گروه تروریستی مجاهدین خلق در حالی زیر سایه حمایت کشور‌های غربی در حال نقض حقوق بشری در ابعاد مختلف است که این کشور‌ها نیز به‌ عنوان همدست‌های گروه باید پاسخگوی جنایت‌‎ها باشند.

ابزارسازی حقوق بشر توسط مدعیان غربی این حقوق و استاندارد‌های دوگانه در این زمینه در سال‌های اخیر به‌ شدت نمایان شده است؛ یکی از مهم‌ترین وجوه این رویکرد، حمایت، میزبانی و همراهی این کشور‌ها از گروه‌ها و گروه‌های تروریستی است که گروه تروریستی مجاهدین خلق یکی از آن‌ها است.

رسانه آلبانیایی گزتا ایمپکت در گزارشی به این موضوع پرداخته است؛ در این گزارش آمده است:
براساس پایه‌های حقوق بین‌الملل مدرن قرار است حقوق بشر جهانی و غیرقابل سلب باشد؛ اعلامیه جهانی حقوق بشر اعلام می‌کند که “همه انسان‌ها آزاد و برابر در کرامت و حقوق به دنیا می‌آیند”.

با وجود این، در عمل، کشور‌های غربی که از احترام به حقوق بشر دم می‌زنند، حقوق بشر را نقض می‌کنند؛ در دهه‌های اخیر، این کشور‌ها جنگ‌های ویرانگری را به راه انداخته و تحریم‌های خردکننده‌ای را بدون توجه به جان غیرنظامیان اعمال کرده‌اند.

به‌عنوان مثال، سازمان عفو بین‌الملل آشکارا رژیم صهیونیستی را به ارتکاب نسل‌کشی در غزه متهم کرده و هشدار داده است که کشور‌هایی که به این کارزار نسل‌کشانه سلاح می‌دهند “در نسل‌کشی همدست می‌شوند”.

کارشناسان حقوقی در همین چارچوب تصریح می‌کنند که استفاده از بمب‌های هسته‌ای مانند بمب‌هایی که بر روی هیروشیما و ناگازاکی انداخته شد، ممکن است در شرایط خاص، نسل‌کشی، جنایت علیه بشریت یا جنایت جنگی محسوب شود؛ با وجود این، همین دولت‌ها اغلب خود را قهرمان حقوق بشر معرفی می‌کنند، حتی اگر در نقض‌های جدی مشارکت داشته باشند یا از آن‌ها حمایت کنند.

ریاکاری جهانی در مورد حقوق بشر در حمایت از گروه‌ها و گروه‌های تروریستی نیز مشهود است؛ برخی از جدی‌ترین سوءاستفاده‌ها امروزه نه‌تنها در جنگ‌ها، بلکه از طریق شبکه‌هایی از گروه‌ها و گروه‌های تروریستی تحت حمایت کشور‌های خارجی نیز رخ می‌دهد؛ دولت‌ها می‌توانند به‌صورت علنی تروریسم را محکوم کنند و در عین حال آن‌ها را در خارج از کشور تأمین مالی و مسلح کرده یا پناه دهند.

یک نمونه برجسته، گروه تروریستی مجاهدین خلق است؛ کشور‌های غربی که زمانی این گروه را در فهرست تروریستی قرار داده بودند، اکنون با چشم پوشی از سابقه طولانی خشونت و اقدام‌های فرقه از آن حمایت می‌کنند.

آلبانی تحت فشار دولت ترامپ، موافقت کرد که چندین هزار عضو مجاهدین خلق از عراق را پناه دهد و یک پایگاه (اردوگاه اشرف ۳) در خاک آلبانی ایجاد کند؛ مقام‌های تندروی آمریکایی مانند جان بولتون و مایک پمپئو آشکارا مجاهدین خلق را به‌عنوان یک “دارایی” علیه ایران پرورش داده‌اند؛ البته آمریکا در این مسیر تنها نبوده است؛ خلاصه اینکه، کشور‌های غربی با دادن پناهگاه و حمایت از مجاهدین خلق، با اقدام‌های این گروه همدست شده‌اند.

یکی از تحلیلگران اعلام کرد که آلبانی تنها زمانی موافقت کرد که به مجاهدین خلق پناه دهد که “آمریکایی‌ها این موضوع را بسیار جذاب کردند”؛ این دولت‌ها با پناه دادن به مجاهدین خلق و فراهم کردن شرایط آن، مسئولیت اخلاقی و شاید قانونی نقض حقوق بشر توسط این گروه را به اشتراک می‌گذارند.

کشور‌های حامی مجاهدین خلق و جنایت مشترک
مسئولیت جنایت‌های مجاهدین خلق فراتر از خود این گروه است؛ این گروه تروریستی به‌تنهایی عمل نمی‌کند؛ هر کشور یا نهادی که از مجاهدین خلق حمایت کند، در جنایت‌های آن همدست می‌شود.

مجاهدین خلق در طول تبعید طولانی‌مدت، در ابتدا توسط صدام تامین مالی می‌شد؛ حامی مالی مجاهدین خلق پس از سرنگونی صدام، رژیم صهیونیستی بود؛ در ادامه آمریکا پس از حمله به عراق در ۲۰۰۳، با مجاهدین خلق به‌عنوان “افراد تحت حمایت” رفتار می‌کرد.

آمریکا در عمل به‌طور موقت به مجاهدین خلق کمک مالی می‌کرد؛ آلبانی در سال ۲۰۱۶ تحت فشار آمریکا و سازمان ملل مجاهدین خلق را پذیرفت؛ منتقدان می‌گویند سیاستمداران آلبانیایی این توافق را راهی برای “جلب نظر” واشنگتن می‌دانستند؛ همانطور که گاردین نوشت، مجاهدین خلق زمانی “به‌طور گسترده به‌عنوان یک فرقه دیده می‌شد؛ آمریکا و انگلیس زمانی آن را محکوم می‌کردند”، اما رویکرد‌های ضد ایرانی مجاهدین خلق آن را “مورد علاقه تندرو‌ها در کاخ سفید” کرد.

آلبانی با دادن پناهگاه به مجاهدین خلق، به صف کشور‌هایی پیوست که به دلیل پناه دادن به گروه‌های تروریستی مورد انتقاد قرار می‌گیرند.

قوانین بین‌المللی واضح است: کشور‌ها باید از استفاده از خاک خود برای تروریسم جلوگیری کنند؛ مورد آلبانی تفاوتی با موارد مشابه در این زمینه ندارد؛ پناه دادن به یک گروه تروریستی مسلح با سابقه حمله‌های مختلف چه مجاهدین خلق باشد و چه هر گروه دیگری، همان محکومیت و شرم بین‌المللی را به همراه دارد.

واضح است که پناه دادن به تروریست‌ها معادل همدستی در اعمال آن‌هاست.

سوءاستفاده نظام‌مند از اعضای مجاهدین خلق
مجاهدین خلق در میانه ادعا‌های خود درباره آزادی، نظم داخلی را اجرا می‌کنند که تقریبا تمام حقوق اساسی اعضا را نقض می‌کند.

محققان حقوق بشر و جداشدگان از این گروه توصیف‌های هولناکی از آنچه درون اردوگاه‌های آن می‌گذرد، کرده‌اند؛ به گفته آن‌ها زندگی خانوادگی اولیه و آزادی‌های شخصی ممنوع است؛ اعضا گزارش می‌دهند که مجبور به طلاق دسته جمعی از همسران و فرزندانشان شده‌اند.

یکی از بازماندگان به دیده‌بان حقوق بشر گفت: رجوی زمانی به اعضای گروهش دستور داد که از همسرانشان جدا شوند و نه‌تنها خواستار طلاق قانونی، بلکه خواستار طلاق عاطفی از خانواده‌هایشان شد؛ همسران به زور از هم جدا شدند؛ فرزندان از والدین خود جدا شدند.

در یک مورد، یک عضو زن سابق مجاهدین خلق توضیح داد که چگونه در سال ۱۹۹۰ مجبور شد از شوهرش طلاق بگیرد و دختر ۵ ساله و پسر تازه متولدشده خود را که تحویل دهد؛ زنانی که مقاومت می‌کردند، با خشونت تهدید می‌شدند.یک محافظ گزارش داد که به کادر‌های زن دستور داده شده بود که از شوهران خود طلاق بگیرند و با مسعود رجوی، سرکرده گروه، ازدواج کنند یا به کلی ناپدید شوند.

این شواهد، الگویی از ازدواج اجباری و عقیم‌سازی را آشکار می‌کند که خود مجاهدین خلق همچنان با افتخار آن را انکار می‌کند؛ یکی از اعضا شهادت داد که رجوی صد‌ها زن را در داخل اردوگاه جمع کرده بود و حتی هیسترکتومی‌های غیرارادی را سازماندهی کرده بود که به‌عنوان بالاترین شکل وفاداری به او توجیه می‌شد.

نقض حقوق خانواده و حقوق زنان

گروه تروریستی مجاهدین خلق روابط و تماس‌های خانوادگی عادی را ممنوع می‌کند. کودکانی که از اعضا متولد می‌شوند در اردوگاه‌ها بزرگ شده و اغلب به‌عنوان کودک سرباز نظامی می‌شوند.

یکی از کودک سرباز‌های سابق به یاد می‌آورد که در سن ۱۴ سالگی به عراق (که در آن زمان محل اردوگاه‌های مجاهدین خلق بود) برده شده و به او تیراندازی آموزش داده شده بود؛ او گفت که مجاهدین خلق کودکان را از خانواده‌هایشان جدا می‌کردند، به آن‌ها فشار روانی وارد کرده و آن‌ها را به سرباز تبدیل می‌کردند.

ارتباط با بستگان به‌طور معمول مسدود شده است: ملاقات یا تماس تلفنی از خارج تهدیدی برای کنترل ذهن اعضا محسوب می‌شود؛ به‌طور خلاصه، حقوق اولیه زندگی خانوادگی کاملا از بین رفته است.

مهاجرت اجباری

اگرچه اعضا از نظر فنی در آلبانی پناهنده هستند، اما عملا هیچ حقی در مورد انتقال خود ندارند؛ سرکردگان مجاهدین خلق در طول سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ با مقام‌های آمریکایی و آلبانیایی برای جابجایی دسته جمعی گروه از عراق هماهنگ کرد.

اعضا کارت‌های شناسایی موقت آلبانیایی دریافت کردند که گروه هرگز آن‌ها را تمدید نکرد؛ به این معنی که آن‌ها رسماً هیچ وضعیت قانونی دائمی نداشتند؛ مقام‌های مجاهدین خلق در رسانه‌های اجتماعی با افتخار اعلام کردند که توافق اولیه حل‌وفصل، مسئولیت کامل افراد را با خود سازمان باقی گذاشته است.

در نتیجه، تقریبا همه اعضا بدون مدارک مسافرتی معتبر در اردوگاه سرگردان هستند.

شست‌وشوی مغزی

سرکردگان مجاهدین خلق همواره اعضا را شست‌وشوی مغزی می‌دهند؛ شرکت‌کنندگان در جلسه‌های اعتراف جمعی باید از هرگونه نظر خصوصی خودداری کنند.

طبق گزارش دیده‌بان حقوق بشر در سال ۲۰۰۵، کنترل افکار چنان سختگیرانه اعمال می‌شد که اعضا مجبور بودند افکار خارج از چارچوب سازمانی خود را فاش کنند یا با اتهام خیانت رو‌به‌رو شوند؛ افشاگران زندانی شده و مورد ضرب‌وشتم قرار می‌گرفتند و حتی ناپدید می‌شدند.

نقض حقوق کار و اقتصادی

با وجود اینکه گروه تروریستی مجاهدین خلق خود را به‌عنوان یک “ارتش” معرفی می‌کنند، اعضای آن هیچ حقوق یا مزایایی دریافت نمی‌کنند؛ همه کار‌ها برای گروه انجام می‌شود؛ اعضا فقط به غذا و سرپناه جیره‌بندی شده در داخل اردوگاه متکی هستند؛ آن‌ها هیچ شغل مستقل یا حق تصمیم‌گیری در مورد وظایف خود ندارند.

پس از ورود به آلبانی، بسیاری از آن‌ها به کار‌های دفتری یا تبلیغات سایبری در یک اردوگاه بسته محدود شدند و اطلاعات نادرست تولید کردند؛ تعداد کمی که گروه را ترک می‌کنند، خود را “بدون مدارک هویتی و بدون وسیله‌ای برای حمایت از خود” رها شده می‌بینند.

اعضای مجاهدین خلق در شرایطی زندگی می‌کنند که کارشناسان آن را برده‌داری مدرن توصیف می‌کنند: بدون دستمزد، با شست‌وشوی مغزی اجباری و وابستگی کامل به فرقه برای نیاز‌های اولیه.

نقض حقوق اقامت، شهروندی و جابجایی

اعضای گروه تروریستی نمی‌توانند محل زندگی خود را انتخاب کنند؛ همه در داخل قلعه اشرف ۳ با امنیت مسلح نگهداری می‌شوند؛ خروج بدون اجازه از مقام‌های گروه اکیدا ممنوع است.

هیچ‌کدام از اعضا تابعیت یا اجازه اقامت در آلبانی را دریافت نکرده‌اند؛ کارت‌های شناسایی موقت منقضی شده‌اند، بنابراین اعضا از نظر فنی بدون تابعیت هستند، حقی که توسط ماده ۱۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر تضمین شده است.

بدون تابعیت یا مدارک مسافرتی، اعضای مجاهدین خلق نمی‌توانند به‌طور قانونی به دیگر کشور‌ها نقل مکان کرده یا درخواست حمایت کنند؛ آزادی جابجایی وجود ندارد: فرار از اردوگاه تقریبا بدون پنهان کردن هویت غیرممکن است.

