مجری برنامه به استقبال اریسا رفته و ضمن خوش آمد گویی به او و اظهار خوشوقتی از او درباره احساسش می‌پرسد. اریسا می‌گوید قبل از هر پاسخی دوست دارم که روز جشن ملی و استقلال کوزوو را به مردم کوزوو تبریک بگویم و من حس می‌کنم که کوزوو و آلبانی یک‌خانه هستند با دو صاحبخانه. با توجه‌ به پیام‌های زنده بینندگان برنامه درباره خوشحالی مردم ایران و آلبانی برای جشن استقلال و همدردی با اسیران سازمان مجاهدین خلق در برنامه زنده زیرنویس می‌شود ایران و آلبانی دو جهان با یک قلب مشترک.

مجری درباره رابطه اریسا با کوزوو و نسبت و وابستگی‌های او با کوزوو سؤال کرد و بعد از توضیحات اریسا گفت، تو که عضو یک انجمن به اسم نجات هستی چرا با انجمن خودت یک فعالیت و حرکت اجتماعی را در کوزوو برنامه‌ریزی نمی‌کنی؟

اریسا پاسخ داد که اتفاقاً همکار شما قبل از شروع برنامه به من پیشنهاد برگزاری برنامه هشت مارس و روز جهانی زن را در کوزوو داده که به آن فکر خواهم کرد؛ چون زنان و مادران زیادی هستند که تحت ستم قرار گرفته‌اند و بچه‌های آنها توسط یک سازمان مستقر در آلبانی از آنها گرفته شده و آنها دنبال بچه‌های خود هستند. مجری گفت شما با یک ملیت دیگر آن‌هم با یکی از خودت بزرگ‌تر ازدواج کردی آیا مشکلی نبوده برای تو؟ آیا به‌خاطر حرف مردم مشکلی برای شما پیش‌آمده یا اینکه این حرف‌ها حال شما را بد کرده باشد؟ اریسا پاسخ داد وقتی عشق و هدف در زندگی باشد به جایی می‌رسی که حرف‌های انسان‌ها برایت مهم نیست و دنبال زندگی‌کردن و لذت‌بردن از زندگی هستی.

اریسا از مشکلات روحی سرفراز در رابطه‌ با سازمان قبلی که در آن زندگی می‌کرد گفت و گفت این مشکلات بیشتر از اختلاف سن و ملیت ما را اذیت می‌کند. او آنجا بسیار رنج‌ دیده و از عشق منع شده ولی عشق کماکان درمان است و زندگی است. همسر من در یک سازمان به اسم مجاهدین با قوانین سخت‌گیرانه و ضدانسانی بسیار به مدت هجده سال گرفتار بود یکی از قوانین این سازمان منع ازدواج و فکرکردن به آن بود.

مجری می‌پرسد این سازمان با این توصیفات چرا شوهر شما به آن پیوسته آیا مجبور بوده یا به‌ دلخواه خودش که اریسا می‌گوید نه او خیلی کم سن بوده نزدیک هفده سال یعنی یک جوان که گول دروغ‌های آنها را خورده که او را به اسم رفتن به اروپا و سوئد و یک زندگی رؤیایی جذب کرده بودند، او فریب این دروغ را خورد ولی بعد گرفتار شد؛ چون سازمان اجازه نمی‌داد با خارج تماس داشته باشد.

مجری می‌پرسد با این توصیف از سازمانی که او در آن گرفتار بوده آیا شما از ازدواج با سرفراز نترسیدی؟ اینکه از طرف سازمان مشکلی برای شما ایجاد شود؟

اریسا می‌گوید بله واقعیت این است که ترسیدم؛ ولی سرفراز با پدرم دوست شد و ما به او علاقه پیدا کردیم و او متفاوت بود و این عشق ارزش خطر را داشت. او به پدرم گفت که من در یک سازمان بودم که ارتباط با خانواده ممنوع بوده و الان نمی‌دانم خانواده چیست و عشق چیست؛ ولی برای اولین‌بار عشق را حس می‌کنم ، من عاشق دختر شما هستم، در حالی‌ که از جایی آمده‌ام که عشق و عاشقی ممنوع بوده است.

درست است که سرفراز از من بزرگ‌تر بود؛ اما در سازمان رشد نکرده بود و ما با هم بزرگ شدیم.

مجری می‌گوید شوهر تو جایی بوده که می‌گفتند خانواده مهم نیست؛ ولی او با پدرت دوست شد اگر این‌ طور نبود تو باز هم با او ازدواج می‌کردی که اریسا می‌گوید بله من عاشق سرفراز شده بودم. من خوشحالم که با او ازدواج کردم و به او برای رهایی دوستانش کمک می‌کنم و از زندگی راضی هستم و یک بچه هم داریم.

مجری از خانواده سرفراز پرسید که اریسا جواب داد که خانواده او علی‌رغم دوری هجده‌ ساله سرفراز و جدایی او نمی‌توانند به آلبانی بیایند چرا که سازمان مجاهدین در آلبانی حضور دارد و برای نشکستن قوانین آنها دولت آلبانی اجازه سفر خانواده‌ها به آلبانی نمی‌دهد. اریسا می‌گفت این تصمیم دولت آلبانی بسیار اشتباه است چرا که یک نیاز انسانی و یک حق اولیه انسانی را با این تصمیم اشتباه نادیده گرفته می‌شود . ولی من در فضای مجازی خانواده سرفراز را دیده‌ام، ولی دیدن کجا و در آغوش گرفتن کجا؟!

مجری سرفراز را به‌ پای خط می‌آورد و سرفراز ضمن تبریک به کوزوو برای جشن استقلال و تبریک به همسرش به‌ خاطر عشق می‌گوید که من در یک شوره‌زار به مدت هجده سال زندگی کردم. در سازمان مجاهدین بدون عشق و خانواده و زندگی و البته اریسا به من عشق و زندگی را آموخت و به من کمک کرد که به دوستانم کمک کنم که از آن شرایط سخت خود را رها کنند. من با افتخار توسط اریسا خانواده‌ام را حس کردم.

اریسا می‌گوید عشق یک انگیزه است و بالاتر از همه چیز است. بدون عشق زندگی وجود ندارد و کسی نباید از عشق منع شود، هرجا عشق نبود باید از آنجا خارج شد عشق شامل مادر، پدر و همسر و دوستان است و باید گرامی‌تر از هر چیز در جهان باشد که متأسفانه در سازمان مجاهدین سرکوب می‌شود.

اریسا در ادامه صحبت‌های سرفراز که از فرهنگ مشترک ایران و آلبانی می‌گوید، اضافه می‌کند که برخلاف تبلیغات سازمان مجاهدین خلق، ایرانی‌ها دشمن و بدخواه آلبانیایی‌ها نیست؛ بلکه دوستانی هستند با یک فرهنگ مشترک.

مجری پرسید آیا به لحاظ فرهنگی با سرفراز مشکلی داشته‌اید که اریسا گفت سرفراز جایی بوده که شرایط سختی داشته آنجا با فرمان زندگی می‌کردند نه با عشق ولی ما با هم دوستانه زندگی کردیم.

مجری ضمن تشکر از آنها اظهار امیدواری می‌کند برای رهایی دوستان سرفراز و داشتن یک برنامه دیگر با آنها و ملاقات مجدد

نوشته مصاحبه تلویزیون ATV کوزوو با اریسا ادریزی و سرفراز رحیمی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اریسا در برنامه “Zgjohu me MCN” بیدارشو با ام سی ان اعتراف کرد که آنها ابتدا انگلیسی صحبت می کردند و سپس ابتدا او فارسی یادگرفته و سرافراز بعداً زبان آلبانیایی را ؛ او می گوید که شوهرش در سازمان مجاهدین بر این باور بوده که نمی تواند دوست داشته باشد نمی تواند احساس کند که دوستش دارند و نمی تواند به عشق فکر کند.

( سرفراز رحیمی) در ایران در یک خانواده با محبت بزرگ شد تا اینکه مرگ آنها را از هم جدا کرد، او بعدها به عضویت سازمان مجاهدین درآمد ؛ آنجا شرط اصلی جدا شدن اعضا از خانواده و همسر است. آنجا عشق مجاز نیست، عشق فقط برای رهبران سازمان و سازمان است. او 21 سال در آن سرزمین بی عشق ماند.

اریسا ادریزی:

اولین لحظه در ایستگاه اتوبوس بود که او را دیدم. پدرم در آن زمان خانه‌ای اجاره میداد و پدرم به من گفت که مردی دارد با او انگلیسی صحبت می‌کند و در مورد خانه متقاعد شده است.

وقتی تلفنی صحبت کردم، متوجه شدم که او انگلیسی را سخت صحبت میکند. وقتی همدیگر را دیدیم، او به شدت شگفت زده شد . پدرم با توجه به واکنشی که او داشت گفت انگار باید دخترم را به این پسر می دادم نه خانه را.

او با پدرم خیلی صمیمی شد. بعد از آن روز او تقریبا هر روز به خانه ما می آمد. ابتدا پدرم به او گفت: ببخشید دخترم ازدواج نمی کند، شما ملیت دیگری دارید، او اما دغدغه های خودش را داشت، آنقدر با پدرم صمیمی شد تا بالاخره توانست نظر پدرم را عوض کند.

آنها آنقدر صمیمی شدند که پدرم به عنوان یک اهل تروپویایی (یکی از شهرهای آلبانی ) به من گفت با او برو بیرون و بیشتر با او آشنا شو. از رفتار پدر شگفت زده شدم، زیرا خشونت های زیادی را علیه زنان در آلبانی دیده بودم.

من 17 ساله بودم که با سرفراز آشنا شدم، 17 سال اختلاف سنی داریم، اما برای من مشکلی نیست. من ترجیح می دهم یک مرد بالغ داشته باشم، کسی که بتوانم با او بچه دار شوم و با او بمانم و زندگی کنم .

اولین لحظه ای که متقاعد شدم زمانی بود که پدرم را در سختی دیدم، تنها کسی که او پیدا کرد سرفراز بود. آنجا گفتم: این انسان را دوست دارم و به او فرصت می دهم. از دادن فرصت به او پشیمان نیستم. ما 9 سال با هم هستیم. خانواده اش خیلی خوشحال بودند که با من ازدواج می کند. اما وقتی فهمیدند من مسیحی هستم کمی تردید کردند زیرا او مسلمان بود. از من خواستند که به خاطر ما مسلمان شوم. من به آنها گفتم که من دینم را دوست دارم و آن را تغییر نمی دهم، آنها مرا پذیرفتند، من آنها را ملاقات کردم، آنها با من ملاقات کردند. آنها با بزرگواری من را همانگونه که هستم پذیرفتند.

