی سالیان حضور در عراق و برخورد های تحقیر آمیز با مردم مناطق شیعی و کرد نشین با پشتوانه صدام حسین زمینه ساز اخراج و به خطر افتادن  امنیت نیروهای ساکن اشرف شده بود. موضوعی که رجوی به خوبی به آن واقف بود ولی رهبران فرقه ادعا می کردند طبق توافق با نیروهای اشغالگر ساکنان کمپ تحت قانون چهارم کنواسیون ژنو (نیروهای حفاظت شده) هستند و نیروهای آمریکایی از آنها حفاظت می کنند اما آنها اعضای کمپ را در سال ۱۳۸۷ رها کرده و رفتند.

پس از آن نیروهای عراقی کما فی السابق به مانند زمان دولت صدام می خواستند درکمپ مستقر شوند. ولی رجوی اجازه نداد و عدم تمکین به قانون عراق علتی مضاعف بر درگیری های نظامی شد.

برای رجوی جان انسان ها و امنیت آنان ارزشی نداشت و در هر دور درگیری فرمان حمله و تهاجم با دست خالی علیه نیروهای مسلح می داد که نتیجه آن دو درگیری در ۶ و۷ مرداد ۸۸ و در فروردین ۱۳۹۰ منجر به قربانی شدن حدود ۵۰ تن و زخمی شدن بیش از ۱۰۰ تن دیگر شد.

کمپ اشرف حدود ده سال در فشار و محاصره و بود ساکنان اجازه خروج از کمپ را هم نداشتند. به خاطر وضعیت پیش آمده و به خاطر حفظ جان اعضای اسیر کمیسیاریای پناهندگان، مجامع حقوق بشری و خانواده ها، طی سالها درخواست می کردند به قوانین دولت عراق توجه کنند و هر چه زودتر کمپ اشرف را تخلیه و به خارج از عراق بروند. به خانواده ها اجازه ملاقات با فرزندان شان را بدهند و اجازه دهند ساکنان کمپ برای زندگی، رفتن یا ماندن در عراق خودشان تصمیم بگیرند ولی رجوی با اصرار فراوان از خروج اعضا ممانعت می کرد. ماندن در عراق مهم بود و عراق را کانون استراتژیک نبرد می دانست و به هر قیمتی می خواست خط خودش را پیش ببرد اگر چه ۱۰۰۰ نفر هم کشته شوند.

در حالی که مریم قجر حدود یک دهه قبل و درست قبل از شروع جنگ نیروهای ائتلاف علیه عراق با حدود ۲۰۰ تن از اعضای حفاظتش از عراق خارج شده بود و کانون استراتژیک او پاریس و مجالس و مهمانی های لوکس بود. وی در بهترین امکانات و با امنیت در فرانسه زندگی می کرد و اقدام به ایجاد شوهای مختلف با دعوت افراد خارجی و صرف صدها هزار دلار می نمود و اما به ساکنان کمپ فرمان مقاومت می داد و می گفت از عراق خارج نمی شویم.

بنا به استنادات منتشره از طرف فرقه حدود ۹۰۰ تن پاسپورت کشورهای اروپایی را داشتند و به راحتی می توانستند آنها را نیز از عراق خارج کنند ولی به دستور رجوی و دقیقا در مقابل حکم خروج از عراق در سال ۲۰۰۳ در یک اقدام تنفر انگیز پاسپورت های افراد را جمع آوری و از بین بردند.

ادامه دارد

تهیه و تنظیم از: مریم سنجابی

نوشته نگاهی به وقایع شهریور ماه ۹۲ در فرقه ارتجاع رجوی – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

ما در نشست هایی که در قرارگاه اشرف با مردم عراق داشتیم می گفتیم دشمن شما آمریکا نیست که کشور شما را تصاحب کرده، آنها روزی از اینجا می روند اما ایران با بحث بنیادگرایی عراق را اشغال کرده است، جنگ اصلی شما با ایران باید باشد نه آمریکا، رجوی هدفهایی را دنبال می کرد که هرگز جواب نگرفت. در آخر نه آمریکا فریب رجوی را خورد و نه مردم عراق.

رجوی در داخل تشکیلات چنین جا انداخته بود که روزی آمریکا با ایران درگیر می شود و در نتیجه رجوی با یارانش توسط آمریکایی ها به ایران می روند و زمام امور را به دست می گیرند مانند کردهای عراق و دیگر عراقی ها که در اروپا و آمریکا بودند و بعد از سرنگونی صدام عده ای به عراق آمده بودند، رجوی متوهم فکر میکرد می تواند سناریوی عراق را در رابطه با ایران پیاده کند اما تیرش در نهایت به سنگ خورد و مانند همیشه بور شد .