نقض حقوق قانونی و حریم خصوصی

اعضای مجاهدین خلق به عدالت در خارج از دیوارهای گروه دسترسی ندارند؛ پلیس، دادگاه‌ها و بازرسان بهداشت آلبانی هیچ صلاحیتی در داخل اشرف ۳ ندارند و منطقه محصور مجاهدین خلق یک سیاهچاله قانونی است؛ ساکنان تحت یک دستگاه امنیتی داخلی دائمی زندگی می‌کنند؛ حریم خصوصی بی‌قدرت است.

یکی از اعضای سابق مجاهدین خلق توضیح داد که پس از فرار، متوجه شد که تلفن و رادیو در داخل اردوگاه اشرف ممنوع شده است؛ او گفت که اردوگاه با کمک جهان غرب ایزوله شده تا اعضا از هرگونه اطلاعات خارجی محروم شوند.

به عبارت دیگر، حقوق مدنی اولیه مانند دادرسی عادلانه، حریم خصوصی و دسترسی به اطلاعات عامدانه انکار می‌شود.

نقض دیگر حقوق

گروه تروریستی مجاهدین خلق همچنین تعدادی از حقوق اساسی دیگر را نقض می‌کند؛ اعضا هیچ حق انتخابی در مورد زندگی روزمره یا آینده خود ندارند.

حقوق مالکیت بی‌ربط است؛ حقوق محیط زیست یا سلامت به نفع القائات گروه نادیده گرفته می‌شود؛ حتی حقوقی که توسط اعلامیه جهانی حقوق بشر تضمین شده‌اند ازجمله آزادی اندیشه، بیان، اجتماع، سطح زندگی مناسب تابع خواسته‌های مجاهدین خلق است.

به‌طور خلاصه، هر حق اساسی بشر، از زندگی خانوادگی گرفته تا آزادی بیان، در چارچوب دستورالعمل‌های مجاهدین خلق از بین می‌رود.

تاثیر حضور گروه مجاهدین خلق بر حقوق شهروندان و قانون آلبانی
حضور مجاهدین خلق در آلبانی نه تنها اعضای آن را قربانی کرده، بلکه حقوق و امنیت آلبانیایی‌ها را نیز نقض کرده است؛ میزبانی از یک منطقه تحت محاصره گروه تروریستی مجاهدین خلق ناگزیر هزینه‌هایی را بر کشور میزبان و جمعیت آن تحمیل می‌کند.

نخست، خودِ عمل پذیرش یک گروه تروریستی بسیار بحث‌برانگیز بوده است؛ ناظران تصریح می‌کنند که مقام‌های آلبانیایی در درجه اول برای جلب رضایت آمریکا و نه از روی هیچ ضرورت محلی، با میزبانی مجاهدین خلق موافقت کردند؛ بسیاری از آلبانیایی‌ها با حضور یک پایگاه شبه نظامی “ناخواسته” در خاک خود مخالفند و از مشکلات و از دست دادن حاکمیت خود می‌ترسند.

طبق قانون آلبانی، پناهندگان نیز از حمایت‌ها و حقوق هویتی برخوردارند، حمایت‌هایی که اعضای مجاهدین خلق اصلا ندارند؛ یک منبع آگاه سابق فاش کرد، دولت آلبانی فقط کارت‌های شناسایی موقت برای آن‌ها صادر کرده و سپس اجازه داده است که اعتبار آن‌ها منقضی شود؛ این بدان معناست که هزاران نفر در خاک آلبانی هیچ وضعیت قانونی ندارند و بنابراین به خدمات اولیه دولتی یا حقوق اساسی دسترسی ندارند؛ در عمل، آن‌ها در یک برزخ قانونی تحت کنترل گروه مجاهدین خلق، نه تحت قوانین آلبانی، قرار دارند.

علاوه بر این، نهاد‌های آلبانیایی از هرگونه نظارتی معاف هستند؛ نه پلیس آلبانی، نه نهاد اطلاعاتی و نه سیستم قضایی این کشور نمی‌توانند وارد پایگاه اشرف شوند؛ سرکردگان گروه تروریستی مجاهدین خلق قاطعانه از بازدید سازمان‌های حقوق بشری یا حتی سازمان‌های مردم نهاد خودداری می‌کنند.

این امر باعث ایجاد منطقه‌ای می‌شود که در آن حاکمیت قانون در آلبانی به حالت تعلیق درآمده است؛ به گفته منتقدان، هزاران نامه از بستگان نگران که به دنبال دیدن عزیزانشان هستند، “بی‌پاسخ مانده است”؛ یک سازمان مردم‌نهاد آلبانیایی اعلام کرد: پلیس، امنیت، مقام‌های بهداشتی و … هیچ صلاحیتی در داخل اردوگاه ندارند وضعیتی که برای امنیت ملی غیرقابل قبول است.

به‌طور خلاصه، آلبانی قادر به اعمال حاکمیت خود بر گروه خارجی که برای پناه دادن انتخاب کرده است، نیست.

این مصونیت از مجازات، پیامد‌های ملموسی داشته است؛ رسانه‌های آلبانیایی و بین‌المللی در اواخر سال ۲۰۲۱ گزارش دادند که مقام‌های ارشد مجاهدین خلق بی‌سروصدا به دلیل جرایم قاچاق در یک مورد قاچاق انسان و قاچاق مواد مخدر دستگیر شدند، اما اتهام‌ها لغو شد.

در یک مقاله اشاره شد که ۲ چهره کلیدی مجاهدین خلق دستگیر شدند، اما هیچ پیگرد قانونی وجود نداشت که نشان می‌دهد حامیان خارجی این گروه، آن را از پاسخگویی و اجرای عدالت محافظت کرده‌اند.

تحقیقات دیگری نشان داد که اعضای مجاهدین خلق حتی با پلیس آلبانی در شناسایی مهاجران غیرقانونی کمک می‌کردند نقشی که ظاهراً همکاری بود؛ در آن مورد، به مهاجران غیرقانونی گفته می‌شد که اگر برای دریافت حمایت در اردوگاه اشرف نمانند، اخراج خواهند شد و بدین ترتیب افراد آسیب‌پذیر را با وعده‌های دروغین در دام گروه گرفتار می‌کردند؛ چنین طرح‌هایی، استثمار مجرمانه از مهاجران در خاک آلبانی محسوب می‌شود.

علاوه بر این تخلفات، خودِ حاکمیت قانون در آلبانی نیز دچار عقب‌گرد شده است؛ اسناد ویکی‌لیکس و تحلیلگران مختلف هشدار می‌دهند که احزاب سیاسی اصلی آلبانی مملو از پیوند‌هایی با جرایم سازمان‌یافته، از جمله قاچاق مواد مخدر و پولشویی هستند؛ برخی از منتقدان با مشروعیت بخشیدن به پایگاه مجاهدین خلق، استدلال می‌کنند که آلبانی با اجازه دادن به فساد خارجی و شکوفایی اقتصاد‌های غیرقانونی، اعتبار بین‌المللی را معامله کرده است.

در هر صورت، حضور مجاهدین خلق فضایی از پنهان‌کاری و عدم پاسخگویی ایجاد کرده است؛ شهروندان آلبانیایی که به دنبال دانستن آنچه در اردوگاه اشرف می‌گذرد، هستند، به سادگی از این حق محروم می‌شوند.

خانواده‌های اعضای مجاهدین خلق از مقام‌های آلبانی درخواست ویزا برای دیدار با بستگان خود کرده‌اند، با این ادعا که بازدید‌ها “خطر امنیتی” ایجاد می‌کند، درخواستشان رد شده است.

طنز ماجرا عمیق است: به‌تازگی یک دادگاه آلبانی حکم داد که خود آلبانی با پناه دادن به یک فرقه مسلح و اجازه دادن به آن برای فعالیت بدون مجازات، حقوق مردم خود را نقض کرده است.

سکوت آلبانی درباره نقض حقوق بشر اعضای مجاهدین خلق و حتی مردم آلبانی، تایید ضمنی همدستی در این سوءاستفاده‌ها است.

مقایسه‌های جهانی: محکومان به حمایت از تروریسم

آلبانی تنها کشوری نیست که به گروه‌های تروریستی بحث‌برانگیز پناه می‌دهد، اما تاریخ نشان می‌دهد که کشور‌های میزبان از انتقاد به خاطر این کار در امان نیستند.

معامله آلبانی با مجاهدین خلق در همین چارچوب دارای اهمیت است؛ آلبانی با پذیرش و حمایت از یک گروه تروریستی مسلح خارجی، به صف کشور‌هایی پیوسته است که در قبال اقدام های این تروریست‌ها باید پاسخگو باشند.

طبق کنوانسیون‌های سازمان ملل در مورد تروریسم، “کشور‌ها نباید پناهگاه امنی برای تروریست‌ها فراهم کنند” و باید در سرکوب شبکه‌های تروریستی همکاری کنند؛ بنابراین، وقتی آلبانیایی‌ها شکایت می‌کنند که دولتشان “هیچ کنترلی” بر اردوگاه مجاهدین خلق ندارد، به اصلی اشاره می‌کنند که مورد حمایت جامعه بین‌المللی است: اگر دولتی نتواند یا نخواهد قلمرو خود را کنترل کند، با خطر تحریم و توبیخ مواجه می‌شود.

تاریخ نشان می‌دهد کشور‌هایی که به تروریست‌ها چه آگاهانه و چه از روی سهل‌انگاری پناه می‌دهند، در نهایت با پیامد‌های قانونی و اعتباری رو‌به‌رو می‌شوند.

در نهایت، پناهگاه مجاهدین خلق در آلبانی یک ناهنجاری است که حقوق بشر را در هر سطحی نقض می‌کند؛ حامیان خارجی آن و کشور میزبان مسئول این نتیجه هستند.

اعضای باقی‌مانده مجاهدین خلق با یک انتخاب ساده رو‌به‌رو هستند: در گروه بمانند و زیر دروغ‌های گروه دفن شوند، یا تا هنوز فرصت وجود آنجا را ترک کنند؛ این افراد مجبور نیستند برای یک هدف دروغین زندگی خود را نابود کنند؛ آن‌ها می‌توانند به بازماندگانی تبدیل شوند که زندگی را به شست‌وشوی مغزی ترجیح می‌دهند.

همانطور که یکی از جداشدگان گفت، بازگشت به جامعه عادی دیگر دروغ نیست، این واقعیت برای کسانی است که جرأت جدایی را داشته‌اند.

نوشته گروه تروریستی مجاهدین خلق زیر ذره‌بین حقوق بشری اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

حنیف حیدرنژاد- پادکست “مجله جنائی” از مجموعه پادکست‌های نشریه « دیتسایت» در آلمان، برنامه ۲۱ اکتبر ۲۰۲۵ خود را با عنوان “کودکان فرقه” به موضوعی مرتبط با سازمان مجاهدین اختصاص داده است.

این پادکست که در سال ۲۰۱۸ راه‌اندازی شده، پرونده‌های جنایی واقعی از آلمان، اتریش و سوئیس را زیر ذره‌بین گذاشته و به پرونده‌های جنایی کمتر شناخته‌شده و نیز مواردی که بازتاب رسانه‌ای گسترده‌ای داشته‌اند می‌پردازد.

تهیه‌کنندگان و مجریان برنامه، پرونده‌ها را با رویکردی “جنایی- کشفی، جرم‌شناسی، حقوق کیفری و قضایی” تحلیل می‌کنند. تمرکز اصلی برنامه بر پیشینه‌، انگیزه‌ها و پیامدهای جرائم و همچنین چگونگی زندگی کنونی آسیب‌دیدگان است. این پادکست یکی از اولین‌ها در نوع خود بوده و به تدریج به پُرمخاطب‌ترین پادکست در “دیتسایت آنلاین” تبدیل شده است. موفقیت آن به خاطر تحقیقات جامع و بنیادی این برنامه است.
در اپیزود “کودکان فرقه” دو مجری برنامه، با لوئیزا هومِریش، یک خبرنگار تحقیقی نشریه “دیتسایت” در مورد یکی از گزارش‌های تحقیقی این روزنامه با عنوان “سرانجام آزاد” گفتگو می‌کنند. در آن گزارش هومِریش با امین گل مریمی، یک کودک‌سرباز جدا شده از سازمان مجاهدین خلق گفتگو و بر اساس مشاهدات و تجربه‌های او گزارش خود را تنظیم کرده بود.

در صحبت با خبرنگار تحقیقی “دیتسایت” در مورد گزارش او، چگونگی علاقه‌اش به این موضوع، چگونگی آشنائی وی با امین گل مریمی، سازمان مجاهدین و اینکه چرا یک “فرقه” نامیده می‌شود، در مورد صدها کودکی که سازمان مجاهدین در کلن نگهداری کرده و برایشان کمک مالی دولتی دریافت می‌کرد، در مورد روش‌های مغزشوئی این کودکان و اینکه چطور آنها را به “قرارگاه اشرف” در عراق کشانده و در آنجا به سربازی اجباری کشاندند گفتگو می‌کنند. در ادامه گفتگو جزئیات اینکه چطور امین گل مریمی‌ توانست خود را با کمک دفتر سازمان ملل در امور پناهندگی از دست سازمان مجاهدین نجات دهد توضیح داده شده و مختصری نیز در مورد زندگی جدید او در کلن توضیح داده می‌شود.

در وبسایت این پادکست و در معرفی برنامه «کودکان فرقه» آمده است: «امین [گل‌مریمی] یک مرد جوان از کلن از تجربه‌ای وحشتناک گزارش می‌دهد. او تعریف می‌کند چگونه او در سن ۱۵ سالگی- مانند بسیاری دیگر از پسران و دختران- به عراق، به یک اردوگاه نظامی‌ یک فرقه، قاچاق شده و اینکه چگونه توانست پس از سال‌ها خود را آزاد کند.