سرفراز فهمید که جشن عشق در آلبانی برگزار می شود، برای اولین بار برای روز ولنتاین با یک سورپرایز مرا به شهر مورد علاقه اش، اسکودرا برد، سه شب رزرو کرد، به دریاچه کومان، تامارا و خیلی جاها رفتیم.
او همیشه به من گل می دهد ، پارسال که هشتمین سالگردمان را با هم جشن گرفتیم، او به من یک سورپرایز داد که مرا غافلگیر کرد.ما یک دوست در اشکودرا داریم و از آنجایی که گفتند ما در بحران مالی هستیم، میز پر از گلی را در رستوران دیدم، در حالی که میز برای من چیده شده بود.

دعوتنامه ها مثل دعوت عروسی با عکس بود، آن کیک با عکس. خیلی عاشقانه ، حتی اگر دلیلی برای جشن گرفتن نداشته باشیم، با گل و یک هدیه کوچک، با چیزی همراه می شود.

سال آخر دبیرستان بودم که فهمیدم باردار هستم. من خاله ام را در خانه داشتم و به او گفتم تست را نگاه کن، چون متوجه نمی شوم. یک ماه بعد تولد فرزندم بود و می خواستم سورپرایزش کنم.

من و سرفراز انجمن نجات آلبانی را ایجاد کرده ایم تا افرادی مانند سرفراز را که در مانز گرفتار تشکیلاتی خشن هستند متقاعد کنیم از سازمان مجاهدین جدا بشوند که بتوانند عشق بورزند و ازدواج کنند و یک زندگی عادی تشکیل بدهند.

سراراز می گوید که چگونه در نگاه اول عاشق اریسا شده است:

در سازمان مجاهدین هیچ وقت فکر نمی کردم که یک روز عاشق شوم و ازدواج کنم یا ولنتاین را جشن بگیرم، هرگز، چون از همان لحظه که به عضویت درآمدم به ما گفتند که باید خودت را از زنان جدا کنی.همه چیز بین مردان و زنان جدا بود.
اگر به عشق فکر می کردم مجبور می شدم بنویسم

و بگویم ومانند یک جرم به آن اعتراف کنم و شب در جمع بازگو کرده و تحقیر شوم من به خودم میگفتم پس بهتر است هیچوقت به عشق فکر نکنم.

ما همه اعضای سازمان هر بار بیرون می‌رفتیم بایستی لحظات مان را می‌نوشتم و بر این باور بودیم که این عشق نباید وجود داشته باشد.

وقتی از عراق سازمان مجاهدین به آلبانی آمد، دیدیم که زندگی در آلبانی متفاوت است، با آلبانیایی ها آشنا شدیم، زوج ها را دیدیم.
در کاشار (اسم محلی که سازمان مجاهدین ابتدا اینجا اسکان داشت)، قبل از اینکه به کمپ اشرف در مانزا برویم ، وقتی می‌دیدم آلبانیایی ها را زوج ها و بچه های کوچک را، به خودم میگفتم چرا من اینها را نداشته باشم.

من در آلبانی متولد شدم، این دومین زادگاه من است. من فرزندان نیمه آلبانیایی و نیمه ایرانی دارم، هرگز فکر نمی کردم پدر شوم.
چون در سازمان این افکار هیچ وقت به ذهنت نمیزد و نمی گذاشتند به ذهنت بزند.

از آنجایی که به آرزوی داشتن فرزند و همسر رسیده ام، و آرزویم برآورده شده .خدا را شاکرم.

از زمانی که با اریسا ازدواج کردم هیچ وقت احساس تنهایی نکردم، با اینکه خانواده ام در ایران هستند.حتی وقتی مشکل داشتیم، او مثل کوه پشت من بود، پشتیبان بزرگی بود.

آلبانیایی ها هم مردم بسیار خوبی هستند، من هیچ وقت احساس نمی کنم یک خارجی هستم.

سایت خبری تلویزیون MCN – پنجشنبه 13 فوریه 2025 ساعت 08:38

نوشته مصاحبه تلویزیون MCN با سرفراز رحیمی و اریسا ادریزی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اعضای انجمن که در یکی از روزهای تعطیل به طور دست جمعی برای گردش و تفریح به یکی از مناطق دیدنی اطراف تیرانا رفته اند، در ویدئویی زیبایی های طبیعت و زندگی آزاد را با اعضای گرفتار حاضر در کمپ مانز مجاهدین خلق موسوم به کمپ اشرف 3 به اشتراک می گذارند.

افراد حاضر در کمپ مانز، سالها و بلکه دهه هاست از زندگی آزاد محروم بوده اند. آنها سالهاست زندگی کردن را فراموش کرده اند. ساکنین کمپ اشرف 3 فراموش کرده اند انسان بودن و انسانیت یعنی چه؟! حقوق بشر چه معنایی دارد؟! آنها از یاد برده اند به عنوان انسان های آزاد زمانی حق و حقوقی داشته اند، قدرت تفکر و تعقل داشته اند. آنها از خاطر برده اند در کنار خانواده بودن چه طعم شیرینی دارد…

اعضای انجمن نجات آلبانی و دیگر اعضای انجمن نجات گاه به گاه با نشان دادن چهره واقعی زندگی، همین دلخوشی های ساده را به آنها یادآور می شوند تا پادزهری باشد بر زهر فرقه رجوی که سالهاست بر جسم و جان شان تزریق می شود.

نوشته پرده ای از زندگی واقعی برای ساکنان کمپ مانز اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

متن نامه :

به نام خدا

سرکارخانم اریسا ادریزی ریاست محترم انجمن نجات آلبانی

با سلام

از اینکه با سعه صدر، حس نوع دوستی و حسن خلق و پشتوانه عظیم انسانی سکان داری انجمن نجات در کشور آلبانی را عهده دار شدید بی نهایت از زحمات بی شائبه شما بانوی بزرگوار تقدیر و تشکر می کنم. خلق صحنه های بی نظیر در مستند مادر، عشق، جدایی و ترویج فرهنگ زیبای ارج نهادن به هویت انسانی و دفاع از حقوق مادران مظلوم و رنج کشیده در بین مردم کشورتان تحسین آمیز است.

شما در کنار اعضای نجات یافته از تشکیلات مجاهدین خلق و جناب آقای آلدو سولولاری مدیر رسانه ای و سایر اعضای تلاشگر و پرتوان انجمن نجات آلبانی علیرغم تمامی تهدیدات و تحرکات سران بد نام مجاهدین خلق، آن هنگام که خانواده های چشم انتظار به ویژه مادران دردمند عضو انجمن نجات در سخت ترین لحظات نیاز به امید و انگیزه برای نجات عزیزان شان از چنگال مجاهدین داشتند الهام بخش آنها شدید و در کنارشان بودید و دراین مسیر بشر دوستانه لحظه ای درنگ نکردید.

شایسته است به منظور تقدیر از تلاش ها و زحمات بی دریغ شما و تمامی همکاران تان در راستای توسعه همه جانبه مجموعه انجمن نجات آلبانی نهایت سپاس و قدردانی را ابراز دارم. بی شک در سرزمین خاطره ها آنان که خوب اند همیشه سبزند و آنان که با محبت و حس زیبای انسانی قلب مادران رنج کشیده را التیام می بخشند همیشه در خاطر می مانند. بابت همه لحظات زیبای که آفریدید ممنونیم.

صمد اسکندری مسئول انجمن نجات استان زنجان

نوشته تقدیر و تشکر صمد اسکندری از رئیس انجمن نجات آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اریسا ادریزی رئیس انجمن نجات آلبانی که خود به عنوان مترجم و بازیگر در این مستند ایفای نقش کرده است، در این همایش گفت:

بسیار ممنونم که امروز در اینجا حضور دارید. این افتخاری بزرگ است برای همه اعضای انجمن نجات و برای کارگردان مستند آلدو سولولاری که توانستیم این برنامه‌ریزی را انجام دهیم و این فیلم مستند را در اینجا، در شهر روسکُوِچ به نمایش بگذاریم. بسیار خوشحالیم که در طول این فیلم، علاوه بر شهرهای بزرگ، در یک شهر با اهمیت زیاد مانند اینجا در روسکُوِچ نیز به نمایش در می‌آید و من خوشحالم که اینجا هستم تا فیلم را معرفی کنم و قطعاً تمام کارکنان نیز خوشحال‌ هستند.

و هر کسی که تا امروز این فیلم را دیده باشد، مطمئن هستم که این یکی از زیباترین همایش هایی است که برگزار شده است، چون همیشه ما در هتل‌ها این کار را انجام داده‌ایم انگار که داریم یک کنفرانس برگزار می‌کنیم نه اینکه فیلمی را به نمایش میگذاریم.
من بسیار خوشحالم که اینجا هستم و از شما سپاسگزارم که همه‌تان اینجا هستید.

اجازه دهید خودم را کمی معرفی کنم؛ نام من اریسا ادریزی رحیمی است. من رئیس انجمن نِجات آلبانی هستم. انجمنی که با ایرانیانی که از اردوگاه سازمان مجاهدین خلق در آلبانی جدا شده‌اند، همکاری می‌کند. این انجمن ۷ سال است که در آلبانی فعالیت می‌کند.

اخیراً با مستندساز و روزنامه‌نگار آلدو سولولاری فیلمی ساخته‌ایم که روایت‌هایی از وقایع حقیقی را به تصویر می‌کشد که به‌ طور مستقیم به همه ملت آلبانی تعلق دارد، زیرا ما درد مشترک داریم، مثلاً اینکه عزیزانتان به خارج از آلبانی مهاجرت کرده‌اند تا زندگی بهتری داشته باشند. این فیلم پر از درد و اشک است و بسیاری از قسمت‌ها به دلیل وضعیت‌های سنگین عاطفی حذف شده‌اند. ما نمی‌خواستیم آن را به عنوان فیلمی با وضعیت‌های منفی عاطفی بسازیم، بلکه بیشتر می‌خواستیم پیامی را انتقال دهیم.

اولین پیامی که می‌خواهیم برسانیم این است که همه انسان‌ها باید درک کنند که مادر و خانواده امری اساسی در این زندگی هستند. من اعتقاد دارم که برای هر کسی خانواده بسیار مقدس است. برای برخی از اعضای این انجمن که امروز اینجا هستند و اعضای سازمان مجاهدین خلق در آلبانی بودند، خانواده دشمن شماره یک بود که باعث درد‌های زیادی برای مادرانی که بیش از ۳۰، ۴۰ یا حتی ۵۰ سال است که فرزندان یا عزیزانشان را ندیده‌اند، شده است. چون حتی ما که برادران و خواهرانمان در خارج از کشور هستند، حداقل یک بار در سال با آن‌ها صحبت می‌کنیم، اما در این سازمان این ارتباطات ممنوع است. بسیاری از مادران، پدران و اعضای خانواده هیچ‌گونه فرصتی برای برقراری ارتباط نداشته‌اند و حتی نمی‌توانند یکدیگر را ملاقات کنند.