وقتی دولت مالکی بر سر کار آمد خواهان اخراج مجاهدین از خاک عراق شد، رجوی در ابتدای امر به حرف های مسئولین عراقی توجهی نمی کرد و مسئولین عراقی را به ایران نسبت می داد و می گفت آنها مزدوران ایران هستند، شعار رجوی این بود هرگز اشرف را ترک نخواهیم کرد. شعار “چو اشرف نباشد تن من مباد” را همواره در نشست های درونی تکرار می کرد و ادعا داشت مگر عراقی ها می توانند ما را از اشرف تکان دهند؟ عراق وطن دوم ماست و پنج میلیون عراقی در طی پروژه امضاگیری از ما حمایت کردند! او توهم زده بود که روزی اگر دولت بخواهد آنها را از عراق اخراج کند مردم عراق اجازه نمی دهند و از اشرف حفاظت می کنند! اما ما که در داخل تشکیلات بودیم در حمله 6 و 7 مرداد 88 و 19 فرودین سال 90 شاهد بودیم مردم عراق هیچ حمایتی نکردند، ضمن این که حق می دادند دولت عراق باید کنترل اشرف را در دست خودش بگیرد .

در نهایت شاهد بودیم با فشار آمریکا رجوی مجبور شد ابتدا اشرف را تخلیه کند و بعد به آلبانی برود. آخرین گروه در تاریخ 15 شهریور ماه 92 از عراق اخراج شدند و استراتژی رجوی به گل نشست و قرارگاه اشرف به صاحبخانه برگشت. رجوی زبان زور را بهتر می فهمد و بدین صورت با ذلت و خواری اشرف را تخلیه کرد و پرونده اشرف برای همیشه بسته شد.

قبل از ترک اشرف و اخراج به آلبانی شعارهای رجوی این بود: اشرف کانون استراتژیک نبرد ماست، ترک اشرف مرز سرخ است ، اگر اشرف بجنبد جهان خواهد جنبید. چو اشرف نباشد تن من مباد! و …

رجوی می توانست قبل از این که افراد را به کشتن دهد با عراقی ها به توافق برسد اما از آنجایی که رجوی فقط به فکر خودش است نه دیگران ، افراد را برای رسیدن به هدفش به کشتن داد. برای او اهمیتی نداشت که هزاران نفر هم کشته شوند. رجوی فکر می کرد با ریختن خون بیشتر ماندگاری او در اشرف تضمین خواهد شد اما این گونه نشد .

و وقتی به آلبانی اخراج شدند دروغ جدیدی گفتند. مریم رجوی گفت ایران قصد توطئه داشت و می خواست همه ما را بکشد اما نتوانست و ما هم سالم به آلبانی رسیدیم و این جابجایی را برای خودش پیروزی قلمداد کرد. فریبکاری را بنگرید شما که می گفتید اشرف مرز سرخ ماست حالا چه شد جای شکست را با پیروزی جابجا کردید ! واقعیت رجوی همین است هر گاه شکست خورد ادعا کرد پیروز شدیم .

رجوی ها برای این که نام اشرف را زنده نگه دارند در آلبانی هم قرارگاهی به اسم اشرف 3 بنا کردند و با این ترفند وانمود کردند استراتژی ما همان جنگ مسلحانه است حتی اگر در اروپا باشیم !

در شرایط حاضر می بینیم آلبانی هم عذر مریم رجوی را خواست و او را ممنوع الورود کرده است. و با تغییراتی که اخیرا در آلبانی اتفاق افتاده است شرایط برای رجوی ها سخت شد دیگر نمی توانند مثل قبل در آلبانی دست به فعالیت سیاسی بزنند. رجوی سعی کرد چسب تشکیلاتی را در درون حفظ کند اما شکافی ایجاد شد و دیگر نمی تواند آن شکاف را ترمیم کند. روز به روز شکاف بیشتر شده و در حال گسستن است.

به گذشته مجاهدین که نگاه می کنیم میتوانیم بگوییم ماه شهریور ماه تاسیس سازمان و ماه اخراج آنان از عراق است و این دو در شهریورماه رخ داده است و اکنون به نقطه ای رسیدند که تمام تشکیلات در حال فروپاشی است. به امید آزادی همه اسیران در بند در اشرف 3 .