گفته می‌شود که مجاهدین خلق دست‌کم ۴۰ کودک و نوجوان را از اواسط دهه ۹۰ میلادی از کلن به عراق قاچاق کرده‌اند. بسیاری از آنان ظاهراً در آنجا به عنوان سرباز آموزش دیده و سال‌ها در انزوا از جهان خارج زندگی کرده‌اند. در این برنامه لوئیزا هومِریش از تیم تحقیقی “دیتسایت” درباره دشواری‌های گزارش تحقیقی که تهیه کرده، گزارش می‌دهد.

سازمان مجاهدین پاسخ نمی‌دهد

هومِریش در آغاز گفتگویش یادآور می‌شود که در ارتباط با این پادکست برای سازمان مجاهدین ایمیلی ارسال کرده و مایل به صحبت با آنها بوده، اما آنها به این ایمیل پاسخ نداده‌اند. او همچنین تاکید می‌کند آنچه در این پادکست گفته می‌شود، بر اساس شنیده‌های او از جداشدگان از سازمان مجاهدین است و اضافه می‌کند البته خود مجاهدین این گفته‌ها را انکار می‌کنند.

این خبرنگار تحقیقی می‌گوید: “بعد از انتشار گزارش او [با عنوان “سرانجام آزاد”] در مورد کودک‌سربازان در سازمان مجاهدین، این سازمان علیه من و نشریه دیتسایت یک شکایت حقوقی به جریان انداخت که پس از چند سال کاملا شکست خورد. همچنین برای ماه‌ها علیه شخص من یک کمپین ترور شخصیت به راه انداختند. با ارسال ایمیل به جاهای مختلف سعی در بی‌اعتبار کردن من کرده و در شبکه‌های اجتماعی مرا مزدور و همدست شکنجه‌گران جمهوری اسلامی معرفی کرده و عکس‌هائی با عمامه از من انتشار می‌دادند”.
در لابلای این گفتگو پرسش‌های مختلفی نیز در مورد سازمان مجاهدین، تاریخچه آن، ساختار تشکیلاتی، زنان در این تشکیلات، فعالیت‌های آنها در آلمان و… مطرح می‌شود.

اهمال مسئولین ادارات آلمانی

هومریش، خبرنگار تحقیقی نشریه “دیتسایت” در این برنامه توضیح می‌دهد در آغاز دهه ۹۰ میلادی، سازمان مجاهدین صدها کودک را از عراق به کشورهای مختلف در اروپا انتقال داد. از جمله به آلمان و شهر کلن. آنها در چند خوابگاه این بچه‌های بی‌سرپرست را نگهداری کرده و برای سال‌ها به خاطر آنها کمک‌های دولتی دریافت می‌کردند. سال‌ها بعد ده‌ها نفر از همین کودکان بطور غیرقانونی به عراق منتقل شدند و به عنوان کودک‌سرباز نگه داشته شده و اجازه بازگشت به اروپا نداشتند.
این خبرنگار تحقیقی سازمان مجاهدین را متهم می‌کند که در این خوابگاه‌ها و کودکستان‌هایی که برای این کودکان برپا کرده بود با تکنیک‌های روانی و از روش‌های مغزشوئی استفاده می‌کرده است. هومِریش مسئولین دولتی در شهر کلن از حزب سبزها را متهم می‌کند با اینکه از این مسائل با اطلاع بودند ولی هیچ اقدام عملی علیه آن یا برای بازگرداندن کودکانی که بعدا به عراق قاچاق شده بودند انجام ندادند.

حمله سازمان مجاهدین به آزادی رسانه‌ها در آلمان

خبرنگار تحقیقی نشریه “دیتسایت” که کار و وظیفه‌اش تحقیق و کشف حقیقت است در کشور خودش از سوی سازمان مجاهدین به دلیل گزارشی که در مورد آن سازمان انتشار داده شده، مورد تهمت و ترور شخصیت قرار می‌گیرد. این یک حمله آشکار به آزادی مطبوعات و آزادی بیان است. چگونه می‌توان چنین تجاوز گستاخانه‌ای به حریم آزادی رسانه‌ها را توضیح داد و آن را تحمل کرد؟
وظیفه دولت آلمان است که در مورد این موضوع تحقیق کرده و برای پاسداری از اصول بنیادین دموکراسی که در قانون اساسی این کشور بر آنها تاکید شده، از هرگونه اقدامات تهدیدآمیز علیه خبرنگاران یا رسانه‌ها در این کشور جلوگیری کرده و مسببین این اقدامات را مورد پیگیرد حقوقی قرار دهد.

آنچه سازمان مجاهدین با این خبرنگار آلمانی در کشور خودش انجام داده به خوبی نشان می‌دهد که این سازمان تا کجا دشمن آزادی، دموکراسی، حقیقت و دشمن مطبوعات و رسانه‌های آزاد است.
تعجبی نیست که اقدامات و فعالیت‌های سازمان مجاهدین در آلمان در چهارچوب اقدامات “تبهکارانه و جنائی” مورد توجه قرار گیرد. می‌توان انتظار داشت با بیشتر شدن چنین گزارش‌های رسانه‌ای، در آینده توجه سیاستمداران و سرانجام دادستانی آلمان به فعالیت‌های این سازمان جلب و اقدامات حقوقی بر علیه آن به جریان بیفتد.

پیشینه موضوع

نشریه “دیتسایت” در تاریخ ۲۷ اکتبر ۲۰۲۱ در مطلبی با عنوان “سرانجام آزاد”، گزارشی در مورد امین گل مریمی، یک کودک‌سرباز جدا شده از سازمان مجاهدین خلق منتشر کرد. در آن گزارش امین گل مریمی‌ اتهامات مختلفی را متوجه سازمان مجاهدین کرده بود. کیهان لندن همان زمان در مقاله‌ای با عنوان “گزارش تکان‌دهنده دیتسایت درباره سرنوشت یکی از کودکان مجاهدین که از خانواده جدا شده بود”، پرداخت.

نوشته پادکست آلمانی درباره کودکان فرقه اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

دو سال پیش یک نشریه مستقل لهستانی به نام اکو پرس (OKO PRESS) مقاله‌ای مفصل درباره چگونگی فرایند استخدام جمعیت اجاره‌ای برای شرکت در تظاهرات مجاهدین خلق در پاریس منتشر کرد. این مطلب را دو دانشجوی لهستانی که خود در این سفر فوق ارزان به پاریس شرکت کرده‌اند، نوشته‌اند.

الیاس اسمورزینسکی و ماسیج آگوستین، دو دانشجوی مطالعات ایران و پژوهشگر فرهنگ هستند که در این مطلب تلاش کرده اند مشاهدات و پیگیری‌های خود را به طور شفاف و منصفانه بیان کنند. اگرچه برخی از مطالبی که درباره تاریخچه مجاهدین نوشته‌اند خالی از اشکال نیست اما به طور کلی گزارش آنها سند معتبری برای درک روش‌های جمع آوری شرکت کننده برای تجمعات مجاهدین خلق است.

این مطلب با عنوان “تروریست‌های سابق ایرانی در حال جذب دانشجویان لهستانی و اوکراینی برای کنفرانس خود در پاریس” در دوم سپتامبر 2023 در اوکو پرس منتشر شد.

در مقدمه این گزارش مستند چنین آمده است:
اتوبوس‌های حامل شرکت‌کنندگان در کنفرانس در تاریخ 30 ژوئن از شهرهای بزرگ لهستان حرکت می‌کنند. اوکراینی‌ها اکثریت را تشکیل می‌دهند. تقریباً هیچ‌کدام از آنها چیزی در مورد مقصد خود نمی‌دانند. هیچ‌کس نام سازمان مجاهدین خلق ایران را نشنیده است، اما خود این نام برای آنها مشکوک به نظر می‌رسد.

نویسندگان این گزارش، شاهدان عینی فرایند صحنه آرایی مجاهدین خلق برای نمایش حمایت مردمی در یک گردهمایی در غرب هستند. در ادامه مطلب خواننده متوجه می‌شود که برای هر گردهمایی مجاهدین خلق در شهرهای بزرگ و توریستی جهان افراد با چگونه مجاب می‌شوند که پرچم‌های مجاهدین را برای ساعاتی تکان بدهند. مطلب پیش رو بخش عمده‌ای از این مقاله را شامل می شود:

اوایل ماه ژوئیه است و پاریس گرم و شرجی است. اعتراضی در مقابل کاخ لزاینولید (Les Invalides Palace) در حال انجام است. موسیقی بلند ایرانی در پس‌زمینه پخش می‌شود، اما صدای سخنرانانی که از منبر سخنرانی می‌کنند را خفه نمی‌کند. آنها عمدتاً ایرانی هستند، اما سیاستمدارانی از اتحادیه اروپا و ایالات متحده نیز حضور دارند.

در مقابل سن، جمعیتی از مردم جمع می‌شوند و ایرانیان خارج از کشور با مهمانانی از اروپای شرقی در هم می‌آمیزند. تقریباً همه یک بنر، پرچم یا یک پرتره در دست دارند.پرتره ها اغلب تصویری از یک مرد سبیلو و همسر محجبه‌اش را نشان می‌دهند.

پرچم‌هایی که توسط جمعیت به اهتزاز در آمده‌اند، پرچم سه رنگ ایران هستند، هرچند کمی با پرچم‌های مورد استفاده جمهوری اسلامی متفاوتند. به جای کلمه “الله” در مرکز، پرچم دارای شیر و خورشید است – نماد ایران قبل از انقلاب.
اما بنرهای دیگری نیز قابل مشاهده هستند، کاملاً برخلاف پرچم‌های ایرانی: زرد با یک تفنگ و داس مشخص در مرکز. این پرچم، پرچم مبارزان خلق ایران است، که با نام مجاهدین نیز شناخته می‌شود. سازمانی که سال‌هاست به طور گسترده تروریست تلقی می‌شود. این البته مورد اعتراض آنهاست.

گزارش نشریه لهستانی اوکو پرس از حضور مردم اروپای شرقی در تجمعات مجاهدین

۴۵ یورو تا پاریس

چند ماه قبل، پیامی از یکی از همکارانم از شورای دانشجویی دانشگاه یاگیلونیا دریافت کردم. او گفته بود که “کنفرانسی در مورد حقوق زنان در ایران در پاریس برگزار می‌شود و هزینه آن ۴۵ یورو است. آیا شما می‌روید؟”
در ایمیل دعوت‌نامه آمده است که این رویداد برای فعالان، مدافعان حقوق بشر و هر کسی که “به سرنوشت زنان ایرانی اهمیت می‌دهد” در نظر گرفته شده است. برای کسانی که قانع نشده‌اند، ایمیل دلایل متعددی را برای پیوستن به اعتراضات ایران شرح می‌دهد….
عنوان “کنفرانس صلح پاریس ۲۰۲۳” است. ایمیل مختصر حاوی اطلاعاتی در مورد تاریخ، هزینه، مقصد و برنامه سفری کوتاه است. هیچ اطلاعاتی در مورد برگزارکنندگان یا حتی دستور کار خاص کنفرانس وجود ندارد.

دنبال پول باشید

مورد پیشنهادی برنامه این است: “در رویداد ایران آزاد شرکت کنید”. لینک ثبت نام، شرکت‌کنندگان بالقوه را به فرمی حاوی همان ثبت نام مختصر هدایت می‌کند.
جستجوی عبارت “کنفرانس صلح پاریس ۲۰۲۳، ایران آزاد” نتیجه‌ی مشخصی را به همراه دارد: صفحه فیسبوک “ایران آزاد” در بالای نتایج ظاهر می‌شود و یکی از اولین پست‌ها، مخاطب را به مشارکت در رویداد “گردهمایی حقوق بشر پاریس ۲۰۲۳” تشویق می‌کند.
تلاش برای بررسی جزئیات نهادهای مسئول برگزاری آن، مرا به گردابی بی‌پایان از صفحات و پروفایل‌های فیسبوک به زبان لهستانی می‌اندازد که به نظر می‌رسد از همان صفحه سرچشمه می‌گیرند.
عکس‌هایی از گروه‌های خندان مردم با پرچم‌های ایران، عکس‌هایی از چهره‌های شیک‌پوش که در یک اتاق کنفرانس مجلل در حین تشویق ایستاده جمع شده‌اند، و پست‌های مشترکی در مورد جنایات بیشتر رژیم ایران علیه مردمش.
به عنوان یک دختر نوجوان، به نام آنیا، پیامی برای مجریان یکی از وب‌سایت‌ها فرستادم. من نوشتم که خیلی دوست دارم در کنفرانس شرکت کنم، اما کمی نگران بودم چون نتوانستم هیچ اطلاعاتی در مورد اینکه چه کسی آن را سازماندهی کرده است پیدا کنم.

بنیاد برلین

پاسخی دریافت نکردم. سرانجام، از طریق آدرس ایمیلی که به یکی از وب‌سایت‌ها لینک شده بود، وب‌سایت بنیاد “حق زندگی” مستقر در برلین را پیدا کردم – ظاهراً آنها مسئول تأمین مالی شرکت ما در کنفرانس هستند.
گزیده‌ای کوتاه از اساسنامه آنها که در وب‌سایت موجود است، اهداف این سازمان را اینگونه تعریف می‌کند: “مبارزه با مجازات اعدام، شکنجه، تبعیض و نژادپرستی و راه انداختن کمپین‌هایی در مورد وضعیت حقوق بشر در ایران”. به نظر نمی‌رسد که این شماره تلفن، حداقل به طور آشکار، با هیچ نهادی مرتبط باشد.