بنابراین آلدو این تلاش را کرده است تا این فیلم را بسازد و این پیام را منتقل کند که خانواده مهم‌تر از هر چیز دیگری در جهان است. انجمن نجات از دو سال پیش با آلدو همکاری کرده است و باید بگویم که برای من شگفت ‌آور بود که به عنوان بازیگر و مترجم این فیلم فعالیت کنم و به‌ طور گسترده صحبت کرده‌ایم که چرا باید حساسیت بیشتری داشته باشیم و چرا باید بیشتر از این ‌گونه فعالیت‌ها برگزار کنیم تا این مادران بتوانند یک امید جزئی داشته باشند و این امید را از دست ندهند، فارغ از سن و مشکلات سلامتیشان. و باور کنید که این فیلم و بسیاری از فعالیت‌های دیگر تبدیل به امیدی شده است که در چشم این مادران و پدرانی که بیش از ۲۰ سال آن‌ها را از دست داده بودند، ایجاد شده است.

انجمن نجات یک سازمان است که هیچ ارتباطی با سیاست یا مذهب ندارد. این انجمن بیشتر به ایرانیانی که از اردوگاه سازمان مجاهدین خلق جدا شده‌اند می‌پردازد و عمدتاً فعالیت‌های فرهنگی و هنری انجام می‌دهد. علاوه بر فیلم‌ها، کتاب‌های مختلفی نیز نوشته‌ایم که به زودی سه کتاب منتشر خواهد شد. یکی از نویسندگان آن لئونارد نیکا است، دیگری الا سولولاری و بریکلا، که همسر کارگردان فیلم است، که در این کتاب‌ها اشعار مختلفی گنجانده شده است.

بنابراین وقتی می‌گویم که برخی از افراد با پیشینه ایرانی ممکن است آن را به سیاست مرتبط بدانند، باید بگویم که این انجمن هیچ ارتباطی با سیاست ندارد. ما یک سازمان انسانی هستیم که تلاش می‌کنیم انسان‌دوستی را از طریق اقدامات هنری و فرهنگی انتقال دهیم. برای صحبت بیشتر در مورد فیلم، بهتر است که خود آلدو سولولاری به صحنه بیاید و آن را بهتر از من توضیح دهد، چون من فقط ترجمه کرده‌ام و بهتر از او کسی نمی‌تواند صحبت کند.

نوشته سخنرانی رئیس انجمن نجات آلبانی در همایش فییر اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این برنامه به شکل زنده و همزمان از رادیو و تلویزیون این شبکه ( RTSh (Radio Televizioni Shqiptar) پخش گردید.

در این برنامه که 24 دقیقه به طول انجامید، سولولاری کارگردان و ادریزی به عنوان بازیگر و مترجم مستند مادر، عشق، جدایی به معرفی این مستند و انجمن نجات و نقض حقوق بشر در اردوگاه سازمان مجاهدین خلق در مانز و ممانعت این سازمان از ارتباط اعضای خود با خانواده هایشان پرداختند. آنان همچنین خواستار اقدام فوری مقامات آلبانیایی برای پایان دادن به این مسئله گردیدند.

نوشته عوامل مستند مادر، عشق، جدایی مهمان شبکه RTSH آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در بخش قبلی به گفتگوی مجری با آلدو سولولاری پرداختیم. در مطلب پیش رو، گفتگوی مجری با اریسا ادریزی را می خوانیم:

مجری: امروز درباره فیلم مستند کوتاه “مادر، عشق، جدایی” صحبت می‌کنیم، فیلمی که محور اصلی آن مهاجرت، جدایی از والدین و ترک وطن است. اکنون در استودیو در بخش دوم، بازیگر این فیلم، اریسا ادریزی رحیمی حضور دارد.

اریسا: سلام، خیلی ممنون از دعوت و پذیرش شما!

مجری: خوشحالم! شما ابتدا به عنوان مترجم در این فیلم شرکت کردید و بعد نقش اصلی را به عهده گرفتید. آن لحظه را چطور به یاد دارید؟

اریسا: در واقع، هیچ وقت فکر نمی‌کردم که بازیگر اصلی باشم. فکر می‌کردم می‌روم تا به عنوان مترجم کمک کنم چون تنها کسی بودم که زبان فارسی را می‌دانستم. به آلدو گفتم: “بله، می‌آیم تا به تو کمک کنم چون زیاد سفر کرده‌ام و فکر می‌کنم می‌توانم کمک کارت باشم.” در هواپیما، آلدو همه چیز را پیش‌بینی کرده بود و گفت: “ببین اریسا، یک سورپرایز دارم.” و از من پرسید که آیا نقش اصلی را قبول می‌کنم. گفتم بله، و او گفت: “اگر قبلاً به تو گفته بودم، ممکن بود قبول نکنی.” واقعیت این است که اگر قبلاً به من گفته بود، شاید نمی‌پذیرفتم چون تجربه‌ای در زمینه فیلم و دوربین نداشتم. با این حال، این یک تجربه بسیار زیبا برای من بود. چیزی کاملاً متفاوت از آنچه که قبلاً تجربه کرده بودم و خیلی مرا احساساتی کرد. حتی فکر می‌کنم که این احساسی بود که هیچ وقت فراموش نخواهم کرد و بعید می‌دانم دوباره فرصتی برای تجربه کردنش پیدا کنم. شاید دیگر سورپرایزی مثل آلدو نباشد چون او همیشه مرا شگفت‌زده می‌کند. اما این یک تجربه بود که هرگز فراموش نخواهم کرد. حتی وقتی فیلم را می‌بینم، لحظات زیادی به یادم می‌آید، لحظات غم‌انگیز، ولی همچنین لحظات شاد و زیبای فیلم و از اعضای تیم فیلم.

مجری: اریسا، چقدر سخت بود که نقش یک مادر ایرانی را بازی کنی؟

اریسا: خیلی سخت بود! حقیقت این است که هیچ وقت نمی‌توانستم مانند آن‌ها احساس کنم. در نهایت من مادر هستم و همیشه پسرم کنارم است. اما من اطلاعات زیادی درباره مادران ایرانی داشتم چون کنفرانس‌های آنلاین برگزار کرده‌ام و از خیلی مادران شنیده‌ام که چه داستان‌هایی دارند و همچنین از اعضای انجمن نجات، بسیاری از آن‌ها از سازمان مجاهدین خلق فرار کرده بودند. اما وقتی از نزدیک می‌بینی، کاملاً یک دنیای متفاوت است، یک واقعیت کاملاً متفاوت. اینطور نیست که فقط از طریق تلفن یا ویدیوکال و برنامه‌های مجازی بشنویم و بگوییم “بله این درد است”، ولی وقتی از نزدیک می‌بینی، آن درد، آن امید، آن احساس غیرقابل توصیف را احساس می‌کنی. امیدوارم هیچ‌وقت در چنین موقعیتی قرار نگیریم.

مجری: اریسا، شما این قدرت را از کجا پیدا کردید؟

اریسا: من قدرت را پیدا می‌کردم چون دو مادر دیدم که یکی 60 ساله و دیگری 70 ساله بود، با تمام بیماری‌ها. اما آنها امید زیادی به من، به آلدو و به مردم آلبانی داشتند، به آلبانیایی ها. تنها امید و کلمات آنها که همیشه می‌گفتند: “لطفاً کاری کن تا پسرم را ببینم، کاری کن تا با او صحبت کنم، چیز دیگری نمی‌خواهم، فقط می‌خواهم 5 دقیقه صحبت کنم و هیچ چیز دیگر، بگذار به دنیای دیگری بروم و راحت بمیرم، بدون پشیمانی.” آنها به من قدرت دادند تا خودم را به جای آنها قرار دهم.
آنها به من قدرت دادند، و حتی در لحظات سخت، همانطور که آلدو کمی پیشتر گفت، وقتی یک مادر غش کرد، من خیلی نگران شدم. حالا چه کار کنیم؟ ما در دنیایی هستیم که نمی‌دانیم دبی چگونه است، کسی را در آنجا نمی‌شناسیم و تعداد کمی از کسانی که با آنها ملاقات کرده‌ایم، مشکلات داشتند.

مجری: برای شما چقدر سخت بود که در دبی فیلمبرداری کنید؟

اریسا: اولش خیلی سخت بود، اما به مرور زمان ما با شرایط سازگار شدیم. روز اول خیلی سخت بود، ولی روزهای بعد راحت‌تر شد. از نظر دما، خیلی گرم بود، هوا خیلی داغ بود. پوششی که داشتیم کمی غیرعادی بود برای این گرما، با آستین‌های بلند. دو مادر بیمار با ما بودند و نمی‌توانستیم هر جایی فیلمبرداری کنیم، چون شرایط خاصی برای محیط‌ها وجود داشت. اما با گذشت زمان، همانطور که گفتیم، ما یاد گرفتیم، مکان‌های جدیدی یاد گرفتیم، یاد گرفتیم که چطور با مردم آنجا رفتار کنیم. ما همچنین با شرایط آب و هوا آشنا شدیم، چون علیرغم گرما و دمای بسیار بالا، ماشین‌ها همیشه کولر دارند و می‌توانستیم در طول فیلمبرداری راحت بمانیم. بعد از فیلمبرداری، به هتل می‌رفتیم تا استراحت کنیم و نیرو بگیریم، چون کار کردن 8-9 ساعت در دمای بالای 40 درجه سلسیوس غیرممکن بود.

بله، با توجه به اینکه این همه ساعت کار نیاز به تمرکز زیادی داشت، 8 دقیقه زمان داشتیم تا آنچه که در فیلم انجام می‌دادیم را کامل کنیم. اما در نهایت باید هر کاری می‌کردی که قدرت هنری داشته باشی.
من انتظار نداشتم که در فیلم اینطور خوب ظاهر شوم، چون معمولاً نمی‌توانی خودت را ستایش کنی. اما از کسانی که فیلم را دیده‌اند شنیده‌ام که گفته‌اند: “دستت درد نکند، اریسا، خیلی خوب بودی!” خودم هم از خودم شگفت‌زده شدم، چون علاوه بر اینکه نقش اصلی را داشتم، باید مترجم هم می‌شدم، می‌خواستم نقش خواهر و دوست را هم ایفا کنم، اما همچنین می‌خواستم کسی باشم که همیشه کنار همه باشد. آلدو یک فرد بسیار پرانرژی و با ایده‌های زیاد است.