محمد رضا گلی

نوشته شهریور ماه یادآور اخراج رجوی ها از اشرف اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

آیا صحنۀ 6 و 7 مرداد به ناگهان اتفاق افتاد؟

جواب خیر است، زیرا هر موضوعی که رخ میدهد قطعا ماجرایی دارد و ماحصل آن ماجرا به یک نقطه عطف منتهی میگردد. زمانی که نیروهای آمریکایی تحت قرارداد موسوم به سوفا قرار شد که خاک عراق را ترک کنند. همچنین در آن زمان قرار شد مجاهدین قرارگاه اشرف را هم که در نزدیکی شهر دیالی بود خالی کنند و حفاظت آنجا را به نیروهای عراقی بسپارند. رجوی طی دستوراتی که به رهبران سازمان ابلاغ کرده بود تلاش کرد که جلوی این حرکت آمریکایی ها را بگیرد ولی حرکت و سیاست های یک ابرقدرت که تابع یک گروه نیست و علیرغم تلاش های زیادی که انجام گرفت و حتی لابی های سازمان در وزارت دفاع آمریکا و همچنین وزارت خارجۀ آمریکا به جایی نرسید و کاخ سفید تصمیمی که گرفته بود را اجرایی کرد.

در آن هنگام ارتش عراق طی یک مراسم ویژه تمامی مناطقی که تحت تسلط ارتش آمریکا بود را تحویل گرفته و در مواضع مستقر شدند . از جمله آن مناطق اردوگاه اشرف بود که در آن هنگام طی یک مراسم نظامی ژنرال های آمریکایی و عراقی پادگان اشرف را بین خود رد و بدل کرده و از آن به بعد زمام امور به دست ارتش عراق افتاد . اما در این ماجرا رجوی مدام شروع به سنگ اندازی کرد و همکاری هایی که ارتش عراق میخواست را انجام نداد و سر باز میزد. مثلا با سر کار آمدن ارتش عراق برای حفاظت اشرف میخواستند که افرادی که در کمپ حضور دارند شناسایی شده و با آنها مصاحبه های خصوصی انجام گیرد ولی رجوی با این درخواست منطقی موافقت نکرده و با عناوینی همچون اینکه عراقی ها میخواهند هویت اعضا و ساکنین اشرف را شناسایی کرده و در اختیار حکومت ایران قرار دهد، همکاری نکردند.

رجوی بهانه تراشی های زیادی کرد. بهانه هایی برای دولت عراق می آورد که با شرایط مطلقا همخوانی نداشت از جمله اعزام بیماران به بیمارستان های داخل شهر بدون حضور نظامیان عراقی و یا آمدن دکتر های متخصص به داخل کمپ اشرف بدون دخالت عراقی ها و یا نحوۀ ورود و خروج مواد مورد نیاز به اشرف و هر چیزی که به عقل آدمی میزد را بهانه میکرد تا هیچ رابطه ای بین ساکنان اشرف با عراقی ها شکل نگیرد. او معتقد بود که اگر کسی با عراقی ها به خارج از کمپ تردد کند دزدیده می شود ! در حالیکه اصل داستان این بود که رجوی می ترسید که اگر کسی به بیرون از اشرف تردد کند دیگر به اشرف باز نگردد.

رجوی و سایر رهبران سازمان بخوبی اشراف داشتند که افراد داخل کمپ ناراضی هستند و دنبال فرصتی میگردند که کمپ را رها کرده و زندگی جدیدی شروع کنند.

فرصت نیست که به صورت ریز به تک تک موارد بپردازیم و البته در حوصلۀ این مطلب نمی گنجد ولی میخواهم اینرا بگویم که در آن زمان رجوی موانع بسیار زیادی تراشید تا به طرف مقابل بگوید که همکاری هایی که آنان بدنبالش هستند را انجام نخواهد داد . این عدم همکاری های متعدد باعث شد که با نیروهای نظامی مستقر در اطراف اشرف درگیر شود و منجر به تنش هایی شود که ماحصل آن رویارویی مستقیم ارتش و پلیس عراق با ساکنان اردوگاه اشرف بود ، البته ساکنان نمیخواستند با نظامیان عراقی درگیر شوند زیرا درک و فهم آنان از رجوی بیشتر بود و می فهمیدند که وقتی در خانه کسی زندگی میکنی باید به قوانین و ضوابط آنجا احترام گذاشته و رعایت نمایی ولی رجوی هر چند که اینها را می فهمید ولی خودش را به نفهمی میزد تا بلکه بتواند از عراقی ها امتیازاتی بگیرد ولی آنان نیز که متوجه باج خواهی رجوی شده بودند مطلقا تمایل نداشتند که به رجوی باج بدهند لذا کار به درگیری کشید و آن اتفاق افتاد که نباید می افتاد.