شبکه آزادی ایران

با این حال، ردپا ادامه دارد: آدرس ایمیل دیگری، “actioncenter@iranfreedom.org”، برای تماس با وب‌سایت شبکه آزادی ایران استفاده می‌شود. به نظر می‌رسد این وب‌سایت از تمام وب‌سایت‌هایی که تاکنون بازدید کرده‌ام، به‌روزتر است و منبع عکس‌هایی است که توسط سایت‌های خواهر با نام‌های عمومی مانند “ایران آزاد” و “متحد برای ایران آزاد” به اشتراک گذاشته می‌شود.
چندین تب، عکس‌هایی از کنفرانس‌ها، اعتراضات و جلسات را به همراه شعارهای بلندپروازانه در مورد انقلاب، حقوق بشر و نابرابری جنسیتی نشان می‌دهد.
بخش “درباره ما” فقط آدرس ایمیل دارد. سرنخی از ارتباط بین شبکه آزادی ایران، بنیاد Recht auf Leben و وب‌سایت ایران آزاد را تنها پس از بازدید از رسانه‌های اجتماعی IFN می‌توان یافت.
حساب توییتر آنها اساساً اطلاعات منحصر به فردی در مورد سازمان مرموز مجاهدین خلق ایران و فردی به نام مریم رجوی ارائه می‌دهد. کنجکاوی بر من غلبه می‌کند. از یک فرم کوتاه برای ثبت نام مشارکت خود استفاده می‌کنم.

مجاهدین خلق ایران

سازمان مجاهدین خلق یا مجاهدین خلق ایران، یک سازمان سیاسی و نظامی است که در دهه ۱۹۶۰ تأسیس شد و هدف آن سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی ایران و جایگزینی آن با حکومت خود است.
این سازمان خود را ملی‌گرا، دموکرات، انقلابی و مسلمان معرفی می‌کند. این سازمان در سال ۱۹۶۵ تحت تأثیر ایده‌های علی شریعتی، متفکر ایرانی که مخالف دخالت قدرت‌های غربی در امور داخلی ایران بود، تأسیس شد.
شریعتی بنیانگذار به اصطلاح تشیع انقلابی است که سنت اسلامی را با جنبش‌های مارکسیستی ترکیب می‌کند. مجاهدین سال‌های زیادی علیه رژیم شاه رضا پهلوی جنگیدند. آنها همچنین به دیپلمات‌ها و پرسنل نظامی آمریکایی حاضر در ایران حمله کردند.
بسیاری از اعضای این سازمان سال‌ها را در زندان گذراندند زیرا نماینده دو ایدئولوژی بودند که مسلماً خطرناک‌ترین ایدئولوژی‌ها برای سلطنت بودند. آنها توسط ساواک، پلیس مخفی شاه، ردیابی، شکنجه و کشته شدند. مجاهدین همچنین یکی از نیروهای اصلی بودند که در کنار آیت‌الله خمینی، انقلاب سال ۱۹۷۹ را که بعدها به عنوان انقلاب اسلامی شناخته شد، رهبری کردند.
پس از سرنگونی شاه، رفقای همرزم، راه خود را از هم جدا کردند. حزب آیت الله خمینی قدرت را در جمهوری اسلامی جدید ایران به دست گرفت و با مجاهدین به عنوان مخل امنیت در داخل کشور رفتار شد.

مبارزه با سپاه پاسداران

علیرغم سرکوب، آنها به مبارزه خود علیه دولت ادامه دادند، این بار مبارزه با حکومت اسلامی. از سال ۱۹۸۰ به بعد، نبردهای خیابانی منظمی بین مجاهدین و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی درگرفت. در ژوئن ۱۹۸۱، رئیس جمهور ابوالحسن بنی‌صدر، با حمایت مجاهدین خلق، از سمت خود برکنار شد.
مسعود رجوی، رهبر گروه، به پاریس گریخت، اما جنگجویان باقی‌مانده در کشور حملات تروریستی را در خیابان‌ها علیه “دیکتاتوری ملاها” انجام دادند. درگیری‌های داخلی در ژوئیه ۱۹۸۲ به اوج خود رسید، زمانی که به طور متوسط روزانه سه مقام حکومت کشته می‌شدند. طبق گزارش‌ها، مجاهدین در مجموع بیش از ۱۰۰۰۰ نفر را به کام مرگ فرستادند.

همکاری مجاهدین با صدام

در آن زمان بود که جنجالی‌ترین چرخش در حرفه آنها رخ داد. مجاهدین از رژیم صدام حسین حمایت نظامی کردند و به همراه نیروهای عرب به میهن خود حمله کردند، اقدامی که بسیاری از ایرانیان هنوز نمی‌توانند آن را ببخشند.
همچنین در آن زمان بود که اولین تبانی مجاهدین با غرب رخ داد. از ترس گسترش انقلاب اسلامی، هم رژیم صدام حسین و هم مجاهدینی که برای آن می‌جنگیدند، از جمله از سوی ایالات متحده، حمایت دریافت کردند.
اردوگاه‌های اشرف و لیبرتی در مرز عراق و ایران تأسیس شدند، جایی که مجاهدین برای مبارزه با نیروهای ایرانی آموزش می‌دیدند.
اما توافق با بغداد، اگرچه حمایت، امور مالی و سلاح‌های مدرن غرب را تضمین می‌کرد، اما باعث شد بسیاری از حامیان سابق آنها از آنها رویگردان شوند. بنی صدر، رئیس جمهور سابق، که مخالف همکاری با عراق بود، این گروه را محکوم کرد و آنها را تروریست خواند.

فرقه خودکامه

بعدها، حزب دموکرات کردستان نیز از آنها جدا شد. شورای ملی مقاومت ایران، از ائتلاف گسترده‌ای از احزاب مخالف، به فرقه‌ای خودکامه و متعصب به رهبری مسعود رجوی تبدیل شد.
او احتمالاً پس از شروع مداخله آمریکا در سال ۲۰۰۳ در عراق ناپدید شد و احتمالاً اکنون مرده است، اما مجاهدین، همانطور که شایسته یک سازمان شیعه است، معتقدند که او صرفاً در خفا است و وقتی زمانش فرا برسد، برای به دست گرفتن قدرت باز خواهد گشت.
پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، مجاهدین رسماً خود را از تروریسم دور کردند و قصد خود را برای خلع سلاح اعلام کردند. آنها بر توسعه همکاری با سیاستمداران غربی و جامعه بزرگ ایرانیان مهاجر تمرکز کردند. در نتیجه، آنها ابتدا توسط اتحادیه اروپا در سال ۲۰۰۹ و سپس توسط ایالات متحده در سال ۲۰۱۲ از لیست تروریستی حذف شدند.

مریم رجوی در راس امور

البته، فعالیت‌های آنها هنوز از سوی ایران ممنوع است. رهبر فعلی این جنبش، مریم رجوی، همسر (یا بیوه) مسعود رجوی است. او نیز مانند مسعود، از تعصب فرقه‌ای در میان هوادارانش برخوردار است و به همین دلیل لقب “خورشید ملت” را به خود اختصاص داده است.
رجوی رهبری توانمند است که می‌تواند سیاستمداران غربی و جمعیت بزرگ ایرانیان خارج از کشور را ماهرانه فریب بدهد (او حتی خود را رهبر غیررسمی دولت در تبعید می‌داند). دوستان غربی او، مانند مایک پنس جمهوری‌خواه (معاون رئیس جمهور ایالات متحده در دور اول ریاست دونالد ترامپ) و رودی جولیانی (شهردار سابق نیویورک و وکیل شخصی ترامپ)، به راحتی در کنفرانس‌های مختلف با او ملاقات می‌کنند.
اگرچه همین زن در سال ۱۹۹۱ به صدام حسین در آرام کردن قیام کردها کمک کرده و دستور داده بود که “با تانک از روی کردها رد شوید و گلوله‌ها را برای سپاه پاسداران ایران نگه دارید”.

بهشت آلبانی

در سال ۲۰۰۳، آمریکایی‌ها به عراق حمله کردند. رژیم صدام حسین سرنگون شد، مسعود رجوی تحت شرایط مرموزی ناپدید شد و مجاهدین با خلع سلاح موافقت کردند. سربازان آمریکایی با حیرت نظاره‌گر بودند که چگونه اعضای مجاهدین دست از سلاح میکشیدند، تفنگ‌های فرسوده خود را در آغوش می‌گرفتند و می‌بوسیدند.
اردوگاه‌های اشرف و لیبرتی، واقع در نزدیکی بغداد، ده سال دیگر مقر مجاهدین باقی ماندند. گزارشی بر اساس مصاحبه‌های انجام شده در اردوگاه اشرف بیان کرد که سازمان مجاهدین “بسیاری از ویژگی‌های معمول یک فرقه، مانند کنترل استبدادی، مصادره اموال شخصی، کنترل جنسی (مانند طلاق اجباری و تجرد)، انزوای عاطفی، کار اجباری، محرومیت از خواب، سوءاستفاده جسمی و محدودیت‌های خروج از سازمان” را به نمایش گذاشته است.

اتوبوس‌ها اوکراینی‌ها را هم از لهستان حمل می‌کنند

اتوبوس‌های حامل شرکت‌کنندگان کنفرانس در تاریخ 30 ژوئن از بزرگترین شهرهای لهستان حرکت می‌کنند. در طول سفر طولانی، من شرکت‌کنندگان را بهتر می‌شناسم. آنها عمدتاً اوکراینی هستند.
این رویداد با شدت خاصی در رسانه‌های مهاجر آنها تبلیغ می‌شد. مطالب تبلیغاتی حاکی از آن بود که مبارزه برای یک ایران آزاد، مبارزه آنها نیز هست، زیرا دولت ایران به روسیه سلاح می‌فروخت.
همچنین چندین دانشجوی لهستانی وجود دارند که مانند من از طریق بخش اداری دانشگاه خود از این رویداد مطلع شده‌اند. وقتی از یکی از موسئولان اداری دانشگاهم می‌پرسم که چرا در تبلیغ این رویداد مشارکت داشته‌اند، او به من می‌گوید که یک زن ایرانی به او نامه نوشته و درخواست کمک برای تبلیغ آن را کرده است.
از سایر شرکت‌کنندگان می‌پرسم که در مورد هدف سفر ما چه می‌دانند. آنها تقریباً هیچ چیز نمی‌دانند. اکثر آنها از افرادی که قبلاً در آن شرکت کرده‌اند، چیزی شنیده‌اند. در واقع، موضوع کنفرانس برای هیچ کس اهمیت خاصی نداشت.

فقط پرچم را تکان دهید، بعد آزاد می‌شویم

یکی می‌گوید: “باید چند ساعت به یک تجمع بروید. مدتی پرچم را تکان دهید، همین. بعد آزاد می‌شویم.” یکی دیگر اضافه می‌کند: “یک بار کنار سن ایستاده بودم، اما نمی‌دانم موضوع چه بود چون سخنرانی‌ها به زبان عربی بود.” و عربی را با فارسی که برخی از سخنرانان صحبت می‌کردند، اشتباه می‌گیرد.
یکی دیگر از شرکت‌کنندگان به من گفت که پنج بار در این رویداد شرکت کرده است. حقوق زنان برای او مهم است، اما هدف اصلی او بازدید از پاریس است. او چیز زیادی در مورد ایران نمی‌داند، اما واضح است که هدف اعتراض عادلانه است.
او استدلال می‌کند: “زنان ایرانی نمی‌توانند خانه‌های خود را ترک کنند یا رانندگی کنند”، اگرچه با وجود وضعیت وخیم زنان در ایران، این حرف‌ها نادرست است. او ادامه می‌دهد: “سال گذشته، کسی به دلیل عدم رعایت حجاب صحیح کشته شد. ایران از روسیه حمایت می‌کند.”
هیچ‌کس نام سازمان مجاهدین خلق را نشنیده بود، اما خود نام برای آنها مشکوک به نظر می‌رسید. طبیعتاً بسیاری از شرکت‌کنندگان کنفرانس از بحث در مورد آن خودداری کردند. آنها این حقیقت را پنهان نمی‌کردند که کاملاً به این بحث بی‌علاقه اند؛ فقط می‌خواستند پاریس را ببینند.

رهبر تصادفی گروه لهستانی

تنها بعد از کنفرانس بود که توانستم به کاتارزینا نزدیک شوم، کسی که به نظر می‌رسید هماهنگ‌کننده گروه ما باشد. او هم چیزی نمی‌دانست و تقریباً به طور تصادفی رهبر گروه شد. او توضیح می‌دهد: “من فقط می‌خواستم به پاریس بروم؛ فکر می‌کنم یکی از اولین شرکت‌کنندگانی بودم که ثبت‌نام کردم و علاوه بر این، این دومین کنفرانس من است. رها برای من نامه نوشت و پرسید که آیا می‌خواهم در ازای معافیت از هزینه، رهبر گروه ما باشم.”
رها یکی از برگزارکنندگانی است که در آینده با او ملاقات خواهم کرد، یا حداقل فکر می‌کنم اینطور باشد. از کاتارزینا پرسیدم که آیا از نقش خود راضی است یا خیر. او راضی نبود. در تئوری، قرار بود وظایف او فقط شمارش شرکت‌کنندگان و بررسی رسیدن همه باشد.
در عمل، معلوم شد که همه چیز به خوبی سازماندهی نشده است. او فقط در آخرین لحظه زمان دقیق حرکت را فهمید. در پاریس، قرار بود اتوبوس شرکت‌کنندگان را به محل کنفرانس ببرد و منتظر بماند تا تمام شود. با این حال، هیچ کس پیش‌بینی نمی‌کرد که در مرکز یک کلان‌شهر بزرگ، ممکن است جای پارک رایگان و مناسب برای یک اتوبوس وجود نداشته باشد.
{…}

مقاومت ایران

با این حال، اکثر آنها از حامیان سرسخت سیاست‌های مریم رجوی بودند. از یکی از آنها درباره نقش بدنام این شبه‌نظامیان در جنگ ایران و عراق پرسیدم. او توضیح می‌دهد: “آن زمان‌ها متفاوت بود. امروز، نمی‌توانیم به طور قطعی در مورد آن قضاوت کنیم. ما باید آنچه را که اتفاق افتاده فراموش کنیم و یک جنبش مقاومت قوی و متحد ایرانی علیه حکومت آیت‌الله‌ها ایجاد کنیم.”
با این حال، فراموش کردن گناهان گذشته برای همه خوشایند نیست. به عنوان مثال، مجاهدین نمی‌توانند جنایاتی را که از رژیم پهلوی متحمل شده‌اند فراموش کنند. دقیقاً به همین دلیل است که ایرانیانی که خاطرات خوشی از رژیم سلطنتی دارند، در راهپیمایی آزادی مورد استقبال قرار نمی‌گیرند و هر کسی که سوالات ناراحت‌کننده‌ای بپرسد، در معرض خطر اتهام جاسوسی برای دولت ایران قرار می‌گیرد.