مجری: شما باید این لحظات را تجزیه و تحلیل کنید…

اریسا: بله، من باید ارتباطی بین این مادرها برقرار کنم. چون در نهایت ما جوان‌ها هستیم، آنها سن بالایی دارند و در زندگی سختی کشیده‌اند. طبیعی است که وقتی 23 تا 30 سال بدون دیدن بچه‌هایت زندگی کنی، بدون اینکه صدای بچه‌ات را بشنوی، حتی تا زمانی که والدینشان به آلبانی آمدند، آنها اصلاً نمی‌دانستند بچه‌هایشان کجا هستند.
یکی از مادرهای فیلم 4 سال در عراق زندگی کرده بود و همیشه به دنبال پسرش می‌گشت، اما نتواست با او صحبت کند یا او را ملاقات نماید. او با بسیاری از درهای بسته مواجه شده بود. من فهمیدم که پسرش گم شده بود و نمی‌دانست کجا است. پسرش قول داده بود که به اروپا برود چون چندین مدال در بدنسازی برده بود و به همراه تیم ورزشی به آنجا رفته بود، اما وقتی برنگشت، او فکر کرد که اتفاقی برایش افتاده است. یک خبرنگار در جستجوی او قرار گرفت و سپس مشخص شد که او سال‌ها در عراق بوده، تا آخرین لحظه‌ها. او همیشه می‌گفت: “اریسا، دنیای من فرو ریخت” چون فیلم یک مستند است و مستندها واقعیت را نشان می‌دهند. حتی نام ما بازیگر است، اما ما برای تفریح آنجا نبودیم. سعی می‌کردیم تا حد ممکن واقعی باشیم. مادرها 100% واقعی بودند و وقتی به من می‌گفتند “اریسا”، من به آنها می‌گفتم: “نه، من اریسا نیستم، من مترجم هستم و دوربین‌ها اینجا هستند.”
او گفت که اریسا، وقتی فهمیدم که پسرم زنده است و در سازمان مجاهدین خلق است، بعد از سال‌ها، حس بسیار قوی‌ای داشتم که آرامش بیشتری نسبت به هر چیز دیگری داشت. اما همچنین می‌دانستم که هیچ وقت با پسرم صحبت نخواهم کرد.

مجری: “با این حال، امیدواریم که اوضاع درست شود، که یک راه‌حل پیدا کنید، چون امید آخرین چیزی است که می‌میرد. برداشت‌ها حتی قوی‌تر می‌شوند، و این مستند شماست.”

اریسا: “بله، در واقع، ما تمام تلاشمان را خواهیم کرد با آنچه که داریم.”

مجری: “اریسا، می‌خواهم یک سوال ازت بپرسم. چقدر سخت بود برایت که مثل یک مادر ایرانی لباس بپوشی؟”

اریسا: “در واقع، من یک شوهر ایرانی دارم و قبل از اینکه سفر کنم، تا حدودی با سنت‌ها آشنا بودم. اما این یک دنیای کاملاً متفاوت بود.”

مجری: “آیا سنت‌ها را می‌شناختی؟”

اریسا: “بله، قبل از اینکه بروم، شوهرم به من گفت: ‘نگاه کن، لباس با آستین بلند بپوش و شال هم بیار.’ رفتم و یک شال خریدم، چون من مسیحی هستم. به او گفتم: ‘بله، برای احترام به مادرهایی که از ایران به دبی می‌آیند، مریض و خسته، و برای احترام به سنت، این کار را می‌کنم.’ شال را پوشیدم و به آلدوی عزیز گفتم که باید شلوار بلند بپوشد. خودم هم لباس‌های بلند پوشیدم و خودم را با دقت پوشش دادم.”

مجری: “وقتی به آنجا رسیدید، مادرها چه چیزی به شما گفتند؟”

اریسا: “وقتی به آنجا رسیدم، مادر ثریا و مادر معصومه به من گفتند: ‘مرسی، اما تو که مثل عرب ها شدی، این شال چیست؟’ به من گفتند: ‘نه، دخترم، این شال رو فقط بذار روی موهات، چون حتی در ایران هم اینطور شال نمی‌بندند.'”

مجری: “بله، از کارگردانی خواهش می‌کنم که تصاویر فیلم را به ما نشان بدهند.”

اریسا: “بله، مادر دیگر به من گفت: ‘شال را بردار، مرا نگاه نکن، چون من پیر هستم و با سیستم مسلمانی بزرگ شدم.’ و من شال را برداشتم.”

مجری: “پس شما پوشش را تطبیق دادید، درست است؟”

اریسا: “بله، پوشش تطبیق پیدا کرد. برای احترام به آن‌ها لباس‌های بلند پوشیدم، چون اخلاق و کلماتی که قبلاً شنیده بودم اجازه نمی‌داد. حداقل لباس‌های بلند پوشیدم، اما شال را برداشتم چون حتی آنها اجازه نمی‌دادند. به من گفتند: ‘تو آلبانیایی هستی، در نهایت آزاد هستی که هرطور که دوست داری لباس بپوشی، اصلاً شال هم بهت نمی‌خوره چون مسیحی هستی.’ من هم گفتم: ‘باشد، من برای شما و احترام به شما آمدم، در نهایت شال برای من مشکلی نیست و دینم رو عوض نمی‌کنه.’ و شال رو برداشتم چون دما 50 درجه و خیلی گرم بود.”

مجری: “اما مادرها شال داشتند.”

اریسا: “بله، مادرها شال داشتند و هر لحظه می‌گفتند: ‘ما با این سیستم بزرگ شدیم.’ خوشبختانه، موضوع شال حل شد.”
مجری: “پس موضوع شال حل شد.”

اریسا: “بله، روز اول و دوم کمی ناراحت‌کننده بود، چون وقتی دو نفر غریبه می‌بینی، با اینکه قبلاً با افراد جدید ارتباط برقرار کرده بودیم، اما تأثیرات و احساسات خیلی قوی بود.”

مجری: “شما قبلاً از طریق شبکه‌های اجتماعی ارتباط برقرار کرده بودید و سپس به صورت حضوری ملاقات کردید. آیا این ارتباط به شما کمک کرد؟”

اریسا: “بله، قطعاً. تأثیر اولین ملاقات خیلی مهم است، حتی در هر نوع ارتباطی. اما در دبی، همیشه به زبان انگلیسی صحبت می‌شود و از آنجا که همه اعضای تیم ما زبان انگلیسی را نمی‌دانستند، در دبی به زبان فارسی هم صحبت می‌کردند. خیلی از ایرانی‌ها در آنجا زندگی می‌کردند و فارسی به ما کمک کرد تا هتل‌ها و مکان‌ها را پیدا کنیم و با این سازمان و کمی با ایران تطبیق پیدا کنیم، چون ما نمی‌توانستیم به ایران برویم. پس برای ارتباط با مادرها، فارسی خیلی مفید بود. تا حدودی فکر می‌کردم چرا باید این زبان را یاد بگیرم و چرا اینقدر خسته شدم، اما در دبی متوجه شدم که چقدر این زبان مهم است و حتی لذت بردم.”

مجری: “در مصاحبه‌هایی که داده‌اید، اریسا، شما گفتید که وقتی مادرها را می‌دیدید که دنبال فرزندانشان می‌گشتند، شما هم مانند آنها شدید. این تجربه برای شما چگونه بود؟”

اریسا: “بله، شدم مثل آنها. خیلی اشک ریخته شد، خیلی درد بود.”

مجری: “آیا می‌توانید اشک‌هایتان را زمانی که در حال فیلمبرداری هستید کنترل کنید؟”

اریسا: “سعی می کردم کنترل کنم. ما چهار نفر بودیم، به جز آلدوی عزیز، با مادران ثریا و معصومه و زمانی که آنها گریه می‌کردند، من هم یک جمله احساسی می‌گفتم. وقتی آلدو می‌دید که یک مادر دیگر گریه می‌کند، من هم شروع به گریه می‌کردم. در برخی مواقع فیلمبرداری تمام می‌شد و گاهی فیلم برای چند ساعت متوقف می‌شد، و بعد از دو یا سه ساعت دوباره شروع به فیلمبرداری می‌کردیم.

چون مادر ثریا بیهوش می شد، یک روز نیمه روز را تنها گذراندم. من تنها بودم چون زن بودم و تمام کارکنان مرد بودند، فقط دو مادر. هیچ کدام از آنها نمی توانستند او را لمس کنند چون طبق قوانین اسلام، مرد نباید زن را لمس کند، آنها احترام می گذاشتند و او را لمس نمی کردند. من تنها بودم و بقیه همه ناراحت بودند، در حالی که من در حال کمک به مادر بودم.

اما وضعیت مادر ثریا بدتر شد، دچار فشار خون و مشکلات قلبی شد و به بیمارستان منتقل شد. من سعی کردم به او کمک کنم به اندازه ای که می توانستم. ما زمان زیادی در بیمارستان بودیم و روز بعد او را گذاشتیم تا استراحت کند چون خیلی خسته بود و نمی توانستیم فیلمبرداری کنیم.

همانطور که گفتم، نمی خواهم به تو دروغ بگویم، من فردی نیستم که دروغ بگویم. در واقع، ما یک انجمن داریم و همیشه سعی می کنیم در مورد مسائل همانطور که هستند صحبت کنیم، برای واقعیت هایی که هیچ کس جرأت نمی کند آنها را بگوید. اما اگر تو بیایی و پسرت بگوید “من نمی خواهم بیایم”، در آن لحظه چه خواهی کرد؟ تمام زحمت های تو چطور پیش خواهد رفت؟ و در آن لحظه او خیلی گریه کرد و من هم با او گریه کردم. گاهی اوقات این خیلی دردناک است و بعد از آن لحظه حس پشیمانی داشتم و به خودم گفتم: “چرا این را گفتم؟” و مادر معصومه هم به زمین افتاد.

روزنامه نگار: “احساسات از تصویر قوی تر بودند.”

بله، ما خیلی چیزها به دست آوردیم. اول از همه، قلب‌های چندین مادر را به دست آوردیم که کم کم امیدشان را از دست داده بودند که روزی بچه‌هایشان را خواهند دید. من این حرف‌ها را به آنها زدم نه برای اینکه امیدشان را از دست بدهند، بلکه برای اینکه یک واقعیت دیگر را به آنها نشان دهم. به آنها گفتم: «ببین، برای آخرین بار که به شهر خودت می‌روی، گوش کن: هیچ‌وقت امیدت را از دست نده. کسانی که از سازمان مجاهدین قوی‌ترین بودند، روزی از سوی مردم سرنگون شدند. روزی خواهد آمد که پسر تو هم متوجه خواهد شد که هیچ چیز مهم‌تر از خانواده نیست. هیچ چیزی مهم‌تر از مادر نیست. روزی هر چیزی ممکن است تو را ترک کند؛ بچه‌ها بزرگ می‌شوند، ازدواج می‌کنند، خانواده خودشان را تشکیل می‌دهند و تو را فراموش می‌کنند. اما مادر همیشه مادر باقی می‌ماند. مادر برای فرزند خود هر فداکاری‌ای می‌کند. تو هم، من خودم مادر هستم و خیلی خوب تو را درک می‌کنم. هیچ وقت امیدت را از دست نده، حتی تا آخرین لحظه.» و او برگشت و گفت: «اریسا، واقعا، امیدت رو از دست نده.»