در طی دو روز متوالی درگیری هایی که بعضاً تن به تن هم بود رخ داد ، آمار تلفاتی که برای طرف سازمان بود از این قرار بود :

تعداد 11 نفر کشته، صدها نفر مجروح که بعضا هم جراحت های بسیار شدید داشتند، تعداد 36 نفر دستگیری که بمدت 72 روز در زندان های مختلف عراق نگه داشته می شدند . النهایه این 36 نفر با تلاش های لابی های رجوی آزاد شده و به اشرف برگردانده شدند .

از زمان سرنگونی دولت صدام حسین، دولت های مختلفی در عراق تشکیل شدند که حرف مشخص و روشن همۀ آنها این بود که مجاهدین خلق ایرانی باید خاک عراق را ترک کنند . بعدها نیز احکام دادگاه های مختلف هم بر آنها اضافه شد و همگی اصرار داشتند که باید مجاهدین از عراق بروند ولی رجوی همانند سابق بر طبل حماقت می کوبید و اجازه هیچ تغییری را نمیداد ، مشخصا شخص مسعود رجوی مرتکب این حماقت می شد. او با اصرارهای خود میخواست دولت تازه به دوران رسیده عراق را با حکومت ایران سرشاخ کرده و بگوید که تنها راه حل مشکلات و مسائل بغرنجی که عراق را فرا گرفته است به دست رجوی حل خواهد شد و دولت عراق باید دست به دامان مجاهدین گردد!

به خاطر عدم تمکن مجاهدین خلق از دولت قانونی کشور عراق، دولت این کشور دیگر تمایلی به حضور سازمان در خاک کشورش نداشت و مصمم شد تا آنها را اخراج کند. در واقع نمی خواست حضور این سازمان تروریستی در کشورش، بر بار مشکلات فراوانی که به عنوان یک دولت نوپا با آن مواجه بود اضافه کند. دولت عراق از تمام ظرفیت های خود استفاده کرد تا اعضای مجاهدین خلق را از خاکش بیرون براند. و وقتی که سران سازمان از اطاعت از دستور دولت قانونی کشور میزبانشان سر باز زدند به زور متوسل شد که مقاومت غیرمنطقی رجوی، منجر به کشتن دادن تعدادی از اعضای سازمان شد.

رهبران سازمان در اتاق های خنک لم داده و طراحی میکردند که نیروها چگونه از خود مقاومت نشان دهند تا بلکه سیاست های رجوی پیش برود . کاری که همین حالا هم در اشرف 3 در کشور آلبانی انجام می دهند.

بعد از گذشت 14 سال از آن واقعه هنوز که هنوز است خیلی از کسانیکه مجروح شدند بخاطر جراحت هایشان دچار مشکلات عدیده ای هستند بخصوص که در آن زمان تعداد مجروحین از ناحیۀ سر بسیار زیاد بود. اما پاسخ رجوی و رهبران عقده ای و جنایتکارش نسبت به کسانیکه دچار آسیب هایی از ناحیه سر شده بود چه بود ؟!

” شما دارید تمارُض میکنید و هیچ مشکلی ندارید ” !

این حرفها برای داخل سازمان بود ولی در بیرون سازمان از همان کسانیکه آسیب دیده بودند سوء استفاده کرده و تبلیغ میکردند که در حمله نظامیان عراقی به اشرف تعداد زیادی نیاز به پزشک دارند که دولت عراق از درمان آنها ممانعت بعمل می آورد!

و اینگونه بود که راه به سمت 19 فروردین سال 1390 هموار میگشت.

بخشعلی علیزاده

نوشته ۶ و ۷ مرداد سندی آشکار از جنایت های رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

حال آنکه ما و تمام کسانی که در جریان اتفاقات آن دوران بوده ایم به خوبی می دانیم و البته که مدارک کافی هم گواه این حقیقت هستند که مریم و مسعود رجوی پافشاری زیادی بر ماندن در عراق کردند. تا آنجا که عده ای را در کمپ اشرف به کشتن دادند. آنها حتی خواستار مسلح شدن در لیبرتی – در حد داشتن سلاح سنگین و ضدهوایی های مدرن- و اخراج سربازان عراقی از آنجا و دادن حفاظت این کمپ که بر موقتی بودن آن تاکید زیادی شده بود، به نیروهای کلاه آبی آمریکا بودند که در نهایت با واکنش شدید دولت عراق و خواست خانواده های ذیربط که ابدا مایل نبودند فرزندان اسیرشان درعراق ناامن مانده و تلف شوند، مجبور به اعزام به آلبانی شدند.