آیا رها وجود دارد؟

من بیشترین اطلاعات در مورد مجاهدین را از رها دریافت کردم، کسی که ادعا می‌کرد برگزارکننده کنفرانس و مسئول دعوت از شرکت‌کنندگان اروپای شرقی است. مشکل این است که من حتی مطمئن نیستم که آیا این شخص وجود دارد یا خیر.
او چندین پروفایل فیسبوک دارد که به نظر می‌رسد با عجله و برای فریب ایجاد شده‌اند. محتوای آنها، مانند چرخ فلک فیسبوکی که قبلاً به آن برخوردم، صرفاً حول انتقاد از آیت‌الله‌ها و کنفرانس‌های سازماندهی شده توسط مجاهدین می‌چرخد. رها نیز به دلیل کمبود وقت از ملاقات با من خودداری کرد.
با این حال، علیرغم تعهدات متعددش، توانست زمان قابل توجهی را به من اختصاص دهد، به پیام‌های من در مورد سازمان مجاهدین پاسخ دهد و مرا در مورد هدف آنها متقاعد کند.
با این حال، او عمدتاً خود را به شعارها محدود می‌کرد: “آنچه مهم است حقوق زنان و نابودی رژیم آیت‌الله‌ها است. ما هیچ ارتباطی با سلطنت‌طلبان (به عنوان دیکتاتورهای سابق) نداریم. ما اپوزیسیون واقعی ایران هستیم.”

لهستانی‌ها و اوکراینی‌ها می‌دانند چه خبر است

از رها پرسیدم که آیا برایشان ارزش دارد که این سفرها را برای ساکنان بی‌خبر لهستان و اوکراین تأمین مالی کنند یا خیر. اشاره کردم که قبلاً چندین مصاحبه انجام داده‌ام و به نظر من، اکثر مردم فقط می‌خواستند پاریس را ببینند.
با این حال، رها دیدگاه ایده‌آل‌تری نسبت به من داشت: “ایران به روسیه سلاح می‌فروشد؛ این دو رژیم برادر و جنایتکار هستند. اوکراینی‌ها این را به خوبی درک می‌کنند و از ما در مبارزه‌مان حمایت می‌کنند. لهستانی‌ها، با توجه به سابقه غنی‌شان در مبارزه با روسیه، باید این را نیز درک کنند. ما همچنین می‌دانیم که مهمانان ما عاشق سفر هستند، بنابراین می‌خواهیم آنها را نیز قادر به بازدید از پاریس کنیم.”
در پاسخ به سوالی درباره همکاری بین مجاهدین و صدام حسین، او پاسخ داد: “این تبلیغات ایران است؛ مجاهدین می‌خواستند ایران را از دیکتاتوری آزاد کنند. جنگ غیرضروری بود؛ آنها باید به سرعت قدرت را در تهران به دست می‌گرفتند و با عراق صلح اعلام می‌کردند.”
{..}

نوشته گزارش نشریه لهستانی از حضور مردم اروپای شرقی در تجمعات مجاهدین اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

بیش از دو دهه است که ایالات متحده درگیر مجموعه‌ای از عملیات نظامی دور از مرزهای خود بوده است. این مداخلات نتایج استراتژیک متفاوتی ایجاد کرده، بار مالی قابل توجهی را تحمیل نموده و به بی‌ثباتی مداوم در چندین مناطقه کمک کرده است. یکی از ویژگی‌های مکرر این روش، ارتقای اطلاعات جزئی، بر اساس منافع سیاسی‌، یا با منبع خارجی مبتنی بر یک محرک سیاسی است. اگر واشنگتن قصد دارد احتمال تعهدات بی‌پایان را کاهش دهد، باید نحوه ارزیابی تهدیدها، اعتبارسنجی اطلاعات و تنظیم استفاده از زور را اصلاح نماید.

چگونه اطلاعات مشکوک به سیاست تبدیل می‌شود

در اوایل دهه ۲۰۰۰، پرونده عراق نشان داد که ادعاهای قابل تردید چقدر سریع می‌توانند به خرد متعارف تبدیل شوند. چهره‌های مخالف تبعیدی – برجسته‌ترین آنها احمد چلبی – روایتی از خطر قریب‌الوقوع با محوریت سلاح‌های کشتار جمعی ارائه نمودند. این ادعاها، بحث‌های سطح بالا و پیام‌رسانی عمومی را شکل دادند. پس از حمله، گروه بررسی عراق به این نتیجه رسید که هیچ انبار فعالی از سلاح‌های کشتار جمعی وجود ندارد. یعنی فرضیه اصلی که جنگ را توجیه می‌کرد، پس از راستی آزمایی، پابرجا نماند. سپس اصلاح سیاست پس از انجام عمل و صرف هزینه‌ها از راه رسید.
وقتی سازمان‌های تبعیدی توجه را به سایر عرصه‌ها جلب می‌کنند، پویایی مشابهی می‌تواند ظاهر شود. در مورد ایران، مجاهدین خلق (MEK) جزئیات تأسیسات هسته‌ای اعلام نشده را منتشر کردند و باعث بازرسی‌ها و دیپلماسی شدند. نکته این نیست که هر افشاگری را رد کنیم؛ بلکه باید توجه داشت که بازیگرانی با انگیزه‌های تغییر رژیم می‌توانند در مورد یک واقعیت دقیق باشند و همزمان تشدید تنش را پیش ببرند. سپردن ارزیابی تهدید به چنین بازیگرانی، خطر تبدیل حقایق گزینشی به زیاده‌روی استراتژیک را افزایش می‌دهد.

هزینه‌های استراتژیک، مالی و اجتماعی

مداخلاتی که بر اساس فرضیه‌های ضعیف یا مورد مناقشه توجیه می‌شوند، معمولاً اهداف مبهم و مجموعه ماموریت‌های گسترده‌تری ایجاد می‌کنند. از نظر استراتژیک، آنها می‌توانند ایالات متحده را درگیر وظایف دولت‌سازی کنند که برای آن مشروعیت محلی محدود و تقسیم بار کافی بین متحدان وجود ندارد. ابهام در مورد وضعیت‌ نهایی، تشدید تدریجی را که برای “خرید زمان” طراحی شده‌اند، حتی با بدتر شدن شرایط سیاسی، ترغیب می‌کند.

اثرات مالی قابل توجه است. هزینه‌های مرتبط با عملیات اعزامی نیرو با پایان جنگ پایان نمی‌یابند؛ این هزینه ها از طریق مراقبت از مصدومین، تجدید سرمایه تجهیزات، و بهره وام‌های زمان جنگ ادامه می‌یابند. هزینه‌های فرصت، مشکل را پیچیده‌تر می‌کند. منابع اختصاص داده شده برای حفظ مأموریت‌های دوردست، منابعی هستند که برای نوسازی زیرساخت‌ها، تقویت سلامت عمومی، یا بهبود نتایج آموزشی دیگر در دسترس نیستند.

هزینه‌های اجتماعی هم وجود دارد که در اسناد بودجه کمتر قابل مشاهده هستند. اعزام‌های مکرر، فشار مضاعف بر نظامی ها و خانواده‌هایشان وارد می‌کند. اعتماد عمومی زمانی که توجیهات رسمی بعداً اصلاح یا پس گرفته می‌شوند، از بین می‌رود. اعتماد به دولت – که اغلب به عنوان دلیلی برای پذیرش اقدام ذکر می‌شود – می‌تواند با نقش رسانه‌ها و نظارت بر اساس ادعاهایی که در برابر بررسی دقیق پابرجا نمی مانند، آسیب ببیند.

یک فرآیند سیاست‌گذاری انعطاف‌پذیر بر «سرعت‌گیرهای» نهادی متکی است: تحلیل‌های خصمانه در جامعه اطلاعاتی، نظارت دقیق کنگره و بررسی دقیق روزنامه‌نگاری که بین ادعا و شواهد تمایز قائل می‌شود. وقتی جدول زمانی سیاست فشرده می‌شود و دیدگاه‌های مخالف به پیوست‌ها منتقل می‌شوند (از متن اصلی حذف می شود)، احتمال خطا افزایش می‌یابد.

چندین اصلاح ساده باید انجام شوند. محصولات اطلاعاتی که از استفاده‌های احتمالی از زور خبر می‌دهند، باید سطوح اطمینان و شکاف‌های کلیدی را از قبل بیان کنند. بررسی‌های تیم مرز سرخ باید فرضیات اصلی را آزمایش کرده و شواهد ردکننده را بررسی نمایند. در مواردی که مطالب طبقه‌بندی‌شده بحث را شکل می‌دهند، باید خلاصه‌های طبقه‌بندی‌نشده تهیه شود تا امکان بحث عمومی آگاهانه بدون به خطر انداختن منابع و روش‌ها فراهم شود. به موازات آن، کنگره باید نظم منظمی را در مورد اختیارات جنگی برقرار کند و بر اهداف، معیارها و دریافت گزارش‌های واضح و مشخص تأکید نماید.

شواهد موردی: روایت سلاح‌های کشتار جمعی عراق و پرونده هسته‌ای ایران

روایت سلاح‌های کشتار جمعی عراق با سرعت غیرمعمول از ادعا به یقین تغییر کرد. یافته‌های پس از حمله نظامی، فرضیه های قبل از جنگ را تأیید ننمود، اما درگیری – و تأثیرات منطقه‌ای آن – به سادگی قابل حل نبود. تجربه این نیست که اطلاعات ضروری نیست؛ بلکه این است که اول اعتماد باید کسب شود، نه اینکه فرض گردد.

در پرونده هسته‌ای ایران، افشاگری‌ها در مورد تأسیسات نطنز و اراک، بازرسی‌ها و مذاکرات را تسریع کرد. این توالی، ارزش حقایق قابل تأیید و کانال‌های رسمی را نشان می‌دهد. همچنین خطر اجازه دادن به روایت‌های خارجی برای غلبه بر تأیید و دیکته کردن استراتژی را نشان می‌دهد. حقایق ممکن است تعامل، نظارت و دیپلماسی را توصیه نمایند؛ آنها به خودی خود اجبار را الزامی نمی‌کنند یا نتایج سیاسی مطلوبی را وعده نمی‌دهند. اطلاعات باید سیاست را شکل دهد؛ نباید جایگزین آن شود.

چارچوبی برای خویشتن‌داری

خویشتن‌داری، و نه کناره‌گیری، یک روش استراتژیک است،. یک چارچوب عملی شامل چهار عنصر خواهد بود.
اول، افزایش سطح شواهد. ادعاهایی که پتانسیل نزدیک‌تر کردن ایالات متحده به استفاده از زور را دارند، باید استانداردهای بالاتری را رعایت کنند: منابع مستقل متعدد، اظهارات صریح و اطمینان‌بخش و آزمایش‌های خصمانه. ادعاهایی که از سوی بازیگرانی با دستور کار تغییر رژیم مطرح می‌شوند، باید به طور خودکار باعث ایجاد شک و تردید گردند.
دوم، اولویت دادن به دیپلماسی و تقسیم بار مسئولیت. در جایی که حقایق مورد مناقشه هستند و مسیرهای تشدید تنش کوتاه است، تأیید و گفتگو باید قبل از گام‌های قهری انجام شود. هنگامی که از ابزار قهری استفاده می‌شود، باید در چارچوب اهداف سیاسی روشن، جدول زمانی واقع‌بینانه و مشارکت متحدان قرار گیرند.
سوم، وضع محدودیت‌ها و پاسخگویی. هرگونه مجوز برای استفاده از نیروی نظامی باید شامل مطالعه سرانجام کار، اهداف تعریف شده، و گزارش‌دهی منظم باشد. اگر ماموریت‌ها گسترش یابند، یا شرایط به طور قابل توجهی تغییر کنند، باید به جای اینکه اجازه داده شود تغییر صورت گیرد، دستورات مورد بازنگری قرار گیرند.
چهارم، قیمت‌گذاری بلندمدت. تصمیم‌گیرندگان باید هزینه کامل چرخه عمر عملیات – هزینه‌های فوری، تعهدات بلندمدت و هزینه‌های تأمین مالی – را در کنار بده‌بستان‌های داخلی ببینند. قیمت‌گذاری شفاف، انتخاب‌ها را بهبود می‌بخشد و سیاست را با رضایت عمومی همسو می‌کند.