“و من با اطمینان به آنها گفتم که امیدشان را از دست ندهند. چون خیلی از اعضای مجاهدین که در قرنطینه هستند و خواسته‌اند بیرون بیایند، به دلیل سیاست‌های سازمان، یک سال آنها را در قرنطینه نگه می‌دارند تا نظرشان تغییر کند.”

“همچنین، بسیاری دیگر می‌ترسند که بگویند می‌خواهند بیرون بیایند، چون می‌دانند که در انتظارشان یک قرنطینه و زندگی متفاوت و بسیاری از چیزهای دیگر است. امیدواریم که اوضاع بهتر شود.”

مجری: “اگر یک کارگردان دیگر به شما یک نقش پیشنهاد دهد، آیا آن را قبول می‌کنید؟” اریسا: “بله، من امتحان کرده‌ام و خوشم آمده است، و آن را قبول خواهم کرد. زندگی برای تجربه‌ها و زندگی کردن است. دو زندگی نمی‌تواند ما را در موقعیت این مادران، اعضای مجاهدین، قرار دهد که آن‌ها هیچ‌گونه حقی ندارند که ما داریم و نمی‌توانند آزادانه صحبت کنند یا عمل کنند.”

“بسیار از شما برای این تلویزیونتان تشکر می‌کنم، هیچ‌جا اینقدر آزادانه صحبت نکرده‌ام.”

“من دوست دارم تا جایی که ممکن است واقعی باشم. وقتی به آن مادر گفتم: «ببین، پسرت فردا بیرون می‌آید، آزاد خواهد بود»، می‌توانستم این را برای تسکین دادن به او بگویم، اما تصمیم گرفتم یک واقعیت به او بگویم. هر چقدر هم بخواهی حقیقت را پنهان کنی، حقیقت همان است که هست. حتی اگر تلخ باشد یا زیبا، اهمیتی ندارد، چون حقیقت همیشه حقیقت است. هر کسی نمی‌تواند حقیقت را در مورد برخی مسائل بسیار مهم بیان کند، اما هر چقدر که یک نفر بخواهد آن را پنهان کند، روزی آن حقیقت بیرون خواهد آمد. همانطور که یک ضرب‌المثل می‌گوید: «دروغ‌ها پای کوتاه دارند»، و این چیزی است که همیشه با من همراه است. اگر ۴۰ روز دروغ بگویی، بالاخره تمام می‌شود. همیشه این ضرب‌المثل را می‌گفتند، شاید یک ماه یا ۱۰ روز دروغ بگویی، ولی نه بیشتر.”

“و همیشه می‌گویم که مردم باید حق داشته باشند که در مورد حقوق خود صحبت کنند. من همیشه آنچه را که خودم با چشمانم دیده‌ام، می‌گویم، چون هیچ چیزی واقعی‌تر از چیزی که خودم تجربه کرده‌ام، وجود ندارد.”

شروع از شوهرم و برادرم، چیزی که من شنیده‌ام یک واقعیت است که بعضی از اعضا از گفتن آن ترس دارند. برخی از مجاهدین سابق از گفتن این که در سازمان بوده‌اند می‌ترسند و از زندگی‌ای که داشته‌اند حرف نمی‌زنند. اما به زودی آن‌ها جرات خواهند کرد و حقیقت را خواهند گفت.

گزارشگر: “فیلم در حال حاضر در جشنواره‌ها نیز نمایش داده می‌شود. فکر می‌کنید ممکن است جوایزی دریافت کند؟”

“قدرت فردا باعث می‌شود که سیاست‌ها به دلایلی برای پنهان کردن بسیاری از حقیقت‌ها تبدیل شوند و مردم را به سکوت وادار کنند. اما من می‌گویم که یک مادر هیچ ربطی به سیاست ندارد. مادری که می‌گوید ‘من فقط به پسرم اهمیت می‌دهم’، اصلاً به کشوری که در آن است اهمیتی نمی‌دهد. او ممکن است زادگاه خود را رد کند، جایی که در آن بزرگ شده، زندگی ساخته و خانه‌ای ساخته است، اما او فقط به پسرش و رفاه او فکر می‌کند. قدرت یک مادر همان چیزی است که زندگی را زنده نگه می‌دارد .”

“اریسا : یک مادر است که به خاطر فرزندش بسیاری از چیزها را نادیده می‌گیرد. حتی مادر معصومه به من می‌گفت: ‘ببین، من بچه‌های دیگری هم دارم. بچه‌ها می‌گویند، “کوه، تو تنها در حال مرگ هستی”، اما اینطور نیست. مادر هیچ وقت بچه‌هایش را فراموش نمی‌کند، بلکه تلاش می‌کند تا آنها را با سختی‌ها بزرگ کند. برای خودم، فقط یک پسر دارم.
اگر من یک کودک دومی داشتم، او بیمار می‌شد. عشق و ارتباط روحی برابر است و این مادران برای تمام فرزندان خود این احساس برابر را دارند. هیچ کودکی زحمت مادرش را درک نمی‌کند و بعدها برای پیدا کردن راه درست، سن، بیماری‌ها، دولت، ایران و سیاست‌ها را به چالش می‌کشد. همه این چالش‌ها برای تأمین رفاه کودک خود مقابله می‌شوند.
فقط برای یک دقیقه وقت برای ارتباط با پسرش یا دخترش. این خیلی ارزشمند و بسیار گرانبهاست.

اریسا، از تو خیلی ممنونم که در این گفتگو شرکت کردی. برای فیلم و نقشت که نماد مادری است، آرزوی موفقیت دارم. امیدوارم در جشنواره‌های جهانی با استقبال زیادی روبرو شوی و محبت بزرگی که مادران برای فرزندانشان دارند، دریافت کنی.

امیدواریم که مردم واقعاً درک کنند که زندگی برای یک مادر، مخصوصاً برای مادرانی که در فیلم ما نشان داده شده‌اند، پر از عشق و فداکاری است. این زندگی بسیار سخت است و روزی خواهد رسید که آن‌ها از این دنیا می‌روند و امیدواریم که با پشیمانی نروند
اریسا، خیلی متشکرم که در استودیو حضور داشتی. مطمئناً، من بینندگان را دعوت می‌کنم که فیلم “مادر، عشق، جدایی” را در نخستین نمایش‌هایی که در شهرهایشان برگزار خواهد شد، تماشا کنند، از جمله در پوگرادک، جایی که ما نیز با تماشاگران ملاقات خواهیم کرد.

نوشته گفتگوی زنده شبکه Sot7 با عوامل مستند مادر، عشق، جدایی – قسمت دوم اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این پخش زنده 50 دقیقه ای در کمتر از 24 ساعت 2700 بازدید و 52 کامنت در صفحه فیسبوک شبکه داشته است.

آلدو سولولاری در خصوص این مصاحبه می گوید:

در مصاحبه اخیرم، من یک فراخوان قوی علیه تروریسم دادم و تهدیدات احتمالی ناشی از سازمان مجاهدین خلق را برجسته کردم. من اعلام کردم که آنها سعی می نمایند تا به من حمله کنند، جشنواره ها را مختل سازند و مانع فعالیت های دیگر من شوند، من همچنین تاکید کردم که از حمایت کامل دولت آلبانی برخوردار هستم و هیچ کس نمی تواند جلوی من را بگیرد.

علاوه بر این، من اعلام کردم که اگر ایالات متحده از مجاهدین خلق طبق ادعای سازمان، حمایت می کند، پس از یک گروه خطرناک حمایت می نماید و در یک سیاست فریبکارانه شرکت کرده است.

این پیام قبلاً بحث ها و واکنش های قابل توجهی را در فضای مجازی برانگیخته است. من به صراحت گفته ام که یک دموکراسی واقعی نمی تواند از چنین گروه هایی مانند مجاهدین خلق حمایت کند و من بدون ترس به مبارزه خود علیه تروریسم این سازمان ادامه خواهم داد.

این پیامی قوی برای همه است و به ما یادآوری می‌کند که باید متحدانه در برابر هر شکلی از تروریسم و ​​خشونت بایستیم تا از ارزش‌های دموکراسی و آزادی خود محافظت نماییم.

برای اطلاعات بیشتر شما را به تماشای این مصاحبه دعوت می کنم که این روزها اینترنت را تکان داده و بحث های قدرتمندی را برانگیخته است.

لازم به ذکر است که این شبکه قویا طرفدار اسرائیل و ضد جمهوری اسلامی است.

نوشته مصاحبه شبکه Sot7  آلبانی با آلدو سولولاری و اریسا ادریزی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

در گزارش این گفتگو که در سایت MCN منتشر شد، آمده است:

“مادر، عشق، جدایی”
سولولاری: ایده پس از شنیدن داستان های مهاجران مطرح شد.
رحیمی: خیلی درگیر این فیلم شدم.

“مادر، عشق، جدایی” یک فیلم مستند کوتاه است که پس از شنیدن مشاهدات بسیاری از مهاجران به عنوان پروژه آغاز شد.
روزنامه نگار آلدو سولولاری در استودیوی وقایع روز MCN به صورت زنده گفت که این فیلم به دو زبان فارسی و آلبانیایی است.

این چیزی بسیار خودجوش بود و این طور نیست که به عنوان یک پروژه هنری از قبل زیاد درباره اش فکر شده باشد. من در حال حاضر در انجمنی کار می کنم که در چارچوب ادغام جوامع خارجی در آلبانی فعالیت می کند و از منظرهای مختلف، از جمله افرادی از جامعه ایرانی که کشور را ترک کرده اند، داستان های متفاوت و دردناکی برای ما تعریف نموده اند.

مهاجرت آفتی است که در هر جامعه ای وجود دارد. ما سال‌ها پیش با مهاجرت مواجه شده‌ایم و فکر می‌کنم برای هر بیننده‌ای خوب است که آن را از کمی نزدیک‌تر درک کرده و تجربه کند، که هر خانواده فردی دارد که می‌تواند برای زندگی بهتر مهاجرت کند. این می تواند راهی برای انتقال واضح تر و روشن تر موضوع به عموم مردم باشد.