یکسان دانستن این اعزام اجباری به آلبانی با پیروزی و غلبه مجاهدین رجوی ، نشأت گرفته از خصلت فرقوی رجوی است و چنانکه میدانیم در قاموس فرقه ها شکستی برای آنها متصور نیست و آنها ابایی ندارند از این که حقایق را به نفع خود بچرخانند و ابایی ندارند از این که دروغ های بزرگ و پشت سر هم را ردیف کنند. با این وضع با چنین گروهی نمیتوان به بحث منطقی نشست و هدف من از طرح این ماوقع، روشن کردن بیشتر خواننده متن با حقایق مسلم است تا نصیحت رجوی ها که بنظر میرسد این نصایح چیزی است شبیه :

نرود میخ آهنین برسنگ!

مجاهدین رجوی ادعا دارند که حکومت ایران بنوبه خود اشتباه کرد که بر دولت فرانسه فشار آورد که خاک آنجا را ترک کند و نتیجه این شد ‌که ارتش آزادیبخش با سرعت و گستردگی بیشتری شکل گرفت و عملیات فروغ جاویدان و… انجام شد که افتخار بزرگی برای فرقه رجوی بود که البته من قضاوت دراین مورد را که آیا این عملیات و عملیات قبلی که حکم جنگ جدی با منافع ملی ایران را داشته یا اعمالی متوهمانه و قابل افتخار برای مجاهدین بوده را برعهده خوانندگان محترم میگذارم.

میگویند که انتقال شان به آلبانی آنها را قوی تر کرد و این درحالی است که ما میدانیم این انتقال باهدف بازسازی روحی مغز شوئی شده های رجوی و آماده کردن این افراد مفلوک برای کار و زندگی در جوامع اروپایی و از جمله آلبانی بود و از این جهت هم بود که ما خانواده ها نامه های تشکر آمیز فراوانی به دولت وقت آلبانی که این وعده ها را بما میداد نوشته و مراتب خرسندی خود را از اینکه فرزندان ما به وضع روحی نرمالی رسیده و کار و زندگی انسانی خواهند داشت، اعلام نموده بودیم.

متاسفانه اما، بعد ازمدتی کوتاه، این مواعید زیر پا گذاشته شد و به سران مجاهدین اجازه دادند که بار دیگر فرزندان ما را قلعگی کنند .
از طرف دیگر، طی ماه گذشته دولت آلبانی اقداماتی جهت اعمال کنترل بر کمپ اشرف که قسمتی از خاکش می باشد و طبیعیست که بداند در آنجا چه مسائلی در جریان است، انجام داد. این اقدام دولت و پلیس آلبانی، میتواند جلوی گردنکشی سران فرقه رجوی را گرفته و امکاناتی را برای فرزندان اسیر ما جهت رهایی از این اسارت فراهم سازد و همچنین شرایطی را برای ملاقات خانواده ها با فرزندان اسیرشان فراهم کند.

با این شرح کوتاه، رهبران مجاهدین چگونه میتوانند ادعا کنند که چرخش زمان بنفع آنها بوده و تعادل قوای بین المللی در مسیر پیروزی آنها درحرکت است؟

رضا اکبری نسب – عضو خانواده های اسرا و قربانیان رجوی

نوشته مجاهدین با زور دولت عراق و فشار خانواده ها از عراق خارج شدند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

پس از سرنگونی صدام در سال 2003 شورای حکومتی عراق قطعنامه ای را به تصویب رساند که خواهان اخراج اعضای سازمان مجاهدین خلق بعنوان متحد صدام در دوران حکومتش از عراق بود. سپس دولت عراق این خواسته را تایید کرد. در آن شرایط مردم عراق که رهبران مجاهدین خلق را شریک جرم صدام در کلیه جنایت هایش و بخصوص انتفاضه شعبانیه مردم بر علیه دولت می دانستند، بعد از سرنگونی صدام با حضور و تجمع در مقابل پادگان اشرف خواهان دستگیری و محاکمه سران این سازمان و در نهایت اخراج آنها از عراق بودند.