چرا این موضوع اکنون اهمیت دارد

اشغال‌های گسترده نظامی کاهش یافته‌اند، اما خطر محاسبه اشتباه همچنان پابرجاست. حملات محدود، درگیری‌های نیابتی، عملیات ویژه و فعالیت سایبری، هر کدام پتانسیل تشدید تنش را دارند. محیط اطلاعاتی از دو دهه پیش سریع‌تر و پرسروصداتر است و این امر، تزریق ادعاهایی را که با اضطراب‌های غالب همسو هستند، برای بازیگرانی باانگیزه های سیاسی آسان‌تر می‌کند. انضباط فرآیند – پرسیدن آنچه که شناخته شده است، آنچه که فرض شده است و در نظر گرفتن نحوه خروج – احتمال خطای قابل اجتناب را کاهش می‌دهد. این امر مانع اقدامات لازم نمی‌شود؛ بلکه تضمین می‌کند که اقدام در خدمت اهداف تعریف‌شده باشد.
همچنین یک بُعد اعتبار نیز وجود دارد. شرکا و دشمنان به طور یکسان پیگیری می‌کنند که آیا واشنگتن استفاده از زور را به شواهد و استراتژی یا به شتاب و لفاظی گره می‌زند؟ موضعی که ضمن حفظ قدرت بازدارندگی توانمند، به راستی‌آزمایی و دیپلماسی اولویت می‌دهد، احتمال بیشتری دارد که نتایج پایداری را به همراه داشته باشد تا موضعی که عزم و اراده را با سرعت عمل برابر می‌داند.

نتیجه‌گیری

قدرت، تعداد جبهه‌هایی نیست که ایالات متحده می‌تواند همزمان در آنها بجنگد. بلکه ظرفیت تصمیم‌گیری در مورد زمان لازم و زمان غیر لازم برای استفاده از زور است. تجربه فقدان سلاح‌های کشتار جمعی در عراق و روایت‌های خارجی پیرامون برنامه هسته‌ای ایران، آستانه بالاتری را قبل از مطرح شدن گزینه‌های نظامی مطرح می‌کند. واشنگتن با ارتقای استانداردهای شواهد، توانمندسازی نظارت و اولویت دادن به دیپلماسی و تقسیم بار، می‌تواند از جان و منابع آمریکایی محافظت کند و در عین حال مبنای پایدارتری برای همکاری به شرکا ارائه دهد. جنگ‌های بی‌پایان اجتناب‌ناپذیر نیستند. آنها نتیجه قابل پیش‌بینی انتخاب‌هایی در مورد شواهد، انگیزه‌ها و نظارت هستند – انتخاب‌هایی که می‌توانند بهتر باشند.

مدرن دیپلماسی

جنی ویلیامز

جنی ویلیامز روزنامه‌نگار و نویسنده مستقل آمریکایی است که بر سیاست خارجی، حقوق بشر و درگیری های نظامی تمرکز دارد. او قصد دارد به بحث‌های پیچیده امنیتی شفافیت ببخشد و پیامدهای داخلی مشارکت در خارج از کشور را برجسته نماید.
ایمیل:
jennywilliams9696@gmail.com
توییتر:
@Jenny9Williams

نوشته از اطلاعات نادرست تا جنگ‌های بی‌پایان: فراخوانی برای ارزیابی مجدد استراتژی ایالات متحده اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

روبین در پاسخ به نامه نماینده مجاهدین خلق، علی صفوی، به سردبیر نشریه میدل ایست فورم (Middle East Forum) می‌نویسد: “سازمان‌هایی که توهین به شخص را بر بحث بی‌طرفانه اولویت می‌دهند، این کار را می‌کنند زیرا می‌دانند که نمی‌توانند با حقایق پیروز شوند.”

علی صفوی ادعا می‌کند که روبین با انتقاد از این گروه در مقالات خود، از جمله مقاله‌ای که در ۷ ژوئیه ۲۰۲۵ در میدل ایست فورم آبزرور با عنوان “سازمان مجاهدین خلق ایران اکنون بی‌اهمیت است. آیا منحل خواهد شد؟” منتشر کرد، همچنان به تقویت روایت‌های دولت ایران علیه مجاهدین خلق ادامه می‌دهد.

روبین با پذیرش مسئولیت آنچه نوشته بود، گفت: “آقای صفوی درست می‌گوید که من در چندین مورد بر اساس تاریخ، رفتار و ابهامات مجاهدین خلق از آنها انتقاد کرده‌ام.” با این حال، روبین به درستی تاکید می‌کند که مجاهدین خلق به جای اذعان به انتخاب‌هایشان، اغلب با حملات شخصی از مسیر اصلی منحرف می‌شوند.

او افزود: “اگر مجاهدین خلق و گروه‌های نیابتی مختلف آن چیزی برای پنهان کردن ندارند، باید به جای انتقاد از شفافیت، استقبال کنند.”

روبین به عنوان مدیر بخش تحلیل سیاسی میدل ایست فورم، از سال 2023 تاکنون، اعلام می‌کند که “میدل ایست فورم از فرصت مصاحبه عمومی و بدون پیش نوشت با مریم رجوی، رئیس جمهور منتخب شورای ملی مقاومت ایران، برای مباحثه درباره گذشته این سازمان و پرداختن به نگرانی‌های بسیاری که این گروه همچنان از آنها طفره می‌رود، استقبال می‌کند.”

مایکل روبین عضو ارشد موسسه امریکن انترپرایز (AEI) است. او پیش از این به عنوان یک مقام رسمی در پنتاگون، جایی که با مسائل مربوط به خاورمیانه سروکار داشت، و به عنوان مشاور سیاسی حکومت موقت ائتلاف کار می‌کرد. او تاکنون چندین مقاله در انتقاد از مجاهدین خلق، رهبران آن و سازمان‌های پوششی آن مانند شورای ملی مقاومت نوشته است.

نوشته مایکل روبین: مجاهدین خلق به دنبال انکار یا مسکوت کردن تناقضات خود هستند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

به گزارش پمفلتی، مجاهدین خلق برای دستیابی به این هدف، یک شرکت لابی‌گری نزدیک به جمهوری‌خواهان، به نام “تبلیغات مهمانان ویژه” (Special Guests Publicity)، که با حلقه داخلی ترامپ ارتباط دارد، به کار گرفته است.

این شرکت لابی‌گری موافقت کرده است که به ترویج دیدگاههای شورای ملی مقاومت ایران در رسانه‌های ایالات متحده کمک کند.
در این گزارش آمده است که “طبق اسناد، شورای ملی مقاومت ایران، بازوی دیپلماتیک گروه اپوزیسیون تبعیدی، مجاهدین خلق ایران (MEK)، روابط عمومی مهمانان ویژه با یک شرکت با مسئولیت محدود، مستقر در کارولینای شمالی، قرارداد بسته است.”

طبق گزارش‌ها، دولت ترامپ در حال مذاکره برای یک توافق هسته‌ای جدید با ایران است، در حالی که قبلاً از توافق دوران اوباما خارج شده بود. دونالد ترامپ پس از تهدید ایران به حملات هوایی، به دیپلماسی روی آورد تا به دنبال یک راه‌حل مذاکره‌ای با تهران باشد، اما نتوانست اسرائیل را از اقدام نظامی یکجانبه منصرف کند.

در حالی که مشتری اصلی “تبلیغات مهمانان ویژه” شورای ملی مقاومت ایران است، هزینه کار مشاوره در واقع از دو شرکت کمتر شناخته شده در بریتانیا، به نام‌های “شرکت مشاوره استراتژی رسانه‌ای” (MSC) و “شرکت مشاوره رویدادهای جهانی” (GC) تأمین شده است.

شرکت مشاوره استراتژی رسانه‌ای در وب‌سایت خود ادعا می‌کند که یک سازمان غیرانتفاعی متشکل از روزنامه‌نگاران، وکلا، بانکداران، مدیران ارشد بازرگانی، لابی‌گران، نویسندگان سخنرانی و کارشناسان بازاریابی است، اگرچه از هیچ فرد خاصی نام نمی‌برد. مدیر سابق این شرکت سید آقا شاهین پور قبادیان زاده بود که پیش از این یک لابیست ثبت شده مجاهدین خلق برای اتحادیه اروپا بود.

مدیر فعلی آن الی فرهام است که همچنین وب‌سایت “شرکت مشاوره رویدادهای جهانی” و مجموعه‌ای از سازمان‌های ایرانی دیگر را ایجاد کرده است. او در یک بیانیه مطبوعاتی در سال ۲۰۱۴ در مورد آزار و اذیت مسیحیان در ایران، “شرکت مشاوره استراتژی رسانه‌ای” را به عنوان سازمان خود معرفی کرد.

“شرکت تبلیغات مهمانان ویژه” توسط جرالد مک‌گلاتلین، یک متخصص تبلیغات و تهیه‌کننده رسانه‌ای که مدیرعامل کلین تی وی ((CLEAN TV نیز هست، تأسیس شد. “تبلیغات مهمانان ویژه” در وب‌سایت خود، برای گروه ضد کمونیستی چینی شن یون نیز تبلیغ کرده است، که از سوی برخی به عنوان یک فرقه مورد انتقاد قرار گرفته است. شن یون همچنین به وب‌سایت خبری راست‌گرای “اوپک تایمز” (THE EPOCH TIMES) نزدیک است.

نوشته افشای مکانیزم فعالیت لابی‌های مجاهدین خلق در آمریکا اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

نیویورک تایمز در مطلبی که اخیرا منتشر کرد، به موضوع تغییر حکومت ایران و احتمالات مختلف برای به اصطلاح جایگزینی نوشت. چنان که انتظار می‌رود در فهرست گزینه‌های موجود نام مجاهدین خلق نیز وجود دارد.

در بخشی از این مقاله که اختصاصا به بررسی وضعیت مجاهدین خلق می‌پردازد، این تشکیلات، به عنوان گروهی که زمانی توسط ایالات متحده به عنوان یک سازمان تروریستی شناخته می‌شد و از سوی اعضای سابق متهم به فرقه بودن است، معرفی شده است. نویسنده مقاله تاکید می‌کند که سازمان مجاهدین خلق در سال‌های اخیر تلاش کرده است تا اعتبار خود را احیا کند.

نویسنده مطلب نیویورک تایمز نقطه تاریک گذشته مجاهدین خلق را جایی می‌داند که در طول جنگ ایران و عراق در کنار صدام حسین قرار گرفتند. اقدامی که بسیاری از ایرانیان آن را خیانت می‌دانستند.

درباره ایدئولوژی گروه مجاهدین خلق نیز چنین آمده است: “ایدئولوژی این گروه که با ترکیبی از اسلام‌گرایی و مارکسیسم آغاز شد، حول رهبران آن، مسعود و مریم رجوی، متمرکز شده بود. اعضای سابق گفته‌اند که به آنها گفته شده بود که از ازدواج صرف نظر کنند و از همسران خود طلاق بگیرند تا تعهد خود را به آنها ثابت کنند.”

نویسنده مقاله توضیح می‌دهد که نمایندگان مجاهدین خلق که عمدتاً در آلبانی مستقر هستند و مریم رجوی، به درخواست مصاحبه پاسخی ندادند و اشاره می‌کند به ادعای اخیر مریم رجوی در خصوص حمله اسرائیل به ایران: “نشان دهنده آغاز یک فصل جدید و حیاتی، هم در بحران داخلی ایران و هم در پویایی‌های گسترده‌تر منطقه است.”

نویسنده مقاله بررسی کرده است که آیا تشکیلات مجاهدین خلق می‌تواند عاملی برای “پویایی‌های گسترده‌تر” در منطقه باشد. در این راستا داعیه رسانه‌های مجاهدین خلق را عنوان می‌کند: “پلتفرم رسمی خانم رجوی اکنون خواستار جمهوری سکولار، برابری جنسیتی و یک ایران غیراتمی است.” همچنین اذعان می‌کند که سیاستمداران  برجسته آمریکایی برای پیشبرد این داعیه مجاهدین خلق، ده‌ها هزار دلار برای سخنرانی در کنفرانس‌های این گروه دریافت کرده‌اند.

مبحث مجاهدین خلق در مقاله نیویورک تایمز با نقل قولی از پروفسور نادر هاشمی استاد مطالعات سیاسی خاورمیانه و اسلام از دانشگاخه جورج تاون  خاتمه می یابد: “مشکل این است که مجاهدین خلق تقریباً هیچ محبوبیتی در ایران ندارند.”

پروفسور هاشمی اشاره به خیل گسترده مواجب بگیران  مجاهدین خلق در دولت آمریکا به حقیقت طعنه آمیزی اشاره می‌کند: “مجاهدین خلق در واشنگتن دی سی طرفداران بیشتری نسبت به ایران دارد.”

نوشته نیویورک تایمز: مجاهدین خلق تقریباً هیچ محبوبیتی در ایران ندارند اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

تام اوکانر، نویسنده ارشد نیوزویک، بر این باور است که “در حالی که اسرائیل به دنبال تغییر رژیم است، اپوزیسیون ایران دچار تفرقه و اختلاف است. او ادعا می‌کند که تعدادی از ناظران معتقدند که نه پهلوی و نه مجاهدین خلق نفوذ لازم برای تأثیرگذاری قابل توجه بر آینده ایران ندارند.”

در مورد مجاهدین خلق، او از علی آلفونه، عضو ارشد موسسه کشورهای عربی خلیج فارس در واشنگتن، نقل قول می‌کند. آلفونه به نیوزویک می‌گوید: “شورای ملی مقاومت/مجاهدین خلق، که به عراق نقل مکان کرد و در طول جنگ علیه ایران با ارتش عراق همکاری داشت، به یک تشکیلات سیاسی فرقه‌مانند تبدیل شده است که فاقد هرگونه پایگاه داخلی قابل توجه است.”