این چیزی بود که با شنیدن هر چه بیشتر داستان های این پناهندگان اتفاق می افتاد. گفتن اعترافات و تجربیات دردناک آنها این ایده را به وجود آورد که چرا برای اثبات و نشان دادن این موارد چنین پروژه ای انجام ندهیم که می تواند از تکرار آنها جلوگیری کند.
این مستند به دو زبان آلبانی و فارسی است و بازیگران به دو زبان فارسی و آلبانیایی صحبت می کنند. این کار توسط اریسا ادریزی انجام شد که نقش ویژه ای را ایفا کرد و نه تنها بازیگری، بلکه در بخش ترجمه نیز همکاری کرد.

اریسا ادریزی در MCN آلبانی

اریسا رحیمی بازیگر نقش اول این فیلم گفت که در ابتدا به عنوان مترجم در این پروژه حضور داشت.

اریسا ادریزی: انتظار داشتم به عنوان مترجم بروم.

اصلا ایده ای نداشتم. من آماده نبودم که بازیگر اصلی باشم. از آنجایی که من تنها کسی بودم که توانستم این همکاری را بین دو زبان انجام دهم، خودم وارد شدم. این یک فیلم مستند بسیار زیبا است که از مهاجرت، جدایی از والدین، ترک وطن می گوید.
وقتی آن مادران را دیدم که دنبال بچه هایشان می گردند، مثل آنها شدم. بیشتر از آنچه باید درگیر این موضوع شدم.

نوشته عوامل مستند مادر، عشق، جدایی مهمان MCN آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

روز پنجشنبه 8 آذر 1403 (برابر با 28 نوامبر 2024) خانم آربانا پریهانا با خانم اریسا رحیمی رئیس انجمن نجات آلبانی و دیگر بانوان انجمن در محل دفتر مرکزی در تیرانا ملاقات کرد. این دیدار به همت تشکل بانوان انجمن نجات آلبانی برگزار گردید. علاوه بر بانوان انجمن نجات آلبانی، آقایان خلیل انصاریان، ابراهیم مرادی، علی زمانی و آلدو سولولاری نیز جهت ارائه توضیحات در این ملاقات شرکت نمودند.

دیدار خانم آربانا پریهانا با تشکل بانوان انجمن نجات آلبانی

در این دیدار ابتدا خانم اریسا رحیمی از خانم آربانا پریهانا بخاطر شرکت در همایش اکران فیلم مستند و صحبت هایی که کرد تشکر و قدردانی نمود. خانم پریهانا در مورد مستند گفت: “این مستند روی من شخصا خیلی تاثیر گذار بود و مشاهده درد مادران ایرانی که فرزندانشان در دست سازمان مجاهدین خلق مغزشویی میشوند برایم بسیار دردناک بود.”

خانم رحیمی در ادامه دیدار به معرفی انجمن نجات آلبانی و اهداف انجمن پرداخت و گفت: “انجمن نجات، سیاسی یا مذهبی نیست، بلکه تنها هدفش حفظ اولیه ترین حقوق انسانی اعضای گرفتار در اردوگاه سازمان مجاهدین خلق در مانز است. مادران و خانواده ها در ایران باید بتوانند با فرزندانشان که اکنون در سازمان گرفتار هستند ملاقات داشته باشند یا حداقل صدای آنها را بشنوند و دولت آلبانی بایستی احقاق این حق را برای خانواده ها میسر نماید تا خانواده ها قادر باشند اولا به راحتی به آلبانی بیایند و ثانیا امکان ملاقات با عزیزانشان را داشته باشند”.

اریسا رحیمی در ادامه گفت: “اعضای گرفتار در سازمان مجاهدین خلق از پایه ترین حقوق انسانی محروم هستند. آنها روزانه مغزشویی میشوند. خیلی از اعضای انجمن نجات آلبانی دقیقا به همین دلیل یعنی نقض حقوق بشر دست به فرار زدند. مثل بیجار رحیمی برادر شوهرم و علی زمانی که الان در همین جلسه هست و این دو اخیرا به همین ترتیب از اردوگاه مجاهدین خلق در مانز فرار کردند. حالا بهتر است برای ارائه جزئیات به صحبت های آقای خلیل انصاریان که سالیان زیادی در این سازمان بوده است گوش دهیم.”

سپس آقای انصاریان به تشریح نحوه مغزشویی در سازمان مجاهدین خلق پرداخت و گفت: “ما روزانه توسط سران سازمان مغزشویی می‌شدیم. ما حق ارتباط و تماس تلفنی با خانواده را نداشتیم. پدر و مادر من چشم از این دنیا فرو بستند و من نتوانستم حتی صدای آنها را بشنوم. ما از دنیای بیرون خبر نداشتیم. صرفا اخبار سانسور شده که توسط تلویزیون خودشان پخش می شد را می‌دیدیم. ما از اینترنت محروم بودیم.”

خانم پریهانا بعد از شنیدن صحبت های خلیل انصاریان و دیگر افراد حاضر در جلسه گفت: “این سازمان که افراد خودش را روزانه مغزشویی میکند یک سازمان تروریستی است چون فقط سازمان های تروریستی مجبور هستند افراد خود را مغزشویی کنند و حرفها و اخبار خودشان را سانسور نمایند. من با شما همدردی میکنم و خوب شد با شما و اهداف صادق شما آشنا شدم. انشاالله که مادران بتوانند با فرزندانشان به دور از مغزشویی ملاقات کنند.”

در پایان این دیدار خانم اریسا رحیمی رییس انجمن نجات آلبانی از خانم آربانا پریهانا بخاطر قبول دعوت جهت حضور در ویلای انجمن تشکر و قدردانی کرد و خانم آربانا پریهانا نیز از انجمن نجات آلبانی بخاطر کارهای خوبی که انجام می دهد تشکر کرد و همچنین روز استقلال آلبانی و روز پرچم آلبانی را به هموطنان آلبانیایی خودش تبریک گفت.

لازم به ذکر است که ویلای انجمن به مناسبت همین روز به چندین پرچم آلبانی مزین شده بود که مورد توجه بسیار خانم پریهانا قرار گرفت.

دیدار خانم آربانا پریهانا با تشکل بانوان انجمن نجات آلبانی

دیدار خانم آربانا پریهانا با تشکل بانوان انجمن نجات آلبانی

نوشته دیدار آربانا پریهانا با تشکل بانوان انجمن نجات آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

امروز به عنوان دختری که در حال اتمام تحصیلات دانشگاهی خود هستم، این افتخار و مسئولیت را دارم که در مورد موضوع بسیار مهمی صحبت کنم که کرامت و حقوق بشر را عمیقاً تحت تأثیر قرار می دهد: تخلفات سازمان مجاهدین خلق علیه اعضای خود. در عین حال پیام قدرتمندی را که افرادی مانند آلدو سولولاری و اریسا ادریزی برای ما آورده اند با شما به اشتراک بگذارم.

در سال‌های اخیر، موضوع حقوق بشر به موضوعی داغ و ضروری برای هر جامعه‌ای که انتظار دارد آینده‌ای برابر و عادلانه را ببیند، تبدیل شده است. با این حال، یکی از جدی ترین موارد نقض حقوق بشر که نمی توان نادیده گرفت، اتفاقاتی است که در سازمان مجاهدین خلق می افتد. این گروه که در ابتدا خود را جنبشی برای آزادی مردم ایران معرفی می کرد، نشان داد که در صورت کنترل مطلق و استثمار افراد برای اهداف صرفاً ایدئولوژیک، چقدر می تواند خشن باشد.

اعضای این سازمان اغلب قربانی یک سیستم سختگیر می شوند که در آن آزادی فکر و عمل یک تجمل است که نمی توان از آن لذت برد. آنها مجبورند تحت فشار یک سلسله مراتب سفت و سخت زندگی کنند، جایی که هر گونه تلاش برای انتشار عقاید مختلف محکوم است. بسیاری از آنها مورد آزار جسمی و روانی قرار گرفته اند، از آزادی رفت و آمد محروم بوده و اغلب از خانواده های خود منزوی هستند. این یک شکل محض نقض حقوق بشر است.

در این زمینه، این افتخار را دارم که به کار خارق‌العاده دو نفر اشاره کنم که گام مهمی در تقبیح تخلفات این گونه سازمان‌ها و رساندن پیامی قوی به جامعه برداشته‌اند. آلدو سولولاری و اریسا ادریزی با فیلم‌ها و آثار خود واقعیت تلخی را که اعضای مجاهدین خلق تجربه کرده‌اند، به تصویر کشیده‌اند و به روشن شدن درد پنهانی که پشت درهای این سازمان رخ می‌دهد کمک کرده‌اند.

فیلم آنها چیزی فراتر از یک محصول هنری است. آنها فراخوانی برای عدالت، برای حقوق بشر، برای حمایت از افرادی هستند که اغلب توسط جهان فراموش می شوند. آنها از سخن گفتن و افشای تخلفات بزرگی که در این سازمان رخ می دهد هراسی ندارند و به همین دلیل منبع الهام همه کسانی هستند که به ارزش های آزادی و کرامت انسانی معتقدند.

در پایان، من می خواهم تأکید کنم که حقوق بشر غیرقابل مذاکره است. هر فردی حق دارد بدون ترس از خشونت یا استثمار با عزت زندگی کند، عقیده خود را بیان نماید و آزادانه حرکت کند. به عنوان یک دانشجو و به عنوان بخشی از جامعه، مسئولیت ما این است که هر گونه تخلف را محکوم کنیم و به جهانی عادلانه‌تر و برابرتر متعهد شویم. از این رو، از آلدو سولولاری و اریسا ادریزی به خاطر زحماتشان و جسارتی که داشتند تا زبان کسانی باشند که نمی توانند صحبت کنند، تشکر می کنم.

از توجه شما متشکرم.

کلیا چیپی – Klea Xhepi

نوشته مستند مادر، عشق، جدایی| فراخوانی برای عدالت خواهی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

برای تماشای فیلمی که احساسات بسیاری را منقلب می کند.

مطمئن باشید بزرگترین پشتوانه این افراد که هیچ حمایتی از هیچ کشوری در دنیا ندارند، از هیچکس به جز اعضای خانواده خود، ما و شما هستیم.