این حوادث با حضور خانواده های اعضا و تحصن گسترده آنها که بعد از سالیان بی خبری از وضعیت عزیزان خود برای کسب اطلاع به پادگان اشرف مراجعه می کردند مقارن شد. خانواده ها در ابتدا توانستند در دسته های کوچک بداخل پادگان اشرف رفته و با وابستگان خود دیدار کنند ولی در ادامه بدنبال اینکه مسئولین فرقه مجاهدین خلق با موجی از ریزش و جدایی نیروها مواجه شدند درب اشرف را به روی خانواده ها بسته و دیگر اجازه ورود به آنها ندادند. زیرا بخوبی می دانستند که حضور خانواده ها و پیوند خوردن عواطف خانوادگی که طی سال ها رجوی با انقلاب من درآوردیش سعی در قطع آن داشت مجددا فوران خواهد کرد و به جدایی هرچه بیشتر اعضا منجر خواهد شد.

در نهایت تحت تاثیر فشارهای فزاینده خانواده های اعضا و مردم عراق، ضرب الاجل دولت و همچنین توافق ارتش آمریکا و کمیساریای ملل متحد، مجاهدین مجبور به عقب نشینی از پادگان اشرف که بمثابه دژ استراتژیکی و ظرف ایدئولوژیکی آنها بشمار می رفت شدند و به کمپ ترانزیت لیبرتی منتقل ودر نهایت به آلبانی منتقل شدند. دولت آمریکا مبلغ 25 میلیون دلار به دولت آلبانی و 20 میلیون دلار به کمیساریای ملل متحد بابت پذیرش مجاهدین خلق کمک مالی کرد.عربستان سعودی نیز روابط خود را با کشور آلبانی گسترش داد.

از آنجاییکه در جریان جنگ نیروهای ائتلاف با رژیم صدام مجاهدین خلق بر پایه کنوانسیون ژنو بعنوان نیروی بی طرف و اسیر تشخیص داده شده بودند می توانستند به کشور خود بازگشته و یا به کشور ثالث نقل مکان نمایند. مسئولین آمریکایی و صلیب سرخ جهانی بازگشت به ایران را بهترین گزینه برای بسیاری از اعضا می دانستند. چون دولت ایران بدنه این سازمان را چندین سال قبل شامل عفو عمومی دانسته بود و بر خلاف برخی انتظارات بسیاری از اعضای سابق که زیر نظر سلیب سرخ به ایران باز گشته بودند تحت تعقیب قرار نگرفته و زندگی عادی خود را شروع کرده بودند.

در میان این اعضا تعدادی بودند که برای جستجوی کار به کشورهای منطقه رفته و توسط باندهای قاچاق انسان رجوی فریب خورده و به پادگان اشرف برده شده بودند و یا تعدادی از اسیران جنگی سابق که با وعده اعزام به اروپا و یا برگشت به ایران از اردوگاههای عراق به اشرف انتقال داده شده بودند. در سال 1395 نزدیک به 2000 نفر از اعضای مجاهدین خلق از کمپ لیبرتی به آلبانی انتقال یافتند. گروههای اول و دوم و تا سوم که در اکیپ های 200 نفره بودند در دو محل مستقر شدند که یک مقر در سیتی پارک بود که اعضای ستادها و زهرا مریخی در آن مستقر بودند، در همین محل ساختمان بزرگی برای مریم در نظر گرفته شده بود. در کنار آن هم یک ساختمان چند طبقه بنام زهره اجاره شده بود که دیگر اعضا در لایه های مختلف تشکیلاتی در آن مستقر بودند. مقر دیگر بنام گیتی در منطقه کمبینات واقع در خارج شهر بود که اجاره شده بود. نیروها به کمپی در تیرانا که متعلق به وزارت کشور آلبانی بود منتقل شدند و بعد از گذشت یکماه به مقرهایی که بصورت پراکنده بودند در داخل شهر تیرانا انتقال یافتند. که عمده این آپارتمان ها چهار و یا پنج طبقه بودند. در آن مقطع و بدنبال استقرار مجاهدین خلق در آلبانی ما برای اعضای انجمن نجات تحلیل کردیم که شرایط آلبانی کیفا با عراق تفاوت دارد و نیروهای رجوی دیگر آن دست بازی که در عراق داشتند را در آلبانی نخواهند داشت …

ادامه دارد

نوشته آیا در صحنه سیاسی آلبانی تغییراتی به سود انجمن آسیلا در حال شکل گیری است؟ – قسمت اول اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.