اوکانر همچنین با محمد سهیمی، استاد دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، مصاحبه کرده که وضعیت دشواری را برای مجاهدین خلق و هواداران سلطنت ترسیم کرده است. او درباره مجاهدین خلق به نیوزویک می‌گوید: “مجاهدین خلق روابط دیرینه‌ای با اسرائیل داشته‌اند و آنها نیز امیدوارند که بتوانند به قدرت برسند، اگرچه به دلیل جانبداری از رژیم صدام حسین در عراق در طول جنگ با ایران، مورد نفرت عموم ایرانیان از هر قشری هستند. در عین حال، اعضای آنها همگی در دهه ۶۰ و ۷۰ زندگی خود و در تبعید هستند. آنها نیرویی فرسوده هستند.”

نویسنده مقاله همچنین با سینا طوسی، عضو ارشد مرکز سیاست بین‌الملل، گفتگو کرد. طوسی استدلال کرد که حمایت از پهلوی یا مجاهدین خلق در نهایت می‌تواند به ضرر مردم ایران تمام شود. طوسی به نیوزویک گفت: “در حالی که این گروه‌ها احتمالاً به دنبال استفاده از بحران فعلی برای افزایش حضور خود و معرفی خود به عنوان جایگزین‌های مناسب خواهند بود، توانمندسازی آنها یک اشتباه محاسباتی جدی خواهد بود. این امر هرگونه ابتکار عمل با حمایت خارجی برای تغییر سیاسی را بی‌اعتبارتر می‌کند و جنبش گسترده‌تر طرفدار دموکراسی در ایران را که به شدت دخالت خارجی و جایگزین‌های فرقه‌ای یا تمامیت‌خواه را رد می‌کند، تضعیف می‌کند.”

او افزود: “به طور متناقضی، برخی از قوی‌ترین مخالفت‌ها با دخالت ایالات متحده یا اسرائیل اغلب از سوی بازیگران جامعه مدنی مردمی و جریان‌های سیاسی اصلاح‌طلب یا میانه‌رو صورت می‌گیرد، نه از سوی نهادهای امنیتی. تضعیف آن صداهای داخلی – که از تغییر دموکراتیک حمایت می‌کنند اما با جنگ و دستکاری خارجی مخالفند – می‌تواند ناخواسته همان نیروهایی را که اسرائیل و ایالات متحده ادعا می‌کنند با آنها مخالف هستند، تقویت کند.”

نشریه نیوزویک – ترجمه انجمن نجات

نوشته نیوزویک: مجاهدین خلق فاقد هرگونه پایگاه مردمی قابل توجه در داخل ایران اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

طی روزهای اخیر، روزنامه آلبانی دیلی نیوز گزارشی منتشر کرده که ادعا می‌کند بیش از ۱۰۰۰ شهردار فرانسوی یک بیانیه مشترک امضا کرده‌اند که خواستار توقف فوری اعدام‌ها در ایران و حمایت از طرح ده‌ ماده‌ای مریم رجوی برای آینده‌ای آزاد در ایران است. این گزارش همچنین بیان می‌کند که این شهرداران از فراخوان مریم رجوی برای حذف مجازات اعدام حمایت کرده‌اند. اما بررسی دقیق‌تر نشان می‌دهد که این گزارش نه تنها فاقد مدارک معتبر است، بلکه از شیوه‌های شناخته‌شده مجاهدین برای جعل اخبار و تحریف واقعیت استفاده می‌کند.

اولاً، خبری که منتشر شده، هیچ نامی از این شهرداران، محل فعالیت آن‌ها، یا تاریخ مشخص امضای بیانیه ذکر نکرده است و حتی هیچ عکسی یا مدرکی که نشان دهد چنین حمایتی به‌وجود آمده، ارائه نمی‌دهد. این در حالی است که ارائه چنین اطلاعاتی از الزامات گزارشی معتبر است. جالب اینجاست که تهیه و انتشار این خبر بر عهده افرادی مانند افشین قبادی، که به عنوان مسئول روابط عمومی این سازمان در اروپا شناخته می‌شود، و به طور مداوم به رسانه‌های محلی در تیرانا مراجعه کرده و به آن‌ها برای چاپ اخبار جعلی پول پرداخت کرده است، بوده است.

این روش بی‌سابقه نیست. در سال ۲۰۲۳، زمانی که نیروهای ویژه و پلیس دولت آلبانی به کمپ اشرف 3 وارد شدند، مجاهدین خلق در عرض چند روز اخبار جعلی منتشر کردند و ادعا کردند یکی از اعضای خود را در حین عملیات از دست داده‌اند. در آن زمان، اخبار بدون هیچ‌گونه مستندات پزشکی، قضایی یا تصویری از همین ساختار تبلیغاتی منتشر شد و افشین قبادی نیز نقش کلیدی در انتشار آن‌ها ایفا کرد.

اخبار اخیر درباره شهرداران فرانسوی دقیقا با همین الگو از اخبار جعلی گذشته مطابقت دارد؛ انتشار یک خبر احساسی بدون ارائه هیچ مدرکی و تکرار ادعاهایی که قبلاً رد شده‌اند. با وجود اینکه گزارش فوق تنها چند روز پس از تلاش مجاهدین خلق، از طریق برخی سناتورهای آمریکایی حامی، برای اعمال فشار بر دولت آلبانی و نخست‌وزیر ادی راما به منظور تأمین دوباره محیط سیاسی و امنیتی برای ادامه فعالیت‌های خود در راستای پروژه های ضد ایرانی منتشر شده است.

در نهایت، واضح است که این خبر جعلی نه از نگرانی درباره وضعیت حقوق بشر در ایران تولید شده است، بلکه در خدمت منافع تبلیغاتی یک فرقه سیاسی است که سال‌هاست به خاطر استفاده از اطلاعات جعلی برای جلب توجه سیاسی و تأمین منابع مالی شناخته شده است. گزارش اخیر همچنین بخشی از این معما است؛ جعل واقعیت، تحریف افکار عمومی و سوءاستفاده از موقعیت‌های رسانه‌ای برای رسیدن به اهداف فرقه‌ای.

نوشته گزارش روزنامه ایمپکت آلبانی درباره جعل اخبار و تحریف حقایق توسط مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

یک مارکسیست در حمام گِل؟ ۲۰ دسامبر سال گذشته، چهار اتومبیل لوکس سیاه‌رنگ در مقابل ورودی اصلی مجلل‌ترین مرکز آب‌درمانی در شهر ویشی فرانسه متوقف شدند. این هتل پنج‌ستاره بیش از ۱۳۰ سال پیش توسط ناپلئون سوم ساخته شده و چشم‌اندازی زیبا به پارک کنار رودخانه آلیه دارد. در بروشور تبلیغاتی این مجموعه آمده است: «ترکیبی جادویی از تجمل، آرامش و ظرافت».

دربان با عجله به استقبال مهمان ثروتمند و یازده همراهش، از جمله یک محافظ شخصی و یک خدمتکار زن، می‌رود. این زن هفتاد ساله که تمایل دارد ناشناس باقی بماند، تمام بخش‌های اسپا را برای خود رزرو کرده و درخواست کرده که جدا از سایر مهمانان خدمات دریافت کند. هنگام خروج نیز صورت خود را با ماسک پزشکی پوشانده است.

این گروه تا ۲ ژانویه در هتل اقامت داشتند و هنگام خروج مبلغ ۲۸۹۵۰ یورو را نقداً پرداخت کردند. این مبلغ شامل اقامت، حمام‌های آب‌درمانی، ماساژ و مربی‌گری شخصی بوده است.

پشت چهره این مهمان محتاط، مریم رجوی رهبر سازمان مجاهدین خلق قرار دارد. روشن است که او دیگر رهبری یک جنبش مارکسیستی-اسلامی در مبارزه با رژیم ایران را بر عهده ندارد، بلکه بیشتر جذب استفاده از منابع مالی سازمان برای لذت بردن از خدمات لوکس آب‌درمانی شده است.

مجاهدین خلق؟ برای ۴۴ سال این سازمان شبه‌نظامی بزرگ‌ترین دشمن رژیم ایران بوده است. منابع مالی نامشخص آن‌ها امکان عملیات تبلیغاتی چشمگیر را فراهم کرده است. دو سال پس از سقوط شاه در سال ۱۹۷۹، آن‌ها حملات متعددی را علیه آخوندهای حاکم ترتیب دادند. در یکی از این حملات، { آیت الله} علی خامنه‌ای، رهبر کنونی ایران، یک دست خود را از دست داد. روحانیون ایران هنوز همان اندازه از مجاهدین متنفرند؛ گروهی که تعداد قابل توجهی از اعضای آن زن هستند.

پس از مرگ رهبر تاریخی سازمان در سال ۲۰۰۳، همسر او رهبری را به دست گرفت و اکنون خود را فروتنانه خورشید انقلاب می‌نامد!

از سال ۲۰۰۵ تاکنون، این خورشید حداقل سالی دو بار به استراحتگاه‌های لوکس سفر می‌کند. روزنامه فرانسوی «لو پالمیپد» اقامت ۱۴ روزه او در هتل رویال شهر اویان و همچنین دوره ۲۱ روزه‌ای در یک هتل پنج‌ستاره در ویشی (با هزینه ۶۵۰۰۰ یورو بین دسامبر ۲۰۲۳ تا ژانویه ۲۰۲۴) و نیز ۱۳ روز دیگر آب‌درمانی در هتل سوفیتل میرامار در بیاریتز با هزینه ۳۸۱۴۰ یورو را ردیابی کرده است. در سال گذشته، «انقلابیون» در مجموع بیش از ۱۳۰ هزار یورو به صورت نقدی برای مراقبت‌های جسمانی خرج کرده‌اند. مراقبت از وجهه هزینه دارد!

به صورت رسمی، هر یوروی این پول از کمک‌های اجباری هواداران و همچنین از کمپین تلویزیونی سالانه در ماه ژانویه جمع‌آوری می‌شود. به گفته مجاهدین، آخرین کمپین هفت میلیون یورو درآمد داشته است. این درخواست کمک مالی از طریق کانال ماهواره‌ای مستقر در سن-اوئن-لومون (وال دواز) نزدیک مقر فرانسوی سازمان در اووِر-سور-اوآز اعلام شده است. اما حساب بانکی انجمنی که مسئولیت این کانال تلویزیونی را دارد فقط ۴۷۵ هزار یورو را ثبت کرده است. به همین دلیل، پلیس مظنون به پولشویی شده و تحقیقات ادامه دارد.

زمانی که مریم رجوی از اسپا لذت نمی‌برد، میلیون‌ها یورو برای لابی‌گری در واشنگتن خرج می‌کند تا مجاهدین را از فهرست سازمان‌های تروریستی آمریکا خارج کند. همچنین او آگهی‌های تمام صفحه در مجلات سیاسی می‌خرد تا «نقض حقوق بشر» توسط رژیم ایران را محکوم کند و اخیراً در مراسم «یوروپراید» در سال ۲۰۰۷ نیز به اقدامات اعتراضی عجیبی دست زده است.

روزنامه «لو پالمیپد» تلاش کرد تا از طریق اطرافیان مریم رجوی با او تماس بگیرد، اما او فرصت پاسخگویی نداشت. ظاهراً در حال گرفتن دوش بود…

نویسندگان: اودیل بن‌یحیی-کویدر و کریستوف لابه – نشریه لو کانار انشِن

نوشته نشریه کانار آنشنه فرانسه از زندگی لوکس مریم رجوی پرده برداشت اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

هفته‌نامۀ فرانسوی با استناد به مدارکی که به دست آورده نوشته است که دست‌کم در بیست سال گذشته خانم رجوی دو بار در سال برای انجام “تالاسوتراپی” (یا دریادرمانی) در این اقامتگاه‌های مجلل سکونت می‌گزیند. به نوشتۀ “کانار آنشنه” مبلغی که خانم رجوی تنها در سال ۲۰۲۴ صرف این دست اقامت‌ها کرده به ۱۳۰ هزار یورو می‌رسد.

“کانار آنشنه” تصریح می‌کند که صورت‌حساب‌های خانم رجوی در این اقامتگاه‌های مجلل با وجه نقد پرداخت می‌شود. برای نمونه، در دسامبر سال ۲۰۲۳ هزینۀ اقامت خانم رجوی در هتل پنج ستارۀ “ویشی” به ۶۵ هزار یورو و هزینۀ اقامت دیگر او در بهار سال گذشته در هتل مجلل “بیاریتز” به ۳۸ هزار و ۱۴۰ یورو رسید که جملگی به صورت نقد پرداخت شدند.

هفته‌نامۀ فرانسوی با اشاره به اقامت‌های خانم رجوی در هتل‌های لوکس “اِویان”، “ویشی” و “بیاریتز” گفته است که بخش مهمی از منابع مالی سازمان مجاهدین از طریق کمک‌های مالی اعضا و طرفداران سازمان و همچنین جمع‌آوری کمک‌های مالی در ژانویه هر سال تأمین می شود. برای نمونه، به نوشتۀ نشریۀ فرانسوی، سال گذشته کمک‌های مالی اعضای و طرفداران این سازمان به هفت میلیون یورو بالغ شد. به نوشتۀ “کانار آنشنه” دادگستری فرانسه هم‌اکنون سرگرم تحقیق دربارۀ فعالیت‌های سازمان مجاهدین خلق در زمینۀ پولشویی است.

افشین علوی، سخنگوی سازمان مجاهدین خلق ایران، اظهارات نشریۀ فرانسوی را یک رشته خیالبافی خوانده و افزوده که پس از چهارده سال تحقیق هیچ نشانه‌ای از پولشویی یا دیگر فعالیت‌های غیرقانونی در کارنامۀ سازمان مجاهدین در فرانسه یافت نشده و این را خود قضات فرانسوی نیز تأئید کرده‌اند.

با این حال، روزنامۀ لوموند در سال ۲۰۰۵ فاش کرد که پلیس فرانسه با تجسس از مقر سازمان مجاهدین در حومۀ پاریس به وجود یک شبکۀ پیچیدۀ مالی در این سازمان پی برد. در جریان این تجسس پلیس به هشت میلیون دلار وجه نقد دست یافت که از طریق آلمان، روسیه و سوئیس به دست سازمان مجاهدین خلق در پاریس رسیده بود. خود خانم رجوی در جریان بازداشت موقت خود در فرانسه به تاریخ نوزدهم ژوئن ۲۰۰۳ گفته بود که در گذشته سازمان مجاهدین سالانه بین ۴۰ تا ۵۰ میلیون دلار کمک مالی جمع آوری می‌کرد و در سال ۲۰۰۲ این رقم به ۳۰ میلیون دلار ‌رسید.

در آن سال دادگستری فرانسه اعلام کرده بود که ۱۹ میلیون دلار از طریق شبکۀ جهانی شرکت‌هایی که سازمان مجاهدین ایجاد کرده به دست این سازمان رسیده بود. خود خانم رجوی در بازجویی‌هایش گفته بود که این شرکت‌ها در اروپا هستند و شعبه‌هایی نیز در عراق، اردن و امارات و در حوزه‌های الکترونیک، تجارت فرش و خدمات دارند. با این حال، مسئولان تحقیق در فرانسه در آن زمان دو منبع مهم مالی سازمان مجاهدین را پولشویی و جمع‌آوری کمک‌های مالی اعلام کردند.

توسط: ناصر اعتمادی – آر اف آی

نوشته کانار آنشنه : مریم رجویی صدها هزار یورو صرف تالاسوتراپی‌ و هتل‌های مجلل کرده است اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

این خبر فعالان سازمان مجاهدین خلق ایران (مجاهدین خلق) را شوکه خواهد کرد. “لو کانار انشِنه” در نسخه روز چهارشنبه خود از زندگی مجلل مریم رجوی، چهره مخالف ایرانی در تبعید در فرانسه، پرده برداشته است.

طبق اطلاعات این نشریه، که اروپا 1 نیز قادر به تأیید آن است، او و محافظان نزدیکش تنها در سال گذشته 130 هزار یورو را در مراکز درمانی، اسپاها یا هتل‌های پنج ستاره هزینه کرده‌اند.

بیاریتز، دوویل، اویان و ویشی… از سال 2005، مریم رجوی چندین بار در سال در این مناطق لوکس اقامت داشته است. او همیشه توسط حدود ده نفر همراهی می‌شود.

صورت‌حساب‌ها به صورت نقدی و با مبالغ هنگفت پرداخت شده‌اند: 65 هزار یورو در دسامبر 2023 در یک هتل پنج ستاره در ویشی، یا 38,140 یورو در بهار گذشته در یک هتل لوکس در بیاریتز.

ظن‌هایی درباره پولشویی

این مبالغ ممکن است از سوی سازمان مجاهدین خلق تأمین شده باشد. طبق اطلاعات اروپا 1، دستگاه قضایی فرانسه در حال بررسی این موضوع است، زیرا بین دسامبر و ماه گذشته، دو گزارش تحت ماده 40 قانون آیین دادرسی کیفری در خصوص ظن‌های مربوط به پولشویی به دادستان‌های ایل-دو-فرانس و او-دو-فرانس ارسال شده است. این گزارش‌ها به شرکت‌های صوری وابسته به مجاهدین خلق مربوط می‌شود.

این سازمان بین سال‌های 1997 تا 2013 از سوی ایالات متحده و اتحادیه اروپا به عنوان یک گروه تروریستی طبقه‌بندی شده بود. این سازمان هر ساله یک کمپین جمع‌آوری کمک مالی از میان اعضا و هوادارانش برگزار می‌کند. تنها در سال گذشته، بیش از 7 میلیون یورو از این طریق جمع‌آوری شده است.

نوشته گزارش یوروپ وان فرانسه درباره زندگی لاکچری مریم رجوی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

علاوه بر پرچم‌های پرشمار کشور اوکراین که نشان از حضور صدها پناهنده اوکراینی در این مراسم داشت، گزارش‌هایی از نارضایتی این شرکت کنندگان فریب خورده نیز موجود است.

تصویری که بیش از همه در فضای شبکه های اجتماعی بازدید شد و دست به دست گشت، توییت یک شرکت کننده اوکراینی است که از سرویس دهی برگزار کنندگان تظاهرات ابراز نارضایتی کرده است و عملکرد شیادانه مجاهدین خلق را حمل بر دروغگویی و فریبکاری ایرانیان کرده است.

روایت یک اوکراینی از حضور در تظاهرات مجاهدین خلق

این شرکت کننده اوکراینی در توییت خود نوشته است: “ایرانیان مردمی فریبکار و دروغگو هستند. دیروز یک سازمان ایرانی با وعده میهمان نوازی و تور پاریس از من برای تظاهرات علیه روسیه و حمایت از کشورم دعوت کرد اما بعد متوجه شدم که دروغ بوده و در ابتدای مراسم پرچم‌های کشورم را از من گرفتند. همین کلاهبرداران متحد روسیه هستند.”

این در حالی است که شورای ملی مقاومت به عنوان ویترین تبلیغاتی مجاهدین خلق در گزارشات خود چنان عنوان کرده است که گویی اوکراینی‌ها در موجی خود‌جوش به تظاهرات ضد ایرانی آنها پیوسته‌اند.

برای نمونه در گزارش یورونیوز از یک پرستار ۳۷ ساله اوکراینی نام برده می‌شود که اکنون در آلمان زندگی می‌کند، و “یکی از افرادی ست که به پاریس آمده تا به ایرانیان معترض بپیوندد”.

تور پاریس برای یک جنگ زده اوکراینی که با هزاران سختی در کشورهای اروپایی اسکان گرفته است، می‌تواند سفری رویایی باشد که با اتوبوس‌های مجاهدین خلق محقق می‌شود. بماند که شاید اندکی انگیزه سیاسی و احساسات مشترک ضد ایرانی نیز چاشنی این پاریس دوستی باشد اما ظاهرا گاف مجاهدین خلق در هنگامه تظاهرات و پذیرایی موجب رسوایی شده است.

این اولین بار نیست که فرقه رجوی با وعده ناهار و ساندویچ و تور پاریس آوارگان و پناهندگان آسیب‌پذیر را از سراسر اروپا به پاریس گسیل می‌کند و بر سر ابروی ایرانیان قمار می‌کند.

مزدا پارسی

نوشته روایت یک اوکراینی از حضور در تظاهرات مجاهدین خلق اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

مادر، عشق، جدایی: مستندی تکان دهنده درباره پیامدهای مهاجرت برای خانواده ها

مادر، عشق، جدایی فیلمی مستند است که در دبی و خلیج فارس ساخته شده و داستان تاثیرگذاری پیامدهای مهاجرت بر مادران و خانواده هایی است که از دوری و جدایی رنج می برند.

این مستند که توسط روزنامه‌نگار و بازیگر آلدو سولولاری تهیه شده است و بازیگران آلبانیایی و ایرانی در آن ایفای نقش می کنند، واقعیت دردناک خانواده‌هایی که به دلیل مهاجرت از هم جدا شده‌اند را به تصویر می‌کشد و داستانی پر احساس و پرتنش را روایت می‌کند.

این پروژه مستند عواقب پدیده‌ای را به تصویر می‌کشد که میلیون‌ها نفر را تحت تأثیر قرار داده است، جایی که برای بسیاری از خانواده‌ها جدایی به زخمی بی درمان تبدیل شده است. شخصیت‌هایی که در این فیلم حضور دارند کسانی هستند که فاصله‌ای طولانی با فرزندان و عزیزان خود زندگی کرده و تجربه کرده‌اند و با احساسات عمیق عشق و رنج وصف ناپذیر از دست دادن حضور فیزیکی یکدیگر مواجه شده‌اند.

مادر، عشق، جدایی داستانی دو بخشی است، یک وسترن مدرن که رویارویی با واقعیت زندگی پراکنده و تقسیم شده در مرزها را نشان می دهد. جایی که هر روزی که دور از خانواده سپری می شود، تلاشی برای زنده ماندن و در عین حال دردناک است. آلدو سولولاری، یکی از چهره های شناخته شده در رسانه های آلبانیایی و بین المللی، داستانی غنی و معتبر آورده است که منعکس کننده درد جمعی بسیار از افراد است که به دلیل مهاجرت مجبور به زندگی دور از وطن و خانواده خود شده اند.

این مستند همچنین بهای آزادی و فرصت ناشی از تصمیم به خروج از کشور و مواجهه با پیامدهای آن تصمیم را برجسته می کند. چیزی که این فیلم را بسیار قدرتمند می کند، توانایی آن در نشان دادن تأثیر مهاجرت بر روابط خانوادگی و زندگی افرادی است که باید با جدایی کنار بیایند و همچنین عدم حضور فیزیکی عزیزانشان.

به گفته این تهیه کننده و بازیگر، این پروژه پیام مهمی برای جامعه دارد و واقعیت بسیاری از خانواده هایی را که به دلیل مهاجرت فرصت کنار هم بودن و زندگی کامل را ندارند، برجسته می کند. “مادر، عشق، جدایی” بازتاب عمیقی است در مورد آنچه پس از تصمیم به فرار باقی می ماند، در مورد فداکاری هایی که انجام می شود و در مورد رنج هایی که توسط کسانی که مجبور به زندگی دور از عزیزانشان هستند.

این مستند یادآوری مهمی برای همه آسیب‌دیدگان از مهاجرت و کسانی است که فرصت بازگشت ندارند و از آنها دعوت می‌کند تا به بهای آزادی و فرصت‌هایی که اغلب با از دست دادن پیوندهای خانوادگی قوی می‌آیند فکر کنند.

APOLLON TV

نوشته انعکاس سایت تلویزیون APOLLON TV اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.

اکران فیلم “مادر عشق، جدایی” شبی فراموش نشدنی بود و فرصتی برای تأمل در رنج مادرانی که به خاطر جدایی از فرزندانشان رنج کشیده اند و می کشند. آگاهی مردم در مورد پیامدهای اقدامات سازمان مجاهدین خلق و در مورد ضرورت حفظ پیوندهای خانوادگی که برای زندگی و سلامت عاطفی افراد ضروری است، توضیح می دهد.

در روسکووس شهرستان فییر، فیلم مادر عشق جدایی برای اولین بار در این شهر به نمایش درآمد، پروژه‌ای که توسط انجمن نجات آلبانی انجام شد و به داستان‌های دردناک مادرانی در ایران اختصاص دارد که به دلیل جدایی از فرزندانشان رنج می برند. به دلیل اقدامات سازمان مجاهدین خلق.

این فیلم رنج ها و چالش های مادران ایرانی را به تصویر می کشد که مجبور به زندگی بدون فرزندان خود هستند که توسط این گروه گرفته شده اند و فاجعه جدایی و تبعات مهاجرت را برجسته می کند و روایتی قدرتمند دارد که احساسات هر بیننده ای را تحت تاثیر قرار می دهد. بازیگران اصلی اریسا رحیمی و کارگردان آلدو سولولاری بازی‌های درخشانی ارائه کردند و قلب بیش از 200 نفر از حاضرین در مراسم را به‌ وجد آوردند که با دستان گرم و اشک‌هایشان احساسات خود را به اشتراک گذاشتند.

اریسا: بسیار خوشحالیم که در تور این فیلم، علاوه بر شهرهای بزرگ، در یک شهر با اهمیت زیاد مانند اینجا در روسکُووِس نیز به نمایش در می‌آید. و من خوشحالم که اینجا هستم تا فیلم را معرفی کنم.

آلدو : فیلم در مورد مهاجرت صحبت می کند، از یک مصیبت بسیار طولانی صحبت می کند، خانواده های رنج دیده از این بلاهای مختلف در سراسر جهان رنج می برند و این یک طاعون جهانی است، در واقع من واقعاً امیدوارم که این فیلم خیلی چیزها را به ارمغان بیاورد. مهم این است که مهاجرت فقط در آلبانی نیست، در سراسر جهان، حتی آلبانیایی ها نیز وجود دارد. تا حدودی در آلبانی بیشتر تلاش می کنند و این پیامی که برای سیاست جهانی است، وطن مهم ترین مکان برای هر یک از ماست.

شهردار فییر در لحظاتی خاص از آلدو سولولاری تهیه کننده فیلم و اریسا رحیمی بازیگر سینما با تقدیم جوایزی قدردانی کرد. به خاطر این که با اجرای این فیلم  پیامی قدرتمند و بسیار مهم را به ارمغان آوردند.

معاون شهردار: من نمی‌توانم نظر خود را قبل از دیدن فیلم بیان کنم، اما باور دارم که طبق آنچه که تا کنون برای ما آشکار شده است، موفقیت این انجمن کاملاً تضمینی است. زیرا آن‌ها به یک پدیده پی برده‌اند که نمی‌توانند منتظر دولت خود باشند، بلکه منتظر دولت ما، دولت آلبانی هستند. مردمان آلبانی از جمله مردمی هستند که بیشتر تحت تأثیر مهاجرت بوده اند، مادران، خواهران و خانواده‌های ما ۳۰ سال پیش از همه مهاجرت فرزندانشان را تجربه کرده‌اند که ماه‌ها و سال‌ها قادر به شنیدن صدای فرزندانشان در مهاجرت نبودند.

تلویزیون Starplus Tv آلبانی

نوشته انعکاس همایش فییر انجمن نجات آلبانی در تلویزیون Starplus Tv آلبانی اولین بار در انجمن نجات. پدیدار شد.