ما به عنوان یک انجمن برای حقوق بشر فعال هستیم و این انجمنی است که می خواهد تا حد امکان به افراد کمک کند.
اما همچنین وقتی مردم به کنفرانس ها یا فعالیت های مختلف ما می آیند، حمایتی را نشان می دهند که حداقل 7 سال است که از آن برخوردار نبوده ایم. بنابراین، اهمیت حضور شما در اینجا برای این افراد، مجاهدین خلق سابق، برای این افرادی که به آنها حق صحبت آزادانه نداده اند و امروز می خواهند صدای خود را پخش کنند و آزادانه صحبت کنند بسیار زیاد است. آنها می خواهند درباره چیزهایی که برای بسیاری از آنها اتفاق افتاده است صحبت کنند. برای سالهای متوالی که از خشونت روانی و جسمانی در سازمان مجاهدین خلق رنج برده اند.

***
من اریسا ادریزی هستم، هفت سال پیش با اعضای سابق مجاهدین خلق آشنا شدم. من از طریق همسرم سرفراز رحیمی که او هم اکنون در اینجا ایستاده در خصوص این سازمان مطلع شدم.

من با درد آنها که متفاوت از بقیه است آشنا هستم، با دردی که وقتی با من درباره این سازمان (مجاهدین خلق) صحبت می کردند، درباره اتفاقاتی که در این سازمان رخ می داد، من شوکه شدم. با خودم می گفتم که آیا این یک فیلم ترسناک است یا می تواند داستان باشد یا می تواند یک افسانه باشد زیرا این سازمان محدودیت های انسان گرایی را پشت سر گذاشته و محدودیت های انسان بودن را رها کرده است.

این بدان معناست که این سازمان از مردم به گونه ای استفاده می کند که گویی ابزار هستند، مانند برخی ربات ها که حتی حق ندارند از مغز خود آن طور که می خواهند استفاده کنند.

ما از ۷ سال پیش که برای اولین بار با این سازمان آشنا شدیم و فعال گردیدیم و الان این انجمن را داریم.
همیشه می گویند که برای این افرادی که مشکلات زیادی دارند چه کنیم، چون وقتی از این سازمان بیرون می آیند، و 20 یا 30 سال در آن محیط بوده اند، عواقبی را با خود از داخل آنجا همراه آورده اند.

اما مهمترین چیز این است که ما برای این اعضای سابق چه کنیم و برای مادرانی که با ما تماس می گیرند و از ما می پرسند که آیا پسرم در آلبانی است یا می تواند با من صحبت کند چه کنیم. زیرا آلبانی کشوری دموکراتیک و در آزادی کامل است. آیا ممکن است فرصتی پیش بیاید که بعد از 20، 30 یا 40 سال من را به آلبانی بیاورید و فرزندم را ملاقات کنم، و تمام سؤالاتی که آن اعضای خانواده از ما می پرسند، باعث می شود امروز همه اعضای انجمن ما و حامیان ما اینجا جمع شویم. ما باید کاری کنیم که لبخند دوباره روی لبهای این مادران بیاید. آن مادران با اینکه با بچه هایشان حرف نمی زنند اما تکیه گاه دارند و می گویند من نمی توانم با بچه ام حرف بزنم اما یک نفر را دارم که صدایم را آنجا انتقال میدهد.

واژه Nejat در فارسی به معنای نجات است.

نجات از زندانی که به عنوان یک سازمان دموکراتیک به تمام جهان در خارج از ایران معرفی میشود.

ما انجمن سیاسی نیستیم، انجمنی نیستیم که در اینجا تبعیض نسبی داشته باشیم، به غیر از ایرانیانی که جزء این انجمن هستند، ما اعضای آلبانیایی زیادی هم داریم، همچنین آلبانیایی های زیادی داریم که در شهرهای مختلف حامی ما هستند و تا جایی که می توانند به آنها کمک می کنند. اما هدف از تأسیس این انجمن، رساندن صدای مادرانی است که امکانی برای آمدن به آلبانی ندارند، امکان ملاقات با فرزندان خود را ندارند و نمی توانند با فرزندان خود ارتباط برقرار کنند. علت این نیست که آنها نمی خواهند، بلکه چون سیاست کلی سازمان به آنها چنین اجازه ای را نمی دهد.

من از شما دعوت می کنم تا کمی بیشتر کاریکاتورها را ملاحظه کرده و مفاهیم آنها را درک کنید و برای درک بیشتر حرف های من، مستندی را که کارگردان آن آلدو سولولاری ژورنالیست بوده است تماشا نمایید.

این فیلمی است که مطمئنم همه ما را به گریه می اندازد. اگر چه من این فیلم را بارها دیده ام، اما هر بار گریه کرده ام.
بهتر است بدانید اشک هایی که مادرانی که آمده بودند تا در این مستند باشند را از نزدیک دیده ام، با وجود اینکه همه قسمت هایی که فیلم برداری شد در مستند آورده نشده است. چون دیده شد که اگر همه حرف ها آورده شود دیگر مردم مستند نگاه نمی کنند بلکه فقط گریه می کنند.

من همراه با چندین شاهد در کنار آن مادران حضور داشتم که گفتگوها از حد تصور فراتر رفت تا اینکه با یکی از سوالاتم از یک مادر ایرانی او از حال رفت. او به من می گفت که فقط می خواهد پسرش را قبل از مرگش ببیند.
این دردی است که من و آلدو از نزدیک به مدت های طولانی مشاهده و تجربه کرده ایم و سعی کردیم تا جایی که میشود این فیلم را کوتاه کنیم و پیام اصلی را برسانیم. همان طور که من الدو و تمام اعضای این انجمن این پیام را گرفته ایم و درک کرده ایم که باید کاری کرد.

من شما را به تماشای این فیلم مستند دعوت می کنم.

نوشته متن سخنرانی اریسا رحیمی در افتتاحیه اکران مستند مادر عشق جدایی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

حاصل این دیدارها و گفتگوهای چند روزه و آنچه این دو مادر چشم انتظار به نمایندگی از طرف تمامی مادران و خانواده های رنج کشیده توضیح دادند، بعلاوه تصاویر تکمیلی از سوابق امر در ایران، مستندی 40 دقیقه ای به نام “مادر، عشق، جدایی،Nëna, Dashuria Ndarja, ” شد که آلدو به کمک ترجمه اریسا آنرا کارگردانی کرده است.

اکران خصوصی این مستند روز یکشنبه 6 آبان 1403 در ویلای انجمن نجات آلبانی برای تعدادی از اعضای انجمن و میهمانان ویژه آنان به نمایش در آمد. در ابتدا اریسا رحیمی توضیحاتی در خصوص این مستند و نحوه تهیه آن داد و بیان نمود که درد و رنج مادرانی که در این مستند به نمایش گذاشته شده است هر بیننده ای را متأثر کرده و اشک از چشمانش جاری خواهد ساخت. او در پایان احساسات خود را بعد از تماشای این مستند برای بار پنجم بیان نمود. بسیاری در هنگام تماشای این مستند گریه کردند و حتی خشم خود را نسبت به رفتار غیرانسانی سران فرقه رجوی ابراز نمودند.

افتتاحیه اکران عمومی این مستند در روز یکشنبه بعد، یعنی 13 آبان 1403، در شهر اشکودر Shkodër نمایش داده خواهد شد. قرار است این مستند در دیگر شهرهای آلبانی نیز به ترتیب به نمایش در آید و نهایتا برنامه اختتامیه آن در شهر تیرانا برگزار خواهد شد. تعدادی از رسانه های آلبانی ابراز تمایل کرده اند تا بعدا این مستند را از شبکه های خود پخش نمایند.

نوشته مستند “مادر، عشق، جدایی” به کارگردانی آلدو سولولاری اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مردم ایران سال‌هاست قربانی تروریسم رجوی و سران سازمان مجاهدین هستند. رجوی از بدو انقلاب ۵۷ ایران جهت کسب قدرت با نیرنگ و فریب مردم ایران به‌ ویژه جوانان به‌هر کاری دست می‌زد. رجوی از ابتدا با سیاسی‌کاری دنبال کسب قدرت بود. وقتی دیگر نتوانست کاری از پیش ببرد اقدام به ترور افراد می‌کرد و اساس ایدئولوژی رجوی روی تروریسم سوار بود. و تا به امروز که کانون‌های شورشی به‌راه انداخته و با فریب جوانان دست از خشونت‌طلبی و تروریسم برنداشته. اما درحال حاضر رجوی از یک‌سو به قدرت‌های غربی وانمود می‌کند که خشونت و تروریست را کنار گذاشته، و اما از سوی دیگر در تبلیغات رسانه‌های فارسی‌زبان خود برای به بازی گرفتن جان مردم همچنان بر طبل تروریسم و جنگ مسلحانه می‌کوبند. این دوگانگی در حرف و عمل از سوی سرکرده خیانتکار سازمان مجاهدین نشان‌دهنده چیست؟

اما رجوی در مقابل هیچ سیاستی پاسخگو نبوده و هیچ مسئولیتی در برابر رفتار و اعمال جنایتکارانه خود و جان انسان‌ها قائل نیست. رجوی فرصت‌طلبانه در پی آن است کشور را در مسیری که منافع خودش را تأمین می‌کند جهت بدهد. رسانه‌های سازمان رجوی با فیلم و دکور و ژست و تفنگ بادی در قالب کانون‌های شورشی به تحریک جوانان وطنمان می‌پردازند. پرسش مهم این است که اگر رجوی به‌دنبال آزادی بود چرا بایستی خواهان سرکوب اعضای خود باشد؟ چرا هر صدای مخالفی را با انواع اتهامات و ترور شخصیت درهم می‌کوبد. سرکوب اعضای نگون‌بخت اشرف ۳ با افشاگری‌های جداشدگان برای همه روشن و آشکار شده. جلوگیری سرکردگان سازمان رجوی از دیدار خانوادگی و حتی یک تماس کوتاه تلفنی ثابت کرده که رجوی برای بدست آوردن قدرت از هیچ جنایتی رویگردان نیست.

اریسا رحیمی در کنفرانس “مبارزه با تروریسم” پشت ویترین تشکیلات رجوی که دم از آزادی می‌زند را نشان داد که چه نیروی مخوفی پنهان است. آزادی حقوق بنیادین بشر است. سازمان رجوی در ضدیت با این اصول ماهیت خود را به‌خوبی نشان داده و اینکه وجهه فریبنده‌ای که مریم رجوی در کشورهای غربی از خود نشان می‌دهد رنگ باخته است. انجمن نجات آلبانی این سؤال مهم را مطرح می‌کند که اصلاً چرا در قرن بیست‌و‌یکم باید برای دیدن مادران و پدران و فرزندان از یک سازمان سیاسی اجازه خواست و مسائل خانوادگی چه ربطی به سازمان رجوی دارد، جلوگیری‌ها از دیدار خانوادگی نشان می‌دهد که هیچ نوع آزادی در سازمان رجوی وجود ندارد. اما سران سازمان رجوی به‌خوبی می‌دانند که اگر اعضای این سازمان با دنیای بیرون از تشکیلات و خانواده‌هایشان در تماس باشند دیگر تشکیلاتی باقی نمی‌ماند. ترس سران سازمان رجوی از ارتباط اعضا با بیرون از تشکیلات به‌این خاطر است چنین ارتباطی می‌تواند باعث شود که اعضا با حقایق آشنا شوند و منجر به جدایی ایشان از تشکیلات می‌شود. صدها نفر در عراق و نیز جدایی صدها نفر دیگر از این تشکیلات در آلبانی، نشان می‌دهد که هرگاه اعضای این تشکیلات کمی فرصت داشته‌اند که با بیرون از تشکیلات ارتباط برقرار کنند نسبت به سیاست‌های ضد بشری این تشکیلات دچار سؤال شده‌ و از آن جدا شده‌اند.

به همت خانم اریسا رحیمی در کنفرانس شهر مودنا ایتالیا بسیاری از حقایق پنهان درون این تشکیلات را باز کرده است. از جمله طلاق‌های اجباری، جدا کردن کودکان از پدر و مادرشان، زندان، و شکنجه‌های جسمی، روحی و روانی و مغزشویی‌های ایدئولوژیک، تحقیر و توهین‌های روزمره ارزشها و پایمال کردن کرامت انسانی آنان را به‌خوبی افشا کرد. نوشته‌های دهها تن از جداشدگان از این تشکیلات چشم افکار عمومی را به حقایقی باز کردند. اما پاسخ سازمان رجوی به یک درخواست ساده طبیعی و بدیعی و انسانی یک فرد که خواهان دیدار عزیزانشان هستند به اتهام‌زنی و توهین به خانواده‌ها روی می‌آورد چرا که این روش سازمان رجوی نشان می‌دهد که تشکیلات رجوی شناخته‌ترین مسائل انسانی را زیر پا له می‌کند و دارای هیچ منطق و استدلالی نیست و با پنهان شدن در پوش اتهام زنی خود را تبرئه می‌کند. این روشی است که سالیان دراز از سوی سازمان رجوی تکرار می‌شود. اما اریسا رحیمی در کنفرانس با افشاگری خود هویت ضدانسانی رجوی را روشن ساخت. و به مردم و نیروهای سیاسی و رسانه‌های آزاد نشان داد که این تشکیلات تا کجا از انسانیت تهی و بی‌بهره است.

انجمن نجات آلبانی چنین تشکیلاتی را که در کمپ مانز آلبانی جا خوش کرده یک فرقه ضدبشری می‌داند که در حصارهای تو در توی ایدئولوژیک خود را پنهان کرده است. چنین فرقه‌ای نه تنها صلاحیت در مشارکت سیاسی تحولات مربوط به ایران را ندارد بلکه باید سران آن به خاطر روش‌های آشکار و پنهان که ناقض حقوق بشر است پاسخگو باشند. از این رو اعضای انجمن نجات البانی حضور نماینده خود را در کنفرانس ۱۲ اکتبر با هزاران درود تبریک عرض می‌کنند.

علی زمانی ـ تیرانا

نوشته حقایق پنهان مجاهدین در ایتالیا افشا شد اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

با سلام و عرض ارادت

همانطور که مطلع شده اید کنفرانسی توسط یک انجمن حقوق بشری و مطالعات اجتماعی و سیاسی به نام “سرزمین پدرها” در شهر مودنا در ایتالیا با عنوان “ایران و مبارزه با تروریسم” در تاریخ شنبه 12 اکتبر برگزار شد که تعدادی از رسانه ها و شخصیت های ایتالیایی در آن شرکت کردند و برخی سخنرانی نمودند که انعکاسات رسانه ای در ایتالیا داشت.

چند روز مانده به برگزاری این کنفرانس، دعوتنامه ای از جانب رئیس این انجمن یعنی آقای لوچیانو لاگو به اسم خانم اریسا ادریسی (رحیمی) رئیس انجمن نجات آلبانی و نفر همراه ایشان، دریافت شد که برای شرکت و سخنرانی در این کنفرانس دعوت شده بودند.
ما مطلع بودیم که اریسا ادریسی و آلدو سولولاری و انجمن نجات آلبانی، به دلیل فعالیت های یکساله اخیر، در این کشور شناخته شده هستند و حتی افراد عادی نیز این دو جوان فعال و با انگیزه را به دلیل مصاحبه های زیاد تلویزیونی در خیابان ها و مراکز خرید به جا می آورند. اما این که در ایتالیا کسی این انجمن را بشناسد و طرف حساب قرار دهد و برای ارائه سخنرانی در خصوص یک موضوع مهم در یک کنفرانس دعوت به عمل آورد امر جدیدی بود.

خوشبختانه خانم رحیمی به زبان ایتالیایی مسلط است و در فرصت کم مقدمات سفر را فراهم کرد و به همراه خواهر دوقولیش اریسونا ادریسی، که او نیز به زبان ایتالیایی مسلط می باشد و مسئولیت تهیه فیلم و عکس و خبر و گفتگو با شرکت کنندگان و گرفتن نام و نشان آن ها را به عهده گرفت، از تیرانا عازم شهر مودنا شدند.

سخنرانی رئیس انجمن نجات آلبانی به گفته رسانه های ایتالیا مورد استقبال حاضران قرار گرفت چرا که به نسبت دیگر سخنرانان حرف های تازه ای برای ارائه داشت. او علاوه بر پرداختن به موضوع تروریسم، سازمان مجاهدین خلق را از بعد یک معضل حقوق بشری و حقوق خانواده نیز مورد بررسی قرار داد.

به محض انعکاس خبر در رسانه ها و همچنین در سایت نجات و مطلع شدن از حضور و سخنرانی اریسا ادریسی در یک کنفرانس در ایتالیا، تعدادی از خانواده ها و اعضای انجمن ارتباط گرفته و ابراز رضایت و خرسندی نمودند و تبریک گفتند.

واقعیت اینست که انجمن نجات آلبانی در حال حاضر، به یمن تلاش های اعضای آن پس از گذشت یک سال از اعلام موجودیتش و پشت سر گذاشتن مشکلات و مسائل مختلف، یک برند شناخته شده با اهداف حقوق بشری است.

آن روز و روزهای بعد پیام های حمایت آمیزی در این خصوص دریافت کردم. از جمله:

آقای صمد اسکندری مدیر انجمن نجات استان زنجان در پیام خود نوشت:
“اقدام شجاعانه خانم اریسا ادریسی با حضور در کنفرانس ایتالیا می تواند سکوی پرتابی برای تمامیت انجمن نجات در عرصه های بین المللی باشد. موضوع مهمی که جایگاهش در فعالیت های انجمن خالی بود. امید است این حرکت آغازی برای جلسات بعدی در محافل سیاسی و بین المللی در اروپا باشد.”

آقای علی اکرامی مدیر انجمن نجات استان خوزستان نوشت:
“اقدام اخیر خانم اریسا به نمایندگی از جاب انجمن نجات آلبانی و در حمایت از خانواده های اعضای گرفتار یک ابتکار عمل و خلاقیت جدید است که در نوع خود یک پوسته شکنی در کار انجمن در طی سال های اخیر به شمار می رود. در حقیقت کمبود این سبک از کار یعنی فعالیت در عرصه یک کشور اروپایی و حضور در یک سمینار و جذب حمایت شخصیت های اروپایی در فعالیت های ما به خوبی بارز بود که با این اقدام راه فعالیت های انجمن به سمت جذب حمایت های بین المللی باز می شود. حمایت انجمن ها و خانواده ها از این ابتکار عمل نو و خلاقیت جدید ضروری است. با خسته نباشید به خانم اریسا و دوستان انجمن نجات آلبانی و به امید استمرار آن.”

آقای محمد آق آتابای مدیر انجمن نجات استان گلستان نوشت:
“حرکت اریسا رحیمی در باب افشاگری فرقه رجوی در یک کشور اروپایی قابل تقدیر می باشد و این دقیقاً همان برنامه ای بود که بنده به اتفاق سه خانواده دیگر در سال 1391 در ژنو انجام دادیم و حتی با احمد شهید نیز دیدار داشتیم و بسیار ارزنده بود. … ولی امروز این کار انجام شد. ان شاء لله روزنه ای باشد برای رساندن صدای خانواده ها به گوش مدعیان حقوق بشر.”

آقای محمود دشتستانی مدیر انجمن نجات استان بوشهر نوشت:
” انجمن نجات بیش از 20 سال است که فعالیت دارد، با فعالیت های بسیار و پیام ها و نامه های بسیار به همه ارگان های حقوق بشری در جهان، از زمانی که 400 خانواده به پشت درب های اشرف در عراق می آمدند … اما مطمئن باشید که همه این ارگان ها انجمن نجات را می شناسند و می دانند که درد خانواده ها چیست و درون تشکیلات فرقه رجوی چه می گذرد.”

و حمایت های دیگری از این دست که به صورت درج مقاله در سایت نجات یا قرار دادن پست و کامنت در فضای مجازی یا تماس های تلفنی صورت گرفت که همگی حاکی از استقبال گسترده از این حرکت و درخواست تداوم آن بود.

خانم ادریسی همچنین بعد از بازگشت از رم به تیرانا در ضیافتی که به افتخار ایشان توسط شورای اجرایی انجمن نجات آلبانی ترتیب داده شده بود شرکت نمود و تمامی اعضا این موفقیت را به او تبریک گفتند. او نیز متقابلاً از همدلی و همبستگی و سختکوشی اعضا برای رسیدن به یک خواسته حقوق بشری که همانا شاد کردن دل مادران و پدران چشم انتظار است قدردانی نمود و اطمینان داد که روند رو به رشد انجمن نجات آلبانی همچنان ادامه خواهد داشت.

اریسا و اریسونا همراه با خانم بیئاتریس دی مایو

اریسا و اریسونا همراه با خانم ماریا موریجی

از جانب خانواده های چشم انتظار و نجات یافتگان از فرقه رجوی و مدیران در انجمن نجات در ایران این موفقیت را که حاصل تلاش همه اعضا و پشتیبانان انجمن نجات آلبانی می باشد به اعضا و مدیران انجمن تبریک و خدا قوت گفته و برایشان آرزوی موفقیت در کار نیک و خداپسندانه ای که انجام می دهند دارم.

باشد که به زودی زود، با همت و تلاش تمامی اعضا، اهداف متعالی انجمن نجات محقق گردد و خانواده های رنج کشیده به دیدار عزیزان خود نایل گردند و رنجشان پایان یابد.

ابراهیم خدابنده

مدیر عامل انجمن نجات

نوشته کنفرانس ایتالیا و استقبال اعضای انجمن نجات اